παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
Ήταν μια από κείνες τις δύσκολες νύχτες.Απ΄αυτές που ευχόταν να ξημερώσει γρήγορα.Πόσο θα ΄θελε να μη σκεφτόταν.Τίποτα.Και κανέναν.Μα ήξερε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. «Δεν γίνεται να μη σκέφτεσαι.Δε μπορείς να το κάνεις.Γιατί τότε θα πάψεις να ζεις». Τούτες οι λέξεις αντηχούσαν στο μυαλό της.Ξανά και ξανά.Προσπάθησε να τις διώξει.Λες και μ΄αυτό τον τρόπο θα έδιωχνε και τις σκέψεις.Μάταιος κόπος.Γιατί όσο πιο πολύ κάτι τέτοιο επιθυμούσε,τόσο περισσότερο αυτές θέριευαν. «Σκέφτομαι,άρα υπάρχω» δεν είχε πει και ο Ντεκάρτ; «Και ποιός σου είπε ρε πως εγώ θέλω να υπάρχω;».Μαλακίες φιλοσοφίες.Για να περνάει η ώρα
Ένιωσε να πνίγεται.Σηκώθηκε απ΄το κρεββάτι της και άναψε τσιγάρο.Πάλι είχε καπνίσει τα κέρατά της. «Ε και;» αναρωτήθηκε.Πάντα κάπνιζε πολύ.Μα τον τελευταίο καιρό το είχε παρακάνει.Το ήξερε.Έλεγε πως θα το κόψει.Πως ήθελε τουλάχιστον.Ποτέ όμως δεν το θέλησε πραγματικά.Αν το ήθελε,θα το είχε κάνει
Έπρεπε να σκεφτεί ψύχραιμα.Ώριμα και λογικά.Χαμογέλασε.Η λογική δεν ήταν πάντα το καλύτερό της.Περισσότερο το συναίσθημα την καθοδηγούσε.Το ήξερε. «Γι΄αυτό μαλάκα μου και μια ζωή την πατάς» έπιασε τον εαυτό της να μονολογεί. Μα τώρα ήταν αποφασισμένη πως δεν είχε άλλη λύση.Πως μονόδρομος μπροστά της ήταν μόνο αυτός.Και το ήξερε
Έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες της.Να οριοθετήσει τα θέλω της.Να φρενάρει τις επιθυμίες της.Να παρακούσει την καρδιά της.Και τις προσταγές της.Κι ας ήθελε.Κι ας λαχταρούσε.Κι ας ονειρευόταν.Το είχε υποσχεθεί εξάλλου.Πως λογικά θα σκεφτόταν.Και θα αποφάσιζε.Ό,τι κι αν ήταν αυτό
Κάθισε στο γραφείο της.Κρύωνε.Άναψε τσιγάρο.Κι άλλο.Κι άλλο...Λες και στον καπνό θα έβρισκε τις απαντήσεις.Άνοιξε το ράδιο.Δε μπορούσε χωρίς μουσική.Άκουσε αυτό το τραγούδι. «Μη κλείσεις τα μάτια.Μη γίνεις κομμάτια.Απλά χαμογέλασε...» Χαμογέλασε.Αυτή η φωτιά την έκαιγε.Κι όλα μπερδεμένα ήταν μέσα της
«Κάποτε.Όταν πια ξεχάσουμε.Και το όνειρο θα σβήσει.Σκιές στο κενό.Μοναξιά.Παραμύθι». Χαμογέλασε ξανά.Μόνο που αυτή τη φορά διαφορετικά ήταν.Γιατί δεν έκλεισε τα μάτια.Γιατί μάζεψε τα κομμάτια της.Και σκέφτηκε.Λογικά.Ψύχραιμα.Ώριμα.Όπως θα ταίριαζε στην ηλικία της.Κι ας ήταν ακόμη ένα μεγάλο παιδί
Έξω ήδη ξημέρωνε.Πόσο γρήγορα είχε περάσει η ώρα.Μα δεν την ένοιαζε.Δεν νύσταζε καθόλου.Ίσα ίσα που μια ανακούφιση αισθάνθηκε να την πλημμυρίζει.Γιατί η μέρα που γεννιόταν διαφορετική θα ήταν.Και το ήξερε
Γιατί τώρα πια κατάλαβε.Γιατί είχε μάθει.Γιατί είχε τραβήξει τη σκανδάλη
Και είχε καταφέρει να βγει ζωντανή
Όχι όμως και αλώβητη
Χαμογέλασε ξανά.Κι άναψε κι άλλο τσιγάρο. «Αυτό το άτιμο θα με ξεκάνει» σκέφτηκε. «Αυτό και η αγάπη». Μα έλα που της άρεσαν και τα δύο.Και βέβαια ούτε λόγος να ξεκόψει μαζί τους
«Αν είναι να πεθάνω,ας πεθάνω απ΄αυτά» ψιθύρισε.Και έβαλε ξανά να ακούσει το ίδιο τραγούδι.Αυτό ήταν η αφορμή...
Νύχτα σε έζησα.Σου φανερώθηκα.Σου μίλησα για τα θέλω μου.Για το πόσο σε θέλω
Νύχτα σου αφέθηκα.Χαρίστηκα.Μίλησα και σιώπησα.Ένιωσα.Σε ένιωσα
Νύχτα σε κούρσεψα.Με τις ώρες να σε κοιτάζω.Να σε αποκρυπτογραφώ.Να βλέπω πίσω από τις λέξεις σου.Και τις σιωπές σου.Να βλέπω μέσα στα μάτια σου.Ό,τι βλέπεις.Ό,τι ονειρεύεσαι.Ό,τι φοβάσαι
Νύχτα ξαναγεννήθηκα δίπλα σου.Και ντύθηκα τα χρώματά σου.Ένιωσα την ανάσα σου καυτή.Τη φλέβα σου που χτύπαγε.Τις στιγμές που σμίγαμε.Που πεθαίναμε.Για να ζήσουμε.Ξανά.Και ξανά
Νύχτα αφέθηκα στο καθάριο βλέμμα σου.Στον ήχο της φωνής σου.Στις μυρωδιές σου.Στο ξέσπασμα της ηδονής σου.Στο ξελόγιασμά σου.Στον αναστεναγμό σου.Στον πυρετό που το κορμί σου έκαιγε.Στον ιδρώτα που κυλούσε.Στη γιορτή της αγκαλιάς σου
Νύχτα σε δέχτηκα ως δώρο.Πολύτιμο.Και μου φανέρωσες τα ξεχασμένα που έκρυβα μέσα μου.Γεννήθηκα στα χέρια σου.Γνώρισα τη χώρα του κορμιού σου.Και πατρίδα αγαπημένη την ονόμασα.Άκουσα τους χτύπους της καρδιάς σου.Και το σκίρτημα της ψυχής σου.Την ώρα του πάθους.Και μετά απ΄αυτό
Νύχτα να αφήνεις τα σημάδια σου.Και να γράφεις.Στο κορμί.Και την ψυχή Που ηλεκτρίζεται.Δονείται.Προσεύχεται.Αμαρτάνει.Και αγιάζεται
Κατακτητής και κατακτημένος.Λεηλατητής και λεηλατημένος.Πολιορκητής και πολιορκημένος.Θύμα και θύτης.Πλάνητας και πλανεμένος.Αντάρα και νηνεμία.Αθώος κι ένοχος.Κραυγή και ψίθυρος
Βρεθήκαμε Σε βρήκα ή με βρήκες;Δεν έχει σημασία, είπες
Τίποτα δεν γίνεται τυχαία.Όλα έχουν το δικό τους λόγο.Λες να συνωμότησε το σύμπαν;Δεν την ασπάζομαι αυτήν την άποψη.Μα μήπως πρέπει να αρχίσω να;
Καινούργια σελίδα.Να γράφεται ξανά.Την γράφουμε μαζί.Με ψυχές και σώματα Σε μέρες και νύχτες.Στο παρόν.Και στο μέλλον
Το παρελθόν μας;Άστο να μένει τέτοιο.Το αφήσαμε πίσω.Το προσπαθούμε Κι αν κάποιες φορές μας πικραίνει.Μαζί θα το γλυκάνουμε.Και εμπόδιο δε θα τα αφήσουμε να σταθεί
Σε ό,τι λαχταράμε.Σε ό,τι ονειρευόμαστε.Στο τώρα.Και στο μετά
Κάθε μέρα και πιο πολύ.Κάθε ώρα και περισσότερο.Κάθε στιγμή καιπιο κοντά
Καλώς βρεθήκαμε
Θα μείνω
Θα μείνεις
Να μείνεις
Για να σου δείξω.Να μου δείξεις.Πως τίποτα δεν χάθηκε
Έκανες ανάρτηση; Όχι ακόμα.Πότε θα γράψεις; Σύντομα.Τί σκοπεύεις; Δεν ξέρω.Θέλω τόσα πολλά.Μα κολλάω.Απ΄τις λιγοστές φορές. Κάτι θα βρεις. Μα δεν είναι πως δεν ξέρω τί.Το πως είναι το θέμα.Συγκεντρώσου.Μα νομίζεις πως είναι εύκολο;Αφού το ξέρεις πως είμαι αλλλού ντ΄αλλού Και να ΄μαι.Να γράφω.Για Σένα
...που ονειρεύεσαι.Όπως κι εγώ
...που φοβάσαι.Όπως κι εγώ
...που με θέλεις.Όπως κι εγώ
...που με νοιάζεσαι.Όπως κι εγώ
...που με ψάχνεις.Όπως κι εγώ
...που με μαθαίνεις.Όπως κι εγώ
...που μου δίνεσαι.Όπως κι εγώ
...που δεν αντέχεις.Χωρίς.Όπως κι εγώ
...που με ιχνηλατείς.Όπως κι εγώ
...που μου φανερώνεσαι.Όπως κι εγώ
...που γράφεις στο σώμα.Και στην ψυχή μου.Όπως κι εγώ
...που με ξέρεις.Πρίν να με μάθεις.Όπως κι εγώ
...που κλαις.Όπως κι εγώ
Που μαζί ταξιδεύουμε.Σε κόλαση και σε παράδεισο.Σε μέρες και νύχτες
Έτσι ξαφνικά.Απρόσμενα.Όταν τίποτα δεν περιμένεις.Όταν το κενό αντικρύζεις.Και στο παρελθόν παραμένεις.Όταν το παρόν φαντάζει χωρίς ουσία.Χωρίς προοπτική.Για παρόν.Και μέλλον
