Δεν θέλω να παίξω

Μια τυχαία συνάντηση.Ένα βράδυ περίεργο.Ήρθε φορώντας το πιο όμορφο χαμόγελο.Το είχα ξαναδεί είναι η αλήθεια.Και τώρα πάλι.Γι΄αλλη μια φορά.Μόνο που δεν το παρατήρησα.Όχι όσο θα έπρεπε.Γιατί νόμιζα πως γι΄αλλού το είχε χαρισμένο.Έπιανα τον εαυτό μου να το σκέφτεται ξανά και ξανά...Γιατί άραγε;Τί να ήταν αυτό που με έκανε να το αποζητώ;Και να θέλω ξανά να το αντικρύσω;Δεν το ήξερα.Μέχρι που το γύρεψα.Να το συναντήσω.Και από κείνη τη στιγμή ήξερα πως το είχα δικό μου.Νόμιζα πως...

Με περίμενε πάντα στο ίδιο μέρος.Ποτέ δεν αλλάξαμε σημείο συνάντησης.Εκεί ανταμωθήκαμε για πρώτη φορά.Εκεί και για τελευταία...

Λάτρευε,έλεγε,τις λέξεις μου.Μα και τις σιωπές μου.Που φανέρωναν όσα δεν τολμούσα να αρθρώσω.Και τις αποζητούσε συχνά.Κάποιες φορές τις προκαλούσε κιόλας.Γιατί μέσα απ΄αυτές με μάθαινε.Όπως κι εγώ...Απέστρεφε το βλέμμα συχνά.Γιατί φοβόταν.Μήπως και διαβάσω τα κρυμμένα μυστικά.Μήπως και αποκρυπτογραφήσω κάθε σκέψη.Κι άλλοτε το μόνο που έκανε ήταν να με κοιτάζει με τις ώρες.Όπως κι εγώ.Δεν το ήθελε,έλεγε.Γιατί αισθανόταν αμήχανα.Γιατί ντρεπόταν.Μα δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.Ήθελα να κλείσω μέσα μου εκείνο το βλέμμα.Το υπέροχα μελαγχολικό που ξυπνούσε όλες μου τις αισθήσεις...

Κι είπε πως ήθελε να προχωρήσει.Να αφήσει πίσω το παρελθόν.Μα φοβόταν.Γιατί κείνο το γαμημένο παρελθόν στοίχειωνε το παρόν.Το τώρα μας.Τις στιγμές μας.Τις ζωές μας τις ίδιες...

Μου φανέρωσε τα πάντα.Τα μυστικά και τα όσα λαχταρούσε.Κι εγώ το ίδιο.Πως θα μπορούσα αλλιώς να κάνω αφού είχα μια παράξενη διαίσθηση πως τούτη τη φορά όλα διαφορετικά θα ήταν;Πίστεψα στα λόγια.Και σε όσα είδα πίσω από αυτά.Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κάνω αφού είμασταν ίδιοι;Σκεφτόμασταν και αντιδρούσαμε κατά τον ίδιο τρόπο;...

Με πλησίασε.Κι ήρθαμε πολύ κοντά.Ανοίξαμε τις ψυχές μας και μοιραστήκαμε τα όνειρά μας.Κι όταν πλησίασαν και τα κορμιά μας, κι έγιναν ένα...τότε δίστασε.Έκανε πίσω.Και απομακρύνθηκε...

Μέσα στη βροχή χάθηκε και ακόμα ψάχνω τα ίχνη που δεν σβήστηκαν...Στο μέρος που περίμενε πάντα...εκεί στέκω και περιμένω.Κι ας ξέρω πως δεν θα φανεί ποτέ ξανά...


Και κολλάς στις λέξεις.Κολλάει το μυαλό.Και θυμάται.Και φαντάζεται.Και πλέκει σενάρια.Αμφισβητεί πολλές φορές.Την ορθότητα των επιλογών του.Και δυσανασχετεί.Γιατί να ελπίζει το ανέφικτο;Γιατί να περιμένει;Τί στ΄αλήθεια μπορεί να περιμένει όταν ξέρει;Παιχνίδια στήνει.Αρνούμενο να κάνει διαγραφές.Στα όσα ειπώθηκαν.Στα ανείπωτα.Στα όσα περίμενες και ποτέ δεν ήρθαν.Στα όσα ήρθαν και προσπέρασαν.Στα ίσως και τα μήπως.Σε ερωτήματα που μόνο εσένα βασανίζουν.Στο γεγονός πως πάλι αφέθηκες να πιστέψεις.Πως εμπιστεύθηκες ξανά.Στις στιγμές.Στα όσα προηγήθηκαν...

Πως οι άνθρωποι λησμονούν τόσο γρήγορα όσα πιστεύουν;Και τα αναιρούν;Μέσα σε μια νύχτα;Γιατί παρουσιάζονται τόσο διαφορετικοί απ΄αυτό που στ΄αλήθεια είναι;Γιατί αυτή η αναντιστοιχία λόγων και πράξεων;Και μετά;Άραγε πως αισθάνονται μετά;Όταν αυτοαναιρούνται;...


Θαρρώ πως τούτα τα ερωτήματα δύσκολο πολύ να απαντηθούν
Κι αν γίνει αυτό...πάντα κάποια άλλα θα εγείρονται στη θέση τους
Σαν αντίλογος.Γιατί τα παιχνίδια του μυαλού δεν ελέγχονται.Δεν ορίζονται.Δεν υπακούουν σε κανόνες και προστάγματα.Δεν υπόκεινται σε ελέγχους.Ούτε σε διαταγές.Τον χρόνο κάνουν σύμμαχό τους.Για να τον ορίζουν.Οριζόμενα απ΄αυτόν

Το δικό τους κάνουν πάντα.Χωρίς να σε ρωτάνε αν θέλεις να παίξεις...


Καληνύχτα...

υ.γ. Αφιερωμένο.Σε σένα, που σε παρόμοια παιχνίδια μπλέκεις...

Όλα για Σένα

Για Σένα που

...στις ώρες του «χαμού» μου,αρκεί ένας σου ψίθυρος για να μου υπενθυμίσει ποιά είμαι.Όταν λυγίζω.Όταν με ξεχνάω.Όταν τα πάντα θέλω να παρατήσω και μακριά από τον κόσμο να κρυφτώ.Και γίνεσαι το καταφύγιό μου

...τις χαρές μου τις ονομάζεις χαρές σου και τον πόνο μου πόνο σου.Που μοιραζόμαστε όλες τις δύσκολες και εύκολες στιγμές μου

...όταν ψάχνω απαντήσεις σε αναπάντητα γιατί και χάνομαι στους λαβύρινθους ερωτήσεων που πάντα τέτοιες παραμένουν,δίπλα μου σε βρίσκω

Χρόνια τώρα στέκεις πάντα στο πλευρό μου.Συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης.Φωτεινό αστέρι τις νύχτες που αργεί να ξημερώσει.Ή που δεν ξημερώνει και καθόλου

Σημάδι και πυξίδα είσαι, που οδηγεί τα βήματά μου σε δρόμους επιστροφής που την ύπαρξή τους έχω λησμονήσει.Γιατί χάνομαι σε μαύρα σκοτάδια και το γαλάζιο του ουρανού φαντάζει τόσο μακρινό.Και απρόσιτο

Κυματοθραύστης είσαι όταν σηκώνω παλίρροιες θυμού και απογοήτευσης.Λιμάνι που αράζω το καράβι της ψυχής μου όταν κλυδωνίζεται από ανέμους που αποζητούν να το βουλιάξουν.Και κύματα αδηφάγα που να το καταπιούν γυρεύουν και να το αφανίσουν σε απύθμενους ωκεανούς

Για Σένα που όσο και να θέλω να μιλήσω, λέξεις κατάλληλες αδυνατώ να βρω.Γιατί είναι τόσο φτωχές για να σε περιγράψουν.Και το μεγαλείο της υπεροχής σου να φανερώσουν

Είσαι εδώ.Δίπλα μου.Κοντά μου.Από πάντα.Το ήξερα.Το ένιωθα.Μα χρειάστηκε να φτάσω στο τέρμα.Γιατί δεν γινόταν αλλιώς.Να καταδυθώ στις εσχατιές της ύπαρξής μου.Να δοκιμάσω τα όρια.Και τις απαντοχές μου.Να μη μπορώ να με καταλάβω.Ακατανόητη και τόσο περίπλοκη μέσα στην απλότητά μου να αισθανθώ,τόσο που να μη μπορώ να με πλησιάσω.Και τα βήματά μου να οδηγώ σε μονοπάτια κυκλωμένα από γκρεμούς

Έπρεπε να δοκιμαστώ.Και να με δοκιμάσω.Να πάρω αποφάσεις που θα καθόριζαν τη μετέπειτα πορεία μου.Χαμένη σε σκέψεις που δεν οδηγούσαν πουθενά.Και πάντα με ένα γιατί να ψάχνει το γιατί ,έτοιμο να με κατασπαράξει.Να με αφανίσει.Βεβαιότητες που έγιναν ερωτηματικά και αμφιβολίες.Σιγουριές που κατέρρευσαν μέσα σε μια νυχτιά.Ανατροπές που δεν ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω.Που μάλλον ανίδεη στάθηκα μπροστά τους και απορημένη.Μη θέλοντας να τις ονοματίσω.Να τις παραδεχτώ.Να τις αποδεχτώ.Και μπροστά να βαδίσω.Φιλιωμένη μαζί τους

Όλες τούτες τις ώρες είχα Εσένα.Που με ήξερες καλύτερα κι από μένα.Που μπορούσες να διαβάζεις τις πιο μύχιες σκέψεις μου.Που δεν μπορούσα να σου κρυφτώ γιατί πάντα από τα πρίν γνώριζες τί είχε συμβεί.Και τί θα ακολουθούσε.Που έφτανε μόνο μια ματιά σου για να καταλάβεις.Τί ένιωθα.Πόσο αδύναμη αισθανόμουν.Πόσο χαμένη.Πόσο ευτυχισμένη

Πάντα οι λέξεις σου βάλσαμο ήταν για μένα.Οι σιωπές σου, που αγκάλιαζαν τα ξεσπάσματά μου.Η αγκαλιά σου,που πάντα ανοιχτή ήταν για να κουρνιάσω όταν όλα ήθελα να τα παρατήσω.Όταν τίποτα δεν είχα να περιμένω.Και από πουθενά να πιαστώ.Πάντα μου έδινες το κουράγιο να ελπίζω πως τίποτα δεν είχε χαθεί.Τίποτα δεν είχε τελειώσει οριστικά.Ποτέ δεν μου αρνήθηκες τίποτα.Μου αφιέρωνες τον χρόνο σου για να με κάνεις να καταλάβω.Με συμβούλευες και μου ζητούσες να μην κάνω τα ίδια λάθη.Κι εγώ σου έλεγα πως δεν...Και τα ξαναέκανα.Συνέχεια.Ακόμη και τότε με δικαιολογούσες.Δε λέω,θύμωνες: «μα είσαι τόσο μαλάκας;τί λέγαμε χθες;πρίν μερικές ώρες;Συ δεν ήσουν που έλεγες πως έτσι πρέπει να αντιδράσεις;Και με το που χωρίσαμε,τα ακριβώς αντίθετα έκανες;ό,τι και να λέω χαμένο πάει...».Όχι πως δεν έβλεπα το λάθος.Το έβλεπα.Μα πήγαινα καταπάνω του.Με το πόδι συνεχώς στο γκάζι.Λες και το φρένο ήταν μια λέξη ανύπαρκτη για μένα.Λες κι ηδονή του με ξαναγεννούσε.Ακόμη και τότε εκεί.Δίπλα μου.Κοντά μου.Να με στηρίζεις.Σεβόμενη τις όποιες αποφάσεις μου.Τις επιλογές μου

Σου υποσχέθηκα πως η πρώτη μου ανάρτηση για τον καινούργιο χρόνο θα είναι αφιερωμένη σε Σένα.Και να ΄μαι τώρα εδώ.Για Σένα μόνο να γράφω.Και να μιλάω.Για Σένα που ξέρω.Που μέρα τη μέρα μαθαίνω όλο και περισσότερο.Που δεν γίνεται να μη σε δω.Να μη σου μιλήσω. Έχω κρατημένο το μήνυμα σου.Ένα απ΄τα πολλά: «με τα φαντάσματα βγαίνεις;».Λογική απορία όταν σε έψαξα προχωρημένη νύχτα.Για να σου πω...στην ουσία μια μαλακία.Χμμ...ξέρω πως έχεις ακούσει πολλές τέτοιες από μένα.Μα ξέρω πως και χωρίς αυτές δεν θα μπορούσες να κάνεις.(Ώρες ώρες με προκαλείς κιόλας να στις πω,μωρό μου.Δεν φταίω εγώ!!).Που σε τρέχω και σε γκαζώνω για να μου βρείς ό,τι χρειάζομαι.Και που ποτέ δεν με άφησες παραπονεμένη...Που δεν γίνεται να μη σε νοιάζομαι.Και να στο δείχνω.Όσο μπορώ.Όπως το μπορώ.Γιατί ξέρεις πως δεν μιλάω πολύ

ΕΣΥ.Πρόσωπο σημαντικό στη ζωή μου.Και αναντικατάστατο.Μια από τις βεβαιότητές μου.Τις έστω λιγοστές.Μα πάντα και για πάντα τέτοιες

Σ΄ευχαριστώ για το χθες.Το τώρα.Το αύριο.Για τις στιγμές μας.Για όλα.Και όσα θα έρθουν.Και που μαζί θα τα περάσουμε.Για τη στήριξη που απλόχερα μου προσφέρεις στις αδύνατες στιγμές μου.Που είναι πολλές.Που ποτέ και τίποτα δεν μου αρνήθηκες.Που μπορείς και βλέπεις πίσω από μένα.Πρίν από μένα.Γι΄αυτό το γαμημένο,αλάνθαστο ένστικτό σου που πάντα σωστό βγαίνει.Όσο κι αν κάποιες φορές παρακαλάω να διαψευστείς.Μάταια...

