Η ανιμα που ταξιδευει...

(ένα ακόμα) Φ ι ν ά λ ε

2011-12-27T20:30:00.003+02:00

«Φεύγω –είπες

Γιατί έτσι πρέπει να γίνει,έτσι είναι γραμμένο. Γιατί ό,τι έχει αρχή, έχει και τέλος

Δεν θα μπορούσα να μείνω.Ακόμα κι αν το ήθελα.Βλέπεις τα θέλω μου τελειώνουν με τον χρόνο μου.Τελειώνω κι εγώ μαζί του.Με τελειώνω ακόμα κι αν δε το επιθυμώ.Μα ξέρω..πως είμαι πεπερασμένος.Θνητός και με προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης..»

Είπες κι άλλα.Πολλά.Σημαντικά και ασήμαντα.Κι εγώ έστεκα εκεί.Απλά να σε ακούω

Το ήξερα.Το ΄νιωθα πως ετοιμαζόσουν να βάλεις την τελευταία τελεία σε όσα ζήσαμε.Σε όσα μου έδωσες.Σε όσα μου πήρες.Σε όσα μου έταξες και ξέχασες να φέρεις.Σε όσα σου υποσχέθηκα και λησμόνησα να πραγματοποιήσω

Απο-χαιρετισμός λοιπόν.Ακόμα ένας.Άλλη μια φορά..

Απο-χωρισμός.Ξανά.Όπως κάθε φορά.Μέχρι την επόμενη φορά..

Φύγε,λοιπόν.Έτσι όπως ήρθες.Απλά και ήρεμα.Όπως πρέπει σε όσους χωρίζουν

Όπως θα πρέπει να..Χωρίς εκατέρωθεν παράπονα και πικρόχολες σκέψεις.φτηνές σκηνές και λόγια εντυπωσιασμού

Μου ΄δωσες πολλά. Και μου πήρες.Μα κακία δεν σου κρατάω

Γιατί σε έζησα.Μαζί σου- μα και χώρια σου- έζησα τις στιγμές μας

[στιγμές που μέθυσα.μοίρασα και μοιράστηκα.ταξίδεψα και ταξιδεύτηκα.πόνεσα.έκλαψα.αγάπησα κι αγαπήθηκα.ξόρκισα και μετάνιωσα μετά.παραμέρισα.θυμού στιγμές και συγχώρησης.κατανόησης μα και αδυναμίας να..πρόκλησης και απόρριψης.πόθου και πάθους.αρχής και τέλους.στιγμές που στιγμές κρατήθηκαν για πάντα…]

Κι ας ξέρω πως θα τις πάρεις κοντά σου.Πως δεν θα μπορώ να τις ξαναζήσω.Όχι με τον ίδιο τρόπο.Ούτε με την ίδια ένταση.Μα πάντα μέσα μου θα παραμένουν.Χαραγμένες ανεξίτηλα.Με,και σε, χρώμα κόκκινο .Κείνο που ξέρεις πόσο πολύ αγαπάω.Ακόμα κι όταν πονάει η ενστάλαξή του μέσα μου…

Φύγε.Κι ας μου χρωστάς.Ίσως κι εγώ να σου χρωστάω. Και το ξέρεις πως έτσι είναι.Μα δεν θα το παραδεχτείς ποτέ.Ίσως ούτε κι εγώ. Και μην το πεις αδυναμία.Ξέρεις καλά πως δεν είναι.Ναι,εσύ το ξέρεις καλά.Καλύτερα απ΄τον καθένα..

Το φινάλε ολοκληρώνεται

Τέσσερις μέρες απέμειναν

Μένει ο επίλογος

Ή, αν θες, το υστερόγραφο

Γράψτο όπως εσύ νομίζεις

Σα γιορτή θα το ζήσω κι αυτό

Έστω και παράξενη

Όπως κάθε φορά

Τόσες φορές….

-"-

υ.γ : (για τον χρόνο που φεύγει..)

-...-

2011-11-17T18:58:00.006+02:00

..σε πρώιμες ανατολές,ο ήλιος ξαποσταίνει.Στο μούχρωμα του δειλινού, της Ίριδας ενεδρευτής ο πόθος μνημονεύει.Και σε καλεί να τον γευτείς,να μην τον λησμονήσεις

..ψάχνεις Αγάπης χρώματα.Κάθε λογής απόχρωση.Μα στην αιμάτινη παλέτα Της, τα όνειρά σου βάφεις.Τόσο,που κόκκινος να γίνεσαι.Και αίμα να στάζεις και πληγές.Και όνειρα ατελεύτητα.Σαν τα τρυγάει το πάθος

..τα χέρια ανταμώνουν.Και πλέκονται με άλλα.Σμίγουν με βλέμματα.Και με κορμιά.Κι η τέχνη της ανάσας, τέχνη Ζωής γεννιέται.Και αποκαλύπτεται.Αφού της αποκαλυφτείς εσύ

..οι λέξεις σιωπούν.Και σε λαβύρινθους του νου σε μπλέκουν.Και ανήμπορος θα γίνεσαι- να εκφράσεις- μα και να εκφραστείς. Μόνο να αφήνεσαι θα θες.Σε ό,τι λατρεύεις.Λαχταράς

.. οι έρωτες να σε μεθούν.Με χρώματα κι αρώματα,φερμένα από τις μακρινές Ανατολές.Με μείγματα μεθυστικά.Που σε εθίζουν σε χαρμάνια αλλόκοτα .Ανήμπορος να τους αντισταθείς. -Ποιός είπε ότι θέλεις;

..φεύγεις.Γυρνάς.Και τ΄ όπλα καταθέτεις.Όχι-δεν είσαι ρίψασπις.Ούτε και λιποτάκτης.Μονάχα άνθρωπος κι εσύ.Που πάει να πει-φοβάμαι.Μα στον γκρεμό μπρος θα σταθώ.Δίχως να λογαριάσω.Το φόβο και το αβέβαιο.Που σου γεννά το τώρα

..το όσο -για τόσο όσο θα κρατά.Και πάντα θα σε ορίζει.Μην του ξεφύγεις λαχταράς.Και στις στιγμές του άπειρου-όσο διαρκεί ένα φιλί –τη ζήση σου βυθίζεις. Αιχμάλωτος της ηδονής που συλλαβίζει στα άστρα.Στις χαραυγές της ηδονής χαράζεις τις στιγμές σου.Στην χαραμάδα του αύριο που σου ορίζει το Τώρα

Αγαπάς

Νυχτώνει

Μα πάντα ξημερώνει

Μια καινούρια Μέρα

Μέσα στο φως της Νύχτας

Είμαι εδώ

Πότε σαν άγγελος

Κι άλλοτε σα μάγισσα

-αίνιγμα απλής πολυπλοκότητας-

'Oπως ορίζεις κι αγαπάς

Μπορείς να το λύσεις;

Φωτιά να με λες

2011-08-28T20:13:00.006+03:00

Παράξενη νύχτα.Μιας παράξενης γιορτής.Την υποδέχτηκε δίπλα στη θάλασσα.Καθισμένη στην καυτή άμμο.Ξεβαμμένο τζιν κι άσπρο πουκάμισο.Τσιγάρο και μπύρα.Τίποτα δεν άλλαξε κι αυτό το καλοκαίρι.Κι όμως τόσα άλλαξαν.Και κυρίως η ίδια..

Πόσο κρατάει μια στιγμή αλλαγής;Μια στιγμή;μια ζωή;Το ΄μαθε το πόσο.Και το κρατούσε.Για κείνην μόνο..Αυτό θα ήταν το μυστικό της από δω και πέρα..

«Θέλω να σε δω να γράφεις πάλι»,της μήνυσαν το απόγευμα.Όταν θα.. Χαμογέλασε..μα δεν θα..όχι τώρα..όχι σύντομα..γιατί ίσως και να μην έπαψε ποτέ να..Πάλι μια σκέψη που ήθελε να κρατήσει για κείνην..

Χάθηκε..η δροσερή αύρα χάιδευε το πρόσωπό της..μα το κορμί της έκαιγε..Έπιασε με τη χούφτα της την άμμο και την έκλεισε μέσα της.Κι ύστερα,αργά και ηδονικά θαρρείς,την άφησε να κυλήσει.Αλήθεια,κάπως έτσι δε συμβαίνει και με τον χρόνο;τη ζωή;τα όνειρα;τους έρωτες; Κάπως έτσι δεν κυλάνε κι αυτά;Μόνο που κάποιες στιγμές δεν κυλούν ηδονικά αλλα με πόνο..δεν έχει σημασία όμως..όλα μέσα στο παιχνίδι είναι..κι ο πόνος,κι η λύπη κι η χαρά..Γιατί έτσι είναι η Ζωή.Ένα ψηφιδωτό αντίθετων στιγμών και ανόμοιων ομοιοτήτων..

Πες μου..

Πόσα μπορεί να αντέξει μια ψυχή;

Ψυχή μου..

Αντέχεις Ψυχή μου ακόμα;

Αντέχω..Κι είμαι εδώ..πάντα είμαι εδώ..κι ας φεύγω..πάντα επιστρέφω..

Στους τόπους που αγάπησα..στα χώματα που περπάτησα..κι ανάσανα τις μυρωδιές τους..

Ορίζω τον καιρό φτιάχνοντας καινούργιο..χωρίς να απαξιώνω..

Εδώ είμαι Ψυχή μου..

Θυμάμαι..νοσταλγώ..ονειρεύομαι..

Συνεχίζω να ελπίζω..

Σαν να μην πέρασε ο χρόνος..κι ας πέρασαν χρόνοι πολλοί και μήνες..

Το εδώ μου είναι πάντα ζωντανό

Ανέγγιχτο απ΄τη λήθης το κρύο χάδι

Φλεγόμενο και άσβεστο

Χωρίς ημίμετρα και μέτρα

Κι ας λησμονήθηκαν οι λέξεις..το βλέμμα δεν μπορεί να ξεχαστεί

Μήτε η καρδιά.μήτε το κορμί..

Όλα ξεχάστηκαν.Μα παραμένουν ζωντανά..

Πώς να ξεχάσεις τις νυχτιές που σε ημέρωσαν ;

Πώς να μοιράσεις και να μοιραστείς το παρόν μέσα στο πάντα;

Θυμάσαι Ψυχή μου;

Θυμάμαι μάτια μου.Θυμάμαι και κρατώ..

Το βλέμμα.την ανάσα.τον άγριο πυρετό..

Το μαζί στο χώρια.Και το χώρια στο μαζί..

Ψάξε με…

Σαν άνυδρη όαση.Σαν τοπίο μυστικό.Σαν πέρασμα κρυφό

Στο πιο γλυκό φιλί σου.Στην εγγραφή του σημαδιού μου πάνω σου

Στο αχ του στεναγμού σου.Στην εικόνα που χάραξα εντός σου

Στον χρόνο που κατοίκησα τον χρόνο σου.Σα σπονδή –αφιερωμένη σου

Στο γέλιο και στη λύπη σου.Στην μυρωδιά που άφησα πάνω στο κορμί σου..

Φωτιά να με λες από δω και πέρα

Γιατί τίποτα λιγότερο δεν μου αξίζει πια

Γιατί μόνο έτσι αλλάζω

Γιατί μόνο έτσι θα ζω παραπέρα

Κι όσοι πιστοί κι άπιστοι

Καλοδεχούμενοι..

Μετά από καιρό..και πάλι εδώ..με σκόρπιες λέξεις.σκόρπιες σκέψεις

Με όλα τα ίδια.Κι όλα τόσο διαφορετικά..

Ίσως γιατί εμείς αλλάζουμε στο πέρασμα του χρόνου..

για καλό;για κακό;

Στην επόμενη στροφή θα ξέρουμε.Θα μάθουμε το αποτέλεσμα

Μα ένα είναι το σίγουρο τώρα πια..πως μάθαμε μέσα απ΄το χαμό

Μέσα απ΄τα λάθη του Έρωτα.Και από τις νυχτιές του πάθους

Κι αυτό είναι οριστικό

Καλοκαίρι [ Μου..]

2011-06-05T19:20:00.022+03:00

Είναι κάποια καλοκαίρια που χαράσσονται εντός σου.Ηθελημένα κι άθελά σου.Σε αιχμαλώτισαν και ναυάγησες στους ήλιους τους.Προσκέφαλο στη λύπη και τη χαρά σου.Θύρα αθανασίας στο πρόσκαιρο και μάταιο.Ευαγγελισμός και προμήνυμα λύτρωσης.Ακόμα κι αν σε κόλαση καταλήξει..

Αντίλαλος μιας φωνής λατρεμένης.Αντανάκλαση παραδείσου οι μυρωδιές του και η ανάσα,η φωνή,ήχος και κραυγή.Που μαγνητίζει και σαϊτεύει σα μελτέμι και αύρα…

Δονούν και τέρπουν,παιδεύουν και παραπονιούνται.Έρχονται στην πόρτα σου απρόσκλητα.Και σου βαπτίζονται Έρωτας.Όταν δεν τα περιμένεις.Παραμονεύουν τη στιγμή κι αλώνουν δίχως δισταγμό τους δισταγμούς σου...

Κι όλα εντός σου παρθένα πάλι αναγεννώνται.Εγκαινιάζονται ξανά οι αισθήσεις.Γλυκαίνει ο λογισμός.Αφιερώνονται οι στιγμές σε κορμί που δάρθηκε απ΄τους ανέμους.Στο άβατο και ιερό θυσιαστήριο της ηδονής να γεύεσαι τον άχρονο χρόνο…

«Κάρβουνο να φυτεύεσαι,για να φυτρώσει η φλόγα»,που λέει και ο ποιητής.Συλλέκτης γεύσεων και αφών και των αισθήσεων όλων.Χαμένη Εδέμ που αναδύεται εντός σου.Θάλασσα που δε σε νοιάζει κι αν μέσα της πνιγείς.Γιατί ο πόθος και το πάθος δεν τον λογάει τον κίνδυνο.Και αμάθητος και άβγαλτος βγαίνει στο κατόπι.Να ανταμώσει τον Έρωτα.Σε εισπνοές κι εκπνοές που αλμύρα αναδύουν.Σε σώμα λατρεμένο και σμιλευμένο από το μπλέ του ωκεανού.Την αγριάδα των κυμάτων.Και το φόβο της προδοσίας…

Στο σίγμα της αγκαλιάς τους η νηνεμία και η ταραχή.Ο πυρετός και το λίκνισμα.Το σκίρτημα και η έλξη της αθανασίας.Η Συνάντηση στην πανσέληνο των βημάτων σου.Ιστιοφόρο προσμονής που ταξιδεύει σε άγριες θάλασσες.Κι ονοματίζει το κορμί και την ψυχή-πατρίδα μου και γη μου…

Είναι κάποια καλοκαίρια που θεριεύουν τη δίψα.Και άσβεστη τη διατηρούν.Όσος χρόνος κι αν περάσει.Σε χρωματίζουν και σε σημαδεύουν ανεξίτηλα.Σε μεταμορφώνουν και σε κατακτούν.Σε κλειδώνουν μέσα τους,σε μια ηθελημένη ομηρία.Ρίχνουν άγκυρες στο νου και σμίγουν στη θύμηση μιας ασίγαστης φωτιάς.Σε μεθούν και σε αναστατώνουν.Σε πάνε βόλτα στα ουράνια.Για να συναντήσεις το καταδικό σου αστέρι.Κείνο που θα φωτίζει τις νυχτιές σου.Κι ΑΣΤΕΡΙ μου θα το λες μέχρι το τέλος.Μα και μετά απ΄αυτό…

Είναι το δικό μου Καλοκαίρι

Καλοκαίρι Μου..

Και Θάλασσα Μου..

Νυν και αεί._

Παρά κάτι... 3

2011-03-10T19:40:00.017+02:00

Θέσεις.Αντιθέσεις.Παραθέσεις.Καταθέσεις.Συνθέσεις.Διαθέσεις

Κίνδυνος.Ρίσκο.Ηρεμία.Αμφισημία.Πληγές.Αμφισβητήσεις.Παραδοχές

Δεσμεύσεις.Νίκες.Ήττες.Γέλιο.Δάκρυ.Πίκρα.Θυμός.Χαμόγελο

Χάρισμα.Χάραγμα.Παράδεισος.Κόλαση.Διχασμός.Αφιέρωση.Δισταγμός

Δίχως.Με.Αναπάντεχα.Αυθόρμητα.Ατόφια.Άτυπα.Ζόρικα.Μα πάντα υπαρκτά

Θύμησες.Αναπολήσεις.Δισταγμοί.Όνειρα.Χρώματα.Αρώματα.Απουσίες.Παρουσίες

Διαδοχή.Εποχών.Συναισθημάτων.Μαρτυριών.Διαμαρτυριών.Φωνών.Ήχων.Εικόνων

Νυχτιάτικες διαδρομές.Με παρέα.Χωρίς.Μουσικές λατρεμένες

Κύκλοι που άνοιξαν κι άλλοι που έκλεισαν.Τυχαία.Ίσως κι όχι.Αθώα μα κι ένοχα

Λέξεις που πόνεσαν.Άλλες που λύτρωσαν.Ταυτίστηκαν και διαιρέθηκαν

Ταξίδι.Σταθμός.Πατρίδα.Λιμάνι.Αγκαλιά.Ωκεανός.Τάρταρα

Έρωτας.Πόνος.Απογοήτευση.Γήτεμα.Αποκάλυψη.Ανακάλυψη.Απογύμνωση

Για όλα αυτά και παρ΄όλα αυτά..

Η Ζωή είναι εδώ.Όχι «εδώ» ακριβώς

Μα στο «αλλού».Στο έξω.Στο υπαρκτό

Εκεί που όλα αποκτούν τις πραγματικές τους διαστάσεις

-και κυρίως τα πρόσωπα…-

Μας καλεί.Μας προ(σ)καλεί.Μας κλείνει το μάτι πονηρά

Φωνάζει να την ακολουθήσουμε.Με τις δικές της αλήθειες.Μα και τις δικές μας.Όσες μας έχουν απομείνει πια...

Παρά κάτι… 3

Γιατί ακόμα μας αντέχει το σκοινί.Έστω και χωρίς χειροκρότημα

Ακόμα κι αν δεν τα ξαναπούμε

Θα κρατάμε τούτο

Πως πάντα έχει και θα έχει

Ζ Ω Η._

Βροχή Μου

2010-10-17T21:20:00.003+03:00

Φθινοπωρινό κυριακάτικο βράδυ.Πήρε να βρέχει..
Όνειρα..ελπίδες..ερωτηματικά..θέλω και μπορώ..
Νοσταλγείς;αμφιβάλλεις; αισθάνεσαι;..

Χαμένη αθωότητα που προβάλλει ξανά και ξανά..κρεμασμένα σε ουράνιου τόξου συναισθήματα ξεπηδούν στο άκουσμα του καλέσματός σου..
Σημαδεύω ένα νησί μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού..ορμητήριο και λιμάνι..ναυαγός και ταξιδευτής..θύμα και θύτης..

Αποκρυπτογραφώ χαμένα και λησμονημένα σύμβολα..πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι..να θέλεις και ταυτόχρονα να μπορείς..να φοβάσαι αλλά ο φόβος να μη σε αγγίζει..να ονειρεύεσαι με μάτια ορθάνοιχτα..

Μεθυσμένος δρόμος δείχνει την πορεία..χωρίς φανάρια και καθυστερήσεις..τρέχει ο χρόνος κι εσύ μαζί του..δεν τον κυνηγάς τούτη τη φορά..μαζί του πορεύεσαι ειρηνικά..τον εμπιστεύεσαι..τον κάνεις φίλο και σύμμαχο..και νιώθεις πως για μια φορά δεν σε προδίδει..δε θα το κάνει..γιατί δε θέλει..

Βροχή μου..με εξαγνίζεις και με ξαναγεννάς..με εμπιστεύεσαι όταν πάνω μου κυλάς τις στάλες σου..όταν σαλπίζεις το «σ΄αγαπάω» κι εγώ σου παραδίνομαι..λυτρωτικά..με θέρμη αφιερωμένου εραστή..που αποζητάει την υγρασία σου..

Γράφεις μικρές ιστορίες..για ταξίδια που ονειρεύεσαι..για το γύρο του κόσμου πάνω σε μια σχεδία..χωρίς να νοιάζεσαι για πυξίδες..για αχαρτογράφητα νησιά που κρύβουν ανέλπιστους θησαυρούς..ένα ζεστό βλέμμα..μια αγκαλιά που δονείται από αγάπη..ένα χαμόγελο βγαλμένο από της ψυχής τα βάθη..και αλήθειες που συνεχίζεις να πιστεύεις..παρόλο που αναρωτιέσαι αν στ΄αλήθεια αλήθειες θα αποδειχτούν..

Βροχή μου..σε κοιτάω να πέφτεις αργά..σχεδόν τραγουδιστά..ψιθυρίζεις φωνήεντα και σύμφωνα σε μια σειρά που μόνο εσύ κι εγώ μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε..σε ένα ρυθμό allegro ma non troppo..που σε κάνει να ανακτάς τη χαμένη σου ισορροπία..

Οι στάλες σου..όλβος και δίοδος..δυναμική αθανασίας μέσα στη θνητότητα της ζήσης μας..γενέτειρα αυτοσυνειδησίας..φιλιώνουν το χτες στο σήμερα που επιθυμεί το αύριο..χωρίς όρια..χωρίς ψέματα και ολέθριες χειραγωγήσεις..

Επιθυμώ Σε βροχή μου..και σε θέλω..να με ξυπνάς και να με νανουρίζεις..με την αλήθεια που κρύβει το βλέμμα της ψυχής σου..το αδιόρατο στα μάτια των πολλών..να με εξαγνίζεις κάθε που μέσα μου θα κυλάς σα βροχή..

Κάθε που θα πίνω από τις λέξεις σου που με μεθούν..που θα βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου..σαν νύχτιο τραγούδι των αναστεναγμών σου..

Και θα ανακαλύπτω ξανά τη χαμένη μου αθωότητα..