Ένα βλέμμα.Ζεστό.Βαθύ.Τρυφερό.Μια χειραψία.Ένα χαίρω πολύ.Που δεν είναι τυπικό.Και οι κουβέντες λιγοστές.Μουσική δυνατά.Παρέα όμορφη.Και να θες με όλους να μιλήσεις.Μα τα βλέμματα να συναντιούνται.Στα κρυφά.Όταν ο ένας δεν κοιτάει τον άλλον.Διερευνητικά.Λες και προσπαθείς να μαντέψεις.Τι;Ώρα να φύγεις.Από τώρα;Πρέπει.Μείνε να θες να πεις.Μα δεν...Θα τα ξαναπούμε.Μόνο αυτό καταφέρνεις
Κι ύστερα οι λέξεις.Το μέσον για να έρθεις πιο κοντά.Για να ανταμωθούν οι σκέψεις.Οι αφορμές.Οι αιτίες.Οι ζωές.Δυό ξεχωριστές.Ανόμοιες.Διαφορετικές.Μα και τόσο όμοιες.Στα ουσιώδη.Στα ζωτικά.Στα αληθινά
Στο πρίν.Στο τώρα.Στο μετά.Και πιο μετά απ΄το μετά.Να αισθάνεσαι την παρουσία.Και την απουσία.Να σου λείπει.Και να λείπεις.Να θέλεις.Να σε θέλει.Κι ας φοβάσαι.Κι ας φοβάται.Το πρίν.Το τώρα.Το αύριο.Τις πληγές που άνοιξαν.Και που ίσως ανοίξουν
Όχι ψέματα.Όχι ενοχές.Όχι πληγές.Μόνο αλήθειες.Κι όνειρα.Που γυρεύουν πραγματικότητα να γίνουν.Δύσκολο.Μα όχι ακατόρθωτο.Κι ας μην ξέρω.Κι ας μην ξέρει.Το πως.Μα ξέρουμε το γιατί.Γιατί σαν το γιατί κατέχεις τίποτα ίσως να μην είναι δύσκολο
Δυό χέρια μαζί.Ενωμένα.Για να προχωρήσουν.Στα ανηφόρια.Στα δύσκολα.Τα εύκολα.Στο μαζί και το χώρια.Που μαζί θα είναι.Που είναι όπου είσαι.Κι είσαι όπου είναι.Που θέλει.Και που θέλεις.Επιθυμείς.Λαχταράς.Να νιώσεις.Να δείξεις.Να γευτείς.Να δώσεις.Και να πάρεις.Ζωή
Κι η μέρα να γίνεται νύχτα.Κι αντίστροφα.Και τίποτα άλλο να μη θέλεις.Παρά να τις ζεις.Να ακούς.Να λες.Να φανερώνεσαι.Να αποκαλύπτεσαι.Με σοβαρότητα.Και με πλάκα.Να μαθαίνεις.Κάθε μέρα και πιό πολύ.Και το κενό,καινό να γίνεται
Σε μια άγνωστη γη να ταξιδεύεις.Προσκυνητής της να λογάσαι.Και μύστης.Και ιεροφάντης.Του ναού της.Του αβάτου της.Των χωμάτων.Και των καρπών της.Τόσο που να θες να ναυαγήσεις.Εκεί.Για πάντα κάτοικός της.Κι όχι παρεπίδημος.Ίσως γιατί κουράστηκες ανέστιος να τριγυρνάς.Και τώρα βρήκες την αληθινή πατρίδα.Επίγεια και ουράνια
Είπες πως έτσι είναι οι σχέσεις.Θέσεις.Συνθέσεις.Αντιθέσεις Ένα παλούκι που άπαξ και σου μπει ριζώνει μέσα σου.Κι άντε μετά να το βγάλεις.Γιατί γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς σου.Και σου είπα πως μου κάνεις πάσα.Την επόμενη ανάρτηση
Θα σου πω πως οι σχέσεις είναι σαν τη θάλασσα.Που θες να την ταξιδέψεις.Μόνο που δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στο ταξίδι αυτό.Γιατί έτσι είναι οι θάλασσες.Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.Κει που γαλήνιες τις βλέπεις,κει ανταριάζουν.Και σηκώνουν κύματα.Τεράστια και αδηφάγα.Που ζητάνε να σε καταπιούν.Να σε τραβήξουν στο βυθό τους.Να σε αφανίσουν.Και ή να σε κρατήσουν για πάντα εκεί ή να σε ξεράσουν ναυαγό
Δύσκολες είναι.Κρύβουν πόνο.Πόθο.Αφιέρωση.Οργή.Μίσος.Έρωτα.Ηδονή.Αγάπη Μα κρύβουν και φόβο.Για να μην απογοητεύσεις.Και να μην απογοητευτείς.Να μην πληγώσεις.Και να μην πληγωθείς.Και απαιτούν.Αλήθειες.Ειλικρίνεια.Δοτικότητα Σώμα και ψυχή.Ρίσκο
Σχέσεις που μαγνητίζουν.Και μαγνητίζονται.Που πότε σε πόλεμο σε οδηγούν και πότε σε ειρήνη.Με τον εαυτό σου.Με τον άλλον.Έτσι που να μην ξέρεις ποιός είναι ο νικητής και ποιός ο ηττημένος.Ποιός το θήραμα και ποιός ο θηρευτής.Εναλλαγή ρόλων.Πότε διάολος.Και πότε Θεός.Και συ ανήμπορος να είσαι να διαλέξεις.Με ποιανού το μέρος θα πας
Συνένοχος να αισθάνεσαι όταν κάτι δεν πάει καλά.Αυτόχειρας του παραδείσου ή της κόλασης.Τέρψη και παίδεμα ταυτόχρονα.Και ερωτηματικά.Που τις περισσότερες φορές τέτοια παραμένουν.Και κάθε φορά να απαιτούν σε αυτές να μαθητεύεις.Λες κι όσα έμαθες δεν είναι αρκετά.Πάντα αμάθητος θα είσαι.Και πάντα ο κίνδυνος θα παραμονεύει.Για κείνο το λάθος που μοιραίο θα αποβεί.Για να τινάξει τα θεμέλια στον αέρα.Αν υπάρχουν
Έτσι είναι οι σχέσεις.Δύσκολες.Επίπονες.Εκρηκτικές Σαγηνευτικές.Ηδονικές .Ενοχικές.Αφόρητες Πολεμικές.Κατακτητικές.Ανερμήνευτες
Κυριακή απόγευμα.Τέταρτος καφές.Τσιγάρα,δεύτερο πακέτο.Τώρα που γράφω,μούχρωμα έξω.Που λένε οι ποιητάδες.Το δικό μου χρώμα.Λέω εγώ.Σκέψεις ανάκατες
Άργησα.Συγγνώμη.Δεν το συνηθίζω. Θα το σκεφτώ.Άντε πάμε.Θα αργήσουμε [θα σε περίμενα.Όσο κι αν αργούσες...]
Να κάτσουμε εδώ;Καλά είναι.Μέσα βρε.Όχι έξω.Δεν έχει περάσει και το κρύωμα [δικαιολογία.Εν μέρει.Για να είμαστε οι δυό μας...]
Κρασί κόκκινο;Πάντα.Η αλήθεια είναι πως έχω πιεί και καλύτερο.Καλά,δε μας χαλάει κιόλας.Στην υγειά μας [και σε όσα θα έρθουν.Δεν το είπα...]
Διψάς.Κι άλλο νερό.Πόσο θα πιείς πια;Θα τρέχουμε και έχουμε και συνέχεια.Δεν πίνω ούτε μια γουλιά [λες και θα σβήσει τη μέσα μου φωτιά...]
Αμηχανία.Κοιτάς έξω.Αλλού.Ντρέπεσαι.Νιώθεις άβολα.Κομπλάρεις.Κι εγώ.Κάποιες στιγμές [δεν το δείχνω.Μ΄αρέσει να σε κοιτάω όμως.Και να χαμογελάω...]
Τσιγάρο.Ξανά και ξανά.Μ΄αρέσει που με προσέχεις.Ξενέρωτα τσιγάρα,σου λέω.Ψάχνεις για αναπτήρα.Μα που πήγαν,τόσους είχες [σ΄αγγίζω.Τυχαία.Δήθεν.Αμηχανία ξανά.Μα συνεχίζω...]
Να φύγουμε.Θα τους στήσουμε και θα περιμένουν.Πάμε για ταξί.Θα βρούμε;Θα βρούμε.Λίγο πιο κάτω [σταματάμε.Μια αγκαλιά.Κι ένα φιλί.Στη μέση του δρόμου.Ε,και;Αυτό θέλαμε...]
Στο αυτοκίνητο.Δίπλα δίπλα.Το χέρι σου στο χέρι μου.Καπνίζεις.Κάνω τζούρες απ΄τα ξενέρωτά σου.Άντε πια φτάσαμε.Καιρός ήταν [σαν να αρχίζουν να μ΄αρέσουν.Ίσως επειδή έχουν τη γεύση σου...]
Η ώρα περνάει.Γρήγορα.Πρέπει να φύγεις.Το ξέρω πως.Καταλαβαίνω.Μα πειράζει που δεν θέλω;Γιατί σε θέλω εδώ; [στο δείχνω.Εκεί.Κι αλλού.Αισθάνεσαι το ίδιο;Μάλλον...]
Επιστροφή στο σπίτι.Πρέπει να κοιμηθώ.Είμαι κουρασμένη.Αδύνατον.Ανάβω τσιγάρο.Υπερένταση.Σκέφτομαι.Όσα είπαμε.Κι όσα δεν είπα.Ακόμα μυρίζω το άρωμά σου.Να μην τ΄αλλάξεις.Μ΄αρέσει.Απ΄την πρώτη στιγμή μου άρεσε [σαν να είσαι εδώ.Σαν να έχω κάτι από σένα.Κρατάω αυτό που μου έδωσες.Χαμογελάω...]
Σε σκέφτομαι.Όλη μέρα.Πως να είσαι;Να κοιμήθηκες;Μιλάμε.Σ΄ακούω κάπως.Κάτι με φοβίζει.Δεν ξέρω τι ακριβώς.Με καθησυχάζεις.Μα φοβάμαι [σαν να αισθάνομαι πως κάτι έχω κάνει.Να μου το πεις θέλω αν.Περίεργο συναίσθημα...]
Ατέλειωτη μοιάζει η μέρα σήμερα.Κι εγώ να σε θέλω εδώ.Κοντά μου.Όχι μόνο σήμερα.Κι αύριο.Και κάθε αύριο.Για να μάθουμε μαζί.Να μοιραστούμε.Σκέψεις.Λέξεις.Σιωπές.Στιγμές Κι όπου μας βγάλει...
Ζήσε όπως επέλεξες να.Μέσα στις αλήθειες και τα ψέματά σου.Εγκλωβίσου κι άλλο.Αυτό ήθελες πάντα.Να μη μπορείς να ξεφύγεις.Κι ας έλεγες πως...Και ας πίστεψα.Πως αλήθειες μίλαγες
Κι ας μου έλεγαν.Δεν έβλεπα.Πως μπορείς να δεις όταν είσαι γοητευμένος;Ερωτευμένος;Όταν νομίζεις πως όλα τα μπορείς;Όταν όλα τα δίνεις; Όταν πιστεύεις πως όλα μπορούν να αλλάξουν;Επειδή ήθελες να αλλάξεις
Τίποτα απ΄όλα αυτά δεν έγινε.Κι ας διατηρούσα ελπίδες πως.Μέχρι πρίν λίγες μέρες.Που αποφάσισα να σε ψάξω.Όχι για να μάθω.Ήξερα.Μα για να συνειδητοποιήσω.Πως τίποτα δικό μου δεν θέλεις πια να ξέρεις.Ούτε που ρώτησες.Αν είμαι καλά
Δεν σου κρατάω κακία.Έτσι ήθελες.Έτσι έκανες.Επιλογή σου ήταν.Ελεύθεροι άνθρωποι που αποφασίζουν πως θα βαδίσουν στη ζωή.Με ή χωρίς.Χωρίς είπες.Ή μάλλον έδειξες.Δεν έχει σημασία.Η ζωή συνεχίζεται.Μόνο που δεν θα την περπατήσουμε μαζί.Κι ίσως ποτέ να μην ξανασυναντηθούμε.Δεν θα το επιδιώξω.Όχι πια
Και πως μετράς τον χρόνο;Ποτέ μου δεν κατάλαβα.Συμβατικά;Με τους δείκτες του ρολογιού;Σκίζοντας φύλλα απ΄το ημερολόγιο;Και λες,πάει μια μέρα ακόμη;Ένας ακόμη χρόνος;Κι όταν αγαπάς;Όταν ερωτεύεσαι;Όταν νοιάζεσαι;Πάλι τον χρόνο βάζεις μπροστά;Πως πρέπει να περάσει για να πεις πως τούτα τα μπορείς;Πως τώρα σου επιτρέπεται να;
Ένα παιδί έχει ξεμείνει μέσα μου.Ατίθασο.Ξεροκέφαλο.Που τον χρόνο δεν τον λογαριάζει.Πότε είναι λίγο ή πολύ,ποτέ μου δεν κατάλαβα.Το λίγο για πολύ ονομάτιζα.Και το πολύ για λίγο.Γιατί τα παιδιά δεν ξέρουν χρόνος τι θα πει.Κι ούτε τα ενδιαφέρει.Πότε είναι αργά ή γρήγορα.Για να αγαπήσουν.Να ερωτευτούν.Να νοιαστούν.Να αφιερωθούν.Όπου.Σε όποιον.Για πάντα
Πάντα χρόνο μου ζητούσαν.Για να σκεφτούν.Να αποφασίσουν.Να δουν τι θέλουν.Αν θέλουν.Τον έδινα.Απλόχερα.Χωρίς ποτέ να το σκεφτώ.Κι ας ήξερα.Ας καταλάβαινα.Πως να αποφύγουν προσπαθούσαν.Να φύγουν.Και τώρα.Ξαφνικά βρέθηκα εγώ χρόνο να ζητάω.Είδες πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή;Και τι ανατροπές επιφυλάσσει;Και τον ζήτησα.Για να σκεφτώ.Κι όχι να αποφύγω.Να δω στ΄αλήθεια τις αλήθειες μου.Να τις αντιμετωπίσω.Και στο τέλος,μαζί μ΄αυτές,εμένα
Δεν τα μπορώ τα παιχνίδια.Όχι αυτά που έχουν να κάνουν με της καρδιάς τις υποθέσεις.Που παίζεις για όσο.Και μετά,άντε γειά.Έκανα λάθος.Βιάστηκα.Μετάνιωσα.Δεν το μπορώ.Δεν το αντέχω.Να κάνω και να γίνομαι κομμάτια.Ελπίδες να πουλάω και μαζί τους να ξεπουλιέμαι.Βήματα μικρά.Μα σταθερά.Σίγουρα.Όσο σίγουρα μπορεί να είναι.Κι ούτε ο άλλος παιχνίδι στα χέρια τα δικά μου.Για να πάω παραπέρα.Για να ξεπεράσω.Χρησιμοποιώντας.Τί είναι οι καρδιές για να παίζεις μαζί τους;Και πόσα μπορούν να αντέξουν;
Παιδί κι εγώ.Παιδί κι ο χρόνος μου.Και το πάντα θέλω να είναι ο χρόνος ο δικός μου.Ξέρω θα μου πεις,πως πάντα δεν υπάρχει.Πάντα μπορεί να είναι οι στιγμές.Που τώρα ζούμε.Ζήσε τις και πάψε χίμαιρες να κυνηγάς.Μα σου ΄πα.Παιδί είμαι ακόμα.Που τολμάει να ονειρεύεται.Και να ελπίζει.Για πάντα να αγαπάει.Και όταν το πάντα θα σου πω,να ξέρεις πως για πάντα θα ΄ναι.Έτσι έμαθα.Έτσι είμαι.Κακό του κεφαλιού μου
Μα όλα τα παιδιά έτσι δεν κάνουν;Γι΄αυτό σου λέω.Παιδί είμαι.Κι έτσι θα παραμείνω.Και δεν σκοπεύω να μ΄αλλάξω
Λένε πως κάθε παιχνίδι έχει τους δικούς του κανόνες.Για να μπορείς να παίζεις.Τίμια.Για να μην κλέβεις.Για να ξέρεις αν είσαι κερδισμένος ή χαμένος.Κι οφείλεις να τους υπακούς.Να τους σέβεσαι.Και με αυτούς να βαδίζεις.Να δίνεις τις μάχες σου.Να μην ξεγελάς.Και να μην ξεγελιέσαι.Με ανοιχτά χαρτιά να παίζεις και να σέβεσαι το συμπαίκτη.Τον αντίπαλο.Λένε πως είσαι ελεύθερος να τους απορρίψεις.Ή να τους αποδεχτείς.Κανόνες κι όρους ξεκάθαρους.Που οφείλεις από τα πρίν να γνωρίζεις.Για να μην πέσεις στην ενέδρα.Στην παγίδα που σου στήνουν τα παιχνίδια.Κι ενίοτε στη συνωμοσία τους.Όταν θέλουν να σε κερδίσουν.Και χαμένο να σε λογαριάσουν.Για να σου πουν πως κέρδισαν
Λένε πως κι ο Έρωτας ένα παιχνίδι είναι.Και σαν κάθε παιχνίδι που σέβεται τον εαυτό του,οφείλει κι αυτός κανόνες να τηρεί.Για να ξεχωρίζουν στο τέλος οι νικητές απ΄τους χαμένους.Λέω...Πως ναι παιχνίδι είναι.Μα κάθε φορά παίζει κατά πως θέλει αυτός.Κείνος δημιουργεί κανόνες κι ο ίδιος τους αρνιέται.Αρένα είναι και θέλγητρο της ηδονής.Και σύ μονάχος στα δίχτυα του να πιάνεσαι.Δεν σε αναγκάζει στο άρμα του να ανέβεις.Μονάχος ρίχνεσαι βορά στις άγριες διαθέσεις του.Εθελοντής στον πόλεμο κινάς κι ούτε που ξέρεις αν θα γυρίσεις.Και πως.Νεκρός ή ζωντανός.Θύτης ή θύμα.Θήραμα ή θηρευτής.Κατακτητής ή λεηλατημένος.Ανάλογα την έκβασή του
Λένε πως είναι δύσκολο να γιατρευτείς.Απ΄την αρρώστια του Έρωτα.Σαν στο παιχνίδι του αφεθείς,την πείνα και τη δίψα του θα αποζητάς πάντα για μεταλαβιά.Ως ίαμα.Κι ας ξέρεις πως ίαση δε θα ΄χεις.Της κατακόμβης του αιχμάλωτος θα στέφεσαι κι ας σε βαραίνουν τα δεσμά του.Δραπέτης θα λαχταράς να γίνεις,μα την ελευθερία σου δεν θα ξέρεις τι να την κάμεις.Και νικημένος θα επιστρέψεις πάλι.Ελπίζοντας τούτη τη φορά για ισοβίτη του να σε λογαριάσει
Έμαθα πια πως πολλές φορές ενάντια στους κανόνες του πήγα.Κείνους που σε προειδοποιούν πως μια λανθασμένη κίνηση θα σου στοιχίσει την παρτίδα.Ίσως και να σημάνει το τέλος του παιγνίου.Και έπαιξα με ανοιχτά χαρτιά.Χωρίς όρους και κανόνες.Κι ας έβλεπα τα σημάδια.Πως το παιχνίδι ήταν εξαρχής χαμένο.Ή μήπως στημένο;Αγνόησα τις προσταγές της λογικής και αφέθηκα στα παραγγέλματα της καρδιάς.Στους κτύπους της.Κι ας ήταν στο φινάλε λάθος.Στο μετά.Τι σημασία έχει το μετά,αν το τώρα δεν μπορείς να ζήσεις.Και δικό σου να το κάνεις.Για όσο κρατάει.Για στιγμές.Κι ας έχασα.Κι ας κέρδισες.Λένε πως κείνος που κερδίζει τα παίρνει όλα.Γιατί είναι ο νικητής.Και κείνος που χάνει,τα πάντα χάνει.Και απομένει μόνο με αναμνήσεις.Με θύμησες.Με πληγές.Που αργούν να επουλωθούν.Κι ίσως και να μην
Που να ΄σαι;Ερώτηση που παραπέμπει σε χρησμό.Με σίγουρη όμως την απάντηση.Όχι διφορούμενη.Οριστική τούτη τη φορά.Γιατί ξέρω.Τότε γιατί ρωτάω;
Έτσι.Για την ερώτηση.Για την απάντηση.Για το θα ΄πρεπε.Που θα ΄θελα.Που ξέρω πως δεν πρέπει να θέλω.Χαμογελάω.Γιατί αναρωτιέμαι;Τι να φταίει;Μερικά ποτηράκια παραπάνω,ίσως.Και πολλά γειά μας.Σε αντιγράφω τώρα.Το ξέρω. Μα δεν με πειράζει.Φαντάζομαι ούτε εσένα
Κερασμένα από τον Τάσο.Κερασμένα στον Τάσο.Που μεγαλύτερος φαίνεται.Κι όχι για είκοσι εφτά.Κρίμα.Όχι,βρε γι΄αυτό.Για το άλλο.Γιατί θα ΄πρεπε.Να το ξέρει.Να το πει.Να θυμηθώ να του το πω.Να το μάθει.Αν ξαναπάμε.Να μας το πει.Για να αναρωτηθώ πάλι.Θα ΄πρεπε,ναι.Μα που να ΄σαι;
«Είσαι καλά;Άσπρισες;». Καλά είμαι.Έτσι λέω.Αλήθεια ή ψέμματα;Θα ΄πρεπε.Να ξέρω.Να ξέρεις.Που να ΄σαι.Που να ΄ναι.Ξέρω.Εσύ ξέρεις;Άντε γειά μας.Και στη δική τους.Κι ας μην ήταν εκεί.Ή μήπως ήταν;Φτάνει η φυσική παρουσία και μόνο για να νιώσουμε κάποιον κοντά μας;Ή μήπως φτάνει που είναι ενώ δεν είναι;Γιατί είναι στη σκέψη μας;
«Ξεκόλλα». «Μα τι της λες της κοπέλλας;». «Αφού σου είπα.Πως είμαι σε φάση αποθεραπείας». Σιγά μην είσαι.Που να ΄σαι;Γιατί είσαι αλλού,ενώ εδώ θα ΄πρεπε να ΄σουν;Σιγά ρε.Εσύ νομίζεις πως θα ΄πρεπε.Εκείνος όμως;Εκείνη;Δεν ήταν.Γιατί δεν ήθελε.Αν το ήθελε,θα ήταν.Χωρίς πρέπει.Χωρίς ερωτήσεις.Χωρίς χρησμούς.Έστω και με σίγουρες απαντήσεις
Έλα,να πιούμε.Έναν ακόμη χρησμό.Κόκκινο.Για αυτούς που ήταν.Που ήρθαν.Για όσους δεν ήταν.Δεν ήρθαν.Γιατί δεν τους καλέσαμε.Χμμ...και να...σιγά που θα... Τί κοστίζει ρε,μια απάντηση;Ένα, είμαι καλά;Ένα, επίσης;Ένα, ευχαριστώ;Έστω,ένα άι σιχτίρ;Πολλά.Ίσως και τίποτα.Κοίτα τώρα που θα αναγκαστώ να καταφύγω πάλι στους χρησμούς.Αλλά και πάλι ξέρω πως απάντηση δε θα πάρω.Γιατί τώραέχουν πεισμώσει.Και δεν γουστάρουν απαντήσεις.Κι ούτε πρόκειται.Κι ας θέλουν να είμαστε φίλοι.Σιγά μη θέλουν.Αν ήθελαν,θα είμαστε
«Μη γράφεις τόσα βρε κορίτσι μου.Κουράζομαι.Άσε που δεν τα καταλαβαίνω κι όλα». Νομίζεις πως δεν.Αφού τα καταλαβαίνεις.Κι ας λες πως χάνεις τη μπάλα.Τώρα θα τη βρείς.Και θα την αποδεχτείς.Θα την κρατήσεις.Θα την αγαπήσεις.Γιατί μόνο έτσι θα προχωρήσεις
Άντε να φεύγουμε.Θα κλείσει το μαγαζί.Τελευταίοι μείναμε.Εμείς.Κι ο Τάσος.Κι η...πως τη λένε;Να θυμηθώ να ρωτήσω.Τη Σοφία.Του Τάσου,βρε.Μη μπερδεύεσαι. Που να ΄σαι;Κι εσύ...Κι εσύ...Κι εσύ...Κι εσύ...Κι εσύ...Κι εσύ...Για σένα δε ρωτάω.Ξέρω.Μα και που ...πάλι θα πέσω στην παγίδα.Που να ΄σαι;Θα ΄πρεπε; Μπα.Γιατί όπως είπες κι εσύ,δεν πρέπει.Δεν θα...Γιατί είναι σκληρό το πρέπει.Είσαι ή δεν είσαι.Επειδή το θέλεις.Ή δεν το θέλεις
Πίνω μια γουλιά καφέ.Τρίτος απ΄την ώρα που ξύπνησα.Ανάβω τσιγάρο.Εδώ έχω χάσει το μέτρημα.Πληκτρολογώ λέξεις.Χωρίς συνοχή.Χωρίς νόημα ίσως.Ε,και;Όλα θα ΄πρεπε να έχουν μια φυσιολογική ροή;Αν ναι,σήμερα δεν το ΄χω.Είναι και το κεφάλι βαρύ.Να φταίει που δεν κοιμήθηκα πολύ,ενώ θα ΄πρεπε;Που δεν ήπια πολύ νερό;Κι ας το έλεγες εσύ.Που ενώ δεν κάνει κρύο εδώ που είμαι,εγώ κρυώνω;Ή να φταίει άραγε ο χρησμός;Που και απόψε την ίδια ερώτηση θα του κάνω «Που να ΄σαι;»
Και ξέρεις ποιά θα είναι η απάντηση;Η δικιά μου;Όπου και να ΄σαι,να ΄σαι καλά.Γιατί αυτό θέλω.Γιατί έτσι θα ΄πρεπε...
Πάμε για άλλα
Χρησμούς
Θα ΄πρεπε
Που να ΄σαι...
Καλησπέρα...
υ.γ.Αφιερωμένο.Στην χθεσινή παρέα.Του Χρησμού.Μαζί με ένα Ευχαριστώ....
Μια τυχαία συνάντηση.Ένα βράδυ περίεργο.Ήρθε φορώντας το πιο όμορφο χαμόγελο.Το είχα ξαναδεί είναι η αλήθεια.Και τώρα πάλι.Γι΄αλλη μια φορά.Μόνο που δεν το παρατήρησα.Όχι όσο θα έπρεπε.Γιατί νόμιζα πως γι΄αλλού το είχε χαρισμένο.Έπιανα τον εαυτό μου να το σκέφτεται ξανά και ξανά...Γιατί άραγε;Τί να ήταν αυτό που με έκανε να το αποζητώ;Και να θέλω ξανά να το αντικρύσω;Δεν το ήξερα.Μέχρι που το γύρεψα.Να το συναντήσω.Και από κείνη τη στιγμή ήξερα πως το είχα δικό μου.Νόμιζα πως...
Με περίμενε πάντα στο ίδιο μέρος.Ποτέ δεν αλλάξαμε σημείο συνάντησης.Εκεί ανταμωθήκαμε για πρώτη φορά.Εκεί και για τελευταία...
Λάτρευε,έλεγε,τις λέξεις μου.Μα και τις σιωπές μου.Που φανέρωναν όσα δεν τολμούσα να αρθρώσω.Και τις αποζητούσε συχνά.Κάποιες φορές τις προκαλούσε κιόλας.Γιατί μέσα απ΄αυτές με μάθαινε.Όπως κι εγώ...Απέστρεφε το βλέμμα συχνά.Γιατί φοβόταν.Μήπως και διαβάσω τα κρυμμένα μυστικά.Μήπως και αποκρυπτογραφήσω κάθε σκέψη.Κι άλλοτε το μόνο που έκανε ήταν να με κοιτάζει με τις ώρες.Όπως κι εγώ.Δεν το ήθελε,έλεγε.Γιατί αισθανόταν αμήχανα.Γιατί ντρεπόταν.Μα δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.Ήθελα να κλείσω μέσα μου εκείνο το βλέμμα.Το υπέροχα μελαγχολικό που ξυπνούσε όλες μου τις αισθήσεις...
Κι είπε πως ήθελε να προχωρήσει.Να αφήσει πίσω το παρελθόν.Μα φοβόταν.Γιατί κείνο το γαμημένο παρελθόν στοίχειωνε το παρόν.Το τώρα μας.Τις στιγμές μας.Τις ζωές μας τις ίδιες...
Μου φανέρωσε τα πάντα.Τα μυστικά και τα όσα λαχταρούσε.Κι εγώ το ίδιο.Πως θα μπορούσα αλλιώς να κάνω αφού είχα μια παράξενη διαίσθηση πως τούτη τη φορά όλα διαφορετικά θα ήταν;Πίστεψα στα λόγια.Και σε όσα είδα πίσω από αυτά.Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κάνω αφού είμασταν ίδιοι;Σκεφτόμασταν και αντιδρούσαμε κατά τον ίδιο τρόπο;...
Με πλησίασε.Κι ήρθαμε πολύ κοντά.Ανοίξαμε τις ψυχές μας και μοιραστήκαμε τα όνειρά μας.Κι όταν πλησίασαν και τα κορμιά μας, κι έγιναν ένα...τότε δίστασε.Έκανε πίσω.Και απομακρύνθηκε...
Μέσα στη βροχή χάθηκε και ακόμα ψάχνω τα ίχνη που δεν σβήστηκαν...Στο μέρος που περίμενε πάντα...εκεί στέκω και περιμένω.Κι ας ξέρω πως δεν θα φανεί ποτέ ξανά...
Και κολλάς στις λέξεις.Κολλάει το μυαλό.Και θυμάται.Και φαντάζεται.Και πλέκει σενάρια.Αμφισβητεί πολλές φορές.Την ορθότητα των επιλογών του.Και δυσανασχετεί.Γιατί να ελπίζει το ανέφικτο;Γιατί να περιμένει;Τί στ΄αλήθεια μπορεί να περιμένει όταν ξέρει;Παιχνίδια στήνει.Αρνούμενο να κάνει διαγραφές.Στα όσα ειπώθηκαν.Στα ανείπωτα.Στα όσα περίμενες και ποτέ δεν ήρθαν.Στα όσα ήρθαν και προσπέρασαν.Στα ίσως και τα μήπως.Σε ερωτήματα που μόνο εσένα βασανίζουν.Στο γεγονός πως πάλι αφέθηκες να πιστέψεις.Πως εμπιστεύθηκες ξανά.Στις στιγμές.Στα όσα προηγήθηκαν...
Πως οι άνθρωποι λησμονούν τόσο γρήγορα όσα πιστεύουν;Και τα αναιρούν;Μέσα σε μια νύχτα;Γιατί παρουσιάζονται τόσο διαφορετικοί απ΄αυτό που στ΄αλήθεια είναι;Γιατί αυτή η αναντιστοιχία λόγων και πράξεων;Και μετά;Άραγε πως αισθάνονται μετά;Όταν αυτοαναιρούνται;...
Θαρρώ πως τούτα τα ερωτήματα δύσκολο πολύ να απαντηθούν Κι αν γίνει αυτό...πάντα κάποια άλλα θα εγείρονται στη θέση τους Σαν αντίλογος.Γιατί τα παιχνίδια του μυαλού δεν ελέγχονται.Δεν ορίζονται.Δεν υπακούουν σε κανόνες και προστάγματα.Δεν υπόκεινται σε ελέγχους.Ούτε σε διαταγές.Τον χρόνο κάνουν σύμμαχό τους.Για να τον ορίζουν.Οριζόμενα απ΄αυτόν
Το δικό τους κάνουν πάντα.Χωρίς να σε ρωτάνε αν θέλεις να παίξεις...
Καληνύχτα...
υ.γ. Αφιερωμένο.Σε σένα, που σε παρόμοια παιχνίδια μπλέκεις...
...στις ώρες του «χαμού» μου,αρκεί ένας σου ψίθυρος για να μου υπενθυμίσει ποιά είμαι.Όταν λυγίζω.Όταν με ξεχνάω.Όταν τα πάντα θέλω να παρατήσω και μακριά από τον κόσμο να κρυφτώ.Και γίνεσαι το καταφύγιό μου
...τις χαρές μου τις ονομάζεις χαρές σου και τον πόνο μου πόνο σου.Που μοιραζόμαστε όλες τις δύσκολες και εύκολες στιγμές μου
...όταν ψάχνω απαντήσεις σε αναπάντητα γιατί και χάνομαι στους λαβύρινθους ερωτήσεων που πάντα τέτοιες παραμένουν,δίπλα μου σε βρίσκω
Χρόνια τώρα στέκεις πάντα στο πλευρό μου.Συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης.Φωτεινό αστέρι τις νύχτες που αργεί να ξημερώσει.Ή που δεν ξημερώνει και καθόλου
Σημάδι και πυξίδα είσαι, που οδηγεί τα βήματά μου σε δρόμους επιστροφής που την ύπαρξή τους έχω λησμονήσει.Γιατί χάνομαι σε μαύρα σκοτάδια και το γαλάζιο του ουρανού φαντάζει τόσο μακρινό.Και απρόσιτο
Κυματοθραύστης είσαι όταν σηκώνω παλίρροιες θυμού και απογοήτευσης.Λιμάνι που αράζω το καράβι της ψυχής μου όταν κλυδωνίζεται από ανέμους που αποζητούν να το βουλιάξουν.Και κύματα αδηφάγα που να το καταπιούν γυρεύουν και να το αφανίσουν σε απύθμενους ωκεανούς
Για Σένα που όσο και να θέλω να μιλήσω, λέξεις κατάλληλες αδυνατώ να βρω.Γιατί είναι τόσο φτωχές για να σε περιγράψουν.Και το μεγαλείο της υπεροχής σου να φανερώσουν
Είσαι εδώ.Δίπλα μου.Κοντά μου.Από πάντα.Το ήξερα.Το ένιωθα.Μα χρειάστηκε να φτάσω στο τέρμα.Γιατί δεν γινόταν αλλιώς.Να καταδυθώ στις εσχατιές της ύπαρξής μου.Να δοκιμάσω τα όρια.Και τις απαντοχές μου.Να μη μπορώ να με καταλάβω.Ακατανόητη και τόσο περίπλοκη μέσα στην απλότητά μου να αισθανθώ,τόσο που να μη μπορώ να με πλησιάσω.Και τα βήματά μου να οδηγώ σε μονοπάτια κυκλωμένα από γκρεμούς
Έπρεπε να δοκιμαστώ.Και να με δοκιμάσω.Να πάρω αποφάσεις που θα καθόριζαν τη μετέπειτα πορεία μου.Χαμένη σε σκέψεις που δεν οδηγούσαν πουθενά.Και πάντα με ένα γιατί να ψάχνει το γιατί ,έτοιμο να με κατασπαράξει.Να με αφανίσει.Βεβαιότητες που έγιναν ερωτηματικά και αμφιβολίες.Σιγουριές που κατέρρευσαν μέσα σε μια νυχτιά.Ανατροπές που δεν ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω.Που μάλλον ανίδεη στάθηκα μπροστά τους και απορημένη.Μη θέλοντας να τις ονοματίσω.Να τις παραδεχτώ.Να τις αποδεχτώ.Και μπροστά να βαδίσω.Φιλιωμένη μαζί τους
Όλες τούτες τις ώρες είχα Εσένα.Που με ήξερες καλύτερα κι από μένα.Που μπορούσες να διαβάζεις τις πιο μύχιες σκέψεις μου.Που δεν μπορούσα να σου κρυφτώ γιατί πάντα από τα πρίν γνώριζες τί είχε συμβεί.Και τί θα ακολουθούσε.Που έφτανε μόνο μια ματιά σου για να καταλάβεις.Τί ένιωθα.Πόσο αδύναμη αισθανόμουν.Πόσο χαμένη.Πόσο ευτυχισμένη
Πάντα οι λέξεις σου βάλσαμο ήταν για μένα.Οι σιωπές σου, που αγκάλιαζαν τα ξεσπάσματά μου.Η αγκαλιά σου,που πάντα ανοιχτή ήταν για να κουρνιάσω όταν όλα ήθελα να τα παρατήσω.Όταν τίποτα δεν είχα να περιμένω.Και από πουθενά να πιαστώ.Πάντα μου έδινες το κουράγιο να ελπίζω πως τίποτα δεν είχε χαθεί.Τίποτα δεν είχε τελειώσει οριστικά.Ποτέ δεν μου αρνήθηκες τίποτα.Μου αφιέρωνες τον χρόνο σου για να με κάνεις να καταλάβω.Με συμβούλευες και μου ζητούσες να μην κάνω τα ίδια λάθη.Κι εγώ σου έλεγα πως δεν...Και τα ξαναέκανα.Συνέχεια.Ακόμη και τότε με δικαιολογούσες.Δε λέω,θύμωνες: «μα είσαι τόσο μαλάκας;τί λέγαμε χθες;πρίν μερικές ώρες;Συ δεν ήσουν που έλεγες πως έτσι πρέπει να αντιδράσεις;Και με το που χωρίσαμε,τα ακριβώς αντίθετα έκανες;ό,τι και να λέω χαμένο πάει...».Όχι πως δεν έβλεπα το λάθος.Το έβλεπα.Μα πήγαινα καταπάνω του.Με το πόδι συνεχώς στο γκάζι.Λες και το φρένο ήταν μια λέξη ανύπαρκτη για μένα.Λες κι ηδονή του με ξαναγεννούσε.Ακόμη και τότε εκεί.Δίπλα μου.Κοντά μου.Να με στηρίζεις.Σεβόμενη τις όποιες αποφάσεις μου.Τις επιλογές μου
Σου υποσχέθηκα πως η πρώτη μου ανάρτηση για τον καινούργιο χρόνο θα είναι αφιερωμένη σε Σένα.Και να ΄μαι τώρα εδώ.Για Σένα μόνο να γράφω.Και να μιλάω.Για Σένα που ξέρω.Που μέρα τη μέρα μαθαίνω όλο και περισσότερο.Που δεν γίνεται να μη σε δω.Να μη σου μιλήσω. Έχω κρατημένο το μήνυμα σου.Ένα απ΄τα πολλά: «με τα φαντάσματα βγαίνεις;».Λογική απορία όταν σε έψαξα προχωρημένη νύχτα.Για να σου πω...στην ουσία μια μαλακία.Χμμ...ξέρω πως έχεις ακούσει πολλές τέτοιες από μένα.Μα ξέρω πως και χωρίς αυτές δεν θα μπορούσες να κάνεις.(Ώρες ώρες με προκαλείς κιόλας να στις πω,μωρό μου.Δεν φταίω εγώ!!).Που σε τρέχω και σε γκαζώνω για να μου βρείς ό,τι χρειάζομαι.Και που ποτέ δεν με άφησες παραπονεμένη...Που δεν γίνεται να μη σε νοιάζομαι.Και να στο δείχνω.Όσο μπορώ.Όπως το μπορώ.Γιατί ξέρεις πως δεν μιλάω πολύ
ΕΣΥ.Πρόσωπο σημαντικό στη ζωή μου.Και αναντικατάστατο.Μια από τις βεβαιότητές μου.Τις έστω λιγοστές.Μα πάντα και για πάντα τέτοιες
Σ΄ευχαριστώ για το χθες.Το τώρα.Το αύριο.Για τις στιγμές μας.Για όλα.Και όσα θα έρθουν.Και που μαζί θα τα περάσουμε.Για τη στήριξη που απλόχερα μου προσφέρεις στις αδύνατες στιγμές μου.Που είναι πολλές.Που ποτέ και τίποτα δεν μου αρνήθηκες.Που μπορείς και βλέπεις πίσω από μένα.Πρίν από μένα.Γι΄αυτό το γαμημένο,αλάνθαστο ένστικτό σου που πάντα σωστό βγαίνει.Όσο κι αν κάποιες φορές παρακαλάω να διαψευστείς.Μάταια...
Μα πάνω απ΄όλα Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που υπάρχεις στη ζωή μου.Και με αφήνεις να υπάρχω στη δική σου
Κάποτε σου είχα ζητήσει μια χάρη.Την ίδια θα ζητήσω και τώρα.Και ξέρω πως δεν θα μου την αρνηθείς.Ούτε αυτήν τη φορά.Όπως ποτέ δεν έπαψες να κάνεις
Να με προσέχεις Να με προσέχεις,μάτια μου
Καληνύχτα...
υ.γ. Και πως θα μπορούσα να σου αρνηθώ τα τραγούδια που τόσο αγαπάς;
Επειδή πρέπει να φύγεις.Επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή Φύγε ήσυχα.Ήρεμα.Όπως πρέπει σε όσους αποχωρίζονται Όπως θα πρέπει να...Χωρίς παράπονα.Δάκρυα.Κατήφεια
Με χαμόγελο.Έτσι θέλω να σε αποχαιρετίσω.Σιωπηλά Και να σου ψιθυρίσω ξανά και ξανά.Ευχαριστώ.Για όσα μου έδωσες Όσα έφερες.Όσα για πάντα θα πάρεις μαζί σου.Για τις στιγμές που έζησα Μαζί σου.Με κείνην.Με τον άλλον.Με μένα
Γιατί δεν μου πήρες μόνο.Δεν έγραψες μόνο τέλος.Έγραψες και αρχές.Καινούργιες.Που όσο περνάει ο καιρός τόσο τις γουστάρω Τόσο τις νιώθω να έρχονται πιό κοντά μου.Κι εγώ να τους αφήνομαι και αντίσταση να μη θέλω να προβάλλω.Αδύναμη να στέκω απέναντί τους Και το μόνο που μπορώ να θέλω είναι να τις αγκαλιάζω.Και να μην τις αφήνω Μέσα μου να τις κρατώ και πάντα για αρχές να τις λογαριάζω,όσος χρόνος κι αν περάσει.Κάτι μου λέει πως θα αγαπήσω τις νέες μου αρχές.Καθόλου πρωτότυπο για μένα θα μου πεις...
Κι εσύ που έρχεσαι...
«Να μ' αγαπάς να 'σαι παιδί να μ' αγαπάς σαν τη ζωή σου Να 'σαι φωτιά να 'σαι βροχή όσο κορμί τόσο ψυχή»
Μμμμ...σε φαντάζομαι όμορφο.Γοητευτικό.Γεμάτο εκπλήξεις Ευχάριστες.Όμορφες Αισθησιακό.Ερωτικό.Να σκορπάς στο πέρασμα σου μόνο Έρωτα.Και τις στιγμές του Μόνο Αγάπη.Κι ό,τι αυτή συνεπάγεται Κι εγώ...να θέλω να σε ζήσω με όλες μου τις αισθήσεις.Και καμία να μη μείνει παραπονεμένη.Να σε ζήσω.Αυτό θέλω.Μέχρι το τέλος
Σε φαντάζομαι να μου δίνεις χρόνο.Απλόχερα Για να μάθω.Να με μάθω πάλι απ΄την αρχή.Εμένα.Και τους άλλους Να αγαπήσω.Ξανά και ξανά.Μέχρι θανάτου Να επανορθώσω ό,τι κακό μπορεί να έχω κάνει Να διορθώσω τα λάθη μου.Κι είναι πολλά Να προχωρήσω εκεί που από δειλία δεν έφθασα με τον άλλον.Χθες Να είμαι πιό συνεπής στις υποσχέσεις που θα δώσω Να σταθώ πιό γενναία απέναντι στις αποφάσεις που θα πάρω.Κι ας ξέρω πως μπορεί να είναι και λάθος Να πολεμήσω το θυμό που μπορεί να μου γεννηθεί Να μπορώ να κρατάω πάντα ανοιχτό το παράθυρό μου στην ελπίδα Να αλλάξω χωρίς ποτέ να αλλάξω Να μπορώ να μετουσιώνω τις λέξεις σε αισθήματα και τα όνειρα σε σκιρτήματα της ψυχής Να ξαναγεννιέμαι κάθε που πεθαίνω Να ζω το σήμερα λες και δεν πρόκειται να υπάρξει αύριο Να γίνομαι δώρο σε όσους μπορούν και ξέρουν να δέχονται.Δώρο απρόσμενο Να μπορώ να λέω καλημέρα στο τώρα.Στο χθες.Μα και στο αύριο Να μεγαλώσω δίχως να με χάσω Να υποδέχομαι τη Ζωή σαν μια ακριβή αγαπημένη.Να την γητεύω.Και κείνη να μου φανερώνεται Να ονειρεύομαι.Μα να μην είμαι η μόνη που το κάνει Να ιχνηλατώ τα όρια της απαντοχής μου και όλο να την επιμηκύνω Να συνεχίσω να παθιάζομαι.Μέχρι τα άκρα Να μου φέρνεις πίσω ό,τι πολύ λαχτάρησα.Πόθησα.Λάτρεψα Όσους...
Να...και να...και να.... Και τέλος να μην έχει για
Τα όμορφα που είναι μπροστά μας.Τα ουσιώδη.Τα αυθεντικά Τα όσα ευχάριστα μας εκπλήσσουν.Και μας κρατάνε ζωντανούς
Για όσα δεν είπα.Δεν έκανα.Δεν θέλησα.Δεν πρόλαβα.Δεν μπόρεσα Για τα λάθη.Τις αστοχίες.Τις παραλείψεις.Τις αναβολές Τις ανατροπές.Τις υπερβολές.Τις αδυναμίες.Τα διλήμματα Για τις λεπτομέρειες που μου ξέφυγαν.Το χάδι που δεν έδωσα Που δεν ήμουν εκεί.Όταν θα έπρεπε να.Που ξέχασα.Που θυμήθηκα Που αμφισβήτησα.Που απέρριψα.Που παραιτήθηκα Που οργίστηκα.Που θύμωσα.Που σώπασα.Που δεν σώπασα Που φαντάστηκα.Που διέγραψα.Που λιποτάκτησα.Που διαιρέθηκα.Που εξιδανίκευσα
Συγγνώμη...
Που δεν έφυγα όταν έπρεπε.Που δεν πάλεψα όσο θα μπορούσα.Που επέστρεψα Που δεν άλλαξα.Που δεν χώρεσα στο λίγο.Ούτε στο πολύ Που αναίτια γιόρτασα.Που ξοδεύτηκα.Που έλειψα απ΄τις στιγμές.Απ΄τη Ζωή Που δεν εκτίμησα.Που δεν μοιράστηκα,ίσως.Που δεν υποψιάστηκα Που δέχτηκα χωρίς αντίρρηση.Που δεν αγκάλιασα πάντα όσα αγάπησα Όσους αγάπησα.Που αρνήθηκα να δω την αλήθεια κατάματα Που απελπίστηκα.Που σταύρωσα.Και σταυρώθηκα
Συγγνώμη...
Που απογοήτευσα.Που δεν ήμουν ό,τι οι άλλοι θα περίμεναν να είμαι Που παραπλάνησα.Που στάθηκα αναποφάσιστη.Που πλήγωσα Που πίκρανα.Που δεν αφιερώθηκα σε όσους θα ήθελα.Που έστρεψα αλλού το βλέμμα.Που ορκίστηκα και έσπασα τους όρκους.Που επιθύμησα τα όχι Και αναδιπλώθηκα στα ναι.Που παραστράτησα σε λάθος παραγγέλματα Που στάθηκα ανήμπορη να λύσω τα αινίγματα.Που δεν άκουσα τα όσα μου ψιθύρισαν.Που φοβήθηκα τα θέλω μου.Που απαρνήθηκα τα όνειρά μου Που σκόρπισα τις προσδοκίες μου.Που δεν φώναξα πως είμαι εδώ Που δεν σεβάστηκα τις επιθυμίες όσων αγάπησα.Που δεν αφουγκράστηκα τις ανάγκες τους.Που δεν στάθηκα στο πλάι τους.Που λάθος τούς ερμήνευσα Που δεν κατάλαβα.Που δεν κράτησα τις υποσχέσεις που έδωσα Που συνέχισα να κάνω όλα όσα είπα πως ποτέ ξανά δεν... Που δεν τους είπα πως τους αγαπάω.Που δεν το έδειξα.Που δεν τους προειδοποίησα για μένα.Που δεν τους προφύλαξα από μένα Που τους φόβισα .Τους κούρασα.Τους μάτωσα.Τους έχασα
Φεύγεις.Σε λίγες μέρες.Είτε το θέλεις είτε όχι.Νομοτέλεια,σου λέει.Φτιάχτηκες για να κρατάς μόνο έναν χρόνο.Και μετά να δίνεις τη θέση σου.Σε έναν άλλον.Που θα είναι άλλος.Ή μήπως θα είναι ο ίδιος;Δεν μπορεί να είναι ο ίδιος.Δεν του πρέπει.Αλλιώς τί νόημα θα είχε η διαδοχή σου;Πως να αισθάνεσαι άραγε;Να χαίρεσαι;Να λυπάσαι;Έκανες όλα αυτά που θα ΄θελες;Ή κάποια έμειναν στη μέση;Ή μήπως δεν έγιναν καθόλου;Έχεις στ΄αλήθεια απαντήσεις;Ή μόνο ερωτήσεις;Έδωσες;Πήρες;Έφερες;Καινούργιες αρχές;Έγραψες το τέλος;Αρχίζοντας απ΄την αρχή;Στέρησες;Ή μήπως στερήθηκες;Έταξες.Υποσχέθηκες.Τα τήρησες όλα;Ή μήπως τα αφήνεις στον επόμενο;Για να έχει κάτι από σένα.Για να σε συνεχίσει.Με καινούργιες αρχές.Με ένα νέο τέλος...
Μου ΄ταξες.Μου υποσχέθηκες.Τα τήρησες.Και τα αναίρεσες.Σήμερα θα σου μιλήσω για το τέλος.Ή μάλλον για τις αρχές που έκανες τέλος.Που τις τελείωσες.Οριστικά.Οριστικά;Χμ..το τέλος είναι πάντα τέλος,μου ΄χες ψιθυρίσει πρίν λίγο καιρό.Πόσο θα ΄θελα να μη σε πιστέψω.Και ψεύτη να σε βγάλω.Μα έλα που επιβεβαιώνεσαι.Διαψεύδοντάς με.Όμως...
Το τέλος δεν γράφεται πάντα.Ούτε λέγεται.Μια καληνύχτα,ένα «θα τα πούμε...»μπορεί να σημάνει το τέλος.Κι ας μην υπάρξει αντίο.Ούτε αποχαιρετισμός.Το νιώθεις όταν έρχεται.Όταν σε πλησιάζει.Όταν σου φωνάζει: «δες με,είμαι κοντά σου.Σε λίγο σε φτάνω.Για να σε ανταμώσω...».Κι ας μην το πιστεύεις.Κι ας μη θέλεις να το δεις.Ίσως και να εθελοτυφλείς.Ίσως και να κρατάς ελπίδες.Πως μπορείς να το ανατρέψεις.Να το ακυρώσεις.Να μην το αφήσεις να γραφτεί.Ως τέλος.Και να το κάνεις αρχή.Μια αρχή καινούργια...
Για όσα «τέλος» μου έφερες αυτόν τον χρόνο,χρόνε μου.Σε ευχαριστώ.Ξέρω πως σε αιφνιδιάζω.Πως δεν περιμένεις ευχαριστίες.Μα σιχτίρια.Όχι δεν θα το κάμω.Αρκετά γαμοσταυρίδια άκουσες φέτος.Τώρα μόνο ευχαριστώ σού πρέπουν.Κι ας βάλθηκες να με ξεκάνεις.Κι ας με απογοήτευσες.Κι ας με αρρώστησες.Κι ας με σταύρωσες...
«Τέλος» μου,δεν σου κρατάω κακία.Ούτε θυμό.Ούτε οργή.Γιατί με έμαθες.Με έκανες να ονειρεύομαι.Να ελπίζω.Να χαμογελάω.Να ζω.Να σε ερωτευτώ.Να σε αγαπήσω.Να σε ζήσω Για τόσο μόνο.Για όσο.Για λίγο.Για πολύ.Για καθόλου.Για μια στιγμή.Για μια ζωή Βαδίσαμε μαζί.Στα ίδια μονοπάτια.Στις ίδιες λέξεις.Στα ίδια όνειρα.Με άλλες ζωές.Που ήταν ίδιες.Όμοιες.Διαφορετικές.Με νίκησες.Σε νίκησα.Χάσαμε.Κερδίσαμε.Αρνηθήκαμε.Ξεχαστήκαμε.Ταξιδέψαμε στο μαύρο.Και στο κόκκινο.Σε όλα τα χρώματα της ίριδας.Στα σύννεφα.Κατεβήκαμε στα τάρταρα.Και ανεβήκαμε ξανά στο φως...
Μοιραστήκαμε.Σκέψεις.Λέξεις.Σιωπές.Πληγές.Μέρες και νύχτες.Ψυχές.Και σώματα.Ανταμώσαμε στις πιό κρυφές μας σκέψεις.Στους πιό ανομολόγητους φόβους μας.Στα όσα δεν μπορέσαμε.Και στα όσα τολμήσαμε.Στις αλήθειες μας.Που μοιάζαν ψέματα.Και στα ψέματα που μοιάζαν για αλήθειες.Στα ναι.Στα όχι.Στα ίσως.Στο ίσως ναι ή ίσως όχι.Στο καθόλου πια.Στο πάντα.Που είπαμε.Ή δεν προλάβαμε.Ή αφήσαμε να εννοηθεί.Που πάντα δεν κράτησε αλλά πάντα θα μένει...
Για όλα αυτά και παρόλα αυτά...Για όσα «τέλος» γράφτηκαν αυτόν τον χρόνο.Για όσα αντίο ή μη αντίο.Για όσες φωτιές δεν έσβησαν.Για όσες αγκαλιές νικήθηκαν.Για όσα βλέμματα δεν θα ανταμωθούν ξανά.Για όσες σιωπές ακολουθήσουν.Για όσα ίχνη θα παραμείνουν άσβηστα.Για όσα ποτέ δε θα μάθουμε...
Ευχαριστώ σε Ευχαριστώ σας Για όσο από.. Για τόσο που...
Γιατί κάποια συναισθήματα δεν έχουν ΠΟΤΕ τέλος Κι ας το γράψαμε...
Για όλα όσα δεν προλάβαμε Να πούμε Να δώσουμε Να χαρίσουμε Να ζήσουμε Να χαρούμε Να δούμε Να νιώσουμε Να συγχωρήσουμε Να αποδεχτούμε...
Υπάρχει ακόμη χρόνος.Για να το κάνουμε.Αρκεί να μην το αφήσουμε στο αύριο... Σήμερα... Τώρα... Κι ίσως και απο χθες... Αν θέλουμε να κερδίσουμε ό,τι χαμένο μοιάζει...
Ας γίνουν τα φετεινά Χριστούγεννα η αφορμή μα κι η αιτία για
Οι λέξεις.Όσα ειπώθηκαν.Άραγε έπρεπε;Κι όσα ποτέ δεν πρόκειται.Γιατί δεν πρόλαβαν.Δεν θέλησαν.Γιατί φοβήθηκαν.Γιατί δεν είχαν λέξεις
Οι σιωπές.Που σωπαίνουν.Και οι άλλες.Οι εκκωφαντικές.Αυτές που με τον κρότο τους σου λένε όσα τα λόγια αποφεύγουν
Οι νύχτες.Σαν τη σημερινή.Που δεν κοιμούνται.Που σε κάνουν να αναρωτιέσαι.Αν είσαι.Τί είσαι.Κι αν πρέπει να αλλάξεις
Οι αμφιβολίες.Γιατί όχι.Γιατί ναι.Κι αν ναι ή όχι,τί;.Και στη μέση ένα ίσως.Που καταλήγει σε ένα μεγάλο τίποτα
Τα θέλω που δεν θέλω.Τα όνειρα που αποφεύγω.Οι στιγμές που χάθηκαν.Και κείνες που θα προσπεράσουν.Οι απουσίες.Μα κι οι παρουσίες.Τα πρέπει.Και τα μη.Το κόκκινο και το μαύρο
Τα λάθη.Και οι αδυναμίες.Κι όσα συνεπάγονται.Οι αμφιβολίες.Τα όσα θες να δώσεις.Και να πάρεις.Όσα δεν τολμάς.Όσα δεν πιστεύεις.Και που τα πιστεύεις τί ωφελεί;Πάλι γραφικός θα χαρακτηριστείς
Οι λεπτομέρειες που σου ξεφεύγουν.Οι αρχές που πρίν προλάβουν να γίνουν αρχή,βαφτίζονται στο τέλος.Η φαντασία που τσακίζεται.Η σκέψη που ξορκίζει.Και ξορκίζεται
Οι αντοχές.Που δοκιμάζονται.Σε συμπληγάδες νύχτες.Να αντέχουν.Να λυγίζουν.Να σπάνε.Και να θρυμματίζονται.Γιατί όλα θες να τα προλάβεις.Να τ΄αντέξεις.Να τα φορτωθείς.Γιατί φαντάζεσαι πως το μπορείς
Οι μάχες.Που κέρδισες.Και έχασες.Κι όσες πρόκειται να ακολουθήσουν.Το αίμα που κύλησε απ΄τις πληγές που σ΄άφησαν
Τα ναι που δεν είπες.Και τα όχι που δεν έπρεπε.Τα αντίο.Και οι εκρήξεις τους.Οι μέρες που φύγαν.Κι οι νύχτες που θα ΄ρθουν.Χωρίς φέγγος.Χωρίς χρόνο.Χωρίς προσμονή.Χωρίς κυματοθραύστες
Σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω για Εκείνον.Προσπαθώ να βρω έναν ικανό πρόλογο μα δεν τα καταφέρνω.Κολλημένη στο πληκτρολόγιο εδώ και ώρα.Να σβήνω και να γράφω.Και πάλι απ΄ την αρχή.Στασιμότητα.Δεν ωφελεί να σκέφτομαι.Αβίαστα και αυτοματικά θα μιλήσω.Και θα γράψω.Κι ό,τι βγει...
Τον συνάντησα χθες.Μετά από χρόνια.Πρέπει να είναι τουλάχιστον πέντε απ΄την τελευταία μας συνάντηση.Μια συνάντηση που σημαδεύτηκε από άρνηση.Δική μου και δική του.Κανείς μας δεν έκανε πίσω.Με σθένος υποστηρίζαμε κι οι δυό την άποψή μας.Αδιέξοδο. «Χωρίσαμε» φιλικά.Μα ήξερα πως δεν ήθελα να τον ξαναδώ.Όχι σύντομα τουλάχιστον.Δεν το άντεχα.Γιατί με είχε απογοητεύσει.Ίσως με τη σειρά μου το ίδιο να είχα κάνει κι εγώ.Δεν ξέρω.Το μόνο που ξέρω είναι πως τον είχα πιστέψει.Και Εκείνος το ίδιο.Ήξερα πως με αγαπούσε.Κι εγώ το ίδιο.Και το ΄ξερε και Εκείνος.Το δείχναμε ο ένας στον άλλον με κάθε ευκαιρία.Μα οι μεγάλες οι αγάπες κρύβουν πόνο.Και πονέσαμε και οι δύο.Με παρακάλεσε να μείνω κοντά του με τους δικούς του όρους.Για να μη με χάσει.Είπα πως θα μείνω με τους δικούς μου.Για να μη τον χάσω.Τσακωθήκαμε.Στην επόμενη συνάντηση μας προσπάθησε να με μεταπείσει.Μάταια.Ξέραμε κι οι δυό πως οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει.Μου ευχήθηκε καλή τύχη.Ανταπάντησα με ένα ξερό «ευχαριστώ» και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.Έφυγα.Όχι εύκολα.Μα έφυγα...
Παρόλα αυτά δεν πάψαμε να έχουμε επικοινωνία.Μιλούσαμε δυό φορές τον χρόνο στο τηλέφωνο.Μάθαινε τα νέα μου.Κι εγώ τα δικά του.Ζητούσε να με δει.Απαντούσα αόριστα, «θα το κανονίσουμε». Και έμενα εκεί.Χωρίς να κάνω την παραμικρή κίνηση που μου ζητούσε.Μέχρι χθες...
...που αποφάσισα πως ήθελα να τον δω.Σκεφτόμουν πως θα ήταν αυτή μας η συνάντηση.Δεν το κρύβω πως είχα αγωνία.Τί θα του έλεγα;Πως θα τον αντιμετώπιζα;Και Εκείνος;Άραγε πως θα αισθανόταν που θα με έβλεπε μετά από τόσα χρόνια;Τον είδα από μακριά,στην αρχή.Με αναγνώρισε.Ξαφνιάστηκε.Είμαι σίγουρη πως δεν με περίμενε.Το βλέμμα του έμεινε καρφωμένο πάνω μου για μερικά δευτερόλεπτα.Μου χαμογέλασε.Κι εγώ το ίδιο.Ήταν ο ίδιος.Πάντα ήρεμος.Πάντα μειλίχιος.Μα πιο γερασμένος.Άραγε μεγάλωσε ή εμένα μου φάνηκε έτσι; Ήρθαμε πιό κοντά. «Τί κάνεις;» με ρώτησε μουδιασμένα. «Καλά είμαι,έτσι νομίζω» του απάντησα χαμογελαστά.Μας διέκοψαν.Έκανα να φύγω.Και τότε με φώναξε. «Μαρία μου,πόσα χρόνια έχω να σε δω;Πόσος καιρός πέρασε;». Με αγκάλιασε και με φίλησε.Και με κράτησε στην αγκαλιά του.Μου΄χε λείψει.Μπορούσα να το νιώσω.Προσπάθησα να απαντήσω στα ερωτήματά του.Μα ο χρόνος πίεζε.Έπρεπε να φύγουμε κι οι δυό.Μου ζήτησε να μην χαθούμε.Να συναντηθούμε.Θέλει να με ξαναδεί.Να τα πούμε όπως τότε.Του το υποσχέθηκα...
Σήμερα τον σκέφτομαι όλη μέρα.Τούτη η Συνάντηση με φόρτισε.Και το περίεργο είναι πως αυτό συνέβη ώρες μετά.Θυμήθηκα όλες μας τις στιγμές.Τις ατελείωτες κουβέντες μας.Τις ζωηρές διαφωνίες μας.Βρήκα γράμματα του. «Θα χαρώ να μάθω νέα σου.Το τηλέφωνό μου είναι πάντα το ίδιο...».«Με συγκινεί η πιστότητα της αγάπης σου,μου κάνεις πολύτιμο δώρο...να μείνεις πάντα τόσο διαυγής στη δοτικότητά σου...». «σου εύχομαι όση γίνεται χαρά και αλήθεια στη ζωή σου,με αμείωτη πάντα την τεταμένη ευαισθησία σου,όσο κι αν κοστίζει...»...
Τώρα πια ξέρω πως Τον αγαπάω.Πάντα Τον αγαπούσα.Ποτέ δε σταμάτησα.Του χρωστάω πολλά.Γιατί με έμαθε να σκέφτομαι.Μου άνοιξε δρόμους.Με βοήθησε να δω τις καταστάσεις με άλλο μάτι.Γιατί οι λέξεις του είχαν και έχουν πάντα μια καταλυτική επίδραση πάνω μου.Γιατί ό,τι είμαι σήμερα,το οφείλω και σε Εκείνον.Έβαλε και Αυτός το λιθαράκι του με τον τρόπο του.Και ας μην το ξέρει.Ή μάλλον το ξέρει.Του το είχα πει σε ανύποπτο χρόνο.Πάντα θα τον ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο μου.Και που με τον τρόπο του είναι ακόμη.Ακόμη κι αν ξέρω πως ίσως δεν τον ξαναδώ ποτέ.Πάντα κοντά μου θα «στέκει» κι ας είναι μακριά μου.Κι ούτε κακία του κρατάω.Για τότε.Κι ας με πλήγωσε.Κι ας μ΄ έκανε να τον αμφισβητήσω.Και για κάποιο διάστημα,φαινομενικά,να τον απορρίψω.Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν το μπόρεσα.Ποτέ στ΄αλήθεια δεν το θέλησα.Ακόμη κι όταν έβλεπα την αναντιστοιχία των όσων υποστήριζε.Και όσων έπραττε...
Θα είναι πάντα «σχέση Ζωής» για μένα.Απ΄τους πιο ακριβούς και πολύτιμους ανθρώπους που έχουν περάσει απ΄τη ζωή μου.Από κείνους που ξέρεις πως και μόνο ένα βλέμμα τους μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.Μια λέξη τους να σε μεταμορφώσει.Να σου φέρει τούμπα όλα όσα πιστεύεις.Ακόμη κι αν διαφωνείς μαζί τους.Και το΄χω κάμει αμέτρητες φορές.Όχι χωρίς κόστος.Και το έχω πληρώσει.Και ακριβά θα έλεγα...
Μα τώρα πια ξέρω.Πάντα θα βαδίζουμε στους ίδιους δρόμους.Με τις ίδιες λέξεις.Που ακόμη κι αν άλλες είναι,πάντα ίδιες θα είναι.Γιατί οι μεγάλες οι αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ.Πάντα ζωντανές θα μένουν μέσα μας.Κι ας νομίζουμε πως τις έχουμε ξεχάσει.Κι ας τις απαξιώνουμε μερικές φορές.Κι ας τις σιχτιρίζουμε.Κι ας τις μεμφόμαστε...
Και Αυτός θα είναι μέχρι το τέλος του βίου μου Μια από τις μεγαλύτερες Αγάπες μου Και αλήθειες μου Γιατί με έμαθε πως συνώνυμο της Ζωής είναι η Αλήθεια Ή αλλιώς Η μη λήθη...
Πάλι βρέχει... Ξέρω,σου είπα πριν μέρες πως μ΄αρέσει η βροχή.Να περπατάω και να βρέχομαι.Όταν μπορώ να την απολαμβάνω.Όχι όταν πρέπει ταυτόχρονα να διεκπεραιώσω και χίλια δυό πράγματα.Τότε μου τη σπάει.Μα σήμερα που είμαι χαλαρή,θα έπρεπε να την αποζητήσω περισσότερο.Βρέχει ασταμάτητα εδώ και ώρες
Μα δε θέλω άλλη βροχή σήμερα,μ΄ακούς;Όχι άλλη.Δεν την αντέχω
Δε θέλω απόψε- Να λιώνουν για άλλη μια φορά οι αντιστάσεις.Και σαν τις στάλες να κυλούν [μέχρι σταγόνας να εξατμιστούν] Τα νερά της να πλημμυρίσουν την ψυχή και ανυπόδητη στα ρέματά της να παρασυρθώ [υπάρχει τότε λυτρωμός ή ο πνιγμός καραδοκεί;] Σε ταξίδια του μυαλού να με παρασύρει μέχρι να με ξεβράσει το κύμα των ονείρων μου [ίσως σε μια Ιθάκη πλανεμένη] Σκιές να αποζητούν οι θύμησες για να αγκαλιάσουν τον καιρό [Ή μήπως το κενό;] Να ψάχνω βλέμματα να σκεπαστώ και ο καημός παλίρροια να σηκώνει [και τη φωτιά να μη μπορεί να σβήσει] Πληγές να ανοίγει ο ουρανός που τ΄άστρα τις λογχίζουν [σταυρωμένος προσκυνητής του άνυδρου εγώ σου] Αντίλαλοι να γίνονται οι σιωπές.Τα θέλω κι οι αρνήσεις [κραυγές στην νύχτα και ποιός θα τις ακούσει] Προσάναμμα τους αναστεναγμούς που ψάχνουν για απαντήσεις [χαρισμένες στους ανέμους και σε ψευδεπίγραφες αλήθειες]
Γι΄αυτό σου λέω μάτια μου...
Δε θέλω απόψε να την αφήσω στους ήχους της να με τυλίξει Και να μου σαγηνέψει τις αισθήσεις Αναμοχλευτής να γίνει όσων τη λησμονιά επιζητώ Κι όσων θαρρώ πως ξέχασα Διλήμματα να σκάψει στα λαγούμια του μυαλού Για όσους ανορθόγραφα έγραψαν σε κορμιά και σε ψυχές
Να πορευτώ ήρεμα θέλω απόψε Και τούτη η πλανεύτρα κάνει ό,τι μπορεί για το αντίθετο...
Βλέπω πως οι φίλοι μου ξεκίνησαν να σου γράφουν γραμματάκια.Και να σου ζητούν.Ή να μην...Να στα χώνουν.Να σε αμφισβητούν.Ή να σε επιβεβαιώνουν Η αλήθεια είναι πως ζήλεψα διαβάζοντάς τους.Κι είπα να σου γράψω.Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.Έστω και στην ηλικία μου.Γιατί υπάρχουν και μεγάλοι που μένουν παιδιά.Όσο κι αν κάποιοι δεν χάνουν ευκαιρία να τους υπενθυμίζουν το αντίθετο.Αυτοί εκεί.Λες και ξέμειναν σε άλλες εποχές.Και αρνούνται να μεγαλώσουν Σου γράφω λοιπόν.Για να σου πω.Ή μάλλον για να σου ζητήσω
Τώρα που το ξανασκέφτομαι,χμ...για να απαιτήσω να μας και να μου φέρεις...
Δε με νοιάζει αν απαιτώ πολλά.Κι αν είσαι σε θέση να τα πραγματοποιήσεις.Που είσαι,φιλάρα.Γιατί τι σόι άγιος θα ήσουν διαφορετικά;Αυτό που ξέρω είναι πως τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα.
Γιατί θέλω να ονειρεύομαι πως ο κόσμος μπορεί να υπάρξει κι αλλιώς.Κι όχι όπως θέλουν να μας τον παρουσιάσουν.Κι ως δεδομένο να τον δεχτούμε.Σκύβοντας το κεφάλι
Περιμένω,έτσι;...»
υ.γ. Το νου σου.Μπορεί κι άλλοι σαν κι εμένα,τρελλοί,ρομαντικοί κι ονειροπόλοι να απαιτήσουν από σένα τα ίδια.Για να μην πεις πως δεν σε προειδοποίησα.Υπάρχουμε.Να το θυμάσαι...
Κάποιοι μεγάλοι που παιδιά ξεμείναμε.Και δε θα μεγαλώσουμε ποτέ Για να μπορούμε να ονειρευόμαστε.Και να ελπίζουμε...
«Εγώ μια μέρα θα γίνω διάσημος.Θα μάθουν όλοι το όνομά μου.Θα το δεις...»
Κι έγινες.Όχι ίσως με τον τρόπο που ονειρευόσουν.Με εκείνον που εσύ θα επέλεγες
Λάτρευες τον Παναθηναϊκό.Έπαιζες ποδόσφαιρο σε γήπεδα 5Χ5 στον ελεύθερο χρόνο σου.Σου άρεσε να κάνεις σκι.Και σκέιμπορντ.Έπαιζες κιθάρα στο μουσικό συγκρότημα που είχες φτιάξει με τους φίλους σου.Άκουγες Αλκίνοο και Sex Pistols. Μα ήξερες να ακούς και τους φίλους σου.Να είσαι κοντά τους όποτε σε είχαν ανάγκη.Και να τους φτιάχνεις τη διάθεση,να τους κάνεις να γελούν Έκανες όνειρα.Για τους φίλους σου.Για σένα.Για τη Ζωή και τη Ζωή σου
Μέχρι πριν από δυό μέρες...
Όταν ένας γαμημένος τύπος,ξέρεις απ΄αυτούς που κατ΄ευφημισμόν ονομάζουμε «ανθρώπους», αποφάσισε πως δεν έχεις τέτοιο δικαίωμα.Πως μέχρις εδώ ήταν και τελείωσε.Γιατί τα όνειρα δεν κάνει να ονειρεύονται για πολύ.Να τα σκοτώνεις πρέπει πριν γίνουν πραγματικότητα.Γιατί απειλούν τη γαμημένη «πραγματικότητα» που τέτοιοι τύποι έχουν στο μυαλό τους.Στο ανύπαρκτο.Άσε που δεν περνούσε κι η ώρα.Όσο κι αν τη "σκότωνε" εκεί αυτή.Και τότε του μπήκε η ιδέα
«Έλα ρε τσόγλανε,να σου δείξουμε.Πως τίποτα δεν μπορεί να μας αντισταθεί.Γιατί εμείς είμαστε οι δυνατοί και τίποτα δεν είναι ικανό να μας σταματήσει»
Αλήθεια,ρε είναι.Τίποτα δεν μπορεί να σας σταματήσει όταν θέλετε να κάνετε τους νταήδες.Γιατί έτσι σας έμαθαν.Να είστε υπεράνω όλων.Να μη διστάζετε μπροστά σε τίποτα.Να κάνετε το παιχνίδι σας.Να αισθάνεστε πως είστε κάποιοι ενώ το τίποτα θα σας ταίριαζε για όνομα.Γιατί μόνο έτσι αποκτάτε ταυτότητα.Μια ταυτότητα από καιρό απωλεσθείσα που μόνο στη φαντασία σας υφίσταται.Διψάτε για δύναμη.Και επιβολή.Και κυριαρχία.Μα το χειρότερο είναι πως κάποιες στιγμές η δίψα σας αυτή είναι τόσο ασίγαστη που τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει.Και τότε,μην έχοντας άλλο τρόπο, ξεδιψάτε πίνοντας αίμα.Αφαιρώντας μια ανθρώπινη ζωή.Τί είναι άλλωστε μια ζωή για σας;Τίποτα μάγκες μου.Ένας ακόμη αριθμός ανάμεσα σε τόσους.Και στην τελική,ένας πάνω-ένας κάτω,δε γαμιέται;Τί σημασία έχει;Αυτό που μετράει είναι να αποδείξετε πως τίποτα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας πάει κόντρα.Κι όλοι πρέπει να υποτασσόμαστε στη γαμημένη σας εξουσία.Αυτή με τα δυό πρόσωπα.Του άγγελου και του διάβολου.Που στην ουσία ένα πρόσωπο έχει
«Εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω.Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος...»
Κι έγινες.Γιατί εκείνη τη στιγμή το ίδιο όνειρο με σένα είχε κι ένας άλλος τύπος Μόνο που αυτός θα ζήσει να δει το «όνειρο» του να γίνεται πραγματικότητα
Ενώ εσύ έφυγες.Τόσο άδικα.Τόσο ξαφνικά.Τόσο αναίτια.Ίσως να βρέθηκες σε λάθος τόπο.Σε λάθος χρόνο.Ίσως και να πουν πως πήγαινες γυρεύοντας.Πως προκάλεσες τη μοίρα σου
Άστους να λένε.Εσύ έμαθες πια πως το όνειρο δε φυλακίζεται.Πως η ελπίδα για να φέρει ελπίδα θέλει αγώνα.Και δεν υπολογίζει τα τιμήματα που θα πληρώσει Ακόμη κι αν μερικές φορές τα βάφει με χρώμα κόκκινο