Μα πάνω απ΄όλα Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που υπάρχεις στη ζωή μου.Και με αφήνεις να υπάρχω στη δική σου

Κάποτε σου είχα ζητήσει μια χάρη.Την ίδια θα ζητήσω και τώρα.Και ξέρω πως δεν θα μου την αρνηθείς.Ούτε αυτήν τη φορά.Όπως ποτέ δεν έπαψες να κάνεις

Να με προσέχεις
Να με προσέχεις,μάτια μου

Καληνύχτα...

υ.γ. Και πως θα μπορούσα να σου αρνηθώ τα τραγούδια που τόσο αγαπάς;

Νέας αρχής το θέλημα

Εσύ που φεύγεις...

Επειδή πρέπει να φύγεις.Επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή
Φύγε ήσυχα.Ήρεμα.Όπως πρέπει σε όσους αποχωρίζονται
Όπως θα πρέπει να...Χωρίς παράπονα.Δάκρυα.Κατήφεια

Με χαμόγελο.Έτσι θέλω να σε αποχαιρετίσω.Σιωπηλά
Και να σου ψιθυρίσω ξανά και ξανά.Ευχαριστώ.Για όσα μου έδωσες
Όσα έφερες.Όσα για πάντα θα πάρεις μαζί σου.Για τις στιγμές που έζησα
Μαζί σου.Με κείνην.Με τον άλλον.Με μένα

Γιατί δεν μου πήρες μόνο.Δεν έγραψες μόνο τέλος.Έγραψες και αρχές.Καινούργιες.Που όσο περνάει ο καιρός τόσο τις γουστάρω
Τόσο τις νιώθω να έρχονται πιό κοντά μου.Κι εγώ να τους αφήνομαι
και αντίσταση να μη θέλω να προβάλλω.Αδύναμη να στέκω απέναντί τους
Και το μόνο που μπορώ να θέλω είναι να τις αγκαλιάζω.Και να μην τις αφήνω
Μέσα μου να τις κρατώ και πάντα για αρχές να τις λογαριάζω,όσος χρόνος κι αν περάσει.Κάτι μου λέει πως θα αγαπήσω τις νέες μου αρχές.Καθόλου πρωτότυπο για μένα θα μου πεις...


Κι εσύ που έρχεσαι...

«Να μ' αγαπάς να 'σαι παιδί
να μ' αγαπάς σαν τη ζωή σου
Να 'σαι φωτιά να 'σαι βροχή
όσο κορμί τόσο ψυχή»

Μμμμ...σε φαντάζομαι όμορφο.Γοητευτικό.Γεμάτο εκπλήξεις
Ευχάριστες.Όμορφες
Αισθησιακό.Ερωτικό.Να σκορπάς στο πέρασμα σου μόνο Έρωτα.Και τις στιγμές του
Μόνο Αγάπη.Κι ό,τι αυτή συνεπάγεται
Κι εγώ...να θέλω να σε ζήσω με όλες μου τις αισθήσεις.Και καμία να μη μείνει παραπονεμένη.Να σε ζήσω.Αυτό θέλω.Μέχρι το τέλος

Σε φαντάζομαι να μου δίνεις χρόνο.Απλόχερα

Για να μάθω.Να με μάθω πάλι απ΄την αρχή.Εμένα.Και τους άλλους
Να αγαπήσω.Ξανά και ξανά.Μέχρι θανάτου
Να επανορθώσω ό,τι κακό μπορεί να έχω κάνει
Να διορθώσω τα λάθη μου.Κι είναι πολλά
Να προχωρήσω εκεί που από δειλία δεν έφθασα με τον άλλον.Χθες
Να είμαι πιό συνεπής στις υποσχέσεις που θα δώσω
Να σταθώ πιό γενναία απέναντι στις αποφάσεις που θα πάρω.Κι ας ξέρω πως μπορεί να είναι και λάθος
Να πολεμήσω το θυμό που μπορεί να μου γεννηθεί
Να μπορώ να κρατάω πάντα ανοιχτό το παράθυρό μου στην ελπίδα
Να αλλάξω χωρίς ποτέ να αλλάξω
Να μπορώ να μετουσιώνω τις λέξεις σε αισθήματα και τα όνειρα σε σκιρτήματα της ψυχής
Να ξαναγεννιέμαι κάθε που πεθαίνω
Να ζω το σήμερα λες και δεν πρόκειται να υπάρξει αύριο
Να γίνομαι δώρο σε όσους μπορούν και ξέρουν να δέχονται.Δώρο απρόσμενο
Να μπορώ να λέω καλημέρα στο τώρα.Στο χθες.Μα και στο αύριο
Να μεγαλώσω δίχως να με χάσω
Να υποδέχομαι τη Ζωή σαν μια ακριβή αγαπημένη.Να την γητεύω.Και κείνη να μου φανερώνεται
Να ονειρεύομαι.Μα να μην είμαι η μόνη που το κάνει
Να ιχνηλατώ τα όρια της απαντοχής μου και όλο να την επιμηκύνω
Να συνεχίσω να παθιάζομαι.Μέχρι τα άκρα
Να μου φέρνεις πίσω ό,τι πολύ λαχτάρησα.Πόθησα.Λάτρεψα
Όσους...

Να...και να...και να....
Και τέλος να μην έχει για

Τα όμορφα που είναι μπροστά μας.Τα ουσιώδη.Τα αυθεντικά
Τα όσα ευχάριστα μας εκπλήσσουν.Και μας κρατάνε ζωντανούς

Καληνύχτα...
(η τελευταία τούτου του χρόνου)

Συγγνώμης το αίτημα

Για όσα δεν είπα.Δεν έκανα.Δεν θέλησα.Δεν πρόλαβα.Δεν μπόρεσα
Για τα λάθη.Τις αστοχίες.Τις παραλείψεις.Τις αναβολές
Τις ανατροπές.Τις υπερβολές.Τις αδυναμίες.Τα διλήμματα

Για τις λεπτομέρειες που μου ξέφυγαν.Το χάδι που δεν έδωσα
Που δεν ήμουν εκεί.Όταν θα έπρεπε να.Που ξέχασα.Που θυμήθηκα
Που αμφισβήτησα.Που απέρριψα.Που παραιτήθηκα
Που οργίστηκα.Που θύμωσα.Που σώπασα.Που δεν σώπασα
Που φαντάστηκα.Που διέγραψα.Που λιποτάκτησα.Που διαιρέθηκα.Που εξιδανίκευσα

Συγγνώμη...

Που δεν έφυγα όταν έπρεπε.Που δεν πάλεψα όσο θα μπορούσα.Που επέστρεψα
Που δεν άλλαξα.Που δεν χώρεσα στο λίγο.Ούτε στο πολύ
Που αναίτια γιόρτασα.Που ξοδεύτηκα.Που έλειψα απ΄τις στιγμές.Απ΄τη Ζωή

Που δεν εκτίμησα.Που δεν μοιράστηκα,ίσως.Που δεν υποψιάστηκα
Που δέχτηκα χωρίς αντίρρηση.Που δεν αγκάλιασα πάντα όσα αγάπησα
Όσους αγάπησα.Που αρνήθηκα να δω την αλήθεια κατάματα
Που απελπίστηκα.Που σταύρωσα.Και σταυρώθηκα


Συγγνώμη...

Που απογοήτευσα.Που δεν ήμουν ό,τι οι άλλοι θα περίμεναν να είμαι
Που παραπλάνησα.Που στάθηκα αναποφάσιστη.Που πλήγωσα
Που πίκρανα.Που δεν αφιερώθηκα σε όσους θα ήθελα.Που έστρεψα αλλού το βλέμμα.Που ορκίστηκα και έσπασα τους όρκους.Που επιθύμησα τα όχι
Και αναδιπλώθηκα στα ναι.Που παραστράτησα σε λάθος παραγγέλματα
Που στάθηκα ανήμπορη να λύσω τα αινίγματα.Που δεν άκουσα τα όσα μου ψιθύρισαν.Που φοβήθηκα τα θέλω μου.Που απαρνήθηκα τα όνειρά μου
Που σκόρπισα τις προσδοκίες μου.Που δεν φώναξα πως είμαι εδώ

Που δεν σεβάστηκα τις επιθυμίες όσων αγάπησα.Που δεν αφουγκράστηκα τις ανάγκες τους.Που δεν στάθηκα στο πλάι τους.Που λάθος τούς ερμήνευσα
Που δεν κατάλαβα.Που δεν κράτησα τις υποσχέσεις που έδωσα
Που συνέχισα να κάνω όλα όσα είπα πως ποτέ ξανά δεν...
Που δεν τους είπα πως τους αγαπάω.Που δεν το έδειξα.Που δεν τους προειδοποίησα για μένα.Που δεν τους προφύλαξα από μένα
Που τους φόβισα .Τους κούρασα.Τους μάτωσα.Τους έχασα


Αρκεί τούτη η μικρή λέξη;
Απλά αναρωτιέμαι...


Καλησπέρα...

Το τέλος

Φεύγεις.Σε λίγες μέρες.Είτε το θέλεις είτε όχι.Νομοτέλεια,σου λέει.Φτιάχτηκες για να κρατάς μόνο έναν χρόνο.Και μετά να δίνεις τη θέση σου.Σε έναν άλλον.Που θα είναι άλλος.Ή μήπως θα είναι ο ίδιος;Δεν μπορεί να είναι ο ίδιος.Δεν του πρέπει.Αλλιώς τί νόημα θα είχε η διαδοχή σου;Πως να αισθάνεσαι άραγε;Να χαίρεσαι;Να λυπάσαι;Έκανες όλα αυτά που θα ΄θελες;Ή κάποια έμειναν στη μέση;Ή μήπως δεν έγιναν καθόλου;Έχεις στ΄αλήθεια απαντήσεις;Ή μόνο ερωτήσεις;Έδωσες;Πήρες;Έφερες;Καινούργιες αρχές;Έγραψες το τέλος;Αρχίζοντας απ΄την αρχή;Στέρησες;Ή μήπως στερήθηκες;Έταξες.Υποσχέθηκες.Τα τήρησες όλα;Ή μήπως τα αφήνεις στον επόμενο;Για να έχει κάτι από σένα.Για να σε συνεχίσει.Με καινούργιες αρχές.Με ένα νέο τέλος...

Μου ΄ταξες.Μου υποσχέθηκες.Τα τήρησες.Και τα αναίρεσες.Σήμερα θα σου μιλήσω για το τέλος.Ή μάλλον για τις αρχές που έκανες τέλος.Που τις τελείωσες.Οριστικά.Οριστικά;Χμ..το τέλος είναι πάντα τέλος,μου ΄χες ψιθυρίσει πρίν λίγο καιρό.Πόσο θα ΄θελα να μη σε πιστέψω.Και ψεύτη να σε βγάλω.Μα έλα που επιβεβαιώνεσαι.Διαψεύδοντάς με.Όμως...

Το τέλος δεν γράφεται πάντα.Ούτε λέγεται.Μια καληνύχτα,ένα «θα τα πούμε...»μπορεί να σημάνει το τέλος.Κι ας μην υπάρξει αντίο.Ούτε αποχαιρετισμός.Το νιώθεις όταν έρχεται.Όταν σε πλησιάζει.Όταν σου φωνάζει: «δες με,είμαι κοντά σου.Σε λίγο σε φτάνω.Για να σε ανταμώσω...».Κι ας μην το πιστεύεις.Κι ας μη θέλεις να το δεις.Ίσως και να εθελοτυφλείς.Ίσως και να κρατάς ελπίδες.Πως μπορείς να το ανατρέψεις.Να το ακυρώσεις.Να μην το αφήσεις να γραφτεί.Ως τέλος.Και να το κάνεις αρχή.Μια αρχή καινούργια...

Για όσα «τέλος» μου έφερες αυτόν τον χρόνο,χρόνε μου.Σε ευχαριστώ.Ξέρω πως σε αιφνιδιάζω.Πως δεν περιμένεις ευχαριστίες.Μα σιχτίρια.Όχι δεν θα το κάμω.Αρκετά γαμοσταυρίδια άκουσες φέτος.Τώρα μόνο ευχαριστώ σού πρέπουν.Κι ας βάλθηκες να με ξεκάνεις.Κι ας με απογοήτευσες.Κι ας με αρρώστησες.Κι ας με σταύρωσες...

«Τέλος» μου,δεν σου κρατάω κακία.Ούτε θυμό.Ούτε οργή.Γιατί με έμαθες.Με έκανες να ονειρεύομαι.Να ελπίζω.Να χαμογελάω.Να ζω.Να σε ερωτευτώ.Να σε αγαπήσω.Να σε ζήσω
Για τόσο μόνο.Για όσο.Για λίγο.Για πολύ.Για καθόλου.Για μια στιγμή.Για μια ζωή
Βαδίσαμε μαζί.Στα ίδια μονοπάτια.Στις ίδιες λέξεις.Στα ίδια όνειρα.Με άλλες ζωές.Που ήταν ίδιες.Όμοιες.Διαφορετικές.Με νίκησες.Σε νίκησα.Χάσαμε.Κερδίσαμε.Αρνηθήκαμε.Ξεχαστήκαμε.Ταξιδέψαμε στο μαύρο.Και στο κόκκινο.Σε όλα τα χρώματα της ίριδας.Στα σύννεφα.Κατεβήκαμε στα τάρταρα.Και ανεβήκαμε ξανά στο φως...

Μοιραστήκαμε.Σκέψεις.Λέξεις.Σιωπές.Πληγές.Μέρες και νύχτες.Ψυχές.Και σώματα.Ανταμώσαμε στις πιό κρυφές μας σκέψεις.Στους πιό ανομολόγητους φόβους μας.Στα όσα δεν μπορέσαμε.Και στα όσα τολμήσαμε.Στις αλήθειες μας.Που μοιάζαν ψέματα.Και στα ψέματα που μοιάζαν για αλήθειες.Στα ναι.Στα όχι.Στα ίσως.Στο ίσως ναι ή ίσως όχι.Στο καθόλου πια.Στο πάντα.Που είπαμε.Ή δεν προλάβαμε.Ή αφήσαμε να εννοηθεί.Που πάντα δεν κράτησε αλλά πάντα θα μένει...

Για όλα αυτά και παρόλα αυτά...Για όσα «τέλος» γράφτηκαν αυτόν τον χρόνο.Για όσα αντίο ή μη αντίο.Για όσες φωτιές δεν έσβησαν.Για όσες αγκαλιές νικήθηκαν.Για όσα βλέμματα δεν θα ανταμωθούν ξανά.Για όσες σιωπές ακολουθήσουν.Για όσα ίχνη θα παραμείνουν άσβηστα.Για όσα ποτέ δε θα μάθουμε...

Ευχαριστώ σε
Ευχαριστώ σας
Για όσο από..
Για τόσο που...

Γιατί κάποια συναισθήματα δεν έχουν ΠΟΤΕ τέλος
Κι ας το γράψαμε...

Καληνύχτα...

(συνεχίζεται...)

Αιτία και Αφορμή

Για όλα όσα δεν προλάβαμε
Να πούμε
Να δώσουμε
Να χαρίσουμε
Να ζήσουμε
Να χαρούμε
Να δούμε
Να νιώσουμε
Να συγχωρήσουμε
Να αποδεχτούμε...

Υπάρχει ακόμη χρόνος.Για να το κάνουμε.Αρκεί να μην το αφήσουμε στο αύριο...
Σήμερα...
Τώρα...
Κι ίσως και απο χθες...
Αν θέλουμε να κερδίσουμε ό,τι χαμένο μοιάζει...

Ας γίνουν τα φετεινά Χριστούγεννα η αφορμή μα κι η αιτία για

Περισσότερη Αγάπη

Περισσότερη Αλήθεια

Περισσότερη Ζωή...

Καληνύχτα...

Κι όχι μόνο

Είναι...

Οι λέξεις.Όσα ειπώθηκαν.Άραγε έπρεπε;Κι όσα ποτέ δεν πρόκειται.Γιατί δεν πρόλαβαν.Δεν θέλησαν.Γιατί φοβήθηκαν.Γιατί δεν είχαν λέξεις

Οι σιωπές.Που σωπαίνουν.Και οι άλλες.Οι εκκωφαντικές.Αυτές που με τον κρότο τους σου λένε όσα τα λόγια αποφεύγουν

Οι νύχτες.Σαν τη σημερινή.Που δεν κοιμούνται.Που σε κάνουν να αναρωτιέσαι.Αν είσαι.Τί είσαι.Κι αν πρέπει να αλλάξεις

Οι αμφιβολίες.Γιατί όχι.Γιατί ναι.Κι αν ναι ή όχι,τί;.Και στη μέση ένα ίσως.Που καταλήγει σε ένα μεγάλο τίποτα

Τα θέλω που δεν θέλω.Τα όνειρα που αποφεύγω.Οι στιγμές που χάθηκαν.Και κείνες που θα προσπεράσουν.Οι απουσίες.Μα κι οι παρουσίες.Τα πρέπει.Και τα μη.Το κόκκινο και το μαύρο

Τα λάθη.Και οι αδυναμίες.Κι όσα συνεπάγονται.Οι αμφιβολίες.Τα όσα θες να δώσεις.Και να πάρεις.Όσα δεν τολμάς.Όσα δεν πιστεύεις.Και που τα πιστεύεις τί ωφελεί;Πάλι γραφικός θα χαρακτηριστείς

Οι λεπτομέρειες που σου ξεφεύγουν.Οι αρχές που πρίν προλάβουν να γίνουν αρχή,βαφτίζονται στο τέλος.Η φαντασία που τσακίζεται.Η σκέψη που ξορκίζει.Και ξορκίζεται

Οι αντοχές.Που δοκιμάζονται.Σε συμπληγάδες νύχτες.Να αντέχουν.Να λυγίζουν.Να σπάνε.Και να θρυμματίζονται.Γιατί όλα θες να τα προλάβεις.Να τ΄αντέξεις.Να τα φορτωθείς.Γιατί φαντάζεσαι πως το μπορείς

Οι μάχες.Που κέρδισες.Και έχασες.Κι όσες πρόκειται να ακολουθήσουν.Το αίμα που κύλησε απ΄τις πληγές που σ΄άφησαν

Τα ναι που δεν είπες.Και τα όχι που δεν έπρεπε.Τα αντίο.Και οι εκρήξεις τους.Οι μέρες που φύγαν.Κι οι νύχτες που θα ΄ρθουν.Χωρίς φέγγος.Χωρίς χρόνο.Χωρίς προσμονή.Χωρίς κυματοθραύστες

για όλα αυτά
κι όχι μόνο αυτά

απόψε που

Φοβάμαι.

Φοβάμαι,στ΄αλήθεια...

Καληνύχτα...

Μετά από χρόνια

Σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω για Εκείνον.Προσπαθώ να βρω έναν ικανό πρόλογο μα δεν τα καταφέρνω.Κολλημένη στο πληκτρολόγιο εδώ και ώρα.Να σβήνω και να γράφω.Και πάλι απ΄ την αρχή.Στασιμότητα.Δεν ωφελεί να σκέφτομαι.Αβίαστα και αυτοματικά θα μιλήσω.Και θα γράψω.Κι ό,τι βγει...

Τον συνάντησα χθες.Μετά από χρόνια.Πρέπει να είναι τουλάχιστον πέντε απ΄την τελευταία μας συνάντηση.Μια συνάντηση που σημαδεύτηκε από άρνηση.Δική μου και δική του.Κανείς μας δεν έκανε πίσω.Με σθένος υποστηρίζαμε κι οι δυό την άποψή μας.Αδιέξοδο. «Χωρίσαμε» φιλικά.Μα ήξερα πως δεν ήθελα να τον ξαναδώ.Όχι σύντομα τουλάχιστον.Δεν το άντεχα.Γιατί με είχε απογοητεύσει.Ίσως με τη σειρά μου το ίδιο να είχα κάνει κι εγώ.Δεν ξέρω.Το μόνο που ξέρω είναι πως τον είχα πιστέψει.Και Εκείνος το ίδιο.Ήξερα πως με αγαπούσε.Κι εγώ το ίδιο.Και το ΄ξερε και Εκείνος.Το δείχναμε ο ένας στον άλλον με κάθε ευκαιρία.Μα οι μεγάλες οι αγάπες κρύβουν πόνο.Και πονέσαμε και οι δύο.Με παρακάλεσε να μείνω κοντά του με τους δικούς του όρους.Για να μη με χάσει.Είπα πως θα μείνω με τους δικούς μου.Για να μη τον χάσω.Τσακωθήκαμε.Στην επόμενη συνάντηση μας προσπάθησε να με μεταπείσει.Μάταια.Ξέραμε κι οι δυό πως οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει.Μου ευχήθηκε καλή τύχη.Ανταπάντησα με ένα ξερό «ευχαριστώ» και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.Έφυγα.Όχι εύκολα.Μα έφυγα...

Παρόλα αυτά δεν πάψαμε να έχουμε επικοινωνία.Μιλούσαμε δυό φορές τον χρόνο στο τηλέφωνο.Μάθαινε τα νέα μου.Κι εγώ τα δικά του.Ζητούσε να με δει.Απαντούσα αόριστα, «θα το κανονίσουμε». Και έμενα εκεί.Χωρίς να κάνω την παραμικρή κίνηση που μου ζητούσε.Μέχρι χθες...

...που αποφάσισα πως ήθελα να τον δω.Σκεφτόμουν πως θα ήταν αυτή μας η συνάντηση.Δεν το κρύβω πως είχα αγωνία.Τί θα του έλεγα;Πως θα τον αντιμετώπιζα;Και Εκείνος;Άραγε πως θα αισθανόταν που θα με έβλεπε μετά από τόσα χρόνια;Τον είδα από μακριά,στην αρχή.Με αναγνώρισε.Ξαφνιάστηκε.Είμαι σίγουρη πως δεν με περίμενε.Το βλέμμα του έμεινε καρφωμένο πάνω μου για μερικά δευτερόλεπτα.Μου χαμογέλασε.Κι εγώ το ίδιο.Ήταν ο ίδιος.Πάντα ήρεμος.Πάντα μειλίχιος.Μα πιο γερασμένος.Άραγε μεγάλωσε ή εμένα μου φάνηκε έτσι; Ήρθαμε πιό κοντά. «Τί κάνεις;» με ρώτησε μουδιασμένα. «Καλά είμαι,έτσι νομίζω» του απάντησα χαμογελαστά.Μας διέκοψαν.Έκανα να φύγω.Και τότε με φώναξε. «Μαρία μου,πόσα χρόνια έχω να σε δω;Πόσος καιρός πέρασε;». Με αγκάλιασε και με φίλησε.Και με κράτησε στην αγκαλιά του.Μου΄χε λείψει.Μπορούσα να το νιώσω.Προσπάθησα να απαντήσω στα ερωτήματά του.Μα ο χρόνος πίεζε.Έπρεπε να φύγουμε κι οι δυό.Μου ζήτησε να μην χαθούμε.Να συναντηθούμε.Θέλει να με ξαναδεί.Να τα πούμε όπως τότε.Του το υποσχέθηκα...

Σήμερα τον σκέφτομαι όλη μέρα.Τούτη η Συνάντηση με φόρτισε.Και το περίεργο είναι πως αυτό συνέβη ώρες μετά.Θυμήθηκα όλες μας τις στιγμές.Τις ατελείωτες κουβέντες μας.Τις ζωηρές διαφωνίες μας.Βρήκα γράμματα του. «Θα χαρώ να μάθω νέα σου.Το τηλέφωνό μου είναι πάντα το ίδιο...».«Με συγκινεί η πιστότητα της αγάπης σου,μου κάνεις πολύτιμο δώρο...να μείνεις πάντα τόσο διαυγής στη δοτικότητά σου...». «σου εύχομαι όση γίνεται χαρά και αλήθεια στη ζωή σου,με αμείωτη πάντα την τεταμένη ευαισθησία σου,όσο κι αν κοστίζει...»...

Τώρα πια ξέρω πως Τον αγαπάω.Πάντα Τον αγαπούσα.Ποτέ δε σταμάτησα.Του χρωστάω πολλά.Γιατί με έμαθε να σκέφτομαι.Μου άνοιξε δρόμους.Με βοήθησε να δω τις καταστάσεις με άλλο μάτι.Γιατί οι λέξεις του είχαν και έχουν πάντα μια καταλυτική επίδραση πάνω μου.Γιατί ό,τι είμαι σήμερα,το οφείλω και σε Εκείνον.Έβαλε και Αυτός το λιθαράκι του με τον τρόπο του.Και ας μην το ξέρει.Ή μάλλον το ξέρει.Του το είχα πει σε ανύποπτο χρόνο.Πάντα θα τον ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο μου.Και που με τον τρόπο του είναι ακόμη.Ακόμη κι αν ξέρω πως ίσως δεν τον ξαναδώ ποτέ.Πάντα κοντά μου θα «στέκει» κι ας είναι μακριά μου.Κι ούτε κακία του κρατάω.Για τότε.Κι ας με πλήγωσε.Κι ας μ΄ έκανε να τον αμφισβητήσω.Και για κάποιο διάστημα,φαινομενικά,να τον απορρίψω.Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν το μπόρεσα.Ποτέ στ΄αλήθεια δεν το θέλησα.Ακόμη κι όταν έβλεπα την αναντιστοιχία των όσων υποστήριζε.Και όσων έπραττε...