Νυχτιές αυγούστου

2010-08-30T19:04:00.003+03:00

Νύχτες αυγούστου
Μυρίζουν θάλασσα και έρωτα
Ντύνονται χρώματα πανσέληνα
Ουράνιου τόξου επιβάτες
Χορεύουν σε ρυθμούς ηδονικούς
Μεθούν από άρωμα κορμιού
που αναδίδει θαλπωρή και θάμβος

Ησυχάζουν και ερεθίζονται-
με ήχους ηδονικούς-
Ενώνονται και μοιράζονται-
στο άπειρο του ουρανού σου -
Αμαρτάνουν και αγιάζονται -
με το άγγιγμα των δακτύλων σου -
Φλυαρούν και σωπαίνουν-
στο ακρολίμανο της αγκαλιάς σου-

Άγριες νύχτες –που ησυχάζουν στην ανατολή του βλέμματός σου
Προανάκρουσμα αρχέγονης ηδονής στα νεφελώματα των δισταγμών σου
Ξεδιψούν με τη λάβα του ηφαιστείου που εκρήγνυται εντός μας
Εκπορθούν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και ξεχασμένες ελπίδες

Ανοχύρωτες αυγουστιάτικες νύχτες
Ποθούν την ένωση ψυχών και σωμάτων
και αλητεύουν δίπλα στο κύμα

Μέχρι να ψιθυρίσουν όλα τα ανομολόγητα
που φωτίζονται στην αντανάκλαση ενός
βλέμματος..μιας κραυγής..ενός φιλιού..

Μύχια Επιθυμία

2010-08-09T22:55:00.003+03:00

Αναπνέω αέρα Ζωής
Γεύομαι μεταξένιο φιλί
Αισθάνομαι τη θαλπωρή του βλέμματός σου
Αφουγκράζομαι χτύπους καρδιάς
που λαχταρούν να αφεθούν
Δοκιμάζω και δοκιμάζομαι
σε έναν αγώνα εκρηκτικό
Ταξιδεύω το όνειρο
στον πυρετό που σε κατακαίει
Γητεύω φόβους
στο δέλτα της αγκαλιάς σου
Ποθώ φωτιά να με βαπτίσεις
που παρανάλωμα θα κάνει
τη θλίψη που κουρνιάζει
στα κατάβαθα της ψυχής σου
και αναδεικνύει δισταγμούς
που διαιρούν τη θέλησή σου

Μιλάω με σιωπές μακρόσυρτες
Ψηλαφώ πληγές που άρνηση ελπίδας
κρύβουν μέσα τους
-τίποτα δεν χάθηκε όσο χτυπά η καρδιά μας,
να θυμάσαι-
Στο απέραντο της νύχτας γεννώ απέθαντα όνειρα
Πλαστουργός αδήριτης ανάγκης
μα και επιθυμίας
για την ειδοποιό διαφορά
που θα σε κερδίσει
Κυριεύομαι από νιογέννητο ίμερο
κάθε που
αγγίζω τις απόκρυφες πτυχές σου
και ξεδιψώ
από τους χυμούς του σώματός σου

Απογυρεύω το χτές σου να ψηλαφίσω
Βάλσαμο να στάξω
στα στίγματα των καρφιών που
σημάδια άφησαν στο κορμί και την ψυχή σου
κάθε που ενέπαιζαν τα ιμάτιά σου
για μια κούφια αγάπη
Και να αναστήσω το αύριο μέσα στον παρόντα
άχρονο χρόνο
του μελλοντικού μας τώρα
Χωρίς δράκους και μάγισσες
που κατασπάραξαν
κάθε δικαίωμα στη ζήση
που ξέρεις πως υπάρχει
Και που τόσο λαχταράς να γευτείς
χωρίς όρια και δίχως απογοητεύσεις…_

Η Ιθάκη που ξέχασες

2010-07-10T17:24:00.004+03:00

Πέρασες..

Σαν νυχτιάτικη καταιγίδα
εν μέσω θέρους
κι άφησες άγγιγμα καυτό
Ίχνη ανεξίτηλα
Σφραγίδα έβαλες το όνομά σου
σε ψυχή και σώμα

Θεό, με αποκάλεσες
-όχι,θνητός ήμουν και πεπερασμένος-
Αγάπη, με προσφώνησες
-ίσως σε μιαν άλλη ζωή να ήμουν η Αγάπη-
Ζωή μου γίνε,ψιθύρισες
-ποτέ μη ζεις με αντηχήσεις και κλεμμένες υποσχέσεις-
Όναρ και νόστος το φιλί σου
-νόστιμον μα και μόρσιμον ήμαρ το όνειρό μου

Προς-πέρασες..

Σκοτάδι ντύθηκες στη μέρα σου
Δερμάτινοι χιτώνες κάλυψαν τις στιγμές σου
Προσκυνητής της κόλασής σου
κι αρνητής της ζωοδόχου πηγής
που σίμωσες να ξεδιψάσεις
Μέτοχος κίβδηλωνκαι άσωτων στιγμών
Παίγνιο και θύτης στημένου αγώνα
Λανθάνων κάτοικος αλλότριας γης
Προσκυνητής μιας δήθεν Χαναάν
Γευάμενος ένα ανέραστο μάννα
και διψών για άλικο κρασί
-προϊόν ενός άκρατου εκστασιασμού
από εκμαυλισμένες μαινάδες-

Μα να θυμάσαι όμως
δεν έχει επιστροφή
γιατί η Ιθάκη έπαψε από καιρό να στέκει
αλώβητη και να περιμένει
-σαν άλλη Πηνελόπη-

Την επιστροφή του Οδυσσέα της…

Ψεύτικος Ήρωας

2010-07-08T18:55:00.005+03:00

Πόσο ξεθώριασες εμπρός
στο βλέμμα μου
Σκούριασε η πανοπλία σου
Ρίψασπις έγινες προς
χάριν του κενού
-του τίποτα-
Απορρίπτοντας το καινό που
ποτέ στ΄αλήθεια δεν θέλησες

Γυμνός στέκεις –κάτω από
το φονικό ήλιο
Άνυδρη έρημος σε καταπίνει
Κι η όαση που προβάλλει δίπλα σου
απλός αντικατοπτρισμός-λες-

Προσπερνάς με γρήγορο βήμα
Αγνοώντας την κάθαρση που θα σε λυτρώσει
Αλήτικες υποσχέσεις της μιας νύχτας
σκλάβο τους σε ονομάζουν
ψάχνοντας αυτοεπιβεβαίωση
σε πόρνες ματιές και σε φιλήδονα χείλη
που΄χουν γευτεί την αμαρτία όλου του κόσμου
και την έχουν κατακτήσει

Μικρός που είσαι ήρωά μου!
Κι εγώ που νόμιζα πως ήσουν εκείνος
που θα ΄κανε τη διαφορά..

Μείνε στο ψέμα σου
Στα απατηλά σου είδωλα
Στις εταίρες νύχτες σου που
ανερυθρίαστα θυσιάζουν την ιερότητα των στιγμών

Γκρεμίστηκες...

Εγώ σε έφτιαξα
Κι εγώ σε αποκαθηλώνω

Φεύγω…

Ματωμένο φεγγάρι

2010-07-05T14:13:00.003+03:00

Άδειες σελίδες γεμίζουν σκαριφήματα
Λανθασμένοι τονισμοί σε λάθος καταλήξεις
Η απουσία έμπλεη παρουσίας-και τ΄ανάποδο
Ένα χλωμό αστέρι τρεμοσβήνει στον ουράνιο θόλο
Έκλεισε τον κύκλο του,βλέπεις
και αποκαμωμένο αποσύρεται στα κρύφιά του
Οι ευχές έμειναν στη μέση
Οι προσδοκίες εξανεμίστηκαν μονομιάς

Ματωμένο φεγγάρι-σα λαβωμένο αγρίμι
γλύφει πληγές,προσπαθώντας με το σάλιο του
να επουλώσει τραύματα του χτες
Ληστές το ξεπουλάνε στα παζάρια
Πάγκοι γεμίζουν από το αίμα του
σε έναν αδηφάγο πλειστηριασμό

Δανεικές προσευχές για εκπεσότες άγγελους
Ρομφαίες δίστομες ξεσκίζουν τα σπλάχνα του ικέτη
Δεσμώτες ελευθερίας παράταιρα μάχονται σε άνισους αγώνες
Ψυχοπομποί ορέγονται κενά οράματα
καθώς τα θύματά τους οδηγούν στο εκτελεστικό απόσπασμα

Κλεμμένες υποσχέσεις,άδειες αγκαλιές
Αλυσοδέσμια κορμιά μαρτυρούν το ανέστιο
Κι ο χρόνος να στέκει εκεί
Εχθρός και σύμμαχος,οιηματίας και θεραπευτικός
για κάθε που τον χρόνο του επικαλείσαι
Το φεγγάρι πουλήθηκε και σήμερα
σε τιμή ευκαιρίας
Μέχρι την επόμενη φορά που άλλοι πραγματευτάδες
θα το θωρήσουν και πάλι ακριβό

Μη μιλάς απόψε
Μονάχα θρήνησέ το
Κι αντάμα όσα σ΄αυτό επένδυσες
Μύχιες σκέψεις και μυστικά αφανέρωτα

Γιατί τίποτα δε θα΄ναι πια το ίδιο
Κι ας φαίνεται πως θα΄ναι

Τέλειωσε το μελάνι …

Ρωμαϊκή Αγορά

2010-06-26T21:19:00.005+03:00

Θεό σε ονομάτισα
των ακριβών ονείρων μου
Όνειρο Ε Σ Υ
Πατρίς και Πόλις
αυτόχθονας εραστής
μιάς αιώνιας πολιτείας

Σε παρελθόντα χρόνο
με κίβδηλο νόμισμα
εξαγόρασαν την ευτυχία σου
ανέστιοι εραστές του εφήμερου
ευτελώς αγαπώντας
την κοσμιότητα της ιδιαίτατης
υπόστασής Σου

Σε πόρνες αγορές
πουλήθηκε η Αγάπη σου
-θεοκαπήλων χλεύη και γλεντοκόπημα-
Αρρωστημένες παλλακίδες
εξοφλούν ανερμάτιστες υποσχέσεις
με ορμή φανατισμένου εμπόρου
που απολαβή και κέρδος του
ο πρόωρος χαμός σου

Μα κοίτα..ήρθε η στιγμή
-αργοπορημένη,μα πανταχού παρούσα-
η φλόγα του Ονείρατος
να κατακάψει το ψεύδος
στο πέρασμά της

Δραπέτης έγκλειστος στα σύνορα του πόθου
Αγρίμι λαβωμένο απ΄της οργής τη μέθη
Αμαρτωλός και Άγιος συνάμα
Σε μυστικά περάσματα δονήσεων
περιπατητής και ζηλωτής
λάβας ηφαιστειακής που μεθάει τον οίστρο

Και να!
ανατέλλει η Νέα Αυγή
σε κελιού ελευθερία
και Σ Υ-σαν άλλος ευκλεής Θεός
αντάμα και ικέτης-
του Ονείρου αέναος Εραστής
αναφωνείς:

"και μόνο για τούτο το "ταξίδι"
άξιζε το ταξίδι μας"

Του Παντός Ιχνηλάτης

2010-06-17T01:27:00.008+03:00

[αφιερωμένο Σου...]

Δε θέλησα ρωτώντας να μάθω
Ιχνηλατώντας τη Ζωή έμαθα
ψαύοντας κάθε μόριό της
Καλό –κακό,όμορφο - άσχημο
Διακόρευση παρθενικού υμένα
άγονων γραμμών των στιγμών μου
Ενδοφλέβια ένεση οι παραπόταμοι της προσμονής
Αλύχτισμα γέλιου παρέα με ένα βουβό παράπονο

Αλεξιπτωστής με μετέωρο βήμα τα χνάρια του Έρωτα
Πιθάρι αγέμιστο η προσμονή της Ελευθερίας
Τα χρώματα της Ίριδας αντανακλούν στο μέσο της νυχτιάς
ακατανόητες γραφές που μαστιγώνουν τη μελωδία του μυαλού
Κι η φωνή,αυτή η τόσο τρικυμισμένη,λυγμός
να γίνεται και αναστεναγμός
Αιμομίκτης καιρός φωλιάζει στα σύνορα του Ουρανού
Ερπυστριοφόρα οχήματα καταπατούν κάθε δικαίωμα,
κάθε υποψία διαφορετικότητας

Κι εσύ…

ΕΣΥ
-με ένα σκοπό βυζαντινό-σε ήχο πλάγιο πάντα
ποτέ,ποτέ,στον ίσο τόνο-
Αίνιγμα που αλυσόδεσε τη ζήση
Μνήμη πόρνη ανάγλυφου οίστρου
Περγαμηνή φοινικικού αλφαβήτου
σε παλίμψηστο του πόθου
Διαιρείσαι και σημαδεύεις την άβυσσο
Αγγίζεις το Τίποτα και το κατακτάς
γευόμενος την αρχέγονη ορμή του-
σαγηνευμένος από τις στάχτες που ξερνάει στο πέρασμά του

Ενώ δίπλα σου περνάει απαρατήρητο το Όλον
Η πυρίτιδα της Ζωής και το ανεμολόγιο του βλέμματος
Το θέλημα κι η προσταγή ενός επινίκιου άσματος
Κουρσάρος κι αρχιερέας ενός ανήκουστου Ευαγγελίου
που η μοίρα του το ΄ταξε
απόκρυφο και ψευδεπίγραφο να λογίζεται ανά τους αιώνες

Ίσως γιατί
Πολλές φορές διαβάστηκε και δεδομένο θεωρήθηκε
Προχρονολογημένο και ήδη λήξαν
Κάτι σα μύθευμα και κεφαλίδα
Απαξιωτικής ανάγνωσης
και
συμβιωτικής ένωσης
Παρεκτροπή της καθεστηκυίας τάξεως
Καθώς
παραδιδόμενο στις ανύπαρκτες καλένδες
καταδικασμένο ορίστηκε στον αιώνιο λειμώνα του...

Ψευδεπίγραφες Αγάπες

2010-06-11T22:33:00.009+03:00

«Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ
καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον αλαλάζον.
Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα
καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν,
καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδέν εἰμι.
Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου,
καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται,
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,
οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ,
οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται,
οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ,
συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ•
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,
πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.
Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται•
εἴτε γλῶσσες, παύσονται•
εἴτε γνώσεις, καταργηθήσεται
[…]
μένει δὲ πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα•
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»

[Απόστολος Παύλος:Προς Κορινθίους Α΄Επιστολή]

Έχεις διαβάσει ποτέ πιο ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα αληθινό κείμενο από τούτο;
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί τι είναι η Αγάπη;Με πόση περισσή ευκολία έχεις διακηρύξει πως αγαπάς; Το νιώθεις άραγε,ή απλά το λες για να το πεις;

Γιατί αγαπάς στ΄αλήθεια; Από ανάγκη; Από συμφέρον; Από ματαιοδοξία;Από αρρωστημένο εγωισμό;Γιατί έτσι θα αναγκάσεις κι άλλους να σε αγαπήσουν;
Για να κερδίσεις οπαδούς;Ξέρεις είναι και αυτός ένας τρόπος..Ύπουλος και διαστροφικός. « Σ΄αγαπάω» και απαιτώ το ίδιο από εσένα.Μέχρι το τέλος.Χωρίς όρια.Μέχρι να αγγίξεις τα όρια της τρέλλας.Μόνο έτσι θα με πείσεις πως..

Τι είναι η Αγάπη τελικά; Ένα πήδημα;Μια κάβλα;Ένα κατά συνθήκην συναίσθημα που έρχεται και φεύγει κατά πως σε συμφέρει;
‘Εχει η Αγάπη μνήμη επιλεκτική;Πεθαίνει και ανασταίνεται;Πως γίνεται να λες πως δεν αγαπάς και μετά να διατυμπανίζεις πως αγαπάς όλο τον κόσμο;

Γιατί δηλώνεις την Αγάπη σου; Για να κερδίσεις αναγνωρισιμότητα;Για να εκμεταλλευτείς ένα καλό όνομα και ταυτόχρονα να πλασαριστείς κι εσύ κοντά του;Για να δηλώσεις ότι είσαι η επίσημη/ος αγαπημένη/ος αυτών που όλοι θαυμάζουν;Για να κλέψεις λίγο από τη λάμψη του/της;

Και μετά;Ξεχνάς και διαγράφεις;Θυμάσαι και λησμονάς κατά περίπτωση και κατά το δοκούν;Γεμίζεις τον άλλον τύψεις κι ενοχές;Επιρρίπτεις όλες τις ευθύνες πάνω του;Του δημιουργείς ενοχές και κατασκευασμένες τύψεις;
Για πες μου ρε φίλε..Λες πως αγαπάς.Πως το δείχνεις;Με λόγια;Με έργα;.Με συνδυασμό και των δυό;

Και μετά;Με την πρώτη στραβή..επειδή κάτι δεν πήγε καλά..χτυπάς τον άλλον εκεί που πονάει..πως δεν άξιζε την Αγάπη σου..πως ενώ εσύ του στάθηκες,εκείνος τίποτα δεν εκτίμησε..και σε έφτυσε..Μήπως φταίς κι εσύ γι΄αυτό; Τόλμησες ποτέ να αναρωτηθείς;

Διαβάσαμε ένα κάρο βιβλία.Μάθαμε απέξω και ανακατωτά χίλια δυό τσιτάτα και τα χρησιμοποιούμε για επίδειξη.Διαβάσαμε Πολυδούρη,Καβάφη,Ελύτη. Αποστηθίσαμε όλον τον Freud,τον Fromm,τον Yalom,τον Jung.Μελετήσαμε ψυχολογία.Ψυχαναλύσαμε και ψυχαναλυθήκαμε.Ρίξαμε και μια ματιά σε κάνα δυό κείμενα του ευαγγελίου,κείνα που μιλάνε για Αγάπη..και καθαρίσαμε. Μάθαμε τους ορισμούς της και έτσι νομίσαμε κιόλας καλά πως τη γνωρίζουμε..

Διεκδικείς την αποκλειστικότητα.Μόνο εμένα να αγαπάει.Και κανέναν άλλον.Ζηλεύεις,κάνεις σκηνές.Χρησιμοποιείς φτηνά κολπάκια.Και δόλια μέσα.Αλλάζεις τα φώτα του άλλου..μόνο και μόνο επειδή έχεις καταλάβει πως εκείνος είναι άξιος και ικανός να αγαπάει..κάτι για το οποίο εσύ ανίκανος είσαι..κι έτσι το μόνο όπλο σου είναι να την εκβιάσεις..να την επιβάλλεις..να σε κάνει ο άλλος με το έτσι θέλω να τον αγαπήσεις..γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς..γιατί είσαι είσαι πάντα ειλικρινής στα συναισθήματα σου και ποτέ μα ποτέ δεν λειτουργείς υπολογιστικά..

«Αγαπάς» λες..για σπάσιμο..για εκδίκηση..από ναρκισσισμό..για να έχεις μια αυλή γύρω σου..για να σε υποστηρίζει και να θρέφει την άρρωστη ματαιοδοξία και ανύπαρκτη αυτοεκτίμησή σου..

Αγαπάω φίλε μου..δε σημαίνει εξαπατώ..ρουφιανεύω..κοροϊδεύω..ψεύδομαι ασυστόλως..αναιρώ και ενθυμούμαι κατά πως με συμφέρει..δε ζηλεύω όποιον περιστοιχίζει τον άνθρωπο που αγαπάω..δεν προσπαθώ να μπω στη ζωή του και να τη λεηλατήσω..να την εκμηδενίσω και να τον οδηγήσω στην τρέλλα,στην απόγνωση και στην καταστροφή..

Αγαπάω σημαίνει..είμαι εκεί..στα εύκολα,στα δύσκολα..στα πρίν,στο τώρα,στο μετά,στα τελευταία..είμαι ευθύς κι ειλικρινής..λέω αλήθειες ακόμα κι αν πονάνε..παραδέχομαι τα λάθη μου,τα πάθη μου και τις αδυναμίες μου..υποστηρίζω την Αγάπη μου και είμαι κοντά της..κάθε λεπτό,κάθε στιγμή..δεν προκαλώ σκηνές ζηλοτυπίας..αφήνω τον Άλλον ελεύθερο να αναπνέει και να ανασαίνει..δεν τον καταπιέζω ούτε του φορτώνομαι..

Αγαπάω δε σημαίνει πως του γράφω φλογερά γράμματα,στιχάκια και διηγήματα για να του δείξω το πόσο τον/την θέλω..δε σημαίνει το παίζω σε πολλά ταμπλό,έτσι για να κάνω και να σπάω πλάκα.. για να τον/την έχω στην τσίτα..

Αγαπάω σημαίνει..πιστεύω..εμπιστεύομαι..θυσιάζομαι..νοιάζομαι εμπράκτως..
Αγάπη δε σημαίνει γαμήσι για την εμπειρία..για την ικανοποίηση σεξουαλικών ορμών και μόνο..δεν είναι μόνο κάβλα και καλό κρεβάτι..το πόσες φορές και με πόση ένταση θα τα δώσεις όλα στον άλλον για να τον ικανοποιήσεις..

Αγαπάω σημαίνει..σέβομαι..αποδέχομαι..κατανοώ..δικαιολογώ..αναλαμβάνω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί..
Αγαπάω δε σημαίνει «σου πηδάω την ψυχή» και μετά άντε γεια..και μετά ενδιαφέρομαι για σένα..για να δω αν είσαι τάχα μου καλά..γιατί σε «αγαπάω ρε μαλάκα»..σε κάνω το πειραματόζωό μου για να μετρήσω τις δικιές μου ανάγκες..

«Η αγάπη δεν επιβάλλεται,η αγάπη εμπνέεται

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση,η αγάπη είναι ανευ όρων,δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν,η αγάπη ειναι έξοδος γιατί το εγω το κάνει εσυ και σε λυτρώνει

Με την αγάπη μόνο όλα λύνονται,όλα γίνονται κατανοητά και διάφανα.Σαν τα δάκρυα διάφανα

Νιώθουμε πως μας αγαπούν μόνο όταν μας επιτρέπουν να είμαστε ο εαυτός μας

Οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες,γενναίες ψυχές..οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους που,από πίστη,ρισκάρουν την ψυχή τους»

[αποσπάσματα από την αγαπημένη μου Μάρω Βαμβουνάκη]

Βαρέθηκα ρε φίλε να ακούω για δήθεν αγάπες και λουλούδια..για το πόσο σου στάθηκα κι εσύ με πούλησες..για ρουφιανιές και δούρειους ίππους όσων «αγαπούν»..για κόντρες και για φτηνά ξεπουλήματα..

Αγάπη είναι..

Να ακούς πως χτυπάει η καρδιά του Άλλου και χωρίς πηδήματα.Να αγκαλιάζεις και να αφουγκράζεσαι τα όνειρα,τις επιθυμίες,τα θέλω του,τα λάθη του..
Να είσαι Ε Κ Ε Ι..γιατί έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου..η ανθρωπιά σου..

Η ίδια σου η Α Γ Α Π Η ..

Όλα τα υπόλοιπα..εκ του πονηρού και τεχνηέντως κατασκευασμένα..

Χάρισμά σας [ψευτο] μάγκες μου

Μέχρις εδώ…κι όχι άλλο..κι ούτε παραπέρα..

Κατανοητό;;;;;;;

Της Αγάπης χρώματα

2010-05-20T21:19:00.003+03:00

Η αγάπη έχει..

το χρώμα του δειλινού
σαν ο ήλιος ξέπνοος και αποκαμωμένος
στην αγκαλιά της ερωμένης του παραδίνεται..

τα χρώματα της Ίριδας
καθώς μαγικά και λυτρωτικά προβάλλει
μετά την καταιγίδα..

το γαλάζιο της θάλασσας
σαν στα απέραντα μυστικά της
και τα απύθμενα βάθη της ταξιδεύεις
χωρίς πυξίδες και σανίδες σωτηρίας..

το χρώμα μιας νυχτιάτικης ανάσας,ενός λυγμού
σαν λόγια αγάπης πάει να ψιθυρίσει
σε ό,τι ακριβό και δικό της αποκαλεί ..

το χρώμα της φωτιάς
που τα πάντα κατακαίει στο πέρασμα της
αφήνοντας στο διάβα της
ολόγυρα το ανεξίτηλο σημάδι της..

το χρώμα της πορφύρας
σαν τις νύχτες της ντύνει..

Μα έχει και χρώμα αιμάτινο
σαν για χάρη της αιμορραγείς
και οι πληγές σου χαίνουν ακατάπαυστα..

Χρώμα μαύρο,σκοτεινό
σαν το νόημά της χάσει και απέλπιδα αγωνίζεται
πριν στη λήθη βυθιστεί..

Κλέψε κι απόψε το χρώμα που σου ταιριάζει
Κι έλα- μαζί- τα χρώματά της να ντυθούμε
Σαν κάθε φορά
Για μια ακόμη φορά
Μέχρι το τέλος του απείρου…

Λίγο πριν...

2010-04-29T20:38:00.003+03:00

Αιμάτινες μέρες-αιμορραγούν χολή και όξος
Στάζουν φαρμάκι και εξαπολύουν δηλητηριώδη βέλη
Εκδίκηση ζητούν-όχι,όχι εκδίκηση
Δικαιοσύνη.Αυτό είναι το αιτούμενο
Μα και το ζητούμενο
Αίτιο και αιτιατό αλληλοεμπλεκόμενα
Αυτοαναιρούνται

Κούφιες υποσχέσεις για όνειρα αληθινά
Κατακρημνίζονται.Δεν αντέχουν το βάρος της Αλήθειας
Συνειδητοποιούν το μέγεθος της πλάνης τους
Οράματα και επαναστάσεις
Κίβδηλα λάβαρα κραδαίνουν και επιτίθενται
Ανοχύρωτα εγώ δημοκοπούν και μαυλίζουν-
έμπλεα εγωπάθειας και ναρκισσισμού-
Ενσπείρουν και κατατέμνουν αφιονισμένες συνειδήσεις
Βυσσοδομούν ηθελημένα σε ηδονόπληκτα πλήθη

Λαθρέμποροι ελπίδας μπολιάζουν με οδύνες
Ό,τι επιμένει ακόμη να αντιστέκεται
Στην παράνοια μιας ανιστόρητης διαγραφής

Κι εσύ εκεί-να απωθείς τη λήθη με τις δικές σου αλήθειες
Ανυπόκριτος δεξιοτέχνης και ευχέτης
Σεισμογόνων αντι-δράσεων και οριστικής καταδίκης
Όσων καπηλεύτηκαν οράματα και πατρίδες
-μιας Αγάπης,μιας Αλήθειας,μιας Ψυχής
ενός Ονείρου,μιας Προσδοκίας-

Τετέλεσται θα ακουστεί από το βάθος της « σκηνής»
Και ανάθεμα
Κι η Νέμεσις θα θριαμβεύσει

Σιμώνει η ώρα
Γι΄αυτό φυλάξου…

Στην αιωνιότητα του πάντα..

2010-03-03T20:47:00.003+02:00

Είσαι εδώ.Σε ό,τι νιώθω.Ό,τι αγγίζω.Ό,τι ζω
Είσαι εδώ.Σε νιώθω.Σε αγγίζω.Σε ζω
Μέρα τη μέρα.Στιγμή τη στιγμή

Χάνομαι μέσα σου και ταξιδεύω.Με κείνο το πειρατικό που μου σχεδίασες
Σαλπάρουμε μαζί στα ταξίδια των στιγμών μας.Σε νύχτες αγρύπνιας

Γελάμε και κλαίμε.Γράφουμε τη δικιά μας ιστορία.Με το αίμα της ψυχής μας
Προσκυνώ την τρικυμία της φωνής σου.Τον παλμό των λέξεών σου

Ανασαίνω τη ζωή σου και στα μάτια σου αντανακλάται ο παράδεισος
Ναυαγώ στο κορμί σου και Θησέας βαπτίζομαι-στο λαβύρινθό σου να χαθώ

Γεύομαι την αλμύρα των δακρύων σου και ξαποσταίνω στην ανασαιμιά των ηδονών σου
Ψηλαφώ τους φόβους σου-τους αγκαλιάζω.Θωπεύω τις σιωπές σου-και τις λυτρώνω

Ρίχνομαι αμάθητη στην έκσταση του οίστρου σου.Εγκαινιάζω τις αισθήσεις μου στον άμβωνα του σώματός σου
Ακροβατώ στα πιο βαθιά σου ένστικτα.Πρωτόγονα βουτώ και αναβαπτίζομαι μέσα στους αναστεναγμούς σου

Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής σου.Δεσμώτης γίνομαι και ιχνηλατώ το μέγα σου μυστήριο
Πολιτεύομαι στο σχήμα του κορμιού σου και με τ΄ακροδάχτυλά μου αγγίζω το ηφαίστειο της ηδονής σου

Διακονώ τις επιθυμίες σου και αργοναύτης γίνομαι στη ρότα του ονείρου σου
Αμαρτάνω στην υποψία της ανάγκης σου και αγιάζομαι στο βυθό του βλέμματός σου
Συστέλλομαι και διαστέλλομαι όταν μεθώ από τον πόθο της σαγήνης σου

Παρανάλωμα γίνομαι στο άκουσμα του “ σ΄αγαπώ” σου και ξωκλήσι των προσευχών σου
Αγγίζω το πάντα σου και ζω στο τώρα σου

Σ΄αγαπάω και είμαι

Μ΄αγαπάς και είσαι

Αγαπιόμαστε και έτσι μόνο μπορούμε να υπάρχουμε

Μαζί

Να είμαστε στο εδώ και το παντού

Στο άπειρο και το πεπερασμένο

Στην αιωνιότητα των στιγμών μας..

Λέξεων οι στιγμές

2010-02-14T22:56:00.004+02:00

Σύμφωνα και φωνήεντα.Το ένα πλάι στο άλλο
Με σειρά.Και ανάκατα.Ζωγραφίζουν λέξεις
Συναισθήματα.Στιγμές που..
Λυτρώνουν.Αφοπλίζουν.Τρομάζουν.Σαγηνεύουν
Ερωτεύονται.Ξεχνούν.Θυμούνται
Μισούν.Θυμώνουν.Διαγράφουν.Επαναπροσδιορίζουν

Γοητεύουν απογοητευόμενες.Και γοητεύουν μέσα στην απογοήτευση που σου γεννούν.Να είναι τάχα οι λέξεις που για όλα φταίνε;.Να φταίει τάχα η εκφορά τους ή μήπως τα χείλη που τις ξεστομίζουν; Να εννοούν τα όσα λένε ή λέγονται απλά και μόνο για να λεχθούν;

Και η καρδιά;Η ψυχή;Πόσο τις δέχεται;Πόσο τις πιστεύει;Τις προσπερνάει ή τις κάνει δικιές της;Τις αγκαλιάζει ή τις φτύνει;Γιατί ξέρεις πως τούτες οι λέξεις ικανές είναι.Να σε αποσβολώσουν με την ομορφιά και το νόημά τους ή να σε γκρεμίσουν στα Τάρταρα.Σε άβυσσους να σε κλείσουν και να σε αφανίσουν.Να σε καταδικάσουν στην ανυπαρξία.Ή να σε γεμίσουν πλούτη.Και βασιλιά του κόσμου τούτου να σε ονοματίσουν

Αμφίσημες οι λέξεις.Αμφίσημα και τα συναισθήματα.Πότε πρόστυχες και χυδαίες.Κι άλλοτε άσπιλες και αμόλυντες.Πότε συγκρουόμενα και άλλοτε αδιαπραγμάτευτα.Όπως εκείνο το «φύγε» που σημαίνει «μείνε».Ή το «τελειώσαμε» που μπορεί να σημαίνει «μόλις τώρα αρχίζουμε»

Γητεύουν οι λέξεις.Γυμνώνουν και ντύνουν ταυτόχρονα.Τις αισθήσεις.Το κορμί.Το μυαλό.Την ψυχή.Κρύβουν και κρύβονται.Επιτάσσουν και συνάμα αποστερούν. Επισφραγίζουν και επιτιμούν.Όλβος και όλεθρος.Οιωνός και σπαραγμός.Υπεναντίες και υπαινικτικές.Πόρνες και αγίες.Αργυρώνητες και ελεήμονες.Ελεύθερες και ελευθεριάζουσες

Λέξη. Στιγμή. Ποιά γεννάει ποιάν; Ποιά προηγείται και ποιά έπεται; Ποιό το πρωθύστερο και ποιό το ασύναπτο;Διαπλοκή ή ασυνέχεια;Πανάκεια ή ίαση;Ποιά δυναστεύει και ποιά απολυτρώνει;

Θυμητάρι οι λέξεις.Θυμητάρι κι οι στιγμές.Πόνου και ευτυχίας.Πληγών και ερωτημάτων.Τρόμου και αμφιβολίας.Κοινωνίας και αδειάσματος.Κενού και πληρότητας. Αγάπης και μίσους.Σύγκρουσης και επικάλυψης

Υπάρχουν άραγε αυθύπαρκτες ποτέ; Χωρίς την ανάγκη η μια της άλλης;
Μάλλον όχι.Αλλά έλα που κάποιες στιγμές θα ευχόσουν έτσι να γινόταν
Κι ας κρατούσε για όσο…

Κλεψύδρα

2010-02-04T19:36:00.005+02:00

Αναποδογύριζα την κλεψύδρα
Αμέτρητες φορές –λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος
Η άμμος εκεί-πιστή στο ραντεβού της
Αργά και νωχελικά τον χρόνο της μετρούσε
Ώσπου εκείνος πάγωσε
και πέτρωσε μαζί του
κι ο τελευταίος κόκκος της
Λες και ξαφνικά αρνήθηκε
Τη μοίρα της -για κείνο που δημιουργήθηκε-
Να μετράει και να αντέχει
(σ)το πέρασμα του χρόνου

Προσπάθησα πολλές φορές
Καινούργια άμμο να προσθέσω στην κλεψύδρα
Χρόνο στον χρόνο να προσθέσω
Μάταια.Μη δοκιμάζεις άλλο-είπε-
Κουράστηκα τον χρόνο να μετράω
να αδειάζω και να γεμίζω πάντα
-γιατί αυτό μου ορίστηκε να κάνω-
Χρόνο στον χρόνο σας να δίνω
να ξεγελάω τις στιγμές

Κι εσείς..
Απλά να παίζετε μαζί μου
Άθυρμα που το ενδιαφέρον σας κέντριζε
Γιατί γνωρίζατε πως πάντα εγώ θα ήμουν εκεί
Πιστά να υπηρετώ και να διαφυλάττω
του χρόνου τις ανάγκες-σας-
Κείνες τις δήθεν, που γέννησε
μια νύχτα η απόγνωση του πάθους -σας-
κι ο τρόμος της μοναξιάς -σας-

Μα τέλειωσαν πια τα ψέματα
Κι έτσι μαζί τους,πρίν με «τελειώσετε» εσείς

Άδειασα και σκόρπισα μονάχη
Επιλέγοντας το καταδικό μου τέλος-
κείνο που θα με πόναγε λιγότερο..

Για άλλα να ρωτάς

2010-01-26T21:21:00.003+02:00

Μη με ρωτήσεις
-αν θέλω

Ρώτα με
-πόσο θέλησα

Αν μπορώ
-μα τι μπόρεσα

Αν αντέξω
-για όσα άντεξα

Αν σε πιστεύω
-πόσο σε πίστεψα

Αν φοβάμαι
-πόσο θα ήθελα να μη φοβάμαι

Αν θα μείνω
-αν θα μπορέσω να μείνω

Αν θα πονέσω
-τι και ποιός θα πονέσει περισσότερο

Αν μπορεί ο χρόνος να κερδίσει
-αν ο χρόνος χρόνο θα δώσει

Μη με ρωτήσεις γι΄αυτά.Για τ΄άλλα ρώτα με
Κι αν δεν έχω για όλα απαντήσεις
Λυπάμαι-θα σου πω
Ακόμη τις ψάχνω,ξέρεις
Και δεν ξέρω κι αν θα τις βρω..

Οι δικοί μου γενάρηδες

2010-01-22T22:06:00.005+02:00

Αυτοί που..

Ερωτεύτηκα.Που θυμήθηκα.Που ξέχασα
Που έκλεψα.Που με άλλαξαν.Που δόθηκα.Που με ξέχασαν

Που βράχηκα μέχρι την ψυχή.Που στέγνωσα.Που έλιωσα
Που τραγούδησα.Που με έκλεψαν.Που με μίσησαν

Οι δικοί μου γενάρηδες

Που πίστεψα.Και δεν με πίστεψαν.Που μου έταξαν.Κι ύστερα ξέχασαν
Που νόμισαν πως κράτησαν στα χέρια τους τα κλειδιά της βασιλείας.Κι ύστερα μέσα σε μια νύχτα παραβιάστηκε η Εδέμ τους από αγάπες αυτοαναιρούμενες

Που ζωγράφισαν ταξίδια.Κι ύστερα τσάκισαν το καράβι μου και το πέταξαν να σαπίσει σε ένα παλιό και ξεχασμένο ταρσανά
Που αγκάλιασα.Μα με πρόδωσαν.Που τους άντεξα.Μα δεν το θυμήθηκαν

Που τις στιγμές τους ψηλάφισα.Και δεν μου το συγχώρησαν.Ακόμα και τώρα
Που εξάντλησαν το ωραίο.Και το επαναπροσδιόρισαν.Μεταμορφώνοντάς το σε αρχέγονο κάλλος

Που φωτογράφισαν τη μνήμη.Και τη στιγμή του «κλικ»,σταμάτησαν στην αθωότητα της αιωνιότητας.Μη δυνάμενοι να προφυλάξουν το μαρτύριο του χαμού τους
Που δίψασαν για Ζωή.Και δεν φοβήθηκαν το θάνατο να αγκαλιάσουν.Και την τρέλλα που τον γεννάει

Που ματαίωσαν και ματαιώθηκαν.Μα δεν συνθλίφτηκαν από τη λήθη.Ούτε εξοστρακίστηκαν στο παραμύθι του προβλέψιμα απρόβλεπτου
Που με τον χρόνο τους αναμετρήθηκαν.Με τα κέρδη τους.Και τις απώλειές τους.Και τις ευθύνες τους ανέλαβαν.Για το άμετρο μέτρο που στην Αγάπη δεν εφάρμοσαν

Που κυνήγησαν το ανέφικτο.Πόθησαν το άπειρο.Και ρίζωσαν στη σχετική απολυτότητα του πάντα.Ελπίζοντας σ΄αυτήν μέχρι το τέλος

Οι δικοί μου γενάρηδες

Αρχή και τέλος

Του

Θανάτου

Μα

Και

Της

Αθανασίας [ μου…]

Απορία

2010-01-18T22:28:00.005+02:00

Λέξεις.Υποσχέσεις.Όνειρα.Συναισθήματα
Ψέματα.Αλήθειες.Ήχοι και εικόνες

[Τι να πιστέψω.Τι να κρατήσω.Πόσα να αφήσω πίσω]

Συγγνώμες.Δάκρυα.Πόνος ψυχής.Αδιέξοδα

[Κάποτε τα αγκάλιασα.Τα έκανα δικά μου.Ήθελα να τα παλέψω.Όχι για μένα]

Νυχτερινές διαδρομές σε μέρη που αγάπησα.Με άρωμα παλιάς πόλης.Με χρώματα μιας σελήνης ολόγιομης.Που ξυπνούσε συναισθήματα πρωτόγνωρα.Φόβους και αναστολές.Μα και έντονη επιθυμία.Για το μαζί.Για την προσπάθεια

[Σαν να ακούω ακόμα τα λόγια που ειπώθηκαν.Σαν να βλέπω πάλι τα γεμάτα λαχτάρα βλέμματα.Σαν να γεύομαι ξανά τον πόθο του φιλιού]

Αμηχανία και δέος.Για το άγνωρο.Βήματα μπροστά.Πισωγυρίσματα.Αναβολές

[Χρόνος χρειάζεται.Κι όλα θα γίνουν.Όλα τα θέλω, μπορώ να γίνουν.Χρόνος…]

Υπεκφυγές.Αοριστίες.Κι άλλος χρόνος.Κι άλλες αντοχές.Ανεξάντλητες

[Κι όμως..τα όρια στενεύουν.Τα λάθη παραμονεύουν.Κι αυτές οι κατασκευασμένες ενοχές που αληθινές μοιάζουν-χωρίς να είναι..]

Άρνηση παραδοχής.Κατάφαση πραγματικότητας.Ουδέτερος χωροχρόνος.Αποδοχή αναγκαιότητας.Συνεχείς και ατελέσφορες διαδρομές

[Επιθυμία και ανάγκη που εξουδετερώνονται από έναν συμβατικό αντικομφορμισμό.Ή μήπως από έναν αντισυμβατικό κομφορμισμό;Απορία..]

Τι μένει τελικά όταν τραβήξεις τη σκανδάλη;Όταν σημαδέψεις και δεν αστοχήσεις;
Μα για πες μου..ποιόν σημαδεύεις;

Εμένα ή εσένα;
Το παρόν ή το μέλλον;
Το ψέμα ή την αλήθεια;

Συγγνώμη, λάθος-θα πεις-
Αποδεκτή;

Δεν έχει απάντηση-όχι τούτη τη φορά-

Εσύ θα κρίνεις

Αν θα έπρεπε ή όχι

Κι αν αξίζει

Να υπάρξει..

Καληνύχτα…

Ακόμη παιδί

2010-01-12T22:06:00.004+02:00

Παιδί

Κάθε που ονειρευόταν.Κάθε που πίστευε πως όλα τα μπορεί.Κάθε που ήλπιζε πως τίποτα δεν χάθηκε.Κάθε που τ΄ αστέρια μέτραγε και προσευχές σιγοτραγούδαγε κάτω απ΄το φως μιας ολόγιομης σελήνης.Κι ας μάτωνε το φεγγάρι.Κι ας σκόρπιζε ο άνεμος τα λόγια τους στους πέντε ανέμους

Παιδί

Όταν ζωγράφιζε ακόμα παραμύθια.Με χέρι τρεμάμενο.Κι ας μην ήξερε να ζωγραφίζει.Ποτέ δε μπόρεσε.Μα είχε φαντασία.Και σε αόρατους καμβάδες άπλωνε τα χρώματα της δικιάς της παλέτας.Κι ας τελείωναν κάποτε τα χρώματα

Παιδί

Όταν μπάρκαρε σε πλοία πειρατικά.Εκείνη και οι "ναύτες" της.Για να ανακαλύψουν νέους θησαυρούς.Για να κουρσέψουν τη στιγμή.Με πυξίδα την καρδιά.Για το άγνωστο.Κι όπου τους έβγαζε.Κι ας πορευόταν καμιά φορά με λανθασμένους χάρτες.Το ήξερε.Και τί μ΄αυτό;

Παιδί

Κάθε που βούταγε σε γέλια αγαπημένων.Κάθε που ναυαγούσε σε άγνωρες στεριές.Όταν πατρίδα ονόμαζε κάθε τι που λάτρευε.Ακόμη κι όταν αυτό μακριά του την εξόριζε.Κάθε που η ανάμνηση των «χωμάτων» της, της έφερνε δάκρυα στα μάτια.Και τον πόνο προσπαθούσε χαμόγελο να κάνει.Με ένα πονεμένο χαμόγελο.Μα καταδικό της

Παιδί

Κάθε που αφηνόταν να μαγευτεί από τις ομορφιές του κόσμου.Και να αγαπήσει κάθε τι δικό του.Ακόμη και την ασχήμια του.Γιατί στα μάτια της όλα μπορούσαν να μεταμορφωθούν.Ακόμη και οι δαίμονες.Κι ας ήξερε πως ίσως και να μην ήταν έτσι.Γιατί οι δαίμονες ποτέ δεν αγιοποιούνται.Όσο κι αν το ήθελε

Παιδί

Κάθε που την καρδιά της ακολουθούσε.Κι ας έλεγαν πως είναι λογική.Λογικά παράλογη ήταν.Ή μήπως παράλογα λογική;Οδοιπόρος σε ένα μεθυσμένο δρόμο.Θησέας σε έναν απροσδιόριστο λαβύρινθο.Χωρίς Αριάδνες και μίτους.Με μόνο οδηγό τα Επιφάνια του Έρωτα.Και κείνα της Αγάπης.Κι ας παραμόνευαν οι Μινώταυροι.Θα τους νικούσε.Θα τους νικούσε;

Παιδί

Κάθε που προσπαθούσε αινίγματα να λύσει.Που σε αλφαβητάρια και αναγνωστικά συλλάβιζε το «σ΄αγαπάω».Κείνα που είπε.Και τα άλλα που άκουσε.Αυτά που λαχτάρησε.Και κείνα που την αρνήθηκαν.Και τα άλλα.Που ποτέ στο φως δεν βγήκαν.Από φόβο.Ή από αδυναμία παραδοχής

Παιδί

Κάθε που μαχαίρωνε την έρημο.Για να βρει μιαν ανάσα.Μια όαση δροσιάς.Ένα αναφιλητό συγγνώμης.Ένα παλίμψηστο μονογραμμάτων.Μια καρκινική επιγραφή.Ακατανόητη στα μάτια των πολλών.Κι άπλωνε το χέρι τους κάκτους να χαϊδέψει.Γιατί δεν τα λογάριαζε τα αγκάθια τους.Κι ας ήξερε πως θα την κερνούσαν αίμα

Παιδί

Κάθε που απότομα μεγάλωνε.Όταν την ανάγκαζαν να μεγαλώσει.Μιλώντας της για- και με -ψεύτικες αλήθειες κι ανορθόδοξα παραμύθια.Για κείνο το τέλος που πάντα διαφορετικό ήταν από το υποσχόμενο.Από το προσδοκώμενο.Από το επιθυμητό.Από ΄κείνο που της άξιζε

Εκείνο το παιδί
Που μέσα της μεγάλωνε μέρα τη μέρα
- χωρίς ποτέ να μεγαλώνει-

Εκείνο το παιδί
Που τα όνειρά του καπηλεύτηκαν και ποδοπάτησαν
-τι αξία να΄χουν άραγε τα όνειρα ενός παιδιού αφού μόνο όνειρα θα παραμείνουν-

Για ΄κείνο το παιδί
Ορκίστηκε
Πάντα παιδί να παραμείνει
Κι ας ήξερε πως τούτο το όνειρο και το τίμημά του
Θα το πλήρωνε με τίμημα τις δικές της απαντοχές
Μέχρι τελευταίας δεκάρας

Μα δε μπορούσε.Ούτε και θέλησε ποτέ αλλιώς να μπορούσε να μπορεί
Γιατί τα όνειρα και τα παιδιά
Πάντα αντέχουν σαν παιδιά όνειρα να κάνουν
Και να τα αγαπάνε._

Καληνύχτα…

Δώρα πολύτιμα

2009-12-19T22:00:00.004+02:00

Δώρα και «δώρα»

Ακριβά ή φτηνά.Από υποχρέωση.Έτσι επειδή πρέπει.Επειδή οι μέρες το επιβάλλουν

Δώρα που δίνονται.Δώρα που χαρίζονται.Για ανταπόδοση.Γιατί «αφού μου έκανες,πρέπει να σου κάνω κι εγώ»

Δώρα που για να τα δωρίσεις ξοδεύεις πολλά.Για να εντυπωσιάσεις.Για να «σκλαβώσεις» τον άλλον.Για να φανείς κάποιος.Γιατί το ακριβό που θα χαρίσεις θα εκτιμηθεί.Γιατί έτσι κρίνεται η αξία του.Από το πόσα ξόδεψες.Κι έτσι θα καταξιωθείς

Γελιέσαι φίλε μου..

Τέτοια δώρα δε με αφορούν.Δε με συγκινούν.Δε με εντυπωσιάζουν.Δε με κερδίζουν
Τι να το κάνω αν αυτό που μου προσφέρεις δεν είναι από καρδιάς;Αν μου το δίνεις αλλά δεν μπορείς να με κοιτάξεις στα μάτια;Αν αποβλέπεις κάπου;Αν προσπαθείς με τέτοια μέσα να με κάνεις σύμμαχό σου;Αν με δωροδοκείς;Αν προσπαθείς να με κερδίσεις με φτηνιάρικα μέσα-γιατί ξέρεις πως δε μπορείς αλλιώς;

Ξέρεις ρε φίλε ποιό είναι το καλύτερο δώρο για μένα;
Τούτες τις μέρες;
Και κάθε μέρα που περνάει;

Ένα χαμόγελο.Μια αγκαλιά.Δυό λόγια από την ψυχή σου.Οι αλήθειες σου.Τα δάκρυά σου.Η εμπιστοσύνη σου.Η αγάπη σου.Το μοίρασμά σου.Το νοιάξιμό σου.Η κραυγή της απελπισίας σου-που μου την καταθέτεις.Ο προβληματισμός σου.Τα αδιέξοδά σου-που μαζί προσπαθούμε να υπερβούμε.Οι μικρές κι ασήμαντες, για τους πολλούς ,λεπτομέρειες που σου αποδίδουν ταυτότητα-και που μου τις κοινωνείς.Τα όνειρά σου.Οι ελπίδες σου.Το γέλιο σου-που μοιάζει με κείνο ενός μικρού παιδιού.Και που λατρεύω να ακούω.Οι σκέψεις σου-πότε μπερδεμένες κι άλλοτε ξεκάθαρες.Η ειλικρίνειά σου.Η καθαρότητα του βλέμματός σου.Η αμηχανία σου

Το πολυτιμότερο δώρο που μου χαρίστηκε ποτέ..

Η παρουσία Σου στη ζωή μου

Γιατί μόνο με τέτοια δώρα γίνεσαι καλύτερος

Και μόνο για τέτοια δώρα αξίζει να υπάρχεις
[Κι ας μη σε καταλαβαίνουν κάποιοι.Δικό τους πρόβλημα]

Σ΄ευχαριστώ

Που υπάρχεις

Και που μαζί μοιραζόμαστε

Κείνο που λέγεται

Ζωή

Και

Αγάπη
…………………………………………..

Με ξέρεις

2009-12-09T20:09:00.006+02:00

..που πάει να πει,πως καταλαβαίνεις.Κάθε ώρα και λεπτό.Κι ας μη με βλέπεις.Κι ας μη με κοιτάς στα μάτια πάντα

Όταν μπορείς..

από την χροιά της φωνής- να αντιληφθείς.Από τον ήχο της ανάσας -να αφουγκραστείς.Από το άγγιγμα- να νιώσεις.Από τη σιωπή -να λάβεις απαντήσεις.Από τις λέξεις-να διαβάσεις

Αναρωτιέμαι..

πόσοι περνάνε απ΄τη ζωή μας και λένε πως μας ξέρουν;Και μάλιστα καλά; Και σκίζονται γι΄αυτό;Και ορκίζονται πως μας αγαπάνε; Και πως ,τάχα μου ,θέλουν το καλό μας; Πως η μόνη έγνοια τους είναι να μη μας χάσουν; Και κυρίως..να μη μας πληγώσουν;

Γελάω ξέρεις πια με όλα αυτά.Γιατί το αντίθετο αποδεικνύουν.Με τις λέξεις τους.Μα κυρίως με τη συμπεριφορά τους.Πόσο δίκιο είχε ο μικρός μου πρίγκηπας όταν έλεγε πως «δεν έπρεπε να δίνω σημασία στις λέξεις,αλλά στις πράξεις;». Τι να το κάνω όταν καθημερινά με παραμυθιάζεις με όμορφα στολισμένες και ακριβοπληρωμένες λέξεις;Με υποσχέσεις και βαρύγδουπες δηλώσεις;Όταν η όλη στάση αποδεικνύει το αντίθετο των όσων έχουν λεχθεί..

Τι να το κάνεις όταν..

διατυμπανίζουν πως σ΄αγαπούν και νοιάζονται..ορκίζονται πως είσαι ο άνθρωπός τους..το πλέον πολύτιμο αγαθό τους..η μόνη αληθινή αγάπη τους..τα πάντα τους..

Και με την πρώτη ευκαιρία- ή την πρώτη δυσκολία..
[ερμήνευσέ το όπως θες]

σε παζαρεύουν και σε «πουλάνε»..σε ξεπουλάνε και με φτήνια σε απαρνούνται..σε ονομάζουν αποδιοπομπαίο τράγο..σε φορτώνουν τις δικές τους ενοχές..σε καθιστούν υπεύθυνο για τις δικές τους ανεπάρκειες..σε βαφτίζουν φταίχτη,καλύπτοντας τα δικά τους λάθη..σε υβρίζουν..σου πηδάνε την ψυχή..

Με ξέρεις..

σημαίνει πως ξέρεις..

ό,τι με πληγώνει.ό,τι με βγάζει εκτός εαυτού.ό,τι με θυμώνει.ό,τι αγαπάω.ό,τι ονειρεύομαι.ό,τι λαχταράω.ό,τι με φοβίζει.ό,τι με σκοτώνει.ό,τι με λυτρώνει..
..πως μπορώ να είμαι εγώ μαζί σου..όπως είμαι και αισθάνομαι..κάθε στιγμή..να σου μιλάω και να μη φοβάμαι πως θα παρεξηγηθώ..να μπορώ να σε κοιτάζω και να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σου..να μπορώ να αφήνομαι και να ξέρω πως μ΄αντέχεις..να σου λέω κάθετί που θα μου έρθει στο μυαλό..πως ο πόνος κι η χαρά σου είναι και και πόνος και χαρά μου..πως έχω το δικαίωμα ,γιατί εσύ μου το έδωσες,να μοιράζομαι μαζί σου..πως ποτέ δε θα πω πως σε έμαθα ολοκληρωτικά..γιατί κάθε μέρα μαθαίνεις εκείνους που αγαπάς..αρκεί να το θέλεις..και να το επιδιώκεις..

Με ξέρεις σημαίνει..

πως δεν προσπαθώ να σου εξωραίσω καταστάσεις..να σε κάνω να αισθανθείς αμήχανα..να σου πουλήσω μούρη,κατά το κοινώς λεγόμενον..να σου δείξω ένα άλλο πρόσωπο [πες το καλύτερα προσωπείο..]..να σε μειώσω και να σε εξευτελίσω..να σου δικαιολογηθώ για πράξεις ή για παραλείψεις μου..δεν σε χρησιμοποιώ για άλλοθι..δεν σου υποβιβάζω νοημοσύνη και αισθήματα..δεν σε εκμεταλλεύομαι για αλλότριους και άλλους είδους σκοπούς..

Με ξέρεις,σημαίνει..

Πως μ΄αγαπάς ταυτόχρονα.Και μοιάζουμε

Κι ας είμαστε τόσο ανόμοια ίδιοι

Ή

Τόσο ίδια ανόμοιοι..

Χαλκευμένες Νύχτες

2009-12-01T22:07:00.007+02:00

Ανερυθρίαστες νύχτες καταπίνουν
-Αχόρταγα-
Ελπίδες και ονείρατα
Κλέβουν ζωή από μοναχικούς ταξιδευτές
Και εξιλεώνουν το θυμό τους

Ξεσκίζουν σάρκες και ψυχές
-και σαν άλλοι ξεπεσμένοι αρχάγγελοι -
Τάζουν στημένους παραδείσους
Χαλκεύουν πάθη και αισθήματα
Παραφράζοντας τ΄αληθινό
Σε πόρνη θεραπαινίδα
-Της αγάπης-
Που φωνάζει « μείνε»
Κι εκλιπαρεί,τάχα,για να αγαπηθεί
Μα αυτό που θέλει είναι
μόνο να αφανίσει
κάθε πνοή αντίστασης
φαλκιδεύοντας τις όποιες
απαιτήσεις των στιγμών

Να μεταλλάξει και να μεταλλαχθεί
Να σαγηνεύσει με τα ανύπαρκτα θέλγητρά της
Τα υποψήφια θύματά της
Να χορέψει σαν άλλη Σαλώμη τον χορό της
Να καταδικάσει στην ανυπαρξία
Να απαξιώσει και να εκμηδενίσει
Όλους εκείνους που κάποτε
Ονοματίστηκαν
–ή μήπως τους ονόμασαν;-
Ιδανικοί εραστές
μιας μεγάλης ιδέας

Και να ζητήσει επί πίνακι
Την κεφαλή όσων αγάπησαν
και αγαπήθηκαν με πάθος

Τέτοιες νύχτες αφυπνίζονται τα κοιμισμένα πάθη
-που σιγοκαίνε μέσα στις ερημικές τους στάχτες-
Αναμοχλεύουν ανύπαρκτους σωρούς
Κατασκευασμένων ενοχικών συμπεριφορών
Συμπαρασύροντας στη δίνη τους
Ανομολόγητες παραδοχές
Και απεκδυόμενες αλήθειες….

Πλάι

2009-11-27T16:34:00.005+02:00

Είμαι

Θα είμαι

[για πάντα]

Είσαι

Να είσαι

[για όσο..πάντα]

Ενσυνείδητα

2009-11-22T22:27:00.007+02:00

Είναι κάποιοι δρόμοι που οφείλεις μέχρι τέλους να τους περπατήσεις
Είναι κάποια όνειρα που πρέπει μέχρι την τελευταία σου ανάσα να μην τα προδώσεις
Είναι κάποιοι άνθρωποι που θες να μπορείς να τους δικαιολογείς.Γιατί τους αγαπάς

Κείνος ο δρόμος που διάλεξε να διαβεί,ήταν δύσκολος.Άβατος πολλές φορές.Κι άλλοτε κακοτράχαλος.Κάποιοι τον είπαν Γολγοθά.Άλλοι δρόμο του χρέους.Που δεν έχει επιστροφή.Γιατί άπαξ και πήρες την απόφαση –δεν έχει γυρισμό.Εκεί μέχρι το τέρμα.Να ματώσεις.Να νιώσεις τις πληγές απ΄τα καρφιά που μπήγονται στις σάρκες σου.Μα κυρίως στην ψυχή σου

Λύγισε πολλές φορές.Κι έκλαψε.Κι ένιωσε δίψα.Και πόνο.Και κάματο.Κι ούτε ένας Σίμων Κυρηναίος στο κατόπι.Λίγο να σηκώσει το σταυρό.Να πάρει μιαν ανάσα.Στο κάτω κάτω το ΄ξερε.Δεν ήταν Θεός.Ούτε καν μικρός θεός.Άνθρωπος ήταν.Με πάθη και αδυναμίες.Και φόβους.Και με όλα τα διαβλητά πάθη που κουβαλάνε οι κοινοί θνητοί

Συνειδητή επιλογή.Και ελεύθερη ήταν.Όχι για το θεαθήναι.Όχι για εντυπωσιασμό.Όχι για να κερδίσει θαυμασμό και αγάπη.Μα από αγάπη.Αυτή η γαμημένη λέξη ήταν το εφαλτήριό της.Το κίνητρό της.Ο στόχος και ο σκοπός της

Αποφασισμένη ήταν να περπατήσει τούτον το δρόμο της μέχρι τέλους.Ανυπόδητη.Με την ψυχή ξεγυμνωμένη.Που πάει να πει,εκτεθειμένη.Σε πόνο.Και αίμα.Και πληγές.Χωρίς να περιμένει ανταμοιβή.Χωρίς εγωισμούς.Κι ας ήξερε πως έχανε.Ίσως τα πάντα
Και τον Γολγοθά θα ανέβαινε.Και το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους θα έπινε.Και τα καρφιά θα ένιωθε βαθιά να τρυπάνε κορμί και ψυχή.Χαμογέλασε και συνέχισε

«Μέχρι το τέλος
Μέχρι το τετέλεσται
Μέχρι τελευταίας ανάσας»

Θα παρέμενε πιστή σε αυτό που πίστεψε.Σε ό,τι ονειρεύτηκε.Σε ό,τι την διάψευσε.Σε ό,τι πιότερο αγάπησε. Ακόμη και σε ό,τι την πρόδωσε

«Άξιζε ρε γαμώτο.Άξιζε.Κι αξίζει»

Κι ας είπε κάποτε..

«Απελθέτω απ΄εμού..»

Κι έφυγε..

2009-11-16T00:20:00.007+02:00

για όπου

για όσο

για να κερδίσει ή να χάσει

τη μάχη ή τον πόλεμο

μόνη της να αναμετρηθεί

με εκείνην και για εκείνην

Το αποτέλεσμα αβέβαιο

Μα θα το πάλευε

Κι όπου την έβγαζε

Σίγουρη δεν ήταν για τίποτα

Παρά μόνο πως το είχε ανάγκη

Όμως θα επέστρεφε

Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο..

Καληνύχτα...
[μέχρι να τα ξαναπούμε]

Κι ας νύχτωσε

2009-11-14T18:04:00.004+02:00

Κάθε που..

..στις ανατολές,ο ήλιος δύει.Και στο μέσον της ημέρας το μούχρωμα προβάλλει.Προ(σ)καλώντας σε να το ζήσεις.Και να το γευθείς

..ψάχνεις το χρώμα της Αγάπης.Σε σώματα άλλα κάθε φορά.Και στο αιμάτινό Της χρώμα τα όνειρά σου βάφεις.Έτσι που κατακόκκινος να γίνεσαι.Και αίμα να στάζεις.Και πληγές

..τα χέρια ανταμώνουν.Και πλέκονται με άλλα.Μαζί με βλέμματα.Και κορμιά.Κι η τέχνη της ανάσας τέχνη Ζωής γεννιέται.Και αποκαλύπτεται

..οι λέξεις σιωπούν.Και σε λαβύρινθους του νου σε μπλέκουν.Και ανήμπορος θα γίνεσαι- να εκφραστείς μα και να εκφράσεις, τον καημό σου.Και απλά αφήνεσαι.Σε ό,τι λατρεύεις πιότερο.Και επιθυμείς

..θύμησες ξυπνούν.Και όνειρα θεριεύουν.Κι έρωτες παλιοί σε κατατρέχουν.Και έρωτες καινούργιοι σε μεθούν.Με χρώματα κι αρώματα.Φερμένα από τις μακρινές Ανατολές.Με μείγματα μεθυστικά.Που σε εθίζουν στους σκοπούς τους.Ανήμπορος να τους αντισταθείς

..φεύγεις.Και γυρνάς.Και τα όπλα καταθέτεις.Όχι-δεν είσαι ρίψασπις.Ούτε και λιποτάκτης.Μονάχα άνθρωπος κι εσύ.Που πάει να πει-φοβάμαι.Μα στον γκρεμό μπρος θα σταθώ.Δίχως να λογαριάσω.Το φόβο και το αβέβαιο.Που σου γεννά το τώρα

..με ένα βαρύ ζεϊμπέκικο τον πόνο σου ξορκίζεις.Με ένα τσιγάρο σέρτικο.Βαρύ.Στα χείλη κρεμασμένο.Να είσαι σύ να προσπαθείς.Κι ο πόνος να σε ορίζει.Και συ να τον γλεντάς διαρκώς.Χωρίς να υπολογίζεις.Τον πόνο- που ο πόνος σου γεννά.Γιατί είναι καταδικός σου.Και δε γουστάρεις τούτη τη στιγμή.Μήτε να τον απαρνηθείς-μήτε να τον προδώσεις.Μόνο να τον γιορτάσεις

..το όσο -για όσο θα κρατά.Και πάντα θα σε ορίζει.Ό,τι βαθιά αγάπησες εδώ θα σε προσμένει.Μην του ξεφύγεις λαχταράς.Και στις στιγμές του άπειρου-όσο διαρκεί ένα φιλί –τη ζήση σου βυθίζεις. Αιχμάλωτος της ηδονής που συλλαβίζει στα άστρα

..ζεις.Κι ας μη ζεις.Κι ας ξέρεις πως πεθαίνεις.Μονόδρομος ο θάνατος.Για κάθε που ελπίζεις

..η έλλειψη-απότοκος οδύνης και θρήνου βουβού- σε σημαδεύει.Ορίζει και προσδιορίζει.Αναμοχλεύει και στάχτες αφήνει σε κάθε πέρασμα από τα σοκάκια του μυαλού

Αγαπάς

Νυχτώνει

Μα πάντα ξημερώνει

Μια καινούρια Νύχτα.Μέσα στο φως της Μέρας

Μα μη φοβάσαι

Κι αν νύχτωσε κι απόψε

Είμαι εδώ…

Το παράδοξον...

2009-11-06T19:05:00.005+02:00

Όταν θέλησες - δεν μπόρεσα

κι όταν σε "έφτασα" - φοβήθηκες

Εσένα..

Εμένα..

Εμάς..

Πόσο παράδοξο

μα την αλήθεια...

Φαντασιακή πραγματικότητα(;)

2009-11-02T21:39:00.004+02:00

«Γίνε Αγάπη»-ικέτευσε μια νύχτα.Τότε που καιγόταν από του Έρωτα τον πυρετό.Τότε που μπορούσε όλα να τα αλλάξει.Και να αλλάξει μαζί τους

«Μα είμαι Αγάπη.Είμαι Η Αγάπη»-ανταπάντησε χωρίς να το πολυσκεφτεί.Γιατί αυτό αισθανόταν.Ολόκληρη η ύπαρξη της είχε κατακλυστεί από τούτο το συναίσθημα.Από την πρώτη στιγμή που ανταμώθηκαν.Που τα βλέμματά τους έσμιξαν.Και κάθε φορά που τα κορμιά τους ταξίδευαν τις ψυχές τους

«Αντέχεις την Αγάπη μου;» την ρώτησε μια νύχτα. «Αντέχω εσένα.Μα την αγάπη σου φοβάμαι.Φοβάμαι να την νιώσω.Να την αισθανθώ.Να την αγγίξω.Όχι πως δεν τη λαχταράω.Όχι πως την απαρνιέμαι.Μα προτιμώ εκ του ασφαλούς να την ερωτεύομαι και να την αγαπάω.Γιατί μου είπαν πως η Αγάπη,όσο και να αγαπάει,κάποτε πληγώνει.Πονάει.Ματώνει και αιμορραγεί.Μέχρι που να σου σταλάξει και την τελευταία ρανίδα του αίματός σου.Γι΄αυτό και τη φοβάμαι.Φοβάμαι να τη ζήσω.Για να μην πεθάνω απ΄αυτήν»

«Άσε με να σου δείξω πως όλες οι Αγάπες δεν είναι το ίδιο.Πως υπάρχουν ,διάολε,και κείνες που ξέρουν στα ίσα να αγαπούν.Και να Της ανταποδίδουν.Τον οφειλούμενο φόρο.Και να πληρώνουν το χρέος τους απέναντί τους.Με Αγάπη και μόνο»

«Κι εσύ;τι θα μπορούσες εσύ να κάνεις για μένα;Πως θα μπορούσες να με κάνεις την Αγάπη να εμπιστευθώ και να Την αγαπήσω;». «Με το να σε αγαπάω.Και αγαπώντας σε να είμαι.Και να υπάρχω.Να ζω μέσα απ΄την Αγάπη μου για Σένα.Αφού Εσύ θα είσαι η Αγάπη μου.Και όλα για χάρη Σου να τα μπορώ.Αφού Εσύ θα δίνεις νόημα σ΄αυτά.Άσε με να Σε μάθω.Άσε με να σε μάθω να αγαπάς.Άσε με να με αγαπήσεις»

«Φοβάμαι,λέω.Φοβάμαι σε Σένα να αφεθώ.Φοβάμαι την Αγάπη Σου.Φοβάμαι Εσένα που νιώθω πως είσαι Η Αγάπη.Φοβάμαι εμένα γιατί φοβάμαι να αγαπήσω.Φοβάμαι εμένα να αγαπήσω.Και να με αποδεχτώ.Κι αν δεν τα καταφέρω;»

«Μαζί Αγάπη μου.Όλα μαζί θα τα μάθουμε.Και μαζί μας θα συμφιλιωθούμε.Μόνο άσε με να σε αγαπάω.Και τον τρόπο να σου δείξω.Για να μάθεις κι Εσύ να αγαπάς.Να μ΄αγαπάς.Και να σε αγαπήσεις»

Ο καιρός περνούσε.Και έδειχνε πως Η Αγάπη μπορεί να κάνει το θαύμα Της.Και να αγαπήσει ό,τι στ΄αλήθεια την αγάπησε.Δειλά,δισταχτικά στην αρχή.Μα το πρώτο βήμα είναι να γίνει.Από κει κι ύστερα,όλα ακολουθούν τα βήματά Της…
Κι όμως.Μερικές φορές η Αγάπη χάνει το δρόμο της.Πως γίνεται τούτο θα μου πεις;Που να σου εξηγώ τώρα..Μια σειρά ατυχών συγκυριών μπορεί συθέμελα να Την κλονίσει.Και να την αποτρέψει.Από κείνο που ξέρει καλά,αιώνες τώρα,να κάνει.Ή που προσπαθεί να σε κάνει να μάθεις

«Συ μου΄πες πως Η Αγάπη ξέρει να αγαπάει.Και πληγές να επουλώνει.Και λάθη να συγχωρεί.Και αδυναμίες να γιατρεύει.Και να στηρίζει.Και να στέργει.Και να υπομένει.Και φωτιές να ανάβει στο όνομά Της.Και τα πάντα να μπορεί.Και τα αδύνατα να κάνει δυνατά.Και το όνειρο πραγματικότητα να κάνει,διατηρώντάς το πάντα όνειρο.Μα αντί γι΄αυτά..με έμαθες πως η Αγάπη πληγώνει.Προδίδει.Σκοτώνει.Σε εκτελεί εν ψυχρώ.Και δεν σε υπολογίζει.Χάρισμά σου λοιπόν η αγάπη σου.Και οι αγάπες του κόσμου όλου.Μια μαλακία είναι.Μια λέξη που λέγεται απλά για να ειπωθεί.Πάνω στην ώρα του πάθους.Και του έρωτα.Κοινώς του πηδήματος.Σοκάρεσαι με αυτά που λέω;Για φαντάσου..εσύ μου τα ΄μαθες αυτά.Εσύ μου έδειξες πως έτσι είναι η αγάπη.Σου την επιστρέφω λοιπόν τούτη την αγάπη.Στο πολλαπλάσιο και στην νιοστή.Μάχαιραν έδωσες,μάχαιρα θα λάβεις.Βάλτην εκεί που ξέρεις.Καιρός να μάθεις εσύ να αγαπάς.Κι όταν τα καταφέρεις,έλα να μας πεις.Αν ποτέ τα καταφέρεις.Γι΄αυτό άντε και πηδήξου!!!»

«Και τώρα στέκομαι εδώ.Μακριά απ΄του κόσμου τη βουή.Να αφουγκραστώ προσπαθώ.Εμένα.Που δεν πίστεψα.Εμένα που δεν αγάπησα.Εμένα που υποτίμησα.Δεν μ΄έμαθα ποτέ.Πάντα με έψαχνα.Κι όταν με έβρισκα,πάλι με έχανα.Σε έναν αέναο αγώνα μπλέχτηκα.Πάσχιζα βλέπεις τους δαίμονες μου να ξορκίσω.Κείνους που με κυρίευαν τις άγριες νύχτες που μετρούσα μακριά σου.Κείνες τις νύχτες που ικέτευα για μια σου λέξη.Ένα βλέμμα.Μια ανάσα.Ένα τίποτα έστω.Κείνες τις νύχτες που ταξίδευα την ψυχή μου στην ψυχή σου.Και μέσα σου την άδειαζα.Και σου αφηνόμουνα.Και πίστευα πως κι εσύ το ίδιο έκανες
Μα βλέπεις δεν κατάλαβα-δεν έμαθα ποτέ..πως Η Αγάπη θέλει τρόπο.Και κόπο.Και υπομονή.Κι επιμονή.Και αντοχές.Και Αγάπη.Και άλλα που δεν τολμάω να στα πω.Γιατί δεν ξέρω αν θα θελήσεις.Ή μάλλον αν θα μπορέσεις να με καταλάβεις
Σ΄αγάπησα Αγάπη μου.Με την πρώτη ματιά.Σ΄ερωτεύτηκα.Στο κάθε σου άγγιγμα ένιωθα πως ήμουν ένας μικρός θεός.Που θα μπορούσε να φέρει τον κόσμο τούμπα.Και απ΄την αρχή να τον οικοδομήσει.Πίστεψα πως όλα τα μπορώ.Και πάνω απ΄όλα..σε Σένα πίστεψα.Σε μας.Στο «εγώ» και το «εσύ» που «εμείς» ήθελα να κάνω.Έτσι το είχα ονειρευτεί.Από μικρό παιδί αυτό πάντα λαχαρούσα.Αυτό επιθυμούσα.Κι αυτό ήθελα με σένα να επιτύχω

Σε φόβησα Αγάπη μου.Με την Αγάπη μου.Κι ας μου το έλεγες κατά καιρούς.Κι ας μου το έδειχνες.Να σε κατακτήσω ήθελα.Να σε λεηλατήσω.Να σε κρατήσω κοντά μου.Και ποτέ να μη μου φύγεις.Να σε αφανίσω μέσα μου.Έτσι που να μπορούσες μέσα μου να ζεις για πάντα.Και ποτέ να μην πετάξεις μακριά μου.Δεν άντεχα μακριά σου.Χανόμουν στο κενό και την ανυπαρξία.Ποιός,εγώ…που το καινό ήθελα να σου χαρίσω.Να σου δείξω πως το απόλυτο και το ανέφικτο μπορούν να κερδηθούν.Πως Η Αγάπη δεν είναι πλάνη.Ούτε ουτοπία.Ούτε ρητορικό σχήμα λόγου.Μα είναι Ζωή και Αλήθεια.Πως η Ζωή μου και η Αλήθεια μου είσαι Εσύ Αγάπη μου

Και τώρα ο καιρός με βρίσκει να στέκομαι απέναντί Σου.Κι όχι δίπλα Σου.Όπως εξ υπαρχής θα ήθελα.Και ήθελες κι εσύ.Θυμάσαι άραγε;

Τις νύχτες που ακούμπαγα τα όνειρά μου στην καρδιά σου;Που ξέπλενα τα λάθη σου με τους ποταμούς των δακρύων μου;Που μου΄λεγες βοήθα με να λυτρωθώ και να ζήσω πάλι απ΄την αρχή;Που μου ΄δειχνες πόσο πολύ ανάγκη είχες την Αγάπη μου κι ας πάσχιζες να μην το δείξεις.Μα το ΄νιωθα.Κάθε που το βλέμμα σου αναζητούσε το δικό μου.Κάθε που το χέρι σου έσφιγγε το δικό μου.Κάθε που ο χρόνος μας άχρονος γινόταν και το σμίξιμό μας οδηγούσε στη Ζωή.Μέσα απ΄το θάνατο του δήθεν και του εφήμερου.Μέσα απ΄την άρνηση του εγωισμού μας.Μέσα από Σένα και από Μένα

Κοίτα με Αγάπη μου.Ακόμα είμαι εδώ για Σένα.Γιατί ακόμα Σ΄ ΑΓΑΠΑΩ.Γιατί μέσα απ΄τα λάθη μας –ναι,γιατί κι οι δυό μας κάναμε λάθη-μάθαμε.Πως δεν μπορούμε να υπάρξουμε αλλιώς.Μόνο αγαπώντας.Εγώ Εσένα κι Εσύ εμένα.Γιατί μ΄αγαπάς.Το νιώθω.Το αισθάνομαι.Κι ας το κρύβεις επιμελώς.Κι ας παλεύεις με την καρδιά σου για το αντίθετο να την πείσεις.Γιατί ξέρεις πως εγώ είμαι αυτό που από πάντα αναζητούσες.Κι ας κάνεις τα πάντα για να το αποφύγεις

Μη με φοβάσαι.Όχι πια
Μη σε φοβάσαι.Όχι άλλο.Δώσε σου την ευκαιρία που ψάχνεις.Που απεγνωσμένα αποζητάς να αρνηθείς.Έτσι για να παρηγορηθείς.Για να σε πείσεις πως δεν υπάρχει Αγάπη

Και ξέρεις;άλλαξε ο καιρός.Κάνει κρύο έξω.Μα μεγαλύτερο κρύο κάνει στην καρδιά μας.Όταν δεν έχει να ντυθεί εκείνο που αγαπάει
Κι εγώ κρυώνω μακριά σου
Και ξέρω πως κι Εσύ το ίδιο

Εμπιστεύσου με απ΄την αρχή.Γιατί τώρα έμαθα.Γιατί τώρα ξέρω.Να αγαπάω
Πρώτα εμένα.Για Σένα και για μένα
Για το Εμείς που τόσο λαχταρήσαμε
Δεν έχω αλλάξει.Ακόμα σ΄αγαπάω

Αγάπησέ με κι Εσύ.Και ξέρεις πως το θέλεις
Μα πάνω απ΄όλα το μπορείς.Σπάσε τα στερεότυπα.Και τις προκαταλήψεις
Απαλλάξου απ΄ό,τι δέσμιο στο χθες κρατάει την ψυχή σου φυλακισμένη
Εγωισμούς και ψεύτικα όνειρα.Και πλάνες υποσχέσεις

Μη διστάζεις άλλο
Κάνε το άλμα στο τώρα.Και το μέλλον
Το παρόν που σου αξίζει
Και που ξέρεις πως κατά βάθος αυτό επιθυμείς
Είμαι εδώ.Και σε περιμένω

Τι λες;Θα το προσπαθήσεις;
Για μια ακόμη φορά;
Ναι,θαρρώ.Γιατί ξέρεις κι Εσύ πια
Πως τούτη τη φορά θα τα καταφέρουμε
Γιατί τώρα ξέρουμε.Μάθαμε μέσα απ΄τα λάθη

Τα δικά μου.Τα δικά σου.Τα κοινά,καταδικά,μας λάθη
Πως το ΕΜΕΙΣ δεν πρέπει να το στερηθούμε
Όχι άλλο.Όχι πια…»

Φανταστική ιστορία ή αληθινό σενάριο Ζωής;
Η κρίση και η απόφανση δική σας..

Καληνύχτα…

ΈΡΩΤΕΣ.και έρωτες...

2009-10-31T19:09:00.005+02:00

Έρωτες φτηνοί.Αιρετικοί.Διαπραγματεύσιμοι
Που τους ερωτεύτηκες.Κι ας ήξερες πως ήταν τέτοιοι.Μα όχι.Δεν το ήξερες.Η πορεία σου απέδειξε το ψεύτικο του έρωτά σου.
Ε,και;τι έγινε ρε; Εσύ ερωτεύτηκες.Κι ας απογοητεύτηκες.Κι ας χαλάστηκες
Ερωτεύτηκες μάγκα μου.Θα σου περάσει.Προχώρα ρε…

Έρωτες ακριβοί.Και ακριβοπληρωμένοι.Μοναδικοί
Που τους ερωτεύτηκες.Και σε ερωτεύτηκαν κι αυτοί.Αλήθεια..σε ερωτεύτηκαν ποτέ;
Ή έτσι ήθελες να νομίζεις;Μα όχι σου λέω.Ήταν έρωτας.Γιατί έδωσες.Γιατί πήρες
Κι ας τελείωσαν κάποτε.Άδοξα.Ή και με την τιμή που τους άρμοζε
Μα τελείωσαν μάγκα μου.Τους έζησες όμως
Γιατί αυτό ήθελες.Θα σου περάσει.Προχώρα ρε..

Έρωτες.Ή μάλλον Ό Έρωτας
Κείνος που δεν τον αγγίζει το πέρασμα του χρόνου.Που απειροελάχιστη σημασία έχει η κατάληξή του
Έρωτας μοναδικός.Γι΄αυτό και ανεπανάληπτος
Μα κάθε έρωτας τέτοιος είναι θα μου πεις.Ή έτσι τουλάχιστον φαντάζει

Κι όμως.Δεν είναι έτσι.Υπάρχουν κάποιοι Έρωτες που πάντα τέτοιοι παραμένουν.Που όσα χρόνια κι αν περάσουν,ο Έρωτάς τους θα παραμένει πάντα ζωντανός.Κι ας έχει σβήσει
Αντίφαση-θα μου πεις, και πάλι
Όχι –θα σου απαντήσω.Σκέφτηκες ποτέ
πως όσες φορές κι αν ερωτεύτηκες.κι αν αγάπησες..

Κάποιοι Έρωτες..και κάποιες Αγάπες..
Πάντα θα σε κυνηγάνε;Θα σε καθορίζουν;.Θα σε μαγεύουν;
Πως ό,τι κι όσα για χάρη τους πέρασες..δεν έχουν καμία σημασία;
Πως όποια κατάληξη κι αν είχαν..πάντα θα είσαι ερωτευμένος μαζί τους και θα τους αγαπάς;

Άδικο-θα μου πεις.Για τους επόμενους.Και μέτρο σύγκρισης.Άρα..χαμένοι από χέρι
Όχι-θα σου πω και πάλι.Μόνο σκέψου..

Για πόσους από δαύτους αισθάνθηκες τόσο δυνατός;Έτοιμος να ριχτείς στη φωτιά για χάρη τους;Να παλέψεις με θεούς και δαίμονες..για να βγεις νικητής;Να θέλεις να φέρεις τον κόσμο τούμπα και να τον χτίσεις πάλι απ΄την αρχή; Να νιώθεις πως κατακτάς το άπειρο και το απόλυτο;Να σταματάς τον χρόνο και μαζί του να κυλάς;Για μια στιγμή μαζί τους να είσαι έτοιμος και την ψυχή σου στο διάολο να πουλήσεις;Να θυσιάσεις και την ίδια τη ζωή σου αν χρειαστεί;

Γι΄αυτούς τους Έρωτες..
Τους ανέγγιχτους.Τους μη διαπραγματεύσιμους.Τους πάντα σταθερούς
Αυτούς που με πάθος λάτρεψες.Ερωτεύτηκες.Αγάπησες
Που για χάρη τους περπάτησες πάνω στα κύματα.Και στις φωτιές τους ρίχτηκες
Που τίποτα δε λογάριασες.Και στις συμβάσεις του κόσμου αντιτάχθηκες
Που πάντα δικαιολογείς.Και πάντα σέβεσαι.Και πάντα αποδέχεσαι
Που σε σημάδεψαν.Και ανεξίτηλα έβαλαν τη σφραγίδα τους πάνω σου
Που έγραψαν.Πάνω σου.Μέσα σου
Στο κορμί.Στο μυαλό.Στην καρδιά
Και ακόμη περισσότερο..
Στην ίδια την ψυχή σου..

Στους έρωτες μας,ας πιούμε απόψε
Σε αυτούς που έφυγαν.Σε αυτούς που θα ΄ρθουν
Στους Έρωτες..
Που ήρθαν.Κι έφυγαν..

Ή που κι εμείς φύγαμε από κείνους..
Κι όμως δεν έφυγαν ποτέ..
Ούτε κι εμείς από δαύτους..

Κι ούτε και πρόκειται ποτέ..
Κι ας τελείωσαν..

Λίγο πιο νωρίς..
Ή
Λίγο πιο αργά..
[Άραγε τελειώνει ποτέ ό,τι αληθινά αγαπήσαμε;]

Και προχωράς..
Μα πάντα και για πάντα..
Μέσα μας θα ζουν..

Μέχρι την τελευταία μας ανάσα..
Κι ίσως και μετά και απ΄αυτήν……..

Τώρα.Όχι αύριο..

2009-10-24T22:25:00.006+03:00

Ένιωσες άραγε πως είναι όταν…

καίγεσαι απ΄τον ήλιο περασμένα μεσάνυχτα;
κάνεις έρωτα μόνο με το βλέμμα;
αφήνεσαι να σε ταξιδεύουν αφές αγαπημένες;

σου κόβεται η ανάσα από την ομορφιά που αντικρύζεις;
αποσβολώνεσαι από Έρωτα;
αλάτι ρίχνουν στις χαίνουσες πληγές σου;

την αθανασία του Έρωτα επιθυμείς κι αυτός θάνατο σε κερνάει;
σκοτώνουν τα όνειρά σου με ένα δήθεν σ΄αγαπώ;
μαθαίνεις πως ο Έρωτας εκτός από μαγεία και πίκρα κρύβει αντάμα;

ακυρώνεις και ακυρώνεσαι μονάχα από εγωισμό;
ανυποψίαστος παραμένεις στο μυστήριο της Ζωής;
σε προσκαλεί ο άλλος μέσα του να ζήσεις;

θες ταυτόχρονα το φεγγάρι και τον ήλιο στον ίδιο ουρανό;
διαλέγεις υποκατάστατα Ζωής κι εκπτώσεις κάνεις στην αλήθεια;
σε εμπνέουν να αγαπάς αληθινά;

αρνείσαι να αναλάβεις τις ευθύνες που σου αναλογούν;
εσύ αποδεικνύεσαι ο μεγαλύτερος εχθρός του εαυτού σου;
έχεις τις απαντοχές να παραδέχεσαι όσα σε υπερβαίνουν;

για ένα άγγιγμα ψυχής
-για μια αληθινή στιγμή καρδιάς-
θυσιάζεις όλες τις βεβαιότητες σου;
γεύεσαι τη γεύση της Αγάπης;και δεν «ερωτεύεσαι» και «αγαπάς» εκ του ασφαλούς;
δίνεσαι και να αφήνεσαι δίχως όρια και όρους;
αλητεύεις στην αθωότητα και ελπίζεις στο[και το]θαύμα;

Αν όχι..

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή

Αύριο..ίσως και να είναι αργά

Γιατί..

Ίσως και να μην υπάρξει αύριο..

Καταθέτω...

2009-10-21T15:37:00.004+03:00

Όνειρα.σκέψεις.επιθυμίες.πόνο.χαρά.λύπη
Συναισθήματα.φόβους.απογοητεύσεις.ρίσκα
Μέσα από τελείες.αποσιωπητικά.σημεία στίξης
Μέσα από λέξεις.προτάσεις.ελλειπτικές.ακατάληπτες
Αφαιρετικές.αλληλοσυμπληρούμενες.άσχετες
Κείμενα απλά.κι άλλοτε κρυπτογραφημένα

Σιωπές.Αγγίγματα ψυχής.Ταξίδια του μυαλού
Την κόλαση.και τον παράδεισό μου
Αλήθειες.πάντα και μόνο.κι ας ξέρω πως πονάνε
Ίσως εμένα πρώτα.κι ύστερα τους άλλους

Ζωή.και να την κοινωνήσω προσπαθώ
Τη μέθεξη επιδιώκω.και το συναπάντημα
Σκέψεις.Λέξεις.ξανά.και ξανά
Για ό,τι αγαπάω.ό,τι πονάω
Για όσα χάθηκαν.και για όσα θα κερδίσω

...και απεκδύομαι.το ψέμα.το δήθεν.το επίπλαστο
...και εκτίθεμαι.χωρίς ντροπή.χωρίς θεατρινισμούς
…κι ελπίζω.γιατί ακόμη μπορώ.κι αντέχω
…κι ας φοβάμαι.γιατί μπορώ να τιθασεύω τους φόβους μου
…σιωπές.γιατί μπορώ ακόμα μέσα απ΄αυτές να μιλάω
…στιγμές.γιατί είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω
…σκέψεις μου.γιατί σημαίνει πως ζω ακόμα
…αλήθειες.γιατί σιχαίνομαι τις δήθεν αλήθειες
…τα λάθη μου.γιατί έχω μάθει να τα αγαπάω.και να τα αποδέχομαι
...για αποδέκτες καρδιάς.Που τολμούν ακόμα να αγαπούν
Και να το φωνάζουν.Να το νιώθουν
Και να μην ντρέπονται γι΄αυτό
Ούτε να το αρνούνται

Μέσα από τελείες.από λέξεις.από φράσεις ολοκληρωμένες
Κι άλλοτε μισές
Για όσους ακόμα μπορούν να διαβάζουν
Λέξεις πίσω από λέξεις
[Που δεν επιδιώκουν παραπλάνηση
Ούτε πουλάνε ψεύτικες ελπίδες
Ούτε αρθρώνονται για εντυπωσιασμό
Ούτε μιλάν για αγάπες πλάνες
Αλλά στέκουν εκεί
Ανόθευτες κι ανέγγιχτες από φτηνά τερπίπια]
Και να αισθάνονται.Να κατανοούν
Για όσους προσπαθούν να καταλάβουν
Για όσους δίνονται
Για όσους τολμούν ακόμα να αφήνονται

Κομμάτια της ψυχής μου

-Ίσως κι αυτήν ολάκερη-

Ό,τι είμαι κι ό,τι δείχνω

Εμένα…

[..αφιερωμένο.στην παρέα της Δευτέρας.που πάει να πει
Σε πρόσωπα πολύτιμα

Και σε όσους ακόμη μπορούν να..]

Μ΄ένα και..Ή ένα ή..

2009-10-14T20:26:00.006+03:00

Για ό,τι ακόμη αντέχει να..

ελπίζει.πολεμάει. νικάει
ερωτεύεται. αγαπάει. λατρεύει
πέφτει. τσακίζεται.(μα) ξαναζεί
φοβάται. χάνεται.απογοητεύεται
γοητεύεται.ναυαγεί.αφιερώνεται

Για όσα στον χρόνο..

αντέχουν.επιμένουν
δοκιμάζονται.δοκιμάζουν
νικούν.νικούνται
διχάζουν.διχάζονται
αληθεύουν.διαψεύδονται
στάσιμα παραμένουν.εξελισσόμενα
δεν παζαρεύονται.δεν διαπραγματεύονται
δεν εξευτελίζονται.δεν αναιρούνται

Για μια..

στιγμή.στις στιγμές(σου)
κλωστή.που αντέχει να μη σπάσει
σιωπή.που θέλει να φωνάξει
αγάπη.που αγαπάει.κι αγαπιέται
ζωή.μέσα σε τόσες άλλες
οικειότητα. τόσο ακατάληπτη

Για το..

προφανές.ή μη
θέλω.να θέλω
αβέβαιο.που βεβαιότητα γυρεύει
τώρα.που δεν γνωρίζει αναβολές
όνειρο.που τολμά ακόμη να ονειρεύεται
πεπερασμένο.που τείνει άπειρο να γίνει
πάθος.που δεν χαλιναγωγείται
λάθος.που σωστό μοιάζει
σωστό.που λάθος μπορεί να είναι
εδώ.αλλού.ίσως
δεν ξέρω.μα να μάθω θέλω
φοβάμαι.μα ρισκάρω
τίποτα.που τα πάντα φαντάζει
όσο.που θες πάντα να γίνει
σ΄αγαπάω.που ακόμα τολμά να λέγεται
-και να εννοείται-

Για το μαζί ..

λάθος.σωστό.ίσως
μπορεί ναι.μπορεί όχι
αντέχω.ελπίζω.ονειρεύομαι
λογικό.παράλογο
έλα.ζήσε
με..θα..να..

Για όλα αυτά

Και..

Ή ..

Παρόλα αυτά

Μείνε

Ή

Πάρε με μαζί σου..

"Εκείνου ένεκα,αλλά μη αυτού"

2009-10-10T23:26:00.007+03:00

Μέτρησες.Σύγκρινες.Ανάλυσες.Αναλύθηκες
Ίσα.Κι άνισα.Λογικά.Με καρδιά

Βρέθηκε να χάνει.Κι άλλοτε να κερδίζει
Σε μια μάχη άνιση.Χωρίς στρατό.Μήτε πανοπλία
Με ψυχή γυμνή.Βάδισε στα σκοτεινά μονοπάτια
Κείνης της σκέψης.Που αγάπησε.Και την αγάπησε
Κείνης της ψυχής.Που τσαλακώθηκε.Ποδοπατήθηκε
Μα επιμένει να αντιστέκεται

Για πόσο;

Το απόλυτο γύρεψε.Το ανέφικτο λαχτάρησε
Το μύθο ύφανε ξανά απ΄την αρχή
Χωρίς βοήθεια από καμιά Αριάδνη.Χάθηκε σε ανήλιαγους λαβύρινθους
Οδοιπόρος της καρδιάς.Με οδηγό το άστρο της Αγάπης της

Μα ήταν αρκετό;

Ήθελε μόνο να είναι καλά.Ό,τι πολύ αγάπησε
Ερωτεύτηκε.Λάτρεψε.Αφιερώθηκε
Και μίλησε αλήθειες.Που πόνεσαν
Άνοιξαν πληγές.Μάτωσαν
Δεν είχε πρόθεση.Δεν το ήθελε.Μα..

Πως γίνεται να πονάς ό,τι αγαπάς;

Δεν μίλησε.Δεν έφερε αντίρρηση.Δεν αντιστάθηκε
Όχι από ατολμία.Από φόβο.Από δειλία
Αλλά από Αγάπη.Και μόνο γι΄αυτήν
Έβαλε ένα «τέλος»

Πως το είπε ο Αριστοτέλης να δεις;
«εκείνου ένεκα,αλλά μη αυτού»
Για σένα-πάει να πει.Για το δικό σου καλό
Κι όχι για το δικό μου
Αυτό είναι Αγάπη-έτσι την όρισε

Κι εκείνη είχε αγαπήσει

Βαθιά

Αληθινά

Με όλη της την ψυχή

Κι ας..

Έχω.Και;

2009-10-05T15:49:00.003+03:00

Μια αγκαλιά.για να κρύβεσαι κάθε που θα χάνεσαι
Ένα « σ΄αγαπάω.πολύ». για τίποτα να μη φοβάσαι
Ένα χαμόγελο.και δυό από καρδιάς κουβέντες.είμαι εδώ

Να νοιάζεσαι.να σκέφτεσαι.να δίνεσαι.να προσφέρεις
Μια μπίλια ακόμη για να παίξεις.κι ας ξέρεις πως οι μπίλιες τελειώνουν
Μα κοίτα.βρήκα κι άλλες.κρυμμένες καλά και φυλαγμένες.για σένα
Για να συνεχίσεις να παίζεις.στη ζωή.στο φως
Για να βγεις ξανά μπροστά.να κερδίσεις.να σε κερδίσεις
Πάλι απ΄την αρχή.να αγαπήσεις.να σε αγαπήσεις
Για πρώτη φορά.να πιστέψεις πως αξίζεις

Στιγμές.στις στιγμές.που δικές σου είναι
Που τις αφιερώνεις.τις μοιράζεις απλόχερα
Με δάκρυ και χαμόγελο.με πόνο.και χαρά
Που νομίζεις πως αρκούν να..μα πάντα τόσο λίγες είναι

Δεν έχω πολλά.ίσως και να μην έχω τίποτα
Δεν ξέρω τι έκανα.αν κάνω.αν μπορώ να…
Μόνο αγάπη είχα.έχω.θα…

Μα έμαθα πια

Πως δεν είναι αρκετή

Για να νικήσει

Ό,τι…

Όποιον…

Αν δεν…

Αφού…

Κι ας…

Έχει σημασία αλήθεια;

Ήχος

2009-09-29T21:56:00.005+03:00

Ταξιδεύω...

τούτη την νύχτα

με εικόνες

με συναισθήματα

με ήχους

για όπου

για όσο

Με αυτό το τραγούδι...

Καληνύχτα

υ.γ. και θα το λέω.κάθε μέρα.μέχρι τελευταίας πνοής πως...

'Οταν...Θα ...

2009-09-23T20:22:00.010+03:00

Σε ξεχνούν.όταν σε φοβούνται.όταν δεν σε πιστεύουν
Θα φοβάσαι.και σε τίποτα δεν θα ελπίζεις.γιατί θα σε φοβάσαι
Θα λυγάς.και δεν θα έχεις από πού να κρατηθείς.θα λιποταχτείς

Όλα θα νομίζεις πως χάθηκαν.και μάταια θα φαντάζουν.χωρίς σκοπό
Το αύριο δεν θα έχει αύριο.και μόνο χτες.κι ούτε καν παρόν
Θα μοιράζεις.και θα μοιράζεσαι.θα δίνεις.και θα δίνεσαι

Σου λείπεις.και σε ψάχνεις.και σε ξεχνάς.κάθε που σε βρίσκεις
Θα στενεύουν τα περιθώρια.και οι αντοχές δεν θα έχουν αντοχή να αντέχουν
Οι νύχτες αξημέρωτες θα μοιάζουν.και οι λέξεις θα παραπλανούν.όπως ένα βλέμμα.και μια αγκαλιά

Θα αγαπάς.και δεν θα αγαπιέσαι.και θα λαχταράς.μέχρι θανάτου
Θα με ζητάς.θα με ψάχνεις.θα με σκέφτεσαι.θα με έχεις ανάγκη
Θα γοητεύεσαι.και θα απογοητεύεσαι.θα χάνεις.και θα κερδίζεις

Στα εύκολα.στα δύσκολα.στις ανηφοριές.στις κακοτοπιές
Στο πρίν.στο τώρα.στο μετά
Στον πόνο.στην χαρά.στη γιορτή

Στη μέρα.στην νύχτα.στο φως.στο σκοτάδι
Στο γέλιο.στο κλάμα.στο τίποτα.στα πάντα
Στην αποτυχία.στην επιτυχία.στο ζενίθ.στο ναδίρ

Θα είμαι εδώ

Κοντά σου.δίπλα σου.πλάι σου.σύντροφος.φίλος

Με λέξεις.χωρίς.με ψυχή.με κορμί.με απαντοχή.με ελπίδα

Με σιωπή.με βλέμμα.με χαμόγελο.με αγκαλιά ανοιχτή

Με αλήθεια.κι ας πονάει.με πίστη.πως τίποτα δεν χάθηκε

Με Aγάπη

Πάντα

Και Mόνο

Μετράω.Μετράς;

2009-09-18T19:03:00.005+03:00

Αντίστροφα να μετράς,σου λέω...

Μέρες
Ώρες
Λεπτά
Δευτερόλεπτα..

Χαμογελάω
-Ψέματα-
Γελάω

Και ξέρω πως σ΄αρέσει να μ΄ακούς να..
Και να με βλέπεις να...
Τόσο που θα μπορούσες απ΄την αρχή να...

Γι΄αυτό σου λέω
Μέτρα ανάποδα

Λίγος χρόνος έμεινε

Και μετά...

Γι΄αυτούς που...

2009-09-11T20:00:00.006+03:00

… θέλουν μα δε μπορούν
μπορούν μα δε θέλουν
φοβούνται να αφεθούν

φοβούνται να ρισκάρουν
θέλουν να μη θέλουν
δεν θέλουν να θέλουν

βολεύονται στη μίζερη καθημερινότητά τους
δεν τολμούν να ονειρεύονται
τάζουν και αθετούν

δεν πιστεύουν σε τίποτα
κολλάνε στο παρελθόν τους
δεν θέλουν να αλλάξουν

δεν «εκμεταλλεύονται» τα δώρα που τους δίνονται
ακυρώνουν σε μια νύχτα αισθήματα και παρουσίες
σου τάζουν παραδείσους και σε πετάνε στην κόλαση

νομίζουν πως ερωτεύονται και αγαπάνε
λένε και ξελένε
παίζουν με ψυχές και σώματα

φοβούνται να αγαπήσουν και να αγαπηθούν
να αισθανθούν και να διεκδικήσουν
να μιλήσουν ξεκάθαρα κι ας πονέσουν

σε βάζουν στο τριπάκι τους και μετά
την "κάνουν" με ελαφρά πηδηματάκια
σε κάνουν να τους ερωτευτείς και μετά
σου λένε "συγγνώμη λάθος". δεν ήθελα να σε πονέσω
λένε πως σε πονούν και σε νοιάζονται
μα εξ αποστάσεως.κι όταν τους χρειάζεσαι,καπνός...

Τους ευχαριστούμε
Μα δε θα πάρουμε

Όχι άλλο
Όχι πια…

Ρισκάρω

2009-09-05T22:17:00.006+03:00

Το κέρδος και την απώλεια
Τον Έρωτα και το θάνατο
Το γέλιο και το δάκρυ

Το σήμερα και το αύριο
Την χαρά και τον πόνο
Το φύγε και το μείνε

Το «εδώ» και το «αλλού»
Το όνειρο και τον εφιάλτη
Το δίλημμα και τη βεβαιότητα

Το κορμί και την ψυχή
Την αλήθεια και το ψέμα
Το φως και το σκοτάδι

Τον παράδεισο και την κόλαση
Το κόκκινο και το μαύρο
Να δώσω και να πάρω

Τις πληγές και την επούλωσή τους
Να αγαπήσω και να προδοθώ
Να αγαπηθώ και να αφεθώ

Να μάθω κι ας πονέσω
Το πάθος και το λάθος
Το όλα και το τίποτα

Κι είμαι αποφασισμένη

Γιατί σε θέλω

Εσύ;

Σε...

2009-09-02T00:41:00.007+03:00

Οι μέρες περνάνε.Μαζί σου.Μα και χώρια σου.Στο εδώ και το αλλού μας
Κάθε μέρα και περισσότερο.Κάθε ώρα και πιο πολύ.Δένομαι.Γνωρίζω.Μαθαίνω.Νιώθω
Αισθάνομαι.Ερωτεύομαι.Αγαπάω

Σε…

Να παγώσω τον χρόνο θέλω.Να τον νικήσω.Έτσι που να μη μπορεί να σε παίρνει μακριά μου.Έστω και λίγο.Ή για πολύ.Να ζω μέσα σου θέλω.Στη σκέψη σου.Στο είναι σου.Στο κορμί σου.Στην ανάσα σου.Στην αγκαλιά σου.Στο γέλιο σου
Κάθε μου κύτταρο σε ψάχνει.Κάθε μόριό μου φέρει την υπογραφή σου.Και σου αφιερώνεται.Μοιράζεται.Δίνεται.Αφήνεται.Στην τρικυμία της φωνής σου.Στον πιο βαθύ σου αναστεναγμό.Στην πιο κρυφή σου λέξη.Μαγνητίζεται.Αιχμαλωτίζεται.Διψάει

Σε…

Στον ωκεανό της νύχτας σε ανταμώνω.Και σκύβω πάνω σου.Στον κόσμο σου.Στα θέλω σου.Στα όσα φοβάσαι.Στα όσα θες.Σε όσα αγαπάς.Σε όσα μισείς.Στους λαβύρινθους της σκέψης σου.Στους πλανήτες των ματιών σου.Στο ξελόγιασμά σου.Όταν αλώνεις κάθε μου αντίσταση.Όταν με καίει ο πυρετός σου.Όταν κατακτώ το άπειρο.Και το απόλυτο.Όταν σπουδάζω δίπλα σου

Σε…

Όταν εν γνώσει κι εν αγνοία μου καταθέτω στο βωμό του Έρωτά Σου.Και συλλαβίζω την αλφάβητο απ΄την αρχή.Κάτω απ΄την πανσέληνο.Μέσα στα μάτια σου.Μέσα από..Σαν υμνωδός που συνθέτει την ακολουθία του Έρωτα.Ακολουθώντας τους δρόμους του κορμιού.Τους ήχους.Τους τόνους και τα ημιτόνια.Τις συστολές και τις διαστολές Σου.Τα ξεσπάσματα της ηδονής Σου.Την άλμη των χυμών Σου.Τις ριπές του πάθους Σου.Όταν θέλω.Όταν…

Σε…

Επιθυμώ.Λαχταράω.Κουρσεύω
Λεηλατώ.Χαράζω.Ιχνηλατώ
Γητεύω.Νιώθω.Αγγίζω.Δονώ.Ξελογιάζω
Μεταφράζω.Μεταλαμβάνω.Ανασαίνω.Αφουγκράζομαι
Ερωτεύομαι.Αγαπάω

Σε…

Λεηλασίες

2009-08-28T20:05:00.004+03:00

…όταν στο βλέμμα σου αποκαλύπτεται η μαγεία των ματιών σου
…όταν ανασαίνω την ανάσα σου και ζω μέσα σ΄αυτήν
…όταν ο έρωτάς σου οριοθετεί και σχεδιάζει τον χώρο ύπαρξής μου

..όταν σκιρτήματα ψυχής μετουσιώνονται σε λέξεις που εκφράζονται με συστολές και διαστολές του κορμιού
…όταν το «εκεί» σημαίνει πατρίδα αγαπημένη
...όταν το ''νιώθω" και το "θέλω",σαν κύμα αρχέγονο,παραλύουν κάθε υποψία αντίστασης

…όταν στο ξέσπασμα του γέλιου σου σμιλεύεται η άκρατη επιθυμία μου για Σένα
…όταν τα όνειρά μου καθρεφτίζουν τον αφυπνισμένο πόθο μου
…όταν το κορμί μιλάει αλήθειες και ναυαγός του θέλεις να ονοματιστείς

…όταν η τρικυμία της φωνής σου κραυγή γίνεται που πάλλεται και λυτρώνει
…όταν ακροβατώ στου αναστεναγμού σου την ανασαιμιά
…όταν συλλέκτης γίνομαι της γύρης της αγάπης σου

…όταν προσκυνητής κινώ κάθε φορά για να σε ανταμώσω
…όταν πρωτοφίλητα φεγγάρια προσεύχονται και τάζουν αναθήματα στο βωμό της ηδονής σου
…όταν αφήνεσαι σε γεύσεις και σε μυρωδιές άωρων καρπών

…όταν αχαρτογράφητος παραμένει ο ίμερος κι ο οίστρος σε γητεύει
…όταν στις αλυκές του παραδείσου λικνίζεται η Ζωή
…όταν αρχιερέας και διακορευτής βαπτίζεται η έξαψη των θελημάτων

Νύχτες αμέρωτες κι αγριεμένες μέρες -αφιερωμένες στην πεμπτουσία που γεννά η ανορθογραφία του Έρωτα…

Είμαι

2009-08-21T22:04:00.003+03:00

Θάλασσα θα γίνω
να καθρεφτίζεσαι μέσα μου
τον πόθο σου να σβήνεις
μα τούτος άσβεστος να παραμένει

Το γέλιο σου θα γίνω
κάθε που τη μορφή μου
στη σκέψη σου θα φέρνεις
εικόνα πάντα αγαπημένη

Να ξυπνάς και να κοιμάσαι
και πάντα το όνομά μου
να συλλαβίζεις
σαν ήχο- άηχο κι αγαπημένο
που αφουγκράζεσαι τις νύχτες

Το πολύ μα και το λίγο μου
θα σου χαρίσω
συντροφιά να το ΄χεις
κάθε που θα με ψάχνεις

Κι όταν ακούσεις χτύπους
στην πόρτα της καρδιάς σου
-να ξέρεις-
εγώ θα είμαι
αυτή που
από τα πάντα έψαχνες

Είμαι εδώ-
θα σου φωνάξω-
Κι είμαι για Σένα…

Χωρίς λόγια

2009-08-18T00:25:00.002+03:00

Δεν χρειάζονται λόγια

Όχι απόψε...

Καληνύχτα [σε όλους]

Μεγαλώνω.Ε,και;

2009-08-12T16:37:00.004+03:00

Σα σήμερα.Πριν πολλά χρόνια…
Ξεκίνησα το σεργιάνισμά μου στον κόσμο.Έκαμα δειλά τα πρώτα μου βήματα
Ατίθασο παιδί,είπανε.Ανυπάκουο.Μα και συνάμα ευαίσθητο
«Δε θα σου βγει σε καλό.Να προσέχεις»

Τα χρόνια πέρασαν.Το μικρό παιδάκι μεγάλωσε.Όχι αναίμακτα.Όχι πάντα με ευκολία.Κάποιες φορές μεγάλωνε απότομα.Ή, το μεγάλωναν…
Μεγάλωσα πια.Και μεγαλώνω
Μεγαλώνω,μικραίνοντας.Ή μικραίνω μεγαλώνοντας;Δεν ξέρω να σου πω.Έχει άραγε καμιά σημασία;

Στα χρόνια που πέρασαν.Έμαθα πολλά.Έδωσα.Πήρα.Έκανα λάθη.Πλήγωσα.Πληγώθηκα.Μάτωσα.Κέρδισα.Έχασα.Με έχασα.Με βρήκα.Αγάπησα.Αγαπήθηκα.Λάτρεψα.Όχι,δε μίσησα.Ποτέ.Δεν τα κατάφερα.Δεν το θέλησα.Δεν το μπόρεσα

Έσπασα τα μούτρα μου.Έπιασα πιάτο.Δε με αναγνώρισα.Δε με προστάτεψα
Αφέθηκα.Στης Αγάπης τη χώρα.Και την ταξίδεψα.Πότε μόνιμος κάτοικός της.Κι άλλοτε παρεπίδημός της.Μα ποτέ δεν την αρνήθηκα.Ούτε κι αυτή εμένα.Κι ας με εξόρισε κάποιες στιγμές από μέσα της.Ίσως κι εγώ να έφυγα από κοντά της.Για λίγο.Για να την εκτιμήσω.Πάλι απ΄την αρχή.Και να την αγαπήσω.Πιο πολύ.Πιο δυνατά

Τα χρόνια που πέρασαν.Με έμαθαν.Με έμαθα.Κι ό,τι είμαι τώρα,σ΄αυτά τα χρωστάω.Και στους ανθρώπους που μπήκαν στη Ζωή μου.Για στιγμές.Για λίγο.Για πολύ.Για πάντα
Αγάπησα τα λάθη μου.Και στιγμή δεν τα αρνήθηκα.Δεν τα εξόρισα.Γιατί κι αυτά κομμάτι ήταν.Και θα είναι.Κάτι από μένα.Γιατί με έμαθαν.Με έκαναν καλύτερη.Ή χειρότερη;

Είμαι αυτό που είμαι.Κι ό,τι είμαι φαίνεται.Το δείχνω.Δε μπορώ να το κρύψω.Ούτε να το αρνηθώ.Δε λέω πολλά.Δε μιλάω πολύ.Όμως καταλαβαίνω.Πιο πολλά απ΄όσα νομίζεις.Πιο πολλά απ΄όσα σου δείχνω

Στα χρόνια που πέρασαν.Κέρδισα.Έχασα.Ρίσκαρα.Γοητεύτηκα.Και απογοητεύτηκα.Έδιωξα ανθρώπους από κοντά μου.Από λάθη.Από αδεξιότητα.Δοκίμασα.Και δοκιμάστηκα.Μα άντεξα.Με άντεξαν.Με ανέχτηκαν.Πόσο; Για όσο.Για λίγο.Για πολύ.Για πάντα

Χαμογελάω.Κλαίω.Λυπάμαι.Πονάω.Νιώθω.Αισθάνομαι.Ερωτεύομαι.Αγαπάω.Λατρεύω.Αφιερώνω.Αφιερώνομαι.Θυμάμαι.Ευγνωμονώ
Τα χρόνια περνούν.Κι εγώ…μεγαλώνω.Έτσι λένε.Κι ας παραμένω ένα παιδί βαθιά μέσα μου.Με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.Καλό.Ή κακό

Μα ό,τι κι αν γίνει…
Πάντα θα είμαι εγώ…

υ.γ. Ευχαριστώ.Εσένα,κι εσένα,κι εσένα,κι εσένα…
Που με αγάπησες.Που με άντεξες.Που με ξέχασες.Που με θυμήθηκες
Που αντέχεις ακόμη να με αντέχεις
Και να με αγαπάς….

(σ)Tα όνειρά σου

2009-08-10T22:20:00.008+03:00

Τι χρώμα έχουν απόψε τα όνειρά σου;
Τι θα ονειρευτείς; Ποιόν;
Είμαι μέσα σε αυτά;
Πώς; Με ποιόν τρόπο;
Με σκέφτεσαι;
Αφουγκράζεσαι την προσμονή μου;
Νιώθεις την ανάσα μου να σε αγκαλιάζει;
Να σε καίει και να σε λυτρώνει;
Το άγγιγμά μου στο κορμί σου;
Αισθάνεσαι τον πόθο μου;
Διψάς για ταξίδια στις
Πιο βαθιές μου θάλασσες ;

Τι ονειρεύονται τα όνειρά σου;
Τι σου τάζουν;
Και τι κρυφό σου φανερώνουν;
Τι επιθυμούν; Τι νοσταλγούν;
Που σε ταξιδεύουν;
Πόσο αντέχουν;
Αντέχουν ακόμα;
Ξεχνούν ή θυμούνται;
Χαμογελούν; Ελπίζουν;
Ερωτεύονται;Λαχταρούν;
Κρατούν καλά τα μυστικά τους;

Συνάντησέ με απόψε
Μέσα τους
Κι έλα μαζί να ονειρευτούμε
Για όσα ίδια λαχταράμε
Και τολμάμε ακόμα
να ονειρευόμαστε…

Καληνύχτα...

υ.γ. άκουσε το τραγούδι προσεχτικά

Και θα καταλάβεις.Για όσα δεν έγραψα...

Ψυχής η κατάθεση

2009-08-08T20:23:00.019+03:00

«Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου ξαφνικά.Απρόσμενα.Απροσδόκητα
Κει που δεν τους περιμένεις.Σου χτυπούν την πόρτα.Και σου απλώνουν το χέρι.Για να το κλείσεις μέσα στο δικό σου.Σου χαμογελούν με το πιο όμορφο χαμόγελο που έχεις συναντήσει ποτέ.Που λες και αντανακλά την ψυχή τους.Τόσο όμορφη κι αυτή.Αρκεί να μπορέσεις να τη δεις.Και να ταξιδέψεις μέσα της.Μέσα τους.Να την αγαπήσεις.Να τους αγαπήσεις…

Η αλήθεια είναι πως δε σε περίμενα.Ούτε ποτέ είχα φανταστεί πως υπήρχες.Κι όμως.Υπήρχες.Κι ήσουν μπροστά μου.Μου άπλωσες το χέρι.Κι εγώ…το έκλεισα μέσα στο δικό μου.Για να αρχίσουμε μαζί ένα ταξίδι.Που θέλαμε κι οι δυό να κατέληγε στην Ιθάκη που από πάντα ονειρευόμασταν.Και που θα είχε προορισμό το πάντα…

Συναντήσαμε τρικυμίες.Φουρτούνες.Σειρήνες και Κύκλωπες.Λαιστρυγόνες και Κίρκες.Μα θέλαμε να αντέξουμε.Παλέψαμε με τα κύματα.Τα βάλαμε με θεούς και δαίμονες.Κάθε τόσο το καράβι μας κλυδωνιζόταν.Ναυαγούσαμε σε ξέρες.Πολλές φορές τσακίστηκε.Και μαζί του κι εμείς.Και γεμίζαμε πληγές.Και ματώναμε.Βλέπεις τα βράχια ήταν κοφτερά.Μας ξέσκιζαν.Και μαζί τους ξεσκίζαμε κι εμείς τις σάρκες μας.Λες κι αυτό μας έδινε τη μεγαλύτερη ηδονή που είχαμε ως τα τώρα απολαύσει…

Κι έτσι μια μέρα,το καράβι μας άρχισε να μπάζει νερά.Να μην αντέχει άλλο τους τυφώνες.Και αποφασίσαμε, εμείς οι ίδιοι ,να το ρίξουμε στα βράχια.Να το τσακίσουμε.Και μαζί του κι εμάς.Κι ας ξέραμε πως αυτό θα πόναγε.Θα μάτωνε.Θα πλήγωνε.Θα σκότωνε.Θα μας σκότωνε…

Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση.Το ομολογώ.Με πόνεσε.Όσο πόνεσε κι εσένα.Μα έτσι έπρεπε.Ξέρω…πάλι αυτό το «γαμωθάπρεπε». Μα τώρα δεν γινόταν αλλιώς.Δεν υπήρχαν δρόμοι μπροστά μας.Ούτε στεριές.Ούτε θάλασσες.Μήτε ουρανοί.Μόνο σκοτάδια.Και πληγές.Και αίμα.Που πλημμύριζε την καρδιά σαν στα δυό την έκοβε.Την ξέσκιζε.Γιατί έχανε ό,τι πιο πολύ αγάπησε.Ό,τι πιότερο λάτρεψε.Κι ας σε ήθελε ακόμα.Σαν τρελλή…

Διχάστηκα.Ανάμεσα στον έρωτα και τη λογική.Την καρδιά και το μυαλό.Και δεν ξέρω να σου πω ποιό απ΄τα δυό νικούσε.Και με νικούσε.Το έβλεπα το λάθος.Μα δεν το λογάριαζα.Με τα χίλια έτοιμη ήμουν πάνω του να πέσω.Κι ας ήξερα.Πως δε θα με οδηγούσε πουθενά.Όταν ερωτεύεσαι,όταν αγαπάς,πως μπορείς να αφήσεις το μυαλό να σε οδηγήσει;Γίνεται;,Το μπορείς;Μάλλον όχι.Σίγουρα όχι.Κι εγώ δεν τα κατάφερα.Γιατί σε αγαπούσα…

Μα ξέρεις,μάτια μου,πως όταν αγαπάς πολύ κάνεις και λάθη.Κι εγώ έκανα.Τα βλέπω τώρα.Τώρα που μπορώ στο πίσω,στο τότε, να γυρίσω.Χωρίς να με πονάει.Χωρίς να- σε- πονάω.Κι ας το αρνείσαι.Κι ας θες εξ ολοκλήρου να αναλάβεις την ευθύνη.Το ξέρεις πως δεν είναι έτσι.Πάντα σε μια σχέση,ή σχεδόν πάντα,φταίνε κι οι δυό.Και ξέρω πως κι εγώ σε πλήγωσα.Σε αδίκησα.Σε πόνεσα.Σε δίχασα.Γιατί ήμουν ήδη πληγωμένη.Γιατί έβλεπα πως σε έχανα.Πως έφευγες όλο και πιο μακριά μου.Κι αυτό δεν το άντεχα.Δεν άντεχα να χάσω το παιχνίδι.Δεν άντεχα να σε χάσω.Ώσπου σ΄έχασα.Και μαζί σου χάθηκα κι εγώ.Μ΄ έχασα…

Κι όμως.Εμείς στ΄αλήθεια αγαπηθήκαμε.Και γι΄αυτό δεν χαθήκαμε.Δεν αφανιστήκαμε.Καταφέραμε και βγήκαμε νικητές απ΄αυτήν την άνιση μάχη που μπλεχτήκαμε.Και που ζητούσε σαν αντάλλαγμα τις ζωές μας.Και κάτι χειρότερο ακόμα.Τις ίδιες μας τις ψυχές.Αυτές μπορέσαμε και τις διαφυλάξαμε.Αγνές.Απρόδοτες.Όχι χωρίς πληγές.Μα που δεν ήταν όμως ικανές να καταντήσουν γάγγραινα που θα μας δηλητηρίαζε.Και θα μας σκότωνε μέρα τη μέρα.Αργά.Βασανιστικά.Μα και τόσο ηδονικά…

Και να ΄μαι τώρα εδώ.Να στέκω πάλι απέναντί σου.Να σου απλώνω το χέρι.Και να σου ζητάω εγώ με τη σειρά μου να το κλείσεις μέσα στο δικό σου.Και να θυμάσαι
Πως τίποτα δεν χάθηκε.Πως τώρα αρχίζουν για μας τα πιο όμορφα ταξίδια.Τι κι αν δεν τα κάνουμε μαζί;Τι κι αν είμαστε κι οι δυό αλλού;Τι κι αν αγαπήσαμε άλλες ψυχές;Τι κι αν άλλαξαν πολλά για μας;
Ένα είναι το μόνο σίγουρο.Πως το μόνο που δεν άλλαξε είναι η αγάπη μου για Σένα.Ίσως να άλλαξε μορφή.Δεν σε ψάχνει πια- μέρα και νύχτα -απεγνωσμένα.Δε θέλει να σε αφανίσει.Έμαθε πια να σ΄αγαπάει.Και να μην κάνει λάθη.Να σε ακούει.Να σου αφήνει χώρο.Και χρόνο.Να σε σέβεται.Και να τιμάει τις επιλογές σου...

Κάποτε σου είχα πει πως είμαι τυχερή που σε γνώρισα.Τώρα θα τολμήσω να προσθέσω και κάτι άλλο.Είμαι και ευτυχισμένη.Που σε έμαθα.Που μπήκες στη ζωή μου.Γιατί με έμαθες.Μου έδειξες.Με έκανες καλύτερη.Μου άνοιξες νέους ορίζοντες.Μου απέδειξες πως υπάρχουν ακόμη όμορφοι άνθρωποι.Με καρδιά.Με αισθήματα.Με ψυχή.Με αρχοντιά.Με γενναιοδωρία.Με θάρρος.Με αξιοπρέπεια.Με αλήθεια.Άνθρωποι απλοί.Μα και γι΄αυτό γοητευτικοί…

Είμαι εδώ λοιπόν.Και δηλώνω παρούσα. Τώρα που μπορώ να χαίρομαι το παρόν μου.Και να κατανοώ όλα όσα μου προσφέρονται.Σαν δώρα ανεκτίμητα.Και να εκτιμώ…

Μαζί σου.Κοντά σου…

Στα εύκολα.Στα δύσκολα
Στο τώρα.Στο αύριο
Στον πόνο σου.Και στην χαρά σου

Ο πόνος σου -πόνος μου
Κι η χαρά σου -δική μου χαρά

Για Σένα ελπίζω.Και προσεύχομαι.Για την ευτυχία σου.Για να είσαι καλά.Για ό,τι καλύτερο σου αξίζει.Και το ξέρω,πως σου αξίζει…Τώρα πια το ξέρεις κι εσύ.Και το πιστεύεις.Πως το αξίζεις.Πως σου αξίζει.Πως αξίζεις ,ρε βλάκα, που να πάρει…

Θα είμαι εδώ.Για ό,τι χρειαστείς.Να το θυμάσαι.Πως θα με βρείς στο πλάι σου.Σύμμαχο και υπερασπιστή σου.Συνοδοιπόρο σου.Στο όνειρά σου.Στις ελπίδες σου.Στις απογοητεύσεις σου.Στους έρωτες και τις αγάπες σου.Στα θέλω σου.Και στα μπορώ σου.Σε όσα φοβάσαι.Σε όσα δυσπιστείς.Για όσα αμφιβάλλεις.Όταν θα δειλιάζεις.Κι όταν σε τίποτα δε θα ελπίζεις…

Για να σου λέω αλήθειες.Που μπορεί και να πονάνε.Μα που σίγουρα δε θα θέλουν το κακό σου.Ούτε θα είναι υστερόβουλες.Ούτε θα ζητούν «τα εις εαυτόν». Μα θα είναι αληθινές.Και μόνο τέτοιες…

Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς.Που ήσουν η αιτία.Μα και η αφορμή.Για να με χάσω.Μα και για να με ανακαλύψω πάλι.Να ξαναβρώ τις αλήθειες που,ίσως,είχα ξεχάσει.Να με επαναπροσδιορίσω.Να αναλάβω τις ευθύνες μου.Και να απελευθερωθώ…

Πάντα θα είσαι για μένα κομμάτι μου ακριβό.Πολύτιμο.Ανεκτίμητο.Δώρο και μάννα εξ ουρανού.Απ΄τους πιο δικούς μου ανθρώπους.Ο δικός μου άνθρωπος.Που θα μπορώ να εμπιστεύομαι.Να αφήνομαι.Να λυγίζω.Και που θα κουβαλάω εντός μου μέχρι το τέλος της ζωής μου…

Σου απλώνω ξανά το χέρι.Και τούτη τη φορά είμαι σίγουρη
Πως θα κερδίσουμε
Γιατί τώρα έμαθα
Γιατί τώρα ξέρω
Πως θέλω μόνο την ευτυχία σου
Όπως κι εσύ τη δικιά μου

Μαρία…>>

[Και για την αντιγραφή
Άνιμα]

...και ταξίδεψέ με

2009-07-30T20:58:00.005+03:00

Στους πλανήτες της ματιάς σου
Στο μετάξι της φωνής σου
Στης ανάσας σου τη γη
Στον παλμό των λέξεων σου

Στις θάλασσες των επιθυμιών σου
Στο ξελόγιασμα των αισθήσεών σου
Στης υποψίας την ανάγκη σου
Στου αναστεναγμού σου το πιο κρυφό τραγούδι

Στης αφιέρωσής σου τα γλυκά δεσμά
Στη μυρωδιά του πόθου σου
Στις ολονύκτιες προσευχές σου
-όταν τον Έρωτα θα προσκυνάς-
Στην πανσέληνο των φεγγαριών σου
-κάθε που μαζί θα αποκοιμιόμαστε-

Στα πιο καλά κρυμμένα μυστικά σου
Στη μέθη και τον οίστρο σου
Στην ανορθόγραφη-μέχρι τα τώρα-ζήση σου
Στο λίκνο του κορμιού σου
Και στα άδυτα της ψυχής σου

Σαν έτοιμη από καιρό
Για το ταξίδι τούτο
Προσκυνητής λογίζομαι
Μύστης μα και αποκρυπτογράφος
Της έμπνευσης που μου γεννά
Η παρουσία σου-
σα σταλάζει η ομορφιά σου
στο νου και τις αισθήσεις μου

Ένα καυτό απομεσήμερο

2009-07-26T20:24:00.011+03:00

Είμαι εδώ

Και αφουγκράζομαι τις προσταγές του θέρους
κι όλα όσα αγνόησα
σε προηγούμενους καιρούς

Ένα καυτό απομεσήμερο κάποιου Ιούλη
θυμήθηκα πως όλα αρχίζουν ξανά
και άπλωσα τα χέρια
για να τα αγκαλιάσω

Έπρεπε,βλέπεις,να σπάσουν τα δεσμά
κείνα που όμηρο με κράταγαν στη γη
και μου στερούσαν τις αφές
που μου ΄ταζαν οι ουρανοί

[απόσπασμα από σχόλιό μου στην ευ Α γγελία]

Ακολούθησα την ανάσα σου
Στη φλόγα της αφέθηκα
Ένιωσα το κορμί μου να συσπάται
Μέσα στο βλέμμα σου
Τόσο, που άγγιξα την ψυχή σου
Και τα ονείρατα των ονείρων σου

Να αγαπηθείς παράφορα
Ικέτευσες μια νύχτα
Και γω,σου τραγούδησα τις λέξεις
Που για Σένα ανακάλυψα

Τρύγησα τους καρπούς του πόθου σου
Και έμεινα εγκαταλειμμένη
Στη γιορτή της ηδονής σου
Στην άκρατη ελπίδα
Που μου γέννησε η παρουσία Σου

-Μείνε, γιατί είμαι το άλλο σου μισό
Αγάπησέ με.Όσο κανείς
Να σ΄αγαπήσω.Όσο κανέναν-

«Να ξυπνάω και να 'μαι μαζί σου

να 'μαι εγώ το φιλί της ζωής σου

να 'μαι η μόνη αγάπη σου αν μπορείς

εδώ να ζεις»

Και πήρα να κεντώ στ΄αστέρια
Τη μορφή Σου κάθε νύχτα
Καθώς τα ίχνη του ανείπωτου
Και του απ΄αλλού φερμένου
Καταβρόχθιζαν με λαιμαργία
Κάθε ρανίδα αντίστασής μου…

Θέλω να μάθω

2009-07-23T19:07:00.004+03:00

Για το το χτές σου
Το τώρα
Μα και το αύριο
Για ό,τι αγαπάς
Κι ό,τι μισείς
Ό,τι μισείς να αγαπάς
Κι ό,τι αγαπάς να μισείς

Για ό,τι σε πλήγωσε
Κι ό,τι πλήγωσες
Πόσο αγάπησες
Και πόσο ακόμη μπορείς
Πόσο αντέχεις
Κι ως που μπορείς να φτάσεις

Το πάθος μαζί σου
Το λάθος
Πως είναι όταν πλάι μου ανασαίνεις
Καθώς στο κορμί μου ταξιδεύεις
Πως είναι όταν σου λείπω
Κι όταν απελπισμένα με γυρεύεις

Τι σκέφτεσαι
Όταν παράφορα ερωτεύεσαι
Και πρωτόγνωρα αγαπάς
Να ντύνομαι τα χρώματά σου
Την τέχνη της ανάσας σου
Τις άγριες ώρες που θα σμίγουμε
Τον κόσμο σου και μέσα του
μέσα σου να κατοικήσω
Τις στιγμές της ηδονής σου

-Να ψάξω -
Κάθε κρυφό σου πέρασμα
Που στον παράδεισο θα με οδηγήσει
-ή μήπως στην κόλασή σου-
Πως είναι να ζω
Και να πεθαίνω για Σένα

Μέσα από Σένα
Δίπλα σε Σένα
Για Σένα…

Τέλος.Και μια νέα αρχή

2009-07-18T18:41:00.002+03:00

<<Πάλι με βρήκε χάραμα.Πάλι τα ήπιαμε.Πάλι χαθήκαμε
Σε βλέμματα.Αγκαλιές.Ανάσες.Αναστεναγμούς
Αποχαιρετισμούς.Αποχωρισμούς
Δε θέλω να φύγω.Δε θέλεις να σε αφήσω.Τώρα που βρεθήκαμε
Φεύγω.Και αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι μου.Κάτι από μένα

Δεν ξέρω γιατί η Σαλονίκη λειτουργεί έτσι μέσα μου.Με επηρρεάζει.Με μελαγχολεί.Κάθε που πίσω μου την αφήνω.Κάθε που υπόσχεση της δίνω πως θα ανταμωθούμε ξανά.Σύντομα
Δε θέλω να σου πω απόψε πολλά.Δε μπορώ να σου πω
Αδύναμη αισθάνομαι.Και χαμένη.Ανάμεσα σε δυό κόσμους.Τον εδώ.Και τον εκεί
Και δεν ξέρω τι περισσότερο θα μου λείψει.Τι ήδη μου λείπει.Το εδώ ή το αλλού;

Σήμερα το βράδυ.Πριν το τέλος.Πέρασες εσύ απ΄το μυαλό μου.Μα κι εσύ.Ναι εσείς.Που ζήσαμε τόσα πολλά μαζί.Ήθελα να σου τηλεφωνήσω.Να σου στείλω ένα μήνυμα.Να σας.Ίσως και να σου κάνει εντύπωση το γιατί.Μα ήθελα απλά τούτο να σου πω.Πως είχες δίκιο.Πως συγγνώμη σου ζητάω που,ίσως,δε κατάλαβα.Δε σε κατάλαβα.Που δε σε πίστεψα. Μα δεν το έκανα.Όχι τη στιγμή που έπρεπε.Αδυναμία;Φόβος;Ονόμασέ το όπως θες.Τι σημασία έχει;Κατάφερα να με συγκρατήσω.Κι όταν πάλι το ήθελα,τούτη τη φορά με συγκράτησαν.Κι ίσως καλά να έκαναν.Μα θα το κάνω.Όταν επιστρέψω.Θα σε ψάξω.Εσένα.Κι εσένα.Για να σου πω.Να σου εξηγήσω.Να σου ζητήσω συγγνώμη αν χρειαστεί.Κι ας ξέρω πως μπορεί και να μην τη δεχτείς.Μα θα το κάνω.Κι ό,τι γίνει.Θα το ρισκάρω

<<Μη φύγεις.Όχι τώρα.Που σε βρήκα.Μείνε κι άλλο>>. Ποιος σου είπε πως θέλω να φύγω;Ποιος σου είπε πως θέλω να σ΄αφήσω;
Κι αν φύγω,πάντα εδώ θα μείνω.Πάντα εδώ θα είμαι.Κι ας μην είμαι με φυσική παρουσία.Θα είμαι με τη σκέψη μου.Με ό,τι σου άφησα.Με ό,τι σε άφησα να δεις από μένα

Παίρνω τις αναμνήσεις μαζί μου.Τις στιγμές.Κείνες που σε χαράζουν.Σε σημαδεύουν.Σε ορίζουν.Και μαζί τους, κομμάτια αναπόσπαστα, τα πρόσωπα που τις νοηματοδότησαν.Τα γέλια τους.Τις ανάσες τους.Τα χρώματά τους.Τις αγκαλιές τους.Πόσο όμορφα μύριζαν.Και πόσο θα μου λείψει το άρωμά τους.Μου λείπει ήδη.Κι ας είμαι ακόμη εδώ.Κι ας μην έφυγα ακόμη.Πόσο θα μου λείψετε,γαμώτο σας.Μου λείπετε

Μια τελευταία αγκαλιά.Πριν το αντίο.Πριν το τέλος.Μια τελευταία φωτογραφία.Όλοι μαζί.Ξανά.Και ξανά.Με χαμόγελο.Με αγάπη.Με συναίσθημα
Μην κλάψεις.Μη δακρύσεις.Δε θα το κάνω ούτε εγώ.Γιατί το τέλος τούτο.Θα είναι η αρχή μας.Για ό,τι έρθει.Για ό,τι ζήσουμε.Μαζί από δω και πέρα.Χέρι με χέρι.Ψυχή με ψυχή.Γιατί δε μοιραστήκαμε μόνο στιγμές.Μα και ψυχές.Και τις ανοίξαμε.Και τις σεργιανίσαμε στους δικούς μας δρόμους,Στα δικά μας μονοπάτια.Κι ας μην το κατάλαβες.Κι ας μην το κατάλαβα.Μα το κάναμε.Το νιώθεις;Μέσα από τις λέξεις μας.Τις σιωπές μας.Απ΄το αντάμωμα των βλεμμάτων μας.Που είπαν όσα εμείς δεν προλάβαμε.Να πούμε με τα χείλη

Φεύγω σε λίγο.Επιστρέφω.Δεν το θέλω.Κι ας το θέλω.Κι ας μη θέλω
Κι εσύ;Που να είσαι;Περίμενα κι απόψε.Πάλι τίποτα.Μα τούτη τη φορά δεν ήπιαμε για όσους λείπουν.Δεν ήπια για σένα.Στην απουσία σου.Ήπια για τους φίλους μου.Και την παρουσία τους
Ξέρω πως όλα τελείωσαν.Πως εδώ γράφτηκε το τέλος.Ένα τέλος που εγώ το προκάλεσα.Κι εσύ απλά υπέγραψες το υστερόγραφο.Χωρίς υπογραφή.Χωρίς καμία κίνηση.Μόνο με σιωπή.Κι ούτε καν με αυτή

Τέλος λοιπόν
Δίχως τέλος

Μα πάντα με αρχή
Και τούτη τη φορά
Δίχως τέλος

Μια νέα αρχή με περιμένει
Μας περιμένει
Και ξέρω πως τούτη τη φορά
Δε θα κάμω λάθος
Ένστικτο;
Διαίσθηση;
Πες το όπως θες

Αντίο λοιπόν
Για λίγο
Ή
Για πολύ

Ξημέρωσε.Μια νέα μέρα χάραξε
Την αφήνω να με ντύσει στα πρωινά της χρώματα
Και σε όλα όσα μου υπόσχεται
Που είναι μπροστά μου

Τα καλύτερα έρχονται
Στο είπα;
Καλημέρα
[για τελευταία φορά…] >>

Ιούλιος,12,2009 -6:10 ξημερώματα Θεσσαλονίκης

υ.γ.Το τραγούδι νοηματοδοτεί τη νέα αρχή.Δικό σου...

Ίδιες παρουσίες.Ίδια η απουσία

2009-07-15T20:16:00.003+03:00

«Χάθηκα ξανά στα ίδια μέρη.Στα ίδια βλέμματα.Στις ίδιες αγκαλιές.Μα και σε καινούργιες
Απίστευτες που είναι κάποιες φορές οι συναντήσεις των ανθρώπων.Κρύβουν τόσο μεγάλη αγάπη.Τόση τρυφερότητα.Τόση οικειότητα.Δεν είναι παράξενο;

Κόκκινο ημίγλυκο τούτη τη φορά.Το αγαπημένο μου.Αυτό που συνήθιζα να πίνω με φίλους όταν πηγαίναμε στο ίδιο μαγαζί,στα μέρη μας.Αυτό που έπινα και μαζί σου.Και επίτηδες με πήγαινες εκεί.Μόνο και μόνο για το κρασί.Επειδή μου άρεσε…

Τα ποτήρια αδειάζουν στο λεπτό.Όχι πολύ σήμερα.Δε θα πιείς πολύ.Μαλακίες.Οι κανάτες αδειάζουν χωρίς να το καταλάβουμε.Ξανά και ξανά.Γλυκιά μέθη.Γλυκιά ζαλάδα
Άπονος πόνος.Μια κίνησή σου περίμενα.Σιωπή.Τίποτα. «Στα μηνύματα αδειανό τ΄άσπρο φακελάκι». Όχι άδειο,ρε.Γεμάτο.Μα όχι από κάτι δικό σου.Πουθενά.Μια λέξη σου.Μια σιωπή έστω…

«Σ΄αυτούς που λείπουν».Χτυπάμε τα ποτήρια στο τραπέζι και πίνουμε στην υγειά τους.Πόσες φορές κι απόψε.Στα φανερά κι άλλες τόσες στα κρύφια
Από μέσα μου.Για μένα.Για σένα.Σ΄εσένα που λείπεις
Αφήνομαι από αγκαλιά σε αγκαλιά.Μιλάνε οι ματιές.Τα βλέμματα.Οι αισθήσεις.Οι αφές.Τα χαμόγελα.Οι σιωπές

Κάθε μέρα και πιο χαλαροί.Πιο χαλαρή.Φίλους καινούργιους έκαμα και πολύ γουστάρω γι΄αυτό
«Μου λείπεις γαμώτο.Θα ΄πρεπε να ΄σουν εδώ.Που σε χρειάζομαι».Κοίτα που πάλι που θυμήθηκα εκείνο το «γαμωθάπρεπε». Το τραγούδι εκείνο που τότε για κάποιο άλλο πρόσωπο θα αφιερωνόταν.Με πιάνω να το σιγοτραγουδάω.Άραγε το άκουσε κανείς;

Όμορφα περνάμε.Γελάμε.Με αστεία. «Πάλι μαλακίες λες». «Δε γαμιέται.Και που έλεγα σοβαρά,δε με πήρες στα σοβαρά». Πειραζόμαστε.Τώρα ξέρω πως δεν υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθούμε.Γιατί είμαστε αυτό που δείχνουμε.Εμείς.Αληθινοί.Κι όχι δήθεν
«Τα πάντα όλα». Σήμα κατατεθέν η έκφραση. Τη λέμε συχνά. «Πάντα». «Όλα». Αυτό το όλα και τα πάντα που ήθελα -τώρα δε μπορώ να τα έχω.Και ξέρω πως εγώ φταίω

Κι άλλο ημίγλυκο.Κι άλλη χαρά.Κι άλλος πόνος
«Άνιμα,μαζέψου.Πάλι ληγμένα παίρνεις;Τι έχεις πάθει απόψε;»
Τίποτα ρε.Όμορφα αισθάνομαι.Κι ας πονάω λίγο.Κι ας μην το δείχνω.Κι ας μου λείπεις.Μα εσύ που καλά με ξέρεις πια,το καταλαβαίνεις.Με αγκαλιάζεις τρυφερά. «Σώπα μωρό μου» λες. Κι εσύ δεν πας όμως πίσω
«Δε θα με κερδίσεις απόψε.Δε θα σ΄αφήσω.Όχι απόψε,τ΄ακούς;Μ΄ακούς;Όχι τώρα.Αργότερα κάνε ό,τι θες.Μα φύγε τώρα.Εξαφανίσου από τη σκέψη μου»

Κι άλλο κόκκινο.Κι άλλες αγκαλιές.Που δεν τις χορταίνουμε.Φωτογραφίες. «Απειλές».
«Θα σου διαγράψω τα σχόλια διαπαντός.Για να μάθεις». <Δε γαμιέται.Κάνε ό,τι θες!>. Σιγά μην το κάνω,ρε

Κοντεύω να κλείσω 24 ώρες ξύπνια.Δε με νοιάζει.Γουστάρω.Ζέστη αφόρητη.Και το γαμημένο το κόκκινο να ανεβάζει τη θερμοκρασία.Μέσα-έξω.Ουφ.Και φου.Και φίου-φίου.Κολλήσαμε οι περισσότεροι.Ταιριάξαμε
Αν ήσουν εδώ θα το διαπίστωνες.Θα τους αγαπούσες με την πρώτη ματιά.Κι αυτοί εσένα.Είμαι σίγουρη

Αγκαλιές συνέχεια.Ατελείωτες
Μόνο η δικιά σου λείπει
Όπως κι εσύ
Που να είσαι;

Σιωπή
Τίποτα
Κενό

Θέλω να σε δω

Στο είπα;

Δε γαμιέται...

Καλημέρα…>>

Ιούλιος,11,2009 5:15 ξημερώματα

[συνεχίζεται...]

Μαζί με φίλους.Χωρίς εσένα

2009-07-13T23:05:00.003+03:00

«Σε λίγο χαράζει.Πέντε η ώρα ξημερώματα
Όμορφη βραδιά.Ανάμεσα σε «άγνωστους» φίλους.Που σε βλέπουν για πρώτη φορά.Παράξενα στην αρχή.Μα μόνο στην αρχή.Μετά λύνεσαι.Τσίπουρο με γλυκάνισο και κόκκινο μπρούσκο.Πειραζόμαστε.Χύμα οι περισσότεροι

Γελάμε.Βγάζουμε φωτογραφίες.Τρώμε και πίνουμε.Περισσότερο πίνουμε.Για μας που είμαστε εδώ.Και γι΄αυτούς που λείπουν.Μια,δυό,τρείς φορές.Φωναχτά και από μέσα μας. «Δεν γαμιούνται» λέμε. «Ναι,αλλά χωρίς εμάς..». Γελάμε.Και πάλι στην υγειά τους.Χωρίς «αφιερώσεις» τούτη τη φορά

«Μαζέψτε με,ρε»,φωνάζω. «Από αύριο δεν με ξέρετε.Ξεχάστε όσα ακούσατε κι είδατε για μένα σήμερα.Από αύριο σοβαρή.Τύπος κι υπογραμμός…» Μέχρι το επόμενο αντάμωμα.Το επόμενο βράδυ.Που θα ξανασυναντηθούμε.Για να τα ξαναπιούμε.Και πάλι χύμα να γεννούμε
Αγκαλιές.Πειράγματα.Αστεία και σοβαρά ταυτόχρονα.Αγγίγματα κι αφές γνώριμες.Από που ρε γνώριμες; Ποια είμαι ρε;Η πριν ή μετά τα τσίπουρα;

«Σοβαρέεεεψου»,ακούω μια φωνή να μου λέει. «Βρε,δε με παρατάς»,ακούγεται μια άλλη δυνατότερη. «Αφέσου ρε.» Ακολουθώ τη δεύτερη.Δε γαμιέται.Το πολύ πολύ να χάσουν την ιδέα που έχουν για μένα. «Σιγά ρε.Τώρα το σκέφτηκες;Αργά κυρά μου». «Βρε δε γαμιέται.Γι΄αυτό ρε είναι οι φίλοι.Για να είσαι ο εαυτός σου.Κάθε στιγμή.Όπως κι αν αισθάνεσαι.Πέρνα καλά,μ΄ακούς;». «Μα τι θαρρείς πως κάνω τόση ώρα; Χα!.»

Κι οι ψυχές να ανταμώνουν.Να ταξιδεύουν μαζί.Για πρώτη φορά.Μα όχι και για τελευταία.Το φωνάζουν τα βλέμματα.Οι λέξεις.Οι σιωπές.Τα αγγίγματα.Η οικειότητα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας.Στο πριν και στο «αλλού». Και τώρα «στο τώρα και το εδώ»

Όμορφα είναι.Από κείνα τα βράδυα που δε θες να τελειώσουν.Μα θα έχουμε κι άλλα μπροστά μας.Τουλάχιστον δυό.Μα δε σου φτάνουν.Χάνομαι κάποιες στιγμές.Κι εσύ,κι εσύ…σε βλέπω.Κι ας μη μου το λες.Κι ας μη σου το λέω..Μα καταλαβαινόμαστε.Δεν είναι παράξενο;Ξέρεις γιατί πονάω.Ξέρω γιατί μελαγχολείς.Και πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το δάκρυ που θέλει να κυλήσει. «Άντε ένα γύρο ακόμα τσίπουρο.Κι ένα κόκκινο μπρούσκο»

Μου λείπεις.Γιατί να μην είσαι εδώ;Να μην είμαστε μαζί;Να τα πίνουμε παρέα με τα φιλαράκια μου.Ναι,ρε,φιλαράκια μου. Τι κι αν βρεθήκαμε για πρώτη φορά απόψε;Αυτό που μας έχει δέσει θέλω να σου περιγράψω.Να το δεις και να το ζήσεις
Να είμαστε αγκαλιά.Μαζί.Να μου κρατάς το χέρι.Να με αγκαλιάζεις.Κι εγώ το ίδιο.Μου λείπεις,γαμώτο,τ΄ακούς;Σιγά μη μ΄ακούς

Μου λείπεις.Γιατί;Δεν ξέρω.Ή μάλλον ξέρω.Ξέρω πως μου λείπεις.Που είσαι;Τι να κάνεις;Πως περνάς;Γελάς κι εσύ όπως εμείς;Είσαι μαζί με πρόσωπα αγαπημένα όπως εγώ;Θα΄πρεπε να είσαι εδώ.Όλοι μαζί.Να αγκαλιαζόμαστε.Να σοβαρεύουμε.Μέχρι τον επόμενο γύρο του τσίπουρου.Και του κόκκινου.Για να ξαναγινόμαστε χύμα μετά.Μέχρι τελικής πτώσης

Καμιά κίνηση.Σήμερα.Ίσως αργότερα.Ίσως αύριο.Ίσως ποτέ
Σ΄αυτούς που λείπουν. «Δε γαμιούνται».Ξανά και ξανά.Κι άλλο τσίπουρο.Κι άλλο κόκκινο
Σ΄αυτούς που είναι εδώ.Σ΄αυτούς που μοιάζουμε.Σ΄αυτούς που μας καταλαβαίνουν.Σ΄αυτούς που πιστεύουμε.Σ΄αυτούς που κάνουμε τα ίδια όνειρα κάθε βράδυ.Σ΄αυτούς που κοιτάμε μαζί τον ίδιο ουρανό.Σ΄αυτούς που μας νιώθουν.Και το δείχνουν.Μ΄ένα βλέμμα.Ένα χαμόγελο.Με πολλές αγκαλιές

Μου λείπεις.Θες την επόμενη φορά να σου γνωρίσω τα φιλαράκια μου;Θες να έρθουμε μαζί;Σιγά μην έρθουμε μαζί.Σιγά μην…

Σ΄αυτούς που λείπουν,το λοιπόν

Σ΄αυτούς που είμαι μαζί τους.Και που γεμίζω με τα χρώματά τους.Με τις ανάσες τους.Με τις μυρωδιές τους

Μου λείπεις

Στο είπα;

Καλημέρα.Τώρα πια...»

Ιούλιος, 10,2009

(συνεχίζεται…)

Να περιμένω;

2009-07-08T19:39:00.006+03:00

Θα λείψω για λίγο…

Αν με το τραγούδι που ακούς

Σου γεννηθεί η επιθυμία
Να πεις όσα δεν μπορείς
Όσα δεν τολμάς
Όσα φοβάσαι
Όσα δεν παραδέχεσαι-ίσως-

Αν…

Με θυμάσαι
Με σκέφτεσαι
Σου λείπω
Με θες

Ψάξε με

Μπορεί να μην ξέρεις πού θα με βρεις
Μα ξέρεις το πώς
Κι αυτό αρκεί
Για να καταλάβω
Κι ας μην πεις τίποτα

Θα (σε) περιμένω

Να περιμένω;…

υ.γ.Θα μου λείψετε...Θα τα πούμε σε λίγες μέρες

Μια σου κίνηση

2009-07-05T20:18:00.005+03:00

Σου τηλεφωνώ...

Για να ακούσω την χροιά της φωνής σου
Να ακούσω να ξεφυσάς τον καπνό απ΄το τσιγάρο σου
Να νιώσω την ανάσα σου να με κυκλώνει
Να με καίει και να με παραλύει

Για να σου πω πως θέλω…

Να σε δω
Για να σε αγγίξω ξανά
Να σε νιώσω πάλι δίπλα μου
Να ξενυχτύσω από Έρωτα στο προσκεφάλι σου
Να σε μεθύσω με κόκκινο κρασί
Και να σε αποπλανήσω χωρίς επιστροφή
Να ζωγραφίσω στο κορμί σου
Λόγια και σιωπές,αινίγματα και απαντήσεις
Για να τελειώσω όσα στη μέση άφησα
Όταν ο χρόνος γύρω μου αμείλικτα
Με κυνηγούσε

Σου τηλεφωνώ
Φοβάμαι την αντίδρασή σου
Μα δεν απαντάς
«Ο αριθμός που καλείτε δεν χρησιμοποείται»

Μια κίνησή σου περιμένω
Σε λίγο νυχτώνει,ξέρεις…

Πόρνη νύχτα

2009-07-04T17:04:00.004+03:00

Δε θα σε ψάξω απόψε.Δε θα σ΄ονειρευτώ
Τίποτα δικό σου δε θα αναζητήσω
Θα βυθιστώ στη δίνη του αλκοόλ
Στον ψεύτικο παράδεισό του
Τη γιατρειά θα αναζητήσω
-Συνώνυμη της λήθης-
Στην κάφτρα του τσιγάρου θα ονειρευτώ
Πως καίγεσαι κι εσύ μαζί του
-ευχή και πεθυμιά συνάμα-

Θα διαγράψω ό,τι δικό σου σε θυμίζει.Θα δραπετεύσω απ΄του χρόνου τις ρωγμές
Και τις πληγές της έλλειψης απόψε δε θα αφήσω να με αγγίξουν.Να με καταδιώξουν

Με ένα χαμόγελο θα βγω στους δρόμους.Γκριμάτσα θα΄ναι
-μα ποιος το ξέρει;-
Ποιος νοιάζεται για ποιόν
Και ποιός πονάει πιο πολύ;

Σε σώματα άλλα θα αφεθώ.Με στόματα άλλα θα μεθύσω
Ξένα φιλιά θα ικετέψω.Και σε μια πόρνη νύχτα σαν και τούτη
Ιέρεια θα της αφιερωθώ.Και πόρνη της θα γίνω

Με την ορμή μαινάδας
Στα σκοτεινά της τούνελ θα μπλεχτώ
Και για μια νυχτιά,άλλη απ΄αυτή που είμαι
Θα με δεις
Άλλη
Απ΄αυτό που ήξερες
- είχες συνηθίσει-
-είχες αγαπήσει-

Για να βρει ανάπαυση η ψυχή
Να μη θυμάται
Να μη σε αναζητά
Για λίγο
Ή
Για πολύ…

To "άλλο" μήνυμα

2009-07-01T20:03:00.003+03:00

Είναι κάποιες νύχτες που αιμορραγούν.Φεγγάρια.Αστέρια.Έλλειψη
Μέρες μα και νύχτες. Αξημέρωτες μα και πεπερασμένες
Του τότε και του τώρα.Του εδώ,του αλλού.Του πουθενά

Ένα μήνυμα η αφορμή
«Πως είσαι; πονάς; μου λείπεις…»

Σκέφτεται πολύ.Τι να απαντήσει;Δε θέλει πάλι να ανοίξει πληγές
Κάθε λέξη της θα φορτίζεται με διαφορετική σημασία. Η διάσταση, βλέπεις ,σημαίνοντος και σημαινόμενου.Η παρερμηνεία κάποιων λέξεων
Κοιτάζει έξω απ΄το παράθυρο.Όμορφη νυχτιά.Να μην ξημερώσει εύχεται
Το φεγγάρι προβάλλει μπρος της.Τόσο κοντά της.Ένα έτσι να κάνει,θα μπορέσει να το κλείσει μέσα σ τη χούφτα της
Παίρνει μια μπύρα.Ανάβει τσιγάρο.Ακούει μουσικές αγαπημένες
Ξαπλώνει στον καναπέ της,σβήνει τα φώτα
Μόνο η κάφτρα του τσιγάρου γυαλίζει μες στο σκοτάδι
Και το φως του φεγγαριού.Που νιώθει να τυλίγει το κορμί της
Κλείνει τα μάτια.Σκέφτεται

-Εσύ;
Τι κάνεις εσύ;Που να είσαι τώρα;
Πονάς;Χαίρεσαι;Λυπάσαι;
Θυμάσαι;Με θυμάσαι;Θα ερωτευτείς ξανά;
Αγαπάς;Ξεχνάς;Με ξέχασες;Σου λείπω;
Ζεις;Πεθαίνεις κάθε νυχτιά;Τι κρύβεις - που κρύβεσαι;
Παίζεις;Σε παίζουν;Κάνεις παρέα στη μοναξιά;
Κλαις;Ελπίζεις;Γοητεύεσαι;Απογοητεύεσαι;
Αφιερώνεις;Αφιερώνεσαι;Τι άλλαξε;Τι ίδιο μένει;
Ακούς;Ποιόν;Τι;Σ ΄ακούνε;
Έχεις;Είσαι;Αισθάνεσαι;Ταξιδεύεις;
Αφουγκράζεσαι;Σιωπάς;Κραυγάζεις;
Τι; Όνειρο;Απελπισία;Ικεσία; Έρωτα;
Μοιράζεις;Μοιράζεσαι;Χαρίζεσαι;Σου χαρίζονται;
Τι να σκέφτεσαι;Αντέχεις;Για πόσο ακόμα;
Μυρίζεις το καλοκαίρι;Ή ο χειμώνας μένει μέσα σου βαρύς;
Ακούς τα τραγούδια μας; Πας στα ίδια μέρη;
Μην πίνεις.Μην τρέχεις.Μην καπνίζεις πολύ
Δε θέλω να πονάς.Να σε δω να λάμπεις ξανά θέλω
Όπως τότε.Την πρώτη φορά που σε γνώρισα
Την πρώτη φορά που το κορμί σου ταίριαξε με το δικό μου
Μα και την τελευταία.Που σμίξαμε μ΄ένα πάθος άγριο
Μα συνάμα τόσο τρυφερό.Γιατί το ξέραμε
Πως ήταν η αρχή του τέλους.Ενός τέλους αμετάκλητου
Αδιαπραγμάτευτου-

«Καλά είμαι.Αλήθεια σου λέω
Πονάω λίγο,μα θα περάσει σύντομα
Να προσέχεις.Τα λέμε…»
Πληκτρολόγησε την απάντηση στο κινητό της
«Το μήνυμα εστάλη»
Χαμογέλασε.Κι άλλη μια μπύρα.Ένα ακόμη τσιγάρο

Κι όμως θα μπορούσε να γραφτεί και κάτι ακόμα
«Κι εμένα μου λείπεις γαμώτο.Και πονάω -γιατί σε πόνεσα»
Μα ήξερε πως δε θα έπρεπε

Κι έτσι απλά
το ψιθύρισε στο φως των αστεριών...