Αμνήμων Μνήμη

Μνήμη…

Επιλεκτική

Κατά συνθήκην

Επιβαλλόμενη

Υποβαλλόμενη

Αδύναμη

Μνησίκακη

Αβέβαιη

Αγνώμων

Αινιγματική

Αλλοιώσιμη

Άστοργη

Δωροδοκούμενη

Ευμετάπειστη

Αήθης

Ευνουχισμένη

Υπόλογη

Αλαζονική


Αμνήμων Μνήμη

Διλήμματα(;)

Δίνεις ή παίρνεις;

Νοιάζεσαι ή αδιαφορείς;

Δέχεσαι ή απορρίπτεις;

Σιγουριά ή ρίσκο;

Έρωτας ή πήδημα;

Καλός ή κακός;

Αγάπη ή μίσος;

Παιδί ή ενήλικας;

Γέλιο ή κλάμα;

Αγνώμων ή ευγνώμων;

Άγνοια ή γνώση;

Έμπειρος ή αδαής;

Αδέκαστος ή πουλημένος;

Δύναμη ή αδυναμία;

Ένοχος ή αθώος;

Αλαζονεία ή ταπεινότητα;

Ψέμα ή αλήθεια;

Πίστη ή απιστία;

Μωρία ή ευφυία;

Μένεις ή φεύγεις;

Γενναιόδωρος ή φειδωλός;

Εκδίκηση ή ανεξικακία;

Μυαλό ή καρδιά;

Φίλος ή εχθρός;

Πρόσωπο ή προσωπείο;

Αίνιγμα ή βεβαιότητα;

Ελευθερία ή εξάρτηση;

Παρουσία ή απουσία;

Ελπίδα ή απόγνωση;

Παραίτηση ή δράση;

Μνήμη ή λήθη;

Φυγόμαχος ή πολεμιστής;

Εδώ ή αλλού;

Αυτόφωτος ή ετερόφωτος;

Κραυγή ή σιωπή;

Ειλικρινής ή υποκριτικός;

Αυθεντικός ή δήθεν;
……………………………………………

Διλήμματα αλήθειας.Ψεύδους.Υπεκφυγής.Παραπλάνησης.Άρνησης

Κατά συνθήκην ή εν ανάγκη

Ουσιαστικά ή ανύπαρκτα

Μα πάντα διλήμματα

Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε πως είναι….

Σαν κόκκινο κρασί

Άρωμα νυχτιάς πανσέληνης.Μνήμες ξυπνάει.Παρελθόντος.Και μέλλοντος.Μα έχει μνήμη το μέλλον;Έχει.Αρκεί να τη θυμάσαι.Να την αναγνωρίζεις.Να την αγκαλιάζεις.Να την αγαπάς
Χρώματα μιας άλλης εποχής.Που βάφουν τις λέξεις.Τις στιγμές.Τα όνειρα.Τους ήχους.Τις σιωπές.Όσα έζησες.Κι όσα θα ακολουθήσουν

Βλέμματα μελαγχολικά.Βαθιά.Που ΄χουν κάτι το ανοίκεια οικείο.Όταν χάνονται.Όταν τίποτα δεν περιμένουν.Όταν άρνηση ζωγραφίζουν.Βλέπεις όμως τη σπίθα που είναι έτοιμη να ανάψει πυρκαγιές.Να ελπίσει ξανά.Να ονειρευτεί πάλι και πάλι.Γιατί κουράστηκαν απ΄την ανεστιότητα.Και ψάχνουν πάλι σε καινούργια ταξίδια να ανοιχτούν

Νύχτες παράξενες.Αλλόκοτες.Παιχνιδίζει το μυαλό και σαν άλλος Οδυσσέας ψάχνει την Ιθάκη.Την ακριβοπληρωμένη και μοναδική πατρίδα.Τη χώρα των ονείρων.Του ανέφικτα εφικτού.Ταξιδευτής της Ζωής και των στιγμών της.Αρκεί να τις ζεις.Με κορμί.Και ψυχή.Μαζί και με τα δυό.Κι ας σε πλανέψουν οι Σειρήνες.Κι ας κινδυνέψεις από Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.Το ταξίδι,λες,έχει σημασία.Γιατί σου δίνει εμπειρίες.Μετράς κέρδη και ζημίες.Σε ανακαλύπτεις

Υψώνεις άμυνες.Τείχη περιβάλλεις εαυτόν.Το κάστρο σου οχυρώνεις και το στρατό σου ετοιμάζεις.Την πολιορκία να αποφύγεις.Την άλωση φοβάσαι.Τρέμεις μη και το ίδιο λάθος κάνεις.Κείνο που σου στοίχισε την χώρα σου.Την πατρίδα σου.Τον εαυτό σου τον ίδιο.Την πλάνη φοβάσαι.Τους δούρειους ίππους. «Η Πόλις εάλω» ψιθύρισες μια βραδιά κι ορκίστηκες ποτέ ξανά. «Τετέλεσται» ακούστηκε μια κραυγή να βγαίνει απ΄τα σπλάχνα σου.Μα τότε κατάλαβες πως όλα άρχιζαν ξανά.Γιατί έπρεπε πατρίδα ξανά να σ΄ονομάσεις

Σκιές σε κυνηγούν.Δεν τους ξεφεύγεις.Δεν το μπορείς ακόμα.Εφιάλτες στοιχειώνουν τα πιο ωραία όνειρά σου.Γιατί ακόμα βλέπεις τέτοια.Μόνο που ανολοκλήρωτα μένουν.Γιατί δεν πιστεύεις.Πως το μπορείς να δραπετεύσεις απ΄ό,τι δέσμιο σε κρατάει.Είναι μακρύς ο δρόμος το εγώ σου να οριοθετήσεις πάλι.Δάκρυ απαιτεί και πόνο.Αίμα ζητάει για αντάλλαγμα.Λύτρο και εξαγορά του χρόνου σου.Του πραγματικού σου χρόνου.Προσωπικό ξόδεμα και βουτιά στα θέλω σου.Στα όσα αντέχεις.Δέχεσαι.Απορρίπτεις.Μπορείς.Ελπίζεις.Να σ΄αγαπάς.Τότε το παιχνίδι θα κερδίσεις

Γκρίζο το χρώμα σου.Μισοάδειο το ποτήρι.Δεν ξέρεις που ανήκεις.Στο ενθάδε ή το επέκεινα;Στο τώρα ή το χθές;Κοίτα το αύριο πως ανοίγεται μπροστά σου.Όχι απότομα όμως και τυφλωθείς απ΄του ήλιου τις αχτίνες.Γιατί δεν έχεις συνηθίσει στο φως.Σ΄αυτό που όλα τα μεταμορφώνει.Που όλα τα κάνει να μοιάζουνε αλλιώς.Που τα ξαναβαπτίζει.Και τα επαναπροσδιορίζει


Κόκκινο το χρώμα.Του Έρωτα.Της Αγάπης.Του Πάθους.Της Πληγής.Του Πόνου.Του Αίματος .Της Ελπίδας.Της Προσμονής


σαν ένα κρασί Merlot…

(οι λέξεις σου,πάλι η αφορμή...)

Ανήλικες νύχτες

Νύχτες ανήλικες ζωγραφίζουν την άρνηση της ενηλικίωσης.Ψιθυρίζουν λέξεις.Δημιουργούν εικόνες.Ονειρεύονται πανσέληνες αποδράσεις.Βαδίζουν αποφασιστικά στο παρόν,αγνοώντας το μετά.Δοκιμάζουν όρια κι απαντοχές.Σέβονται και αποδέχονται.Απωθούν και επαναφέρουν μνήμες

Γελούν και ερωτεύονται.Συλλαβίζουν όνειρα και επιθυμίες.Απογοητεύονται κι ελπίζουν ξανά.Φωτίζουν σκιές και ανακαλύπτουν οάσεις στην άνυδρη έρημο.Ξαναγεύονται την χαμένη χαρά τους,τη χαμένη γεύση τους.Εισχωρούν στη σιωπή ,πίσω από τις λέξεις,πίσω από το βλέμμα και τον ήχο της φωνής.Ζητούν απαντήσεις,θέλουν σκοπό,διψάνε για αλήθεια.Ξορκίζουν τον τρόμο του εσώτερου κενού και επιλέγουν ελευθερία.Ακόμη και την ελευθερία στο λάθος.Αγκαλιάζουν το δικαίωμα στην αποτυχία.Αγαπούν τα πάθη,τα λάθη και τις αδυναμίες τους.Αλητεύουν στην αθωότητα και υπολογίζουν στο θαύμα

Εμπνέουν και εμπνέονται.Κυνηγούν την ένωση.Χτίζουν εαυτούς.Μοιράζουν και μοιράζονται.Δραπετεύουν από τα επιφανειακά και βγάζουν τη γλώσσα στους φόβους τους.Τσαλαβουτούν στην ιερότητα μιας ανόσιας στιγμής και την καθαγιάζουν.Σιωπούν για να ακούγονται.Διακονούν τον Έρωτα και εισδύουν στην ανορθόγραφη ορθογραφία του
…………………………………………………………………

Νύχτες ανήλικες που έχουν κάτι το ενήλικα παιδικό.Απεκδυόμενες προσωπεία και ευαγγελιζόμενες αναπνοές Ζωής.Συνεπαρμένες και ταυτόχρονα αναποφάσιστες.Φλεγόμενες και αινιγματικές.Ώριμες μέσα στην ανωριμότητά τους και εξομολογητικές.Κεντούν ψυχές και καθρεφτίζουν αφυπνιζόμενες επιθυμίες

Φωτισμένες με κεριά και αναθήματα αγαπημένων ήχων

Όπως αυτόν ενός αναπτήρα Zippo…

Δυό μέρες,δυό νύχτες

Δυό μέρες.Μέσα στη νύχτα

Δυό νύχτες.Μέσα στη μέρα

Να δίνεις.Να δίνεσαι

Να παίρνεις.Να αφήνεσαι

Να ψιθυρίζεις.Να αφουγκράζεσαι

Να ζεις.Να μαθαίνεις

Να ελπίζεις.Να ανασταίνεσαι

Να αγγίζεις.Να γεύεσαι

Να μεθάς.Έρωτα και ηδονή

Να ακούς.Ανάσες και ήχους

Να ψάχνεις.Να γράφεις

Σε κορμί και σε ψυχή

Να μεταγγίζεις ζωή.Και να σου επιστρέφεται

Να μιλάς.Να παραμιλάς.Να σιωπάς

Τι άλλο μπορεί να θες;

Είναι αρκετά δυό μερόνυχτα μόνο;

Καλησπέρα…

Θες.Μα μπορείς;

Θες

Εύχεσαι

Ελπίζεις

Παρακαλείς

Προσεύχεσαι

Επιθυμείς

Απαιτείς

Μα άλλο το τί θες

Κι άλλο το τί μπορείς

Υπάρχει μεγάλη διαφορά...

Καλησπέρα...

Πες κάτι

...για μια λεπτομέρεια που σου ξεφεύγει...

...για έναν παράδεισο που κάποτε γεύθηκες...

...για μια παραδεισένια κόλαση που δέχτηκες να πορευτείς για χάρη μιας αγάπης μεγάλης...

...για το φεγγάρι που τσάκισες και σε τσάκισε μια νύχτα ηδονής...

...για ΄κείνα τα θέλω που έμειναν μισά...

...για το «σε θέλω» που έγινε ήχου σκιά...

...για τα ταξίδια που ονειρεύτηκες και που η Αργώ σου
τσακίστηκε στην πρώτη επαφή της με τη θάλασσα,
γιατί δεν υπολόγισε σωστά τις ξέρες...

...για τον αιώνιο Οδυσσέα που πάντα νομίζει πως βρήκε την ακριβή του Ιθάκη...

...για την αιχμαλωσία σου στη σιωπή που όμως κραυγάζει Έρωτα...

...για τη μνήμη που ζητάει να πνιγεί ή να αναβαπτισθεί μέσα στη δίνη του αλκοόλ και σε σύννεφα νικοτίνης...

...για τις φωτιές που άναψες και πυρκαγιά τις ονομάτισες μια νύχτα...

...για ΄κείνη την ψυχή που φλέγεται και σβήνει.Και πάλι απ΄την αρχή...

...για όλες τις προσευχές που ψιθύρισες και που απέλπιδα ικέτευες να εισακουστούν...

...για τις στιγμές που σαν αντίδωρο μοίρασες κι ύστερα χάθηκαν σε μια σκιά ομίχλης...

...για το «εσύ» και το «εγώ» που έγινε «εμείς μαζί» μέχρι που διασπάστηκε ξανά...

...για την ανορθογραφία της αγάπης και την ορθογραφία του πόνου...

...για τη λεηλασία ενός κορμιού και τα δάκτυλα που επάνω του ιχνηλατούν...

...για όλα τα «ίσως»,τα «μπορεί»,τα «δεν ξέρω»,τα «δεν αντέχω»,τα «φοβάμαι»...

...για τις πληγές που άνοιξε ο Έρωτας και το κόκκινο που βάφτηκε η ζήση σου...

...για όλα αυτά που δεν ξέχασες και που μέσα σου θα κουβαλάς σαν ευαγγέλιο απόκρυφο...

...για όλα αυτά που μάταια να ξεχάσεις προσπαθείς μα η λήθη σε αρνείται...

...για όλα όσα σε σκοτώνουν κάθε μέρα και συ σε πείσμα των καιρών βρίσκεις τη δύναμη να ζείς και να ανθίστασαι...

...για τον πόνο που γίνεται λυγμός και αλμύρας δάκρυ...

...για ένα κορμί,βλέμμα,ψυχή που πατρίδα αγαπημένη βάπτισες και κείνη σε ποινή εξορίας και αφορισμού σε καταδίκασε...


Μιλάω απόψε.Αναρωτιέμαι...

Ποιός ακούει;...

Και τι θα μπορούσε να απαντήσει;...

Καληνύχτα...

Του Έρωτα ερωτήματα

Είναι στιγμές που νιώθεις πως διχάζεσαι.Γιατί δεν ξέρεις ποιό δρόμο να ακολουθήσεις.Αυτόν της καρδιάς ή εκείνον του μυαλού;

Όταν συγκρούεται ο έρωτας με τη λογική,ποιός πρέπει να βγει νικητής;Όταν η καρδιά προστάζει τα δικά της ακολουθείς τους χτύπους της ή τους αγνοείς;

Αφήνεις τη λογική να σε διαφεντέψει ή την παραμερίζεις;Όταν ξέρεις πως πρέπει έστω και μιά φορά να παραδεχτείς πως πρέπει να συμπεριφερθείς ορθολογικά,τότε τί;

Παραμερίζεις το συναίσθημα για χάρη της λογικής;Αφήνεις τη στιγμή να σε κυριέψει;Την ξορκίζεις, αποδιώχνοντάς την;Αφήνεσαι στο πάθος σου ή προσπαθείς να το τιθασεύσεις;Για να κερδίσεις τί μετά;

Τινάζεις τα πάντα στον αέρα μόνο και μόνο για να αγγίξεις;Να γευθείς;Να νιώσεις;Να αισθανθείς;Να δώσεις και να πάρεις;Να ταξιδέψεις και να ναυαγήσεις;
Αφήνεσαι σε μια στιγμιαία ηδονή που όμως δεν είναι αυτοσκοπός;Γιατί ξέρεις πως σε τούτο το σμίξιμο θα κάνουν έρωτα οι ψυχές;

Παραβαίνεις τις αρχές και τα πιστεύω σου για χάρη ενός έρωτα;Για χάρη μιας αγάπης μεγάλης;Θυσιάζεσαι στο βωμό μιας νύχτας ή μιας μέρας;Επιλέγεις το λάθος ή το πάθος;Το ορθόν ή το εσφαλμένο;Και ποιός ξέρει ποιό είναι σωστό ή λάθος;Ό,τι για σένα είναι έτσι για τον άλλον είναι αλλιώς.Ποιός ξέρει να σου πει τί να επιλέξεις;Αφού κι εσύ ανίδεος και έκθαμβος στέκεις απέναντι τους.Αρνείσαι ή παραδέχεσαι ό,τι σε υπερβαίνει;Τάσσεσαι με το Θεό ή προσκυνάς το διάβολο;Και ποιός ο Θεός και ποιός ο διάβολος στον έρωτα;Μήπως αλληλοπεριχωρούνται;

Κι αν πάλι το λάθος πάθος επιλέξεις,θα έχεις ενοχές;Πως θα σε αντιμετωπίσεις μετά;Θα βασανίζεσαι;Θα μετανιώσεις;Θα μέμφεσαι τον εαυτό σου;Που παρασύρθηκες;Μα ξέρεις πως δεν έγινε έτσι.Τότε;Θα πεις πως αφέθηκες στη μαγεία της στιγμής;Πως παρασύρθηκες και πάλι απ΄το συναίσθημα;Ή θα σκεφτείς πως θα έπρεπε να έχεις λειτουργήσει με βάση τη λογική;Μα έχει λογική ο έρωτας;Ο ερωτευμένος;Που τα θέλει όλα;Κι ας ξέρει πως ποτέ δεν θα τα έχει;

Δεν ξέρω ποιό είναι σωστό

Ποιό είναι λάθος

Ξέρω μόνο πως...

ίσως και να μην ξέρω τίποτα πια....

Σκόρπιες σκέψεις

Σκορπισμένες προτάσεις.Λόγια χωρίς αντίκρυσμα.Τα λες για να τα πεις

Τί κοστίζουν εξάλλου; Τίποτα,και το ξέρουμε

Απλά για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη.Να απαλύνουμε τις όποιες ενοχές

Μα όταν αγαπάς δεν αισθάνεσαι ενοχές,ρε. Δεν στο ΄μαθαν ακόμα;


Παιχνίδια με ζάρια πειραγμένα.Με μπίλιες που τελείωσαν

Και συ που νόμιζες πως ακόμη είχες δυό τρείς στην τσέπη σου.Λάθος φίλε

Δεν τα υπολόγισες σωστά.Απ΄την αρχή χαμένο ήταν το παιχνίδι

Μα εσύ δεν ήθελες να το δεις.Και τώρα...game over κι όχι level up


Χαιρέκακοι θεοί παίζουν μαζί σου.Γιατί τους προκάλεσες σε έναν αγώνα άνισο

Κι ας ήξερες πως δεν έχεις ελπίδα.Μα γούσταρες να ρισκάρεις

Κι έτσι υβριστή σε ονόμασαν.Και σε καταδίκασαν σε αιώνια πληγή και πόνο

Νιώθεις την ηδονή τους;τις ονειρώξεις τους, όταν σε βλέπουν να ματώνεις;

Έτσι πληρώνεις τα επίχειρα.Για χάρη ενός άδολου Έρωτα


Οιηματία χρόνε.Λες πως όλα τα μπορείς.Ακόμη και στον εαυτό σου να γυρίσεις

Το μπορείς;Τ΄αντέχεις;Να σε βλέπεις έρμαιο να γίνεσαι του χρόνου σου;

Να σπας καθρέφτες του παρελθόντος που αντικατοπτρίζουν το μέλλον σου;

Ξύπνα,φίλε....Φενάκη ο χρόνος σαν τελειώσει ο χρόνος σου


Κι εσύ;Εσύ...Πόσο αντέχεις;Πόσο ελπίζεις;Πόσο ονειρεύεσαι;

Έχεις κουράγιο ακόμα;Έχεις αποθέματα;Παυσίλυπο γυρεύεις ή γιορτή;

Κλαίω.Γελάω.Χαλιέμαι.Φτιάχνομαι

Δεν άλλαξα ποτέ.Κι ούτε θα αλλάξω

Ή μάλλον άλλαξα.Χωρίς ποτέ να αλλάξω

Δυστυχώς ή ευτυχώς; Απλά αναρωτήσου

υ.γ.το τραγούδι αφιερωμένο.Σε δυό σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου

Ακριβώς έτσι

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ


Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα


Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα


Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε, ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας. Ξημερώνει


Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου


Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά


Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί


Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες

Πάντως, όπως και να 'χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ

Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση

Γουστάρω την τρέλλα μου και περισσότερο την τρέλλα των άλλων

Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα

Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες

Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια

(Αλκυόνη Παπαδάκη:Το σκισμένο ψαθάκι)

Μήνες μετά

Είχαν περάσει οκτώ μήνες από την τελευταία τους συνάντηση.Μιλούσαν αραιά και που.Ποτέ δεν είχαν ζητήσει να συναντηθούν.Τί θα ωφελούσε άλλωστε;Δεν είχαν να πουν και πολλά.Γι΄αυτό και ξαφνιάστηκε όταν της ανακοίνωσε πως ήταν Αθήνα και ήθελε να τη συναντήσει.Δέχτηκε.Τί είχε να χάσει;

Τον είδε λίγες ώρες μετά.Μια συνάντηση δύσκολη,επίπονη.Με πολλές σιωπές και εκατέρωθεν εκνευρισμό.Ήξερε πως τούτος ο άντρας ή θα την ηρεμούσε ή θα την τάραζε.Πάντα έτσι γινόταν.Δεν υπήρχε μέση λύση.Ποτέ

Συναντήθηκαν ξανά την επόμενη.Τον παρατηρούσε για ώρα.Ήταν ο ίδιος.Δεν είχε αλλάξει.Φορούσε την ίδια κολώνια.Αυτή που πάντα της άρεσε να μυρίζει πάνω του.Κάπνιζε τα ίδια τσιγάρα. «Ξενέρωτα κι εσύ;» τον ρώτησε.Αυτός γέλασε δυνατά.Της είχε λείψει το γέλιο του. «Ξενέρωτα κι εγώ.Και μη μου κάνεις τράκα αν σε χαλάνε» απάντησε και γέλασε ξανά.Παρατήρησε πως είχε αφήσει τα μαλλιά του να μακρύνουν. «Περίεργο,σκέφτηκε,δεν το είχα προσέξει την προηγούμενη»

Περιπλανήθηκαν στα δρομάκια της Πλάκας.Εκείνη του ζήτησε να πάνε εκεί.Το ήθελε τόσο πολύ να χαθεί στη μαγεία της.Να περπατήσουν μαζί στα μέρη που αγαπούσε να χάνεται.Ποτέ της δεν την έμαθε.Δεν θέλησε να την μάθει.Γι΄αυτό και κάθε φορά νόμιζε πως τη γνώριζε απ΄την αρχή.Πως ποτέ δεν είχε ξαναπεράσει από κείνα τα μέρη

Πήραν δυό μπύρες.Κάθησαν σε ένα πεζουλάκι.Ήταν περίεργα ήρεμοι και οι δυό.Θυμήθηκαν πως γνωρίστηκαν.Φοιτητές στο ίδιο τμήμα.Ποτέ δεν είχαν πει πάνω από ένα γειά.Μια μέρα βρέθηκαν να τρώνε μαζί στο ίδιο τραπέζι. «Θυμάσαι,της είπε,πως μια τυρόπιττα ήταν η αφορμή για να μιλήσουμε;». Και βέβαια το θυμόταν. «Μα τυρόπιττα με καρότα και αρακά,ποτέ μου δεν ξαναέφαγα από τότε» είπε και γέλασαν αυθόρμητα και οι δύο.Θυμήθηκαν τον τύπο που τους έκανε δίκαιο και που συνήθιζε στην παράδοση να πίνει μπύρα. «Άντε γειά μας» του φώναξε εκείνη μια μέρα. «Στην υγειά σου παιδί μου» απάντησε ο τύπος και συνέχισε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.Από τότε δεν ξαναπάτησαν στο μάθημά του.Το σκονάκι που είχε κάνει εκείνη στα οικονομικά και που η οικονομικού δεν είχε καταλάβει πως ήταν για το μάθημά της.Τόσο σχετική.Τα Gauloises που κάπνιζε εκείνη και το βρίσιμο που έτρωγε από τους άλλους γιατί δεν μπορούσαν να ανεχτούν τη μυρωδιά τους.Θυμήθηκαν τον Θάνο,τον Γιώργο,την Μαρία,την Αρετή,τον Γιάννη,τη Βαγγελίτσα.Πως έχασαν το πτυχίο τον Ιούνη και πήγαν για Δεκέμβρη.Το γλέντι που είχαν κάνει στη Μποέμισσα λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία.Τη φωτογραφία εκείνου που φορούσε ένα κρεμαστό σκουλαρίκι.Είχαν πιεί πολύ εκείνο το βράδυ

Θυμήθηκαν και τις δύσκολες εποχές.Τότε που εκείνος έδινε τις δικές του μάχες για να κερδίσει τη Ζωή.Και τα κατάφερε. «Είσαι από τους λίγους ανθρώπους που με στήριξαν.Ούτε οι δικοί μου δεν το πίστεψαν πως θα τα κατάφερνα.Ενώ εσύ...».Είχαν σοβαρέψει ξαφνικά και οι δυό.Γιατί ήξεραν πως η κουβέντα τους θα αποκτούσε πιο προσωπικό χαρακτήρα.Γιατί θα έπρεπε να μιλήσουν για όλα όσα τους χώρισαν.Στο μακρινό τότε και στο λίγο πιο πρόσφατο.Αφέθηκε να τον ακούει.Όχι πως δεν ήξερε,τα είχαν ξαναπεί αμέτρητες φορές,μα τούτη τη φορά ήταν τόσο ήρεμος.Της μίλησε για τους φόβους του,τα λάθη που είχε κάνει.Για την ανωριμότητά του που ήταν η αιτία που την άφησε να φύγει. «Μόνο όταν σε έχασα για πάντα αντιλήφθηκα το λάθος που είχα διαπράξει.Έπρεπε να γνωρίσω άλλες καταστάσεις για να καταλάβω πραγματικά με ποιάν είχα να κάνω.Όχι πως δεν ήξερα,μα φοβόμουνα να παραδεχτώ πως είσαι έτσι στ΄αλήθεια.Γι΄αυτό και το ΄βαλα στα πόδια.Γιατί δεν μπόρεσα να αντέξω το πόσο αληθινή είσαι»

Μίλαγαν ώρες πολλές.Για τα όσα ονειρεύτηκαν και που έμειναν μόνο όνειρα.Για τις στιγμές που ένιωσαν ευτυχισμένοι.Όχι μαζί απαραίτητα.Για τους ανθρώπους που τους ακύρωσαν.Που τους πλήγωσαν.Που τους «χρησιμοποίησαν». Για φίλους και για «φίλους».Για έρωτες παλιούς και τωρινούς.Για σχέσεις που δοκιμάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου.Για τα όσα ζούσαν τώρα.Για τις αλήθειες και τα ψέμματα που τους είπαν.Της είπε πως ήξερε.Πως είχε καταλάβει τα πάντα.Κι ας μην του είχε μιλήσει.Έκλαψαν και γέλασαν. «Είσαι απίστευτα ήρεμη σήμερα,της είπε.Μα και τόσο μελαγχολική ταυτόχρονα»

Ξεχάστηκαν πάνω στις κουβέντες τους.Ξεχάστηκε στην αγκαλιά του.Ήταν το ίδιο ζεστή όπως πάντα.Κάπνισε απ΄το τσιγάρο του.Η γεύση του...Και η μυρωδιά του.. ήταν πάντα η ίδια κι αυτή.Η ώρα είχε περάσει επικίνδυνα.Το ρολόι έδειχνε τρείς τα ξημερώματα.Έπρεπε να φύγουν.Κάποιοι περαστικοί τους κοίταζαν περίεργα. «Πρέπει,του είπε».«Πρέπει,ναι,απάντησε αυτός».Έκαναν μια βόλτα με το αυτοκίνητο.Είχε μια όμορφη νυχτιά.Ένα δροσερό αεράκι έμπαινε απ΄τα ορθάνοιχτα παράθυρα.Οδηγούσε κρατώντάς της το χέρι.Που και που της το έσφιγγε σαν να ήθελε να της πει, «είμαι εδώ». Δεν μίλησαν καθόλου

Την άφησε έξω απ΄ το σπίτι της. «Θυμάσαι που κάποτε αναρωτήθηκες αν βλέπουμε το ίδιο φεγγάρι» της είπε. «Το ίδιο είναι πάντα.Και για σένα και για μένα και για όλους.Ο τρόπος που το κοιτάζουμε διαφέρει.Και τα μάτια που το αντικρύζουν.Μείνε όπως είσαι.Μην αλλάξεις ποτέ.Για να μπορείς να το κοιτάζεις με τούτο το καθάριο βλέμμα σου.Για τίποτα και για κανέναν.Είσαι ό,τι καλύτερο μου έτυχε.Και πάντα απ΄τους πιο δικούς μου ανθρώπους.Ακόμη κι αν δεν σε ξαναδώ ποτέ.Γιατί με έκανες καλύτερο.Γιατί μου έμαθες πως αξίζει να εμπιστεύομαι.Και να πιστεύω.Σε μένα.Γιατί πρώτη εσύ με πίστεψες.Και μου το έδειξες.Θα ΄σαι πάντα το τυχερό μου αστέρι».

«Καληνύχτα» του είπε και βγήκε χωρίς να πει τίποτε άλλο.Χαμογέλασε και θυμήθηκε πως είχε ξανακούσει τούτα τα λόγια.Απ΄αλλού.Ήξερε πως θα τον ξαναέβλεπε και το επόμενο βράδυ.Μα του είχε ζητήσει να μην πουν τίποτα.Να μην μιλήσουν καθόλου.Μόνο μια βόλτα του ζητούσε.Μια ακόμη βόλτα.Που ίσως θα ήταν και η τελευταία τους.Το είχαν ξαναπεί.Το ήξερε

Μα τούτη τη φορά θα ήταν στ΄αλήθεια...

υ.γ.Το τραγούδι που ακούγεται,μόνο τυχαίο δεν είναι

Χάρισμά σας

Εδώ,μέσα στην αρένα της πραγματικότητας.Πραγματευτάδες της ζωής.Ποιάς πραγματικότητας;Ποιάς ζωής;Φαινομενικής και επίπλαστης ή ζώσας και αληθινής;

Ευνουχισμένες επιθυμίες.Ανούσιες ονειρώξεις.Κρίσεις και επικρίσεις.Πολέμιοι και τιμητές.Συλλέκτες ανθρώπων και ψυχών.Το επόμενο νούμερο.Όλοι στη σειρά.Με τη σειρά σας.Αθύρματα και πιόνια μιας σκακιέρας σημαδεμένης.Εκδικητικής και αδηφάγας

Αντιγραφέας ζωής.Μιας ζωής ανύπαρκτης.Και ζώσας μέσω της ζωής των άλλων.Ναυάγια σε θάλασσες ρηχές.Μα τόσο σκοτεινές και θολερές

Έρωτες φτηνοί.Αιρετικοί και διαπραγματεύσιμοι.Φωτοσκιάσεις λεηλασίας.Νάρκες κρυμμένες στον χρόνο.Κινήσεις μιας σμιλευμένης στρατηγικής.Ταλαντώσεις εκκρεμούς μέλλοντος και ολισθημάτων αχθοφόροι

Θρήνοι πάνω απ΄τα ερείπεια μιας τάχα αλωμένης Καρχηδόνας.Λυγμοί μιας ψεύτικης καταιγίδας.Υποσχέσεις αφηνιασμένης ηδονής.Λαιμητόμοι ονείρων,παλίμψηστα φαντασμάτων

Αρπακτικά αλαφιασμένα.Που βαφτίζουν ηθικό το ανήθικο.Το διάβολο,Θεό.Τη μέρα,νύχτα και αντίστροφα.Αποθέωση του ψεύδους.Με επιχειρήματα άκρως πειστικά.Σχεδόν αληθινά.Λαρρυγγισμοί ενός αλλότριου δόγματος.Που έρμαιο γίνεται του χρόνου και των συνθηκών.Ανάλογα ποιός είναι ο απέναντι

Σκηνικά στημένα.Κινήσεις προσεχτικά προσχεδιασμένες.Σπαράγματα διαδρομών.Άρπαγες και κόλακες.Αυλές εθελούσιων πειραματόζωων.Όμηροι μιας ορχήστρας που σκεπάζει τη φωνή σου.Μαγεία μιας εικονικής πραγματικότητας

Σημαδεμένες συζητήσεις.Αινίγματα που τάχα απάντηση γυρεύουν.Παρανάλωμα στο βωμό μιας άγνωστης θεάς.Ενός δήθεν θεού.Συναξάρι ανηθικότητας και φτήνειας.Εφευρέτες μιας κολασμένης εξομολόγησης.Εθελούσιο τύφλωμα και βύθισμα σε λήθαργο παραισθήσεων.Είδωλα,καθρέφτες και προσωπεία.Νεφελώματα μιας προδιαγεγραμμένης συνουσίας.Προανάκρουσμα νίκης ενός Μινώταυρου και διακορευτή ψυχών.Ξεγέλασμα πολλαπλών οργασμών μιας γαμημένης άγνοιας

Κατεστημένα υποκρισίας.Και παρρησίας επίπλαστης.Ευθυκρισίες υπολογιστικές.Ασκήσεις σθένους για τη συντήρηση μιας κάλυψης.Κι όχι αποκάλυψης.Άγνωστη λέξη η ανακάλυψη.Πόρνη που ξεπουλιέται η προσποίηση.Εκβιάσεις συναισθημάτων και απαιτήσεις μιας έξωθεν καλής μαρτυρίας.Ανάγκες εξουσίας και ποδηγέτησης που βαφτίζονται αγάπη και έρωτας.Ρήτορες ασυνεπείς που προσπαθούν να κρύψουν σκέψεις,πίσω από την δήθεν φανέρωσή τους. «Γλώσσα του σώματος» που έτσι και αποκρυπτογραφηθεί σε καταδικάζει σε αιώνια κόλαση.Θεατρικά σενάρια που συντηρούν υπόγεια φαντάσματα.Ανύπαρκτα οράματα.Ανύπαρκτο αυτοσεβασμό

Ο κόσμος που φτιάξατε για μένα

Από μένα

Χάρισμά σας

υ.γ.Το τραγούδι του Νότη,η αφορμή

Τί νόμιζες

Απορείς πώς είναι να ζει κανείς,





πώς είναι να θέλει,





πώς είναι να είναι





Κοίταξέ με υπάρχω





Χορεύω, μωρό μου





Κάνω όλα όσα δεν κάνεις





Ζω όλα όσα φοβάσαι




Τα όνειρά μου είναι χρωματιστά



Που σημαίνει



Δεν φεύγω



Και θα μείνω

Καληνύχτα...

υ.γ.Αυτό που σου υποσχέθηκα το πρωί...θα γίνει σύντομα

Τελευταίο

Βρέχει.Έχεις παρατηρήσει πόσο διαφορετικά ακούγεται η βροχή όταν είσαι χαρούμενος;Ή λυπημένος;
Τσιγάρο.Κι ένα ποτό.Και δύο.Κι όσα πάνε
Έτσι.Για να θυμηθείς.Και να ξεχάσεις

Για να ξεχάσεις να θυμηθείς.Και να θυμηθείς να ξεχάσεις

Τί μένει μετά από μια γιορτή.Ένα ταξίδι.Μια περιπλάνηση

Ανάσες.Γεύσεις.Σκέψεις.Σιωπές.Λέξεις.Μοιράσματα.Εξομολογήσεις

Φόβοι.Θέλω.Δεν μπορώ.Κουράστηκα.Βαρέθηκα.Πόνος

Προσπάθειες.Αποτυχίες.Αστοχίες.Λάθη.Πάθη.Υποσχέσεις

Φιλίες.Έρωτες.Αγάπες.Χωρισμοί.Αυταπάτες.Σκιές

Ξεγύμνωμα ψυχής.Αποκάλυψη.Γέλιο.Δάκρυ.Αλήθειες.Ψέμματα

Ήχοι από φωνές.Ξεχασμένοι αριθμοί τηλεφώνων.Διευθύνσεις.Γράμματα

Αφιερώσεις.Μηνύματα.Τηλεφωνήματα.Ξενύχτια.Πιώματα.Άσκοπες διαδρομές

«Άσπρισες» «Σοβαρέψου σε παρακαλώ» «Τί θα κάνω εγώ με σένα»

«Δεν είσαι μόνη σου» «Μην τολμήσεις» «Σ΄ευχαριστώ» «Δεν ακούω»

«Σε νοιάζομαι» «Σε θέλω» «Σ΄αγαπάω» «Τσακίσου να τα πούμε.Σύνελθε»

«Τί κάνεις παιδί» «Μου έλειψες» «Χαθήκαμε γαμώτο πάλι»

«Άλλαξε πια το εξωγήινο τηλέφωνο» «Είμαι εδώ αν θες να μιλήσεις» «Χαζό είσαι;εσύ να είσαι καλά»

"Αυτό το γαμωθάπρεπε δεν θα το ακούσουμε ποτέ;" "Πάλι μαλακία έκανες;" "Τίποτα δεν γίνεται τυχαία.Όλα έχουν τον λόγο τους"

"Γαμώ το κέρατο μου.Δεν τα καταφέραμε να συναντηθούμε" "Μου επιτρέψεις να κλέψω τα λόγια σου;Ευχαριστώ"

«Άβατε τόπε μου» «Πρέπει να με απομυθοποιήσεις» «Μην χάνεσαι»

Τί μένει ύστερα απ΄όλα αυτά;

Θύμησες.Αναπολήσεις.Ένας βαθύς αναστεναγμός.Ένα άχ.Ένα γαμώτο

Ένα πάντα.Ένα ποτέ ξανά.Ένα όχι άλλο.Ένα ίσως.Ένα μπορεί

Στιγμές.Που θα της κουβαλάω

Για όσο


Καληνύχτα...

υ.γ.Το τραγούδι απ΄τα πιό αγαπημένα.Αφιερωμένο σε όλους.Και στον καθένα ξεχωριστά.Κάποιοι,ίσως, θα καταλάβουν.Άλλοι πάλι,ίσως,όχι

Τελευταία μου ανάρτηση

Σε λίγες μέρες αποχωριζόμαστε οριστικά

Μέχρι τότε...

Που θα πει

Σ΄αγαπάω.Που θα πει...σέβομαι τις επιλογές σου

Σ΄αγαπάω.Που θα πει...σ΄αφήνω ελεύθερο

Σ΄αγαπάω.Που θα πει...σε καταλαβαίνω

Σ΄αγαπάω.Που θα πει...δεν θέλω να σε πονάω

Σ΄αγαπάω.Που θα πει...σφίγγω τα δόντια

Και όσο κι αν πληγώνει,βρίσκω τη δύναμη να πω

Αντίο

Λίγο πρίν...

Σε λίγο καιρό αυτό το τετράδιο δεν θα έχει λόγο ύπαρξης
Κάποια πράγματα κάνουν τον κύκλο τους
Και μετά έρχεται το τέλος

Λίγες αναρτήσεις ακόμη
Και μετά...

Συνώνυμα

Λένε πως καλό παιδί θα πει

Να νοιάζεσαι για αυτόν που αγαπάς.Να δίνεσαι.Να μοιράζεσαι

Να είσαι πιστός.Να είσαι όπου είσαι.Αφιερωμένος.Και να μην κάνεις μαλακίες

Να είσαι διαλλακτικός.Να ακούς.Να σέβεσαι.Να είσαι ευγενής

Να είσαι πρόθυμος να βοηθήσεις.Να προτείνεις λύσεις.Να αντέξεις

Να μην είσαι ένας κωλοεγωιστής του κερατά.Παρτάκιας.Ξερόλας

Να ξέρεις να αποδέχεσαι.Αδυναμίες και λάθη.Να συγχωρείς

Να μην απορρίπτεις με την πρώτη στραβή.Να δίνεις ευκαιρίες.Να δικαιολογείς

Να έχεις και να είσαι.Πλούσιος σε αισθήματα.Και να τα χαρίζεις

Να χαίρεσαι και να λυπάσαι.Με τον πόνο και τη χαρά κείνου που αγαπάς.Να ανησυχείς

Να δείχνεις ποιός είσαι.Απ΄την πρώτη στιγμή.Να είσαι αληθινός

Να είσαι πρόσωπο.Κι όχι προσωπείο.Να φανερώνεσαι.Να αποκαλύπτεσαι

Να είσαι ξεκάθαρος.Να λες τα πράγματα με το όνομά τους.Και να μην υποκρίνεσαι

Να είσαι καλοπροαίρετος.Να δέχεσαι τη συγγνώμη.Να είσαι επιεικής

Να είσαι δίκαιος.Όσο μπορείς.Και να μην κρίνεις αβασάνιστα

Μόνο πρόσεξε...

Καλό παιδί σημαίνει καλός μαλάκας

Συνώνυμες κατάντησαν τούτες οι λέξεις

Γι΄αυτό και την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως είσαι καλό παιδί,αναρωτήσου αν ευγενικά προσπαθεί να σου πει

«καλά,μαλάκας είσαι;»...

Σαν

Βλέμμα.Κορμί.Ανάσα.Ζωή.Όνειρο.Έρωτα

Μαγεία.Νύχτα.Μέρα.Φλόγα.Δοκιμασία.Έκπληξη

Βίωμα.Σιωπή.Μυστήριο.Εξομολόγηση.Χάδι.Αγκαλιά

Καρδιά.Ψυχή.Μέθεξη.Όαση.Τραγούδι.Βροχή.Αστέρι

Μετουσίωση.Γέλιο.Ήχος.Κραυγή.Έκσταση.Χαμόγελο

Ηδονή.Επιθυμία.Πόθος.Πάθος.Αισθήσεις.Προσμονή

Έρημο.Ωκεανό.Στεριά.Κυματοθραύστη.Άβατο.Λαβύρινθο

Δοκιμή.Ξελόγιασμα.Ίμερο.Οίστρο.Παραμυθία

Χαρμολύπη.Άλωση.Σάλπισμα.Συνένοχο.Αμαρτία

Αλύχτισμα.Αναστεναγμό.Οιμωγή.Αφιέρωση.Ναό

Διαρρήκτη.Κατακτητή.Ιεροφάντη.Μύστη.Ιχνηλάτη

Ψαλμό.Απόδειπνο.Δάκρυ.Δίψα.Αλάτι

Γητειά.Παρανάλωμα.Ωδή.Ψίθυρο.Λιανοτράγουδο


«Αν μ΄αγαπάς
χαρτοκόπτης γίνε
στα άκοπα φύλλα των ημερών μου...»
(Γιάννης Καλπούζος)

Αν

Αν μπορείς ακόμη

Αν αντέχεις


Να ελπίζεις

Να ονειρεύεσαι

Να ερωτεύεσαι

Να μιλάς με αλήθειες

Να πέφτεις και πάλι να σηκώνεσαι

Να βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει

Να χαμογελάς

Να σκέφτεσαι

Να καίγεσαι

Να δίνεσαι

Να νοιάζεσαι

Να ρισκάρεις

Να ζεις

Να αγαπάς


Τότε...

Τίποτα δεν έχει χαθεί

Τίποτα δεν έχει κριθεί

Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει

Τίποτα δεν μπορεί να σε ακυρώσει


Να το θυμάσαι...

Μια αφορμή

Ήταν μια από κείνες τις δύσκολες νύχτες.Απ΄αυτές που ευχόταν να ξημερώσει γρήγορα.Πόσο θα ΄θελε να μη σκεφτόταν.Τίποτα.Και κανέναν.Μα ήξερε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. «Δεν γίνεται να μη σκέφτεσαι.Δε μπορείς να το κάνεις.Γιατί τότε θα πάψεις να ζεις». Τούτες οι λέξεις αντηχούσαν στο μυαλό της.Ξανά και ξανά.Προσπάθησε να τις διώξει.Λες και μ΄αυτό τον τρόπο θα έδιωχνε και τις σκέψεις.Μάταιος κόπος.Γιατί όσο πιο πολύ κάτι τέτοιο επιθυμούσε,τόσο περισσότερο αυτές θέριευαν. «Σκέφτομαι,άρα υπάρχω» δεν είχε πει και ο Ντεκάρτ; «Και ποιός σου είπε ρε πως εγώ θέλω να υπάρχω;».Μαλακίες φιλοσοφίες.Για να περνάει η ώρα

Ένιωσε να πνίγεται.Σηκώθηκε απ΄το κρεββάτι της και άναψε τσιγάρο.Πάλι είχε καπνίσει τα κέρατά της. «Ε και;» αναρωτήθηκε.Πάντα κάπνιζε πολύ.Μα τον τελευταίο καιρό το είχε παρακάνει.Το ήξερε.Έλεγε πως θα το κόψει.Πως ήθελε τουλάχιστον.Ποτέ όμως δεν το θέλησε πραγματικά.Αν το ήθελε,θα το είχε κάνει

Έπρεπε να σκεφτεί ψύχραιμα.Ώριμα και λογικά.Χαμογέλασε.Η λογική δεν ήταν πάντα το καλύτερό της.Περισσότερο το συναίσθημα την καθοδηγούσε.Το ήξερε. «Γι΄αυτό μαλάκα μου και μια ζωή την πατάς» έπιασε τον εαυτό της να μονολογεί.
Μα τώρα ήταν αποφασισμένη πως δεν είχε άλλη λύση.Πως μονόδρομος μπροστά της ήταν μόνο αυτός.Και το ήξερε

Έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες της.Να οριοθετήσει τα θέλω της.Να φρενάρει τις επιθυμίες της.Να παρακούσει την καρδιά της.Και τις προσταγές της.Κι ας ήθελε.Κι ας λαχταρούσε.Κι ας ονειρευόταν.Το είχε υποσχεθεί εξάλλου.Πως λογικά θα σκεφτόταν.Και θα αποφάσιζε.Ό,τι κι αν ήταν αυτό

Κάθισε στο γραφείο της.Κρύωνε.Άναψε τσιγάρο.Κι άλλο.Κι άλλο...Λες και στον καπνό θα έβρισκε τις απαντήσεις.Άνοιξε το ράδιο.Δε μπορούσε χωρίς μουσική.Άκουσε αυτό το τραγούδι. «Μη κλείσεις τα μάτια.Μη γίνεις κομμάτια.Απλά χαμογέλασε...» Χαμογέλασε.Αυτή η φωτιά την έκαιγε.Κι όλα μπερδεμένα ήταν μέσα της

«Κάποτε.Όταν πια ξεχάσουμε.Και το όνειρο θα σβήσει.Σκιές στο κενό.Μοναξιά.Παραμύθι». Χαμογέλασε ξανά.Μόνο που αυτή τη φορά διαφορετικά ήταν.Γιατί δεν έκλεισε τα μάτια.Γιατί μάζεψε τα κομμάτια της.Και σκέφτηκε.Λογικά.Ψύχραιμα.Ώριμα.Όπως θα ταίριαζε στην ηλικία της.Κι ας ήταν ακόμη ένα μεγάλο παιδί

Έξω ήδη ξημέρωνε.Πόσο γρήγορα είχε περάσει η ώρα.Μα δεν την ένοιαζε.Δεν νύσταζε καθόλου.Ίσα ίσα που μια ανακούφιση αισθάνθηκε να την πλημμυρίζει.Γιατί η μέρα που γεννιόταν διαφορετική θα ήταν.Και το ήξερε

Γιατί τώρα πια κατάλαβε.Γιατί είχε μάθει.Γιατί είχε τραβήξει τη σκανδάλη

Και είχε καταφέρει να βγει ζωντανή

Όχι όμως και αλώβητη

Χαμογέλασε ξανά.Κι άναψε κι άλλο τσιγάρο. «Αυτό το άτιμο θα με ξεκάνει» σκέφτηκε. «Αυτό και η αγάπη». Μα έλα που της άρεσαν και τα δύο.Και βέβαια ούτε λόγος να ξεκόψει μαζί τους

«Αν είναι να πεθάνω,ας πεθάνω απ΄αυτά» ψιθύρισε.Και έβαλε ξανά να ακούσει το ίδιο τραγούδι.Αυτό ήταν η αφορμή...