Θα είναι πάντα «σχέση Ζωής» για μένα.Απ΄τους πιο ακριβούς και πολύτιμους ανθρώπους που έχουν περάσει απ΄τη ζωή μου.Από κείνους που ξέρεις πως και μόνο ένα βλέμμα τους μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.Μια λέξη τους να σε μεταμορφώσει.Να σου φέρει τούμπα όλα όσα πιστεύεις.Ακόμη κι αν διαφωνείς μαζί τους.Και το΄χω κάμει αμέτρητες φορές.Όχι χωρίς κόστος.Και το έχω πληρώσει.Και ακριβά θα έλεγα...

Μα τώρα πια ξέρω.Πάντα θα βαδίζουμε στους ίδιους δρόμους.Με τις ίδιες λέξεις.Που ακόμη κι αν άλλες είναι,πάντα ίδιες θα είναι.Γιατί οι μεγάλες οι αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ.Πάντα ζωντανές θα μένουν μέσα μας.Κι ας νομίζουμε πως τις έχουμε ξεχάσει.Κι ας τις απαξιώνουμε μερικές φορές.Κι ας τις σιχτιρίζουμε.Κι ας τις μεμφόμαστε...

Και Αυτός θα είναι μέχρι το τέλος του βίου μου
Μια από τις μεγαλύτερες Αγάπες μου
Και αλήθειες μου
Γιατί με έμαθε πως συνώνυμο της Ζωής είναι η Αλήθεια
Ή αλλιώς
Η μη λήθη...

Καληνύχτα...

Όχι άλλη βροχή

Πάλι βρέχει...
Ξέρω,σου είπα πριν μέρες πως μ΄αρέσει η βροχή.Να περπατάω και να βρέχομαι.Όταν μπορώ να την απολαμβάνω.Όχι όταν πρέπει ταυτόχρονα να διεκπεραιώσω και χίλια δυό πράγματα.Τότε μου τη σπάει.Μα σήμερα που είμαι χαλαρή,θα έπρεπε να την αποζητήσω περισσότερο.Βρέχει ασταμάτητα εδώ και ώρες

Μα δε θέλω άλλη βροχή σήμερα,μ΄ακούς;Όχι άλλη.Δεν την αντέχω

Δε θέλω απόψε-

Να λιώνουν για άλλη μια φορά οι αντιστάσεις.Και σαν τις στάλες να κυλούν
[μέχρι σταγόνας να εξατμιστούν]
Τα νερά της να πλημμυρίσουν την ψυχή και ανυπόδητη στα ρέματά της να παρασυρθώ
[υπάρχει τότε λυτρωμός ή ο πνιγμός καραδοκεί;]
Σε ταξίδια του μυαλού να με παρασύρει μέχρι να με ξεβράσει το κύμα των ονείρων μου
[ίσως σε μια Ιθάκη πλανεμένη]
Σκιές να αποζητούν οι θύμησες για να αγκαλιάσουν τον καιρό
[Ή μήπως το κενό;]
Να ψάχνω βλέμματα να σκεπαστώ και ο καημός παλίρροια να σηκώνει
[και τη φωτιά να μη μπορεί να σβήσει]
Πληγές να ανοίγει ο ουρανός που τ΄άστρα τις λογχίζουν
[σταυρωμένος προσκυνητής του άνυδρου εγώ σου]
Αντίλαλοι να γίνονται οι σιωπές.Τα θέλω κι οι αρνήσεις
[κραυγές στην νύχτα και ποιός θα τις ακούσει]
Προσάναμμα τους αναστεναγμούς που ψάχνουν για απαντήσεις
[χαρισμένες στους ανέμους και σε ψευδεπίγραφες αλήθειες]

Γι΄αυτό σου λέω μάτια μου...

Δε θέλω απόψε να την αφήσω στους ήχους της να με τυλίξει
Και να μου σαγηνέψει τις αισθήσεις
Αναμοχλευτής να γίνει όσων τη λησμονιά επιζητώ
Κι όσων θαρρώ πως ξέχασα
Διλήμματα να σκάψει στα λαγούμια του μυαλού
Για όσους ανορθόγραφα έγραψαν σε κορμιά και σε ψυχές

Να πορευτώ ήρεμα θέλω απόψε
Και τούτη η πλανεύτρα κάνει ό,τι μπορεί για το αντίθετο...

Καληνύχτα...

Φίλε Βασίλη...

«Φίλε Βασίλη,

ναι...σε σένα μιλάω.Τον Άγιο

Βλέπω πως οι φίλοι μου ξεκίνησαν να σου γράφουν γραμματάκια.Και να σου ζητούν.Ή να μην...Να στα χώνουν.Να σε αμφισβητούν.Ή να σε επιβεβαιώνουν
Η αλήθεια είναι πως ζήλεψα διαβάζοντάς τους.Κι είπα να σου γράψω.Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.Έστω και στην ηλικία μου.Γιατί υπάρχουν και μεγάλοι που μένουν παιδιά.Όσο κι αν κάποιοι δεν χάνουν ευκαιρία να τους υπενθυμίζουν το αντίθετο.Αυτοί εκεί.Λες και ξέμειναν σε άλλες εποχές.Και αρνούνται να μεγαλώσουν
Σου γράφω λοιπόν.Για να σου πω.Ή μάλλον για να σου ζητήσω

Τώρα που το ξανασκέφτομαι,χμ...για να απαιτήσω να μας και να μου φέρεις...


Αγάπη.Αγνότητα.Αγωγή.Αδελφοσύνη.Αθωότητα
Ακεραιότητα.Αλήθεια.Αμεσότητα.Άμιλλα
Αναβάπτιση.Αναδιοργάνωση.Αναζωογόνηση
Ανακούφιση.Αναμόρφωση.Ανασασμό.Ανατροπή
Άνθρωπο.Ανιδιοτέλεια.Ανταμοιβή.Αντίδοτο
Αντικειμενικότητα.Αντίκρυσμα.Αντίσταση
Ανυποκρισία.Αξιοκρατία.Αξιοπιστία.Αξιοπρέπεια
Αξιοσύνη.Απάντηση.Απλότητα.Αποδοχή
Αποκάθαρση.Αρετή.Αρμονία.Άφεση
Αφετηρία.Αφοβία.Αφύπνιση

Βάλσαμο.Βίωμα.Βοήθεια

Γαλήνη.Γέλιο.Γενναιοδωρία.Γενναιοψυχία.Γνησιότητα

Δέηση.Δημιουργία.Διάθεση.Διάκριση
Διαφάνεια.Δίκαιο.Δώρο

Εγκαρδιότητα.Ειλικρίνεια.Εκπλήρωση.Έκσταση
Ελευθερία.Ελπίδα.Ενθουσιασμό.Εντιμότητα
Επίγνωση.Ετερότητα.Ευτυχία

Ζωή

Ηθική

Θαύμα.

Ιδανικό.Ισορροπία

Κάθαρση.Καλαισθησία.Κατανόηση

Λαχτάρα.Λεπτότητα.Λύτρωση

Μαγεία.Μαθητεία.Μεγαθυμία.Μετάνοια
Μνημοσύνη.Μυσταγωγία

Νόημα.Νοημοσύνη

Ξημέρωμα

Ομοτιμία.Όνειρο.Οξύνοια.Όραμα

Πάθος.Παιδαγωγία.Παρακίνηση.Πνεύμα
Προαίρεση.Προορισμό
Προσέγγιση.Προσήνεια.Πρωτοτυπία

Ρεμβασμό

Σαγήνη.Σεμνότητα.Σθένος.Σκοπό.Στήριξη
Στοργικότητα.Σύζευξη.Συμμετρία.Συμπαράσταση
Συμπόνια.Συναίσθημα.Συνείδηση
Συνειδητοποίηση.Συννενόηση.Σωφροσύνη

Τελεσφόρηση.Τερπνότητα

Υπενθύμιση.Υπευθυνότητα

Φαντασία.Φιλοτιμία.Φωτοφάνεια

Χαμόγελο.Χαρά.Χρώμα

Ψυχραιμία

Ωραιότητα


Δε με νοιάζει αν απαιτώ πολλά.Κι αν είσαι σε θέση να τα πραγματοποιήσεις.Που είσαι,φιλάρα.Γιατί τι σόι άγιος θα ήσουν διαφορετικά;Αυτό που ξέρω είναι πως τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα.

Γιατί θέλω να ονειρεύομαι πως ο κόσμος μπορεί να υπάρξει κι αλλιώς.Κι όχι όπως θέλουν να μας τον παρουσιάσουν.Κι ως δεδομένο να τον δεχτούμε.Σκύβοντας το κεφάλι

Περιμένω,έτσι;...»


υ.γ. Το νου σου.Μπορεί κι άλλοι σαν κι εμένα,τρελλοί,ρομαντικοί κι ονειροπόλοι
να απαιτήσουν από σένα τα ίδια.Για να μην πεις πως δεν σε προειδοποίησα.Υπάρχουμε.Να το θυμάσαι...

Κάποιοι μεγάλοι που παιδιά ξεμείναμε.Και δε θα μεγαλώσουμε ποτέ
Για να μπορούμε να ονειρευόμαστε.Και να ελπίζουμε...


Καληνύχτα...

Αίμα...όπως Αλέξανδρος

«Εγώ μια μέρα θα γίνω διάσημος.Θα μάθουν όλοι το όνομά μου.Θα το δεις...»

Κι έγινες.Όχι ίσως με τον τρόπο που ονειρευόσουν.Με εκείνον που εσύ θα επέλεγες

Λάτρευες τον Παναθηναϊκό.Έπαιζες ποδόσφαιρο σε γήπεδα 5Χ5 στον ελεύθερο χρόνο σου.Σου άρεσε να κάνεις σκι.Και σκέιμπορντ.Έπαιζες κιθάρα στο μουσικό συγκρότημα που είχες φτιάξει με τους φίλους σου.Άκουγες Αλκίνοο και Sex Pistols.
Μα ήξερες να ακούς και τους φίλους σου.Να είσαι κοντά τους όποτε σε είχαν ανάγκη.Και να τους φτιάχνεις τη διάθεση,να τους κάνεις να γελούν
Έκανες όνειρα.Για τους φίλους σου.Για σένα.Για τη Ζωή και τη Ζωή σου

Μέχρι πριν από δυό μέρες...

Όταν ένας γαμημένος τύπος,ξέρεις απ΄αυτούς που κατ΄ευφημισμόν ονομάζουμε «ανθρώπους», αποφάσισε πως δεν έχεις τέτοιο δικαίωμα.Πως μέχρις εδώ ήταν και τελείωσε.Γιατί τα όνειρα δεν κάνει να ονειρεύονται για πολύ.Να τα σκοτώνεις πρέπει πριν γίνουν πραγματικότητα.Γιατί απειλούν τη γαμημένη «πραγματικότητα» που τέτοιοι τύποι έχουν στο μυαλό τους.Στο ανύπαρκτο.Άσε που δεν περνούσε κι η ώρα.Όσο κι αν τη "σκότωνε" εκεί αυτή.Και τότε του μπήκε η ιδέα

«Έλα ρε τσόγλανε,να σου δείξουμε.Πως τίποτα δεν μπορεί να μας αντισταθεί.Γιατί εμείς είμαστε οι δυνατοί και τίποτα δεν είναι ικανό να μας σταματήσει»

Αλήθεια,ρε είναι.Τίποτα δεν μπορεί να σας σταματήσει όταν θέλετε να κάνετε τους νταήδες.Γιατί έτσι σας έμαθαν.Να είστε υπεράνω όλων.Να μη διστάζετε μπροστά σε τίποτα.Να κάνετε το παιχνίδι σας.Να αισθάνεστε πως είστε κάποιοι ενώ το τίποτα θα σας ταίριαζε για όνομα.Γιατί μόνο έτσι αποκτάτε ταυτότητα.Μια ταυτότητα από καιρό απωλεσθείσα που μόνο στη φαντασία σας υφίσταται.Διψάτε για δύναμη.Και επιβολή.Και κυριαρχία.Μα το χειρότερο είναι πως κάποιες στιγμές η δίψα σας αυτή είναι τόσο ασίγαστη που τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει.Και τότε,μην έχοντας άλλο τρόπο, ξεδιψάτε πίνοντας αίμα.Αφαιρώντας μια ανθρώπινη ζωή.Τί είναι άλλωστε μια ζωή για σας;Τίποτα μάγκες μου.Ένας ακόμη αριθμός ανάμεσα σε τόσους.Και στην τελική,ένας πάνω-ένας κάτω,δε γαμιέται;Τί σημασία έχει;Αυτό που μετράει είναι να αποδείξετε πως τίποτα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας πάει κόντρα.Κι όλοι πρέπει να υποτασσόμαστε στη γαμημένη σας εξουσία.Αυτή με τα δυό πρόσωπα.Του άγγελου και του διάβολου.Που στην ουσία ένα πρόσωπο έχει

«Εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω.Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος...»

Κι έγινες.Γιατί εκείνη τη στιγμή το ίδιο όνειρο με σένα είχε κι ένας άλλος τύπος
Μόνο που αυτός θα ζήσει να δει το «όνειρο» του να γίνεται πραγματικότητα

Ενώ εσύ έφυγες.Τόσο άδικα.Τόσο ξαφνικά.Τόσο αναίτια.Ίσως να βρέθηκες σε λάθος τόπο.Σε λάθος χρόνο.Ίσως και να πουν πως πήγαινες γυρεύοντας.Πως προκάλεσες τη μοίρα σου

Άστους να λένε.Εσύ έμαθες πια πως το όνειρο δε φυλακίζεται.Πως η ελπίδα για να φέρει ελπίδα θέλει αγώνα.Και δεν υπολογίζει τα τιμήματα που θα πληρώσει
Ακόμη κι αν μερικές φορές τα βάφει με χρώμα κόκκινο

Κείνο του αίματος...

Τραγούδια η αφορμή

«Είναι κάτι βράδυα αξημέρωτα.Που δεν περνούν.Που οι ώρες φαντάζουν ατελείωτες.Που αναλύεις.Λόγια που είπες.Που σου είπαν.Και δεν πρόλαβες να πεις.Και δεν πρόλαβαν να σου πουν.Δεν το θέλησαν.Πράξεις και σκέψεις που έμειναν μισές.Και άλλες που σαν τις θυμάσαι αναρωτιέσαι ποιό το νόημα να θυμάσαι.Αναλύεσαι και συ μαζί τους.Γιατί έτσι κι όχι αλλιώς...Αν το έκανα...Και τώρα τί...Άραγε θα ...Λες να...

Δεν ξέρω αν έχει νόημα.Αν αξίζει τον κόπο.Όλη τούτη η ανάλυση.Για να σε βγάλει που;Σε αδιέξοδα ή σε λύσεις;Και επιτέλους,γιατί να θυμάσαι όσους από καιρό σε έχουν διαγράψει;Απ΄το κορμί.Το μυαλό.Τη ζωή τους.Που άλλα σου έταξαν και άλλα στην πορεία σου φανέρωσαν.Που είπαν λόγια που δεν είχες ξανακούσει.Για να τα αναιρέσουν την ίδια νύχτα που τα είπαν.Που φοβήθηκαν να μη σε χάσουν.Και κατηγόρησαν άλλους που σε άφησαν να φύγεις απ΄τη ζωή τους.Για να σε αφήσουν και οι ίδιοι.Ειρωνικό,δε βρίσκεις;

Η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοια βράδυα θυμάμαι.Όχι πως ξέχασα ποτέ.Κάποια τέτοια γαμημένα βράδυα που η ανάγκη μεγαλώνει.Η επιθυμία φουντώνει.Οι σκέψεις στήνουν τρελό χορό και συ...Ανήμπορος να αντιδράσεις.Να τις αποδιώξεις.Το παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις.Μα βλέπεις πως δεν το μπορείς.Όχι πως δεν το θες.Αφού ξέρεις.Πάλι θα λυγίσεις.Εκατό φορές κομμάτια θα γίνεις.Θα σπάσεις.Και θα σκορπίσεις.Και ποιός θα σε μαζέψει μετά;

Δεν υπάρχει μετά.Γιατί κείνη την ώρα δεν το σκέφτεσαι.Γιατί σαν αποφάσισες στη φωτιά να πέσεις και να καείς,δεν έχει πισωγύρισμα.Γιατί δειλός θα ονομαστείς.Και μόνο δειλό δε θέλεις να σε πούνε.Μα και δυνατός δεν είσαι.Γιατί αν ήσουν θα μπορούσες ίσως να αντισταθείς.Να το παλέψεις.Και να νικήσεις

Εντάξει,εντάξει.Το παραδέχομαι.Προσωπικά,ούτε το ένα είμαι μα ούτε και το άλλο.Τότε τί είμαι;Δεν ξέρω.Το μόνο που ξέρω είναι πως κάθε φορά που σε θυμάμαι προσπαθώ να ξεχνάω.Ότι πονάει.Ότι θυμάμαι.Ό,τι θυμάμαι.Ό,τι πονάει.Ό,τι δικό σου σε θυμίζει.Και τότε φοβάμαι.Γιατί θυμάμαι.Γιατί δεν θέλω να..Γιατί είμαι ακόμα εδώ.Σε περιμένω.Γιατί ακόμα δεν έφυγα.Κι ας έφυγα.Κι ας ξέρω πως ποτέ ξανά δεν θα έχω εσένα.Και τίποτα δικό σου.Μόνο και μόνο για τα δυό ψέματα που κείνο το βράδυ είπες:πως φοβόσουν μήπως...και πως θα έπρεπε να...θα έπρεπε να σε είχα διαγράψει.Να σε είχα σβήσει από τον χάρτη.Μα τα έλεγες χαμογελώντας.Κι εγώ τα πήρα για αλήθειες.Τότε

Κι όμως.Δεν το έκανα.Όχι ακόμα.Τί νόμιζες;Πως τόσο εύκολα ξεχνιούνται οι στιγμές;Τα όσο και τα όσα;Οι ψίθυροι και οι ανάσες;Το λίγο και το πολύ σου;Γελιέσαι μάτια μου αν πιστεύεις κάτι τέτοιο.Γιατί και συ τα ίδια έκανες.Τα ίδια και χειρότερα.Γιατί μέχρι το τέλος του κόσμου είχες αποφασίσει πως εκεί θα έμενες.Εκεί που ήταν η ζωή σου.Ή αυτό που ονομάτιζες για τέτοια.Και τσαντιζόσουν...και μελαγχολούσες όταν για άλλα προσπαθούσαν να σε πείσουν.Και τότε διέγραφες εσύ

Είναι κάτι τέτοια βράδυα που θα ΄θελα να ξέρω.Πόσες αλήθειες και ψέματα είπαμε μεταξύ μας;Και ζήσαμε;Και θυμόμαστε;Και νοσταλγούμε;

Άραγε,είπαμε;Ζήσαμε;Θυμόμαστε;Νοσταλγούμε;

Μπορεί ναι.Μπορεί και όχι.Μπορεί και να νομίζουμε πως...
Έχει νόημα να αναρωτιέμαι;
Μπα...Άστο καλύτερα...»


Καληνύχτα....

υ.γ. αφορμή το καινούργιο cd του Αντώνη Ρέμου «Αλήθειες και ψέματα».Έχω φάει κόλλημα,σου λέω.Και να η απόδειξη.Τούτο το κείμενο.Που μπορεί να έχει αλήθειες και ψέματα...

Απόψε μάτια μου

Όχι απόψε...

ερωτηματικά και ερωτήματα

αναπάντητα γιατί και διότι

αναλύσεις και αδιέξοδα

διλήμματα και σταυροδρόμια

σκέψεις που σ΄ άλλες σκέψεις οδηγούν


Απόψε απλά...

αφέσου στη μαγεία της βροχής

ψιθύρισε λέξεις μαγικές

ντύσου στα χρώματα της νύχτας

γίνου προσκυνητής των μυστικών της

άκου τους ήχους της κι όσα θα μαρτυρήσει

[λυγμούς μαζί με επιθυμίες]

εικόνισμα κάμε τα ναι σου και τα όχι σου

πότισε τη δίψα σου με θάλασσες ονείρων

λαφυραγώγησε τη φαντασία που σου γεννάει ο πόθος

γήτεψε τις φωτιές που να σε κάψουν θέλησαν

ζωγράφισε ταξίδια που καθρεφτίζονται στις άκρες των ματιών σου

ψηλάφισε τα στίγματα της πλανεμένης σκέψης σου

χόρεψε τη σκιά μιας ανόσιας ανάγκης

[και καθαγίασέ την]

ιχνηλατώντας τα νεφελώματα των θελημάτων σου


Απόψε μάτια μου
Απόψε...

Καληνύχτα...

υ.γ. Αφιερωμένο...

Του Έρωτα τ΄αλφαβητάρι...

Όταν ο Έρωτας μετράει λέξεις και στιγμές...

Άλφα.Όπως...
Άβατο.Αβεβαιότητα.Άβυσσος.Αγάπη.Άγγελος.Άγγισμα

Αγέρας.Αγκάθι.Αγκάλη.Αγνωμοσύνη.Άγος.Αγρίμι

Αγρύπνια.Αγχόνη.Αγωνία..Αδιέξοδο.Αδυναμία.Αθανασία

Αθωότητα.Αίμα.Αίνιγμα.Αίσθηση.Αιχμάλωτος

Ακρισία.Αλαζονεία.Άλγος.Αλήθεια.Άλλοθι

Άλωση.Αμαρτία.Αμέλεια.Αμνημοσύνη
Αμοιβαιότητα.Άμυνα.Αναγέννηση.Αναγνώριση

Ανάδυση.Ανάθεμα.Ανάθημα.Ανακάλυψη

Ανάλωση.Αναμόχλευση.Αναστάτωση.Ανασφάλεια

Ανατροπή.Ανεστιότητα.Ανησυχία.Ανιδιοτέλεια

Αντήχηση.Αντιμετάθεση.Αντίπαλος.Αντίφαση

Αξιοπρέπεια.Απαισιοδοξία.Απαίτηση.Απαλλαγή

Απάτη.Απελπισία.Απόδειξη.Απόηχος.Αποκαθήλωση

Απολαβή.Απολογία.Απομόνωση.Απονέκρωση

Απόπειρα.Αποπλάνηση.Αποστροφή.Αποτύπωμα

Απουσία.Αρρώστεια.Αρχάγγελος.Ασέλγεια.Αστοχία

Άστρο.Αυθαιρεσία.Αυλαία.Αυταπάτη.Αυτοσκοπός

Αφθαρσία.Αφοσίωση.

Βήτα.Όπως..
Βαπτιστής.Βάραθρο.Βαρβαρότητα.Βάσανος.Βατερλό

Βδελυγμία.Βεβήλωση.Βιασμός.Βλακεία.Βλαστήμια

Βλέμμα.Βόλτα.Βράδυ.Βροχή.Βυθός

Γάμα.Όπως...
Γαλήνη.Γαμήσι.Γέλιο.Γένεση.Γενναιότητα.Γεύση.Γη

Γήτεμα.Γιορτή.Γιουρούσι.Γκρεμός.Γύμνια

Δέλτα.Όπως...
Δαίδαλος.Δαίμονας.Δάκρυ.Δειλία.Δέλεαρ.Δέος.Δέσμευση

Δηλητήριο.Δήμιος.Διαγραφή.Διαδρομή.Διακόρευση

Διαλλαγή.Διαμελισμός.Διάβολος.Διάρρηξη
Διαταγή.Διαφορά.Διεκδίκηση.Δικαίωμα.Δίλημμα.Δίψα

Διωγμός.Δοκιμασία.Δολιότητα.Δράμα.Δρόμος

Δύναμη.Δυνάστης.Δύση.Δώρο

Έψιλον.Όπως...
Εαυτός.Έγερση.Έγκατα.Εγκατάλειψη.Έγκλημα

Εγλωβισμός.Εγωισμός.Εθελοτυφλία.Εθισμός.Ειρωνεία

Εισβολή.Εκδίκηση.Έκπτωση.Έκρηξη.Έκσταση

Έλεος.Ελευθερία.Έλλειψη.Έλξη.Εμμονή

Έμπνευση.Έναυσμα.Ενδοσκόπηση

Ενοχή.Ένωση.Ένστικτο.Εξαγνισμός.Εξάρτηση

Εξιλασμός.Εξιδανίκευση.Εξορία.Επαιτεία.Επιδίωξη

Επιλογή.Επιστροφή.Επιτίμιο.Εραστής

Ερημιά.Εσχατιά.Ευλογία.Εχθρός

Ζήτα.Όπως...
Ζάλη.Ζήλια.Ζητιάνος.Ζόρι.Ζόφος.Ζωή

Ήτα.Όπως...
Ηδονή.Ήττα.Ήχος

Θήτα.Όπως...
Θάλασσα.Θάμβος.Θάνατος.Θαυμασμός.Θεός.Θήραμα

Θηρίο.Θλίψη.Θρήνος.Θύμα.Θύμηση.Θυμός.Θυσία.Θύτης

Γιώτα.Όπως...
Ίαση.Ιδανικό.Ιεροσυλία.Ισορροπία

Κάπα.Όπως...
Καημός.Καθαγίαση.Κάθαρση.Καθρέφτης.Καιάδας

Καμπή.Καινό.Κατάβαση.Καταδίκη.Κατάθεση

Κατακόμβη.Κατάληψη.Κατάλυση.Κατάντημα.Κατάνυξη
Κατάπληξη.Κατάρα.Καταυγασμός.Κατάκτηση.Κάτεργο

Κατήφορος.Καύλα.Κενό.Κεραυνός.Κίνδυνος

Κλάμα.Κλέφτης.Κλοιός.Κλοπή.Κόλαση.Κόλλημα

Κομπάρσος.Κορμί.Κοροϊδία.Κόσμος

Κουρσευτής.Κραυγή.Κρύο

Λάμδα.Όπως...
Λαβύρινθος.Λαβωματιά.Λαίλαπα.Λάφυρο.Λαχτάρα

Λεηλασία.Λησμονιά.Λιποταξία.Λοιδορία.Λύπη.Λύτρωση

Μι.Όπως...
Μαγεία.Μαθητεία.Μακελειό.Μαλακία.Μανία.Μαρασμός

Μαργαρίτης.Μαριονέτα.Μάρτυρας.Μάσκα.Μάχη

Μεγαλείο.Μέθεξη.Μελαγχολία.Μένος

Μεταίχμιο.Μετουσίωση

Μνήμη.Μοναξιά.Μύθος.Μυσταγωγία

Νι.Όπως...
Νάζι.Νάρκη.Ναρκισσισμός.Ναυάγιο.Νέκρωση

Νοθεία.Ντροπή.Νύχτα

Ξι.Όπως...
Ξεγέλασμα.Ξενιτεία.Ξεπεσμός.Ξέσκισμα.Ξέσπασμα

Ξεφτίλα.Ξόδεμα.Ξόρκι.Ξυράφι

Όμικρον.Όπως...
Οδοιπόρος.Οικείος.Οικτιρμός.Οιωνός.Οίστρος

Ολοκλήρωση.Ομολογία.Ομορφιά.Όνειδος.Όνειρο

Οξυγόνο.Όργιο.Ορφάνια.Ουρλιαχτό.Οφειλή.Οχυρό

Πι.Όπως...
Παγίδα.Πάγος.Παζάρι.Πάθημα.Πάθος.Παιδεμός

Παιχνίδι.Παλινωδία.Πανδαισία.Παράδεισος.Παραζάλη

Παραίσθηση.Παραίτηση.Παρακμή.Παραλήρημα.Παράνοια
Παραπλάνηση.Παράπονο.Παραποίηση.Παράσταση

Παροξυσμός.Πατρίδα.Πειρασμός.Πείσμα.Πέλαγος

Πεπρωμένο.Περιορισμός.Περιφρόνηση.Πλάνη.Πνιγμός

Πόλεμος.Πολιορκία.Πόνος.Πορνεία.Προνόμιο

Προσκύνημα.Προσταγή

Ρο.Όπως...
Ράγισμα.Ρύπος.Ρυτίδα

Σίγμα.Όπως...
Σαγήνη.Σαδισμός.Σάτυρος.Σημάδι.Σήψη.Σθένος

Σιωπή.Σκάνδαλο.Σκιά.Σκόρπισμα
Σμίξιμο.Στιγμή.Στοργή.Στόχος.Συγκίνηση

Σύζευξη.Συκοφαντία.Σύμβαση.Σύνδρομο
Σύνορο.Συντριβή.Σφετερισμός.Σχέση.Σχιζοφρένεια

Ταυ.Όπως...
Ταίρι.Ταλαιπωρία.Ταμπού.Ταξίδι.Τατουάζ

Τέλμα.Τέλος.Τέρμα.Τέχνη.Τιμωρία.Τραγούδι
Τρέλα.Τρικυμία.Τσόντα.Τύραννος.Τύχη.Τώρα

Ύψιλον.Όπως...
Ύβρις.Ύμνος.Υπερβολή.Υποβιβασμός.Υποκρισία

Υπομονή.Υποτροπή.Υστερία

Φι.Όπως...
Φαινόμενο.Φανέρωμα.Φαντασία.Φάντασμα

Φαρμάκι.Φάρμακο.Φετίχ.Φθόνος.Φιλί.Φλέβα

Φόβος.Φραγμός.Φρόνηση.Φροντίδα.Φυγή.Φως

Χι.Όπως...
Χάδι.Χαλάλι.Χαλασμός.Χαμός.Χάος.Χάσμα

Χειρισμός.Χορός.Χρέος.Χρόνος
Χρώμα.Χώμα.Χωρισμός

Ψι.Όπως...
Ψαλμός.Ψευδαίσθηση.Ψεύδος.Ψίθυρος.Ψόγος

Ψυχή.Ψύχωση

Ωμέγα.Όπως...
Ωδή.Ώθηση.Ωκεανός.Ώρα


Καληνύχτα...

Εκατό Διαδρομές

"Ψυχή μου αλλοπαρμένη κι απροστάτευτη
Σε μια θηλιά δεμένη,χρόνια αγιάτρευτη
Πού βρήκες τόσο θάρρος να πορεύεσαι
Κι ό,τι ποτε δεν θα ΄ρθει ονειρεύεσαι..."
(Ελευθερία Αρβανιτάκη:Το γκρίζο των ματιών σου)

Εκατό φορές

Παράπονο.Οργή.Τρέλα.Απογοήτευση μα και ελπίδα.Ανάμνηση
Ματαίωση.Πάθος.Πόθος.Πληγή.Μυστήριο.Λέξεις ανείπωτες.Αισθήματα ανομολόγητα

Εκατό φορές

Που στην αγκαλιά μου σε κράτησα
Κι άλλες τόσες που μου ξέφυγες
Που έψαξα τα ίχνη σου
Κι άλλες τόσες που τα έχασα

Που το φιλί μύριζε όπως τότε
Κι άλλες τόσες που ξέχασα τη γεύση του
Και μαζί και τη δική σου

Που πίστεψα στα θαύματα
Κι άλλες τόσες που ακύρωσα την πίστη μου

Επιθυμία και στέρηση.Σκόνη και θρύψαλα.Άγγελος μα και θηρίο πρωτόγονο.Φταίχτης και θύμα.Ιχνευτής και θήραμα
Συγκρούσεις κι αντιφάσεις.Δύναμη και αδυναμία.Αμαρτία και μετάνοια

Εκατό φορές

Που τίμησα όσα κι όσους καθημερινά αγάπησα
Κι άλλες τόσες που με τίμησαν τούτα και κείνοι

Που τόλμησα.Δειλιάζοντας ταυτόχρονα
Που είπα «για πάντα». Και απάντησα «Ποτέ πια.Ποτέ ξανά»

Που θυμήθηκα να ξεχάσω
Κι άλλες τόσες που ξέχασα να θυμηθώ

Δάκρυ.Ανακάλυψη.Αποκάλυψη.Ανάβαση στον Παράδεισο.Και κάθοδος στον Άδη
Αναζήτηση του ανέφικτου.Σφετερισμός του απόλυτου.Απόλυτο τίποτα.Κενό.Καινό

Εκατό φορές

Που αισθάνθηκα το ένστικτο της ηδονής
Να αντιμάχεται με κείνο του θανάτου.Και αντίστροφα

Που ασέλγησα στη σιωπή
Και άλλες τόσες που μίλησε εκείνη μέσα από μένα

Που γοητεύτηκα.Και απογοητεύτηκα
Που έγινα η ηχώ του είναι και των θέλω μου

Που με ΄χασα ξανά και ξανά
Ώσπου να με ξανάβρω.Μέχρι την επόμενη φορά που ξαναχάθηκα

Που με ένιωσα οικεία μα και τόσο ακατάληπτη
Που ταξίδεψα στα σύννεφα
Και προσγειώθηκα ανώμαλα

Που είπα. Θα φύγω.Θα ξεχάσω
Μα δεν έφυγα ούτε μια.Μα άλλες τόσες θυμήθηκα

Εκατό φορές

Στο εδώ.Στο τώρα
Στο αλλού.Στο πρίν
Στο μετά.Και πιο μετά απ΄το μετά

Εκατό φορές

Εγώ

Και

Εσύ

Εμείς...

Καληνύχτα...

Αύριο κιόλας

Ήταν από κείνα τα βράδυα που δε μπορούσε να κοιμηθεί.Λες και κάτι δεν την άφηνε να κλείσει μάτι.Περίεργο της φαινόταν.Τις προηγούμενες δυό μέρες ζήτημα ήταν αν είχε κοιμηθεί οκτώ ώρες συνολικά.Είχε ξενυχτήσει.Δυό βράδυα στο καπάκι. «Δε βαριέσαι.Για καλό σκοπό ήταν» σκέφτηκε και χαμογέλασε.Σηκώθηκε από το κρεββάτι και πήγε να πάρει το βιβλίο που διάβαζε τούτον το καιρό.Έκανε να ξαναπάει στο δωμάτιο της μα το μετάνιωσε. «Καλύτερα στο γραφείο να καθήσω» μονολόγησε, «κι όταν δω πως αρχίζω να νυστάζω,τότε την κάνω σιγά σιγά».Έβαλε ένα διπλό Chivas και άναψε τσιγάρο.Κάπνιζε πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα.Δυό πακέτα και...Και φυσικά ούτε λόγος να το κόψει.Ούτε καν να το μειώσει.Κι ας αισθανόταν κάτι περίεργα συμπτώματα.Πότε ταχυκαρδίες,πότε αρρυθμίες.Το συζήτησε με φίλο της καρδιολόγο. «Άγχος είναι μάλλον.Μα για καλό και για κακό,έλα να κάνουμε έναν υπέρηχο.Να βεβαιωθούμε πως όλα καλά.Και στο μεταξύ φρόντισε να αλλάξεις μυαλά». «Βρε δε σου κάθομαι που να χτυπιέσαι κάτω» απαντούσε εκείνη. «Όχι τώρα,τουλάχιστον.Κι άστα τα μυαλά μου ήσυχα γιατρέ.Δεν είναι της ειδικότητας σου» και γελούσαν σαν παιδιά κι οι δυό

Έπιασε να διαβάζει από κει που είχε σταματήσει.Άναψε τσιγάρο,έβαλε και τις μουσικές που αγαπούσε να ακούει το τελευταίο διάστημα,κι όλα καλά.Ή περίπου καλά.Γιατί άρχισε να έχει πάλι τα ίδια συμπτώματα.Δεν έδωσε σημασία.Συνέχισε να κάνει ό,τι είχε ξεκινήσει.Μα το αισθανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά.Ξαφνικά άκουσε έναν ψίθυρο.Κάποια γυναίκα της μιλούσε.Περίεργο.Ήταν μόνη της στο δωμάτιο και στο σπίτι γενικότερα. Κίνησε προς την πόρτα.Μήπως είχαν γυρίσει οι υπόλοιποι και δεν τους κατάλαβε;Μπα,κανείς.Εξακολουθούσε να είναι μόνη της.Γύρισε πάλι στο γραφείο της.Άναψε ένα ακόμη τσιγάρο.Αισθανόταν κάπως καλύτερα,οπότε γιατί όχι;Όπως κοίταξε έξω απ΄το παράθυρο για να δει αν έβρεχε,είδε στο τζάμι μια πεταλούδα.Απ΄ αυτές που ψυχές τις ονοματίζουν.Έτσι τις έλεγε η γιαγιά της και τις εφιστούσε την προσοχή ποτέ να μην τις πειράξει.Κι ούτε βέβαια να τις σκοτώσει.Γιατί θα ήταν σαν να έκανε φόνο.Να σκότωνε μια ψυχή,ήταν αμαρτία.Σαν να φόνευε έναν άνθρωπο.Χαμογέλασε,ελαφρώς ειρωνικά. «Προλήψεις και προκαταλήψεις των γηραιότερων» σκέφτηκε,μα δεν έκανε και την παραμικρή κίνηση για να τη διώξει.Μάλλον από σεβασμό στη μνήμη της γιαγιάς κι όχι γιατί πίστευε τα λόγια της
Και τότε την άκουσε να μιλάει.Απ΄αυτήν ερχόταν ο ψίθυρος που είχε ακούσει. «Τί διάολο,παραισθήσεις έχω;Να φταίει η αϋπνία μου ή τα ουίσκια;» σκέφτηκε δυνατά. «Σώπα για λίγο και άκουσε.Όσα έχω να σου πω.Γιατί δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεση μου.Σε λίγο θα πρέπει να επιστρέψω εκεί που ανήκω»

«Εμείς οι ψυχές κουβαλάμε όλη τη ζωή σας.Τις ενοχές,τους φόβους.Τις θλίψεις και τις χαρές σας.Εικόνες,όνειρα,χρώματα και μορφές.Διλήμματα που κάποτε σας κύκλωσαν και αμαρτίες που διαπράξατε στο όνομα μιας στιγμής ιερής.Μα συνάμα και ασεβούς.Πονάμε και κλαίμε όταν αισθανόμαστε πως άλλα θέλετε και άλλα κάνετε.Πότε από δειλία και πότε από ψευτοεγωισμό.Πονάμε όταν χάνετε αγαπημένα πρόσωπα.Μα αυτό που στ΄αλήθεια μας τσακίζει είναι όταν ακούμε να σας λένε πως θα ξεχάσετε.Κι εσείς τους πιστεύετε.Γιατί όταν πονάμε και μας λεν πως θα ξεχάσουμε ο πόνος είναι μεγαλύτερος.Γιατί δε θέλουμε να ξεχάσουμε.Όχι τότε.Γιατί νιώθουμε πως θα είμαστε έτσι για πάντα.Γιατί μόνο τότε αληθεύει ο πόνος.Γιατί η αγάπη κρύβει πόνο κι ο πόνος την αγάπη.Γιατί σα δε πιστεύεις πως θα αγαπάς για πάντα,τότε ψεύτικη θα είναι η αγάπη.Κι ας ξέρεις πως κάποτε θα πάψεις ν΄αγαπάς.Μα κείνη τη στιγμή δε θέλεις να το ξέρεις.Γιατί στα αισθήματα σου δε γίνεται να βάζεις ημερομηνία λήξης.Μα κι αν αυτή υπάρχει,υπάρχει μόνο εκ των υστέρων.Κι όχι από τα πρίν.Για να ΄χουν νόημα οι αρχές
Κι όταν εαυτούς κι αλλήλους μισείτε είναι σαν να μας ακυρώνετε.Αφού ακυρωθήκατε πρώτοι εσείς.Γιατί θα πει πως δεν είσασταν αληθινοί.Πως δεν υπήρξατε.Κι όταν σας καλεί η ζωή κι εσείς την προσπερνάτε με ανόητες δικαιολογίες γαντζωμένοι από ένα τίποτα τότε είναι που μας καταδικάζετε σε μια άνυδρη έρημο.Σε ένα σύννεφο μας φυλακίζετε που ποτέ δε θα φέρει τη βροχή.Κι ας τη λαχταράμε τόσο.Γιατί εμείς δε θέλουμε απ΄τη ζωή να αποκοπούμε.Κι όσα αυτή θα δώσει.Και θα φέρει
Κι όταν τον κόσμο βλέπετε,άραγε αναρωτηθήκατε ποτέ τι ακριβώς βλέπετε;Είδωλα ή εικόνες πραγματικές,Και με ποιανού τα μάτια;Τα δικά σας ή των άλλων;Μα στην ουσία απλώς παρατηρείτε.Και ρόλους ανταλλάσσετε.Θεατές της ίδιας της ζωής σας και της ζωής των άλλων.Και μη τύχει και πρωταγωνιστές σάς χρίσουν.Πάραυτα θα επιστρέψετε τον αποδιδόμενο ρόλο γιατί ανέστιοι και ανοίκειοι θα αισθανθείτε.Κι όπως σε καλούπια βάνετε τη ζωή σας,το ίδιο και με τα αισθήματά σας κάνετε.Σε φτηνό παζάρι τα πουλάτε και τα αγοράζετε.Σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς.Της προσφοράς και της ζήτησης.Κι όποιος τα πιο πολλά προσφέρει εκεί με προθυμία ξεπουλιέστε.Χωρίς αιδώ.Χωρίς αντίσταση.Χωρίς αλήθειες.Χωρίς ψυχή.Γιατί λησμονήσατε πως έχετε ψυχή.Πως είμαστε κι εμείς μέρος του είναι σας.Αν θυμόσαστε πως είστε και «είναι». Κι όχι μόνο «φαίνεσθαι»
Όλα μισά τα ζείτε.Στιγμές,μνήμες,χαρές,όνειρα,τις μέρες που ΄ρχονται και φεύγουν.Για να ΄ρθουν άλλες μέρες.Που θα ΄ναι πιο λειψές απ΄τις μέρες και τις νύχτες που ξεχάσατε.Τη λήθη βαφτίζετε για αλήθεια και νόημα δίνετε στο ψεύδος.Στο όνομα μιας χαμένης αλήθειας.Διεκπεραιωτές και συνάμα θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου.Ημιθανείς και αιρετικοί συνεπιβάτες στην κιβωτό της απωλείας σας,βαφτίζετε Θεό το διάβολο και το διάβολο Θεό.Εχθρό σας κάνετε το δάκρυ και αλάτι ρίχνετε στις πληγές των προδομένων.Μαχαίρια βγάνετε και τα βυθίζετε όσο πιο βαθιά μπορείτε.Μέχρι να φτάσουν στις ψυχές»

Άκουσε βήματα στο σπίτι.Προφανώς θα είχαν επιστρέψει οι υπόλοιποι.Η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις.Άναψε ακόμη ένα τσιγάρο και ήπιε τις τελευταίες γουλιές του ποτού της.Να ΄χε μεθύσει άραγε και φαντασιωνόταν τα όσα άκουσε;Ή μήπως έφταιγε η κούραση και το ξενύχτι των προηγούμενων ημερών;Μπα,μια χαρά ήταν.Μόνο αυτές οι γαμημένες ταχυκαρδίες συνεχίζονταν

«Νομίζω πως ήρθε η ώρα να σου «κάτσω» φίλε μου.Αύριο κιόλας»,ψιθύρισε και ασυναίσθητα κοίταξε το τζάμι.Δεν υπήρχε τίποτα...

Φθινόπωρο.Θυμάσαι;

«Επιτέλους.Ένα φθινόπωρο όπως ακριβώς του πρέπει.Που φέρνει βροχές και θύμησες.Και μια δόση μελαγχολίας»,μου είπες πριν από λίγο. «Άραγε θυμάσαι κάτι τέτοια βράδυα ή επιλέγεις να ξεχνάς;Εγώ να ξεχάσω θέλω.Και να διαγράψω.Τα πάντα.Κι όλους.Γίνεται;Μπορώ;Το ξέρω ρε γαμώτο πως δεν...αλλά αυτό θέλω..»Κι εγώ σου είπα πως είναι λύτρωση να ξεχνάς.Μα κάποιες φορές πιότερο λυτρωτικό είναι να θυμάσαι.Γιατί μόνο τότε μπορείς να πας μπροστά.Αρκεί του χθες να μην είσαι δέσμιος.Σου υποσχέθηκα πως τούτη η ανάρτηση θα είναι για σένα.Κάτι από μένα.Για σένα.Και από τις δικές μου θύμησες.Που τρυφερά μερικές φορές επιλέγω να θυμάμαι.Ακόμη κι αν κάποτε με πόνεσαν.Κι όχι.Δεν είναι πισωγύρισμα μάτια μου.Συμφιλιωμένη πια με αυτές,με άλλο μάτι βλέπω τη Ζωή.Την καταδική μου Ζωή...

«Τελευταίες νύχτες τούτου του φθινόπωρου.Ζήστε τες όσο πιο έντονα μπορείς.Και θυμήσου.Νοστάλγησε.Ξέχασε για να θυμηθείς.Και θυμήσου να ξεχάσεις.Πάλι και πάλι
Μην πεις πως είναι αδυναμία στο χθες,κάποιες στιγμές, να γυρνάς.Και να θυμάσαι.Δύναμη θέλει.Για να αναμετρηθείς.Με ό,τι αγάπησες.Ό,τι πόνεσες και σε πόνεσε.Με ό,τι άφησες να σε αφήσει.Κι ό,τι εσύ άφησες.Με ό,τι σταύρωσες
Θυμήσου απόψε.Σώματα που αγάπησες.Βλέμματα που λαχτάρησες στο βλέμμα τους και στην ψυχή τους να σε κλείσουν.Σύμφωνα και φωνήεντα που ταίριαξες.Για να σχηματίσεις λέξεις.Λέξεις ανείπωτες που όλου του κόσμου τις λέξεις θα φανέρωναν.Και λέξεις χιλιοειπωμένες.Νύχτες που πονούσαν ηδονικά.Σαν τελευταίες νύχτες.Μα κι άλλες.Που τη ζωή σου άλλαξαν μέσα σε μιά νύχτα.Για να στην αλλάξουν ξανά.Μια νύχτα επόμενη
Ονόματα και πρόσωπα που ταύτισες με αυτά.Ερήμους και ωκεανούς που για χάρη τους ταξίδεψες.Κι ας ζητιάνεψες για μια γουλιά νερό.Κι ας ναυάγησες σε ξέρες με τσακισμένο το σκαρί σου.Χίμαιρες που κυνήγησες στο όνομα μιας στιγμής καθαγιασμένης.Όσο και ανόσιας συνάμα.Λαβύρινθους που περπάτησες και χάθηκες.Ως άλλος Θησέας.Για να ξανάβγεις στο φως.Χωρίς καμιά Αριάδνη και κανένα μίτο.Πρίν οι Μινώταυροι προλάβουν να σε αφανίσουν.Γιατί πρώτος εσύ τους ξέκαμες
Φωνές και ανάσες.Ήχους.Αντιληπτούς και μη.Ψίθυρους και κραυγές.Σαν προσευχές και ανίερες επικλήσεις.Ανέμους που τα όνειρα σου έφεραν κοντά.Κι άλλους που στα έκαναν κουβάρι και τα σκόρπισαν σε άλλους ανέμους.Ενοχές και συνενοχές.Θύματα και θύτες.Αυτόχειρες και πλανεμένους οδηγούς.Αναστεναγμούς.Απο βαρύ σεβντά ή απο πυρετό.Που ο έρωτας γεννάει.Λυγμούς που γίνηκαν ψαλμοί χερουβικοί στο πέρασμα του χρόνου.Θυμούς κι οργή που γέννησαν οι αρνητές του πόθου σου
Μυρωδιές.Που μύρισες.Και σε μύρισαν.Κορμιά που τις φορούσαν.Που κλεισμένες μέσα σου τις έχεις χωρίς να έχεις τα κορμιά.Που πότε κυνηγός και πότε θήραμα τους λογιζόσουν.Σελήνες που σε γήτεψαν και που στα χάδια τους αφέθηκες.Για να σε βάψουν με χρώμα κόκκινο.Κείνο το χρώμα που ΄χει η φωτιά.Μα και το αίμα

Νύχτες αμέρωτες και άμοιαστες μέρες.Απόσταγμα δύναμης,συνάμα και αδυναμίας.Προσκυνητής του χθες.Και μαζί του φιλιωμένος.Για να μπορείς το αύριο να ορίζεις.Το τώρα να αισθάνεσαι χωρίς το χθες να σε κατέχει δέσμιο του δικού του χθες.Σ΄αυτό να μαθητεύεις σαν θες τη Ζωή λεύτερα να ονοματίζεις κι αλήτικα μαζί Της να βαδίζεις
Για να την προχωράς στον χρόνο
Για όπου
Για όσο
Για πάντα
Μέχρι το τέλος
Και δεν ξέρω κι αν υπάρχει και τέλος...»

Καληνύχτα...

Σκιάς ο μονόλογος

«Καιρό τώρα περίμενα μια ευκαιρία.Για να σε στριμώξω.Για να στα πω όπως κανείς ποτέ δε θα τολμήσει.Πάντα μου την αρνιόσουν.Μα όχι πια.Σήμερα είναι η μέρα μου.Σήμερα εγώ αποφασίζω το κείμενο που θα γράψεις.Κι εσύ δε θα κάνεις τίποτε άλλο,παρά να υποταχθείς στις βουλές μου.Πειθήνιο όργανο μου,θα αποτυπώσεις κατά γράμμα τις σκέψεις μου.Πολύ λίγο με ενδιαφέρει η άποψη σου.Το αν συμφωνείς ή διαφωνείς.Μην τολμήσεις να αντισταθείς.Μάταιος κόπος.Γι΄αυτό πάρτο απόφαση.Δικό μου είναι το παιχνίδι και θα το παίξω κατά πως εγώ θέλω

Σε «καμαρώνω» χρόνια τώρα.Να κάνεις τα ίδια και τα ίδια.Να αντέχεις.Να υπομένεις.Να επιμένεις.Να δίνεις και να μη ζητάς.Να νοιάζεσαι.Να ελπίζεις.Να ονειρεύεσαι.Να απογοητεύεσαι και ξανά απ΄την αρχή.Να αγαπάς
Δε μπορεί,έλεγα συχνά.Κάποια στιγμή θα αλλάξει.Θα υψώσει το ανάστημα και θα σκεφτεί λογικά.Θα συνειδητοποιήσει.Θα μάθει.Μα εσύ εκεί.Να κάνεις τα ίδια και χειρότερα.Κι όχι μόνο να μη μαθαίνεις μα να επιμένεις να μην...Και τί κατάλαβες;
Σε ρωτάω,ποιό το όφελος που αποκόμισες;Υπάρχει;Αναρωτήθηκες ποτέ;
Κάθε που πήγαινα να σου «μιλήσω» με έβαζες στην άκρη,αντιτάσσοντας μου χίλιες δυό μαλακίες.Γιατί περί τέτοιων πρόκειται.Τις θυμάσαι;Αν όχι καιρός να το κάνω εγώ για σένα.Θα αντέξεις να ακούσεις;Αλλά και να μην,γραμμένη σε έχω.Στο ξαναλέω,σήμερα θα το παίξω κατά πως θέλω εγώ.Εσύ απλώς σκάσε,άκου και γράφε.Τις μαλακίες που έχεις πει κατά καιρούς

Οι άνθρωποι είναι πρόσωπα κι όχι άτομα.Και εξηγούσες την ετυμολογία της λέξης.Πρός και όψη.Αυτός που στρέφεται προς κάποιον άλλον.Ενώ το άτομο ενέχει πάντα μια εγωιστική συμπεριφορά,το πρόσωπο μπορεί και ζεί μόνο σε σχέση με το Άλλο πρόσωπο.Σχέση.Αυτή ήταν η λέξη κλειδί που παπαγάλιζες.Παπαριές που σου ΄μαθε ο δάσκαλος σου.Ανόητες φιλοσοφικές έννοιες που δεν έχουν πρακτικό αντίκρυσμα.Γιατί όλοι άτομα είμαστε.Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της ηδονής προσπαθούμε να διαιωνίσουμε και μέχρις εκεί.Ποιός βρε μαλακισμένο ενδιαφέρεται για σχέσεις;Όταν όλα υπόκεινται στον νόμο του δούναι και λαβείν;Τόσα δίνω,πόσα θες;που λέει και το γνωστό άσμα.Σου δίνω για να πάρω.Αν δεν πάρω μην περιμένεις τίποτα από μένα.Αφού όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται.Εσύ την είχες δει διαφορετικά.Πάρε κι ας μην πάρω.Τί ήθελες να αποδείξεις δηλαδή;Πως εσύ ήσουν υπεράνω;Να φτιάξεις προφίλ;Να σε μυθοποιήσουν;Το ΄κανες,βρε ηλίθιο.Ε,και;Ξέρεις τί έλεγαν μετά; «Κοιτάτε ρε ένα μαλάκα.Ρε από που ξεφύτρωσε αυτή;Από άλλον πλανήτη;Καλά,περιπτωσάρα η τύπισσα». Τίποτα δεν κατάλαβες όλα αυτά τα χρόνια;Σε κορόιδευαν για τη μαλακία σου κι εσύ τους έλεγες κι ευχαριστώ.Γιατί αισθανόσουν καλά εσύ.Γιατί δε σε ένοιαζε τίποτε άλλο.Πάρτα τώρα για να έχεις.Και χέστηκα αν πόνεσες ή όχι.Αυτό σου άξιζε,αυτό έπαιρνες.Γιατί δεν έβαζες ποτέ μυαλό.Οπότε μην παραπονιέσαι
Αμ,το άλλο που το πας;Γίνομαι το άλλοθι που ψάχνεις.Εκμεταλλεύσου με για να ξεπεράσεις ό,τι πίσω σε κρατά.Χειρότερη μαλακία δεν έχω ξανακούσει.Δηλαδή τί ήθελες να το παίξεις;Σωτήρας;Σωσίβιο;Κυματοθραύστης;Ο ερχόμενος ο αίρων τη μαλακία και την ανασφάλεια του κάθε μαλάκα;Το είπες.Και το χειρότερο το έκανες.Κάποιος δεν το αποδέχτηκε αυτό.Ξέρω,προς τιμήν του θα μου πείς.Μαλακία του χοντρή,θα σου πω εγώ.Γιατί αλλιώς ξέρω εγώ πως έχουν τα πράγματα σ΄αυτές τις περιπτώσεις. «Αυτό γουστάρεις ρε μαζόχα;Θα το΄χεις.Θα σε πηδήξω μέχρι εκεί που δεν παίρνει και ύστερα άντε γειά.Και κοίτα,μη μου ζητήσεις τα ρέστα μετά.Εσύ με προ(σ)κάλεσες.Πλήρωσε τώρα.Και πάρε να ΄χεις για να με θυμάσαι».
Σε πονάνε οι αλήθειες,έτσι δεν είναι;Θα ακούσεις κι άλλες.Δεν τελείωσα ακόμη.Και μη βιάζεσαι να με φιμώσεις.Θα τελειώσω όπου,όταν κι αν το θελήσω.Εγώ.Με κατάλαβες;

Λοιπόν,άκου για να μαθαίνεις.Δεν είναι οι άνθρωποι έτσι όπως τους φαντάζεσαι.Τους ονειρεύεσαι και τους επιθυμείς.Δε ζείς σε έναν παραδεισένιο κόσμο.Ούτε σε μια κοινωνία αγγέλων.Ποιός θα προλάβει να πηδήξει πρώτος τον άλλον και ο θάνατος σου η ζωή μου.Ποιός θα σε ξεσκίσει πιο πολύ και πιο γρήγορα.Χωρίς τύψεις.Χωρίς ντροπή.Ποιός θα σου ανοίξει τις περισσότερες πληγές.Για να σου κάνει το πιο ακριβό του δώρο.Κάτι σαν ανεξίτηλο tattoo.Ξέρεις τί ηδονή δίνει αυτό;Να ξεσκίζεις τις σάρκες του άλλου,να γαμάς ό,τι πιο πολύτιμο έχει;Με στόχο να πετύχεις το κέντρο.Που λέγεται ψυχή.Είναι.Ύπαρξη.Είναι φοβερό συναίσθημα να εκμηδενίζεις τον απέναντι.Να τον υποτιμάς.Να τον εξευτελίζεις.Γιατί σου δίνει επιβεβαίωση.Σεβασμό.Όλοι υποκλίνονται μπροστά σου.Και θέλουν να τους μάθεις να το κάνουν όπως εσύ.Γίνεσαι ο καθοδηγητής τους.Και το γουστάρεις. Γιατί τους εξουσιάζεις.Γιατί έτσι σε πήδηξαν και σένα κάποτε.Και τώρα ψάχνεις για εκδίκηση. «Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Όσους περισσότερους παρασύρεις στην κόλαση σου,τόσο το καλύτερο.Με το ίδιο νόμισμα θα πληρώσεις κι ας μη σου φταίει τίποτα ο άλλος.Γιατί κι εσύ κάπου πρέπει να ξεσπάσεις.Κάποιος πρέπει να πληρώσει τα δικά σου κερατιάτικα

Κι εσύ να μου τσαμπουνάς για κοινωνίες προσώπων και αγαπητικές σχέσεις.Για ορμέμφυτες ανάγκες επικοινωνίας και μοιράσματος.Για προσωπικό ξόδεμα για χάρη του Άλλου και για αλήθειες που ψάχνουν να πεταχτούν στο φως.Αρκεί να βρούν πρόσφορο και γόνιμο έδαφος.Για ειλικρινή χαμόγελα και έντιμα όνειρα.Για διαδρομές που θα οδηγήσουν στη συνάντηση με το πρόσωπο και την ψυχή του Άλλου.Μαλακίες για μια ακόμη φορά.Ηδονική ανθρωποφαγία είναι οι σχέσεις και τίποτα παραπέρα.Κάθε μέρα με βλέπεις να επιβεβαιώνομαι και συ στην κοσμάρα σου.Σφαγιασμός της ελπίδας και ηδονή για την ηδονή.Επιθυμία εκδίκησης και ονειρώξεις ενοχικών συμπεριφορών.Ποτέ δε θα ζήσεις τη Ζωή που ονειρεύεσαι.Γιατί είναι μια Ζωή ανύπαρκτη.Πάντα χαμένη θα είσαι.Εσύ και κάποιοι άλλοι του σιναφιού σου.Που τολμάτε να αντιστέκεστε ακόμη.Γιατί η αληθινή Ζωή είναι αυτή που οι άλλοι σου καθορίζουν και σου υποδεικνύουν.Με τις στάσεις τους και τις επιλογές τους.Γιατί αυτοί που παίζουν ρόλους ,που δεν αντιδρούν αλλά υποτάσσονται,αυτοί είναι οι αληθινά κερδισμένοι.Και επιτυχημένοι.Κοινωνικά αποδεκτοί και πρότυπα συμπεριφοράς

Κρύψε τις αλήθειες σου.Δημιούργησε ενοχές.Αδίκησε.Ξέσκισε.Γάμισε τους.Όπως ακριβώς σου έκαναν.Και χειρότερα.Πλήρωσε τους με το ίδιο νόμισμα.Και άφησε τους και φιλοδώρημα.Εκμεταλλεύσου κι εσύ μια φορά.Κράτα τους στο χέρι.Ξέρεις τα ευαίσθητα σημεία τους.Χτύπα τους εκεί που πονάνε.Κι όσο τολμάνε να ανθίστανται πάτα τους χειρότερα.Γίνου ασυνεπής.Απάτησε.Καταδίκασε τους πριν καν προλάβουν να απολογηθούν.Μην τους αφήσεις να δούν το αληθινό σου πρόσωπο.Βάλε τις ανάγκες σου πάνω απ΄τις δικές τους.Θηρίο πρωτόγονο να γίνεις και να τους αφανίσεις.Σταύρωσε τους και πέτα τους στην άβυσσο.Μην υπολογίσεις τις ψυχές τους.Κατακρήμνισε τους τα όνειρα και φυλάκισε τα στα πιο βαθειά σοκάκια της κόλασης.Κάνε το αντίθετο απ΄ όσα σου λένε.Βγάλε στην επιφάνεια τα πιο χαμερπή και απεχθή σου ένστικτα και πλάσαρέ τα για αληθινά.Διαστρέβλωσε τις ανάγκες σου.Κάνε εκπτώσεις στις επιλογές σου και μη δέχεσαι τον αντίλογο.Μη δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους,ακόμη κι αν σε παρακαλούν γι΄αυτές

Κόψε τις παπαριές για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.Την ετερότητα και τον αυτοπροσδιορισμό.Για την ασκητική των σχέσεων και το ξεγύμνωμα του εγωισμού.Για το προνόμιο της ελευθερίας.Αφού το ξέρεις ήδη πως μόνο φιλοσοφικές έννοιες είναι και τίποτα παραπέρα.Όλα υπόκεινται σε άλλους νόμους.Δεν μπορείς να είσαι γενναιόδωρος,επιεικής και συγχωρητικός σε όσους ζητάνε να σε ξεσκίσουν.Κοίτα κι εσύ την πάρτη σου και γράψτους όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι.Σταμάτα να γοητεύεσαι από τους ανθρώπους και δες τους σαν πιόνα στη δική σου σκακιέρα.Σαν τα μέσα που θα σε βοηθήσουν να φτάσεις πιο ψηλά.Πάτα έστω και μια φορά επί πτωμάτων για να δικαιωθείς.Και μη σε νοιάζει για τίποτα.Δες όλες σου τις σχέσεις σαν ένα one night stand.Φιλικές,ερωτικές,διαπροσωπικές. Ένα γαμίσι είναι όλες που θα κρατήσει όσο περνάς καλά.Για όσο το έχεις ανάγκη.Κι όταν τελειώσει,όταν δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει παρά πλήξη και ανία,άντε γειά.Δε σε χρειάζομαι άλλο,πάμε στον επόμενο.Και μη ζητήσεις ποτέ ξανά συγγνώμη.Είναι από τις πιο χοντρές μαλακίες που σε έχω ακούσει να ξεστομίζεις.Όχι ευαισθησίες και καλοσύνες.Κοίτα να περνάς καλά κι όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία.Η μαγκιά είναι να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου μα να προσπαθείς να τα επιβάλλεις ως σωστά.Να μένεις μόνο εκεί που σου δίνουν.Και να απαιτείς να πάρεις.Κι άμα βλέπεις πως δεν,στείλτους στον αγύριστο και ψάρεψε σε άλλα νερά.Γιατί και που έμενες εκεί που δεν έπαιρνες τί κατάλαβες τελικά;Μαλάκας μπήκες,μαλάκας στη νιοστή χαρακτηρίστηκες κατά την έξοδό σου


Γι΄αυτό σου λέω.Άλλαξε μυαλά όσο είναι καιρός.Τίποτα δεν είναι όπως το ΄χεις ονειρευτεί.Το βλέπεις κάθε μέρα.Κάθε ώρα και λεπτό και διαψεύδεσαι με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.Εγώ για το καλό σου φροντίζω επειδή σε νοιάζομαι.Και θέλω να σε προφυλάξω.Από σένα κυρίως
Αν με ακούσεις και τηρήσεις τις συμβουλές μου τότε θα πας με τη ζωή.Και θα κερδίσεις.Έστω και αργά
Αλλιώς μείνε εγκλωβισμένη στα μαλακισμένα δικά σου κατασκευασμένα σενάρια και πρότυπα περί ζωής.Και μην παραπονιέσαι για τα γαμίσια που θα τρως.Θα τα αξίζεις.»


υ.γ. Ανταποκρινόμενη στην πρό(σ)κληση της evaggelias για ένα παιχνίδι με τη σκιά μου,κατέγραψα όσα αυτή θα μπορούσε,ίσως,να φέρει στην επιφάνεια.Με έναν τρόπο σκληρό και κυνικό.Κι ίσως ίσως εντελώς ωμό και χυδαίο.Ζητάω συγγνώμη γι΄αυτό.Μα αυτό ήταν που μου βγήκε τη δεδομένη στιγμή
Προσκαλώ με τη σειρά μου τη φεγγαραγκαλιά,το ονειράκι,την κόκκινη ομπρέλα και τον basnia να κάνουν το δικό τους παιχνίδι