παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
Ακολούθησα την ανάσα σου
Στη φλόγα της αφέθηκα
Ένιωσα το κορμί μου να συσπάται
Μέσα στο βλέμμα σου
Τόσο, που άγγιξα την ψυχή σου
Και τα ονείρατα των ονείρων σου
Να αγαπηθείς παράφορα
Ικέτευσες μια νύχτα
Και γω,σου τραγούδησα τις λέξεις
Που για Σένα ανακάλυψα
Τρύγησα τους καρπούς του πόθου σου
Και έμεινα εγκαταλειμμένη
Στη γιορτή της ηδονής σου
Στην άκρατη ελπίδα
Που μου γέννησε η παρουσία Σου
-Μείνε, γιατί είμαι το άλλο σου μισό
Αγάπησέ με.Όσο κανείς
Να σ΄αγαπήσω.Όσο κανέναν-
«Να ξυπνάω και να 'μαι μαζί σου
να 'μαι εγώ το φιλί της ζωής σου
να 'μαι η μόνη αγάπη σου αν μπορείς
εδώ να ζεις»
Και πήρα να κεντώ στ΄αστέρια
Τη μορφή Σου κάθε νύχτα
Καθώς τα ίχνη του ανείπωτου
Και του απ΄αλλού φερμένου
Καταβρόχθιζαν με λαιμαργία
Κάθε ρανίδα αντίστασής μου…
Για το το χτές σου
Το τώρα
Μα και το αύριο
Για ό,τι αγαπάς
Κι ό,τι μισείς
Ό,τι μισείς να αγαπάς Κι ό,τι αγαπάς να μισείς Για ό,τι σε πλήγωσε Κι ό,τι πλήγωσες
Πόσο αγάπησες
Και πόσο ακόμη μπορείς
Πόσο αντέχεις
Κι ως που μπορείς να φτάσεις Το πάθος μαζί σου
Το λάθος
Πως είναι όταν πλάι μου ανασαίνεις
Καθώς στο κορμί μου ταξιδεύεις
Πως είναι όταν σου λείπω
Κι όταν απελπισμένα με γυρεύεις
Τι σκέφτεσαι
Όταν παράφορα ερωτεύεσαι
Και πρωτόγνωρα αγαπάς
Να ντύνομαι τα χρώματά σου Την τέχνη της ανάσας σου
Τις άγριες ώρες που θα σμίγουμε
Τον κόσμο σου και μέσα του μέσα σου να κατοικήσω
Τις στιγμές της ηδονής σου
-Να ψάξω -
Κάθε κρυφό σου πέρασμα
Που στον παράδεισο θα με οδηγήσει
-ή μήπως στην κόλασή σου-
Πως είναι να ζω
Και να πεθαίνω για Σένα
<<Πάλι με βρήκε χάραμα.Πάλι τα ήπιαμε.Πάλι χαθήκαμε
Σε βλέμματα.Αγκαλιές.Ανάσες.Αναστεναγμούς
Αποχαιρετισμούς.Αποχωρισμούς
Δε θέλω να φύγω.Δε θέλεις να σε αφήσω.Τώρα που βρεθήκαμε
Φεύγω.Και αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι μου.Κάτι από μένα
Δεν ξέρω γιατί η Σαλονίκη λειτουργεί έτσι μέσα μου.Με επηρρεάζει.Με μελαγχολεί.Κάθε που πίσω μου την αφήνω.Κάθε που υπόσχεση της δίνω πως θα ανταμωθούμε ξανά.Σύντομα
Δε θέλω να σου πω απόψε πολλά.Δε μπορώ να σου πω
Αδύναμη αισθάνομαι.Και χαμένη.Ανάμεσα σε δυό κόσμους.Τον εδώ.Και τον εκεί
Και δεν ξέρω τι περισσότερο θα μου λείψει.Τι ήδη μου λείπει.Το εδώ ή το αλλού;
Σήμερα το βράδυ.Πριν το τέλος.Πέρασες εσύ απ΄το μυαλό μου.Μα κι εσύ.Ναι εσείς.Που ζήσαμε τόσα πολλά μαζί.Ήθελα να σου τηλεφωνήσω.Να σου στείλω ένα μήνυμα.Να σας.Ίσως και να σου κάνει εντύπωση το γιατί.Μα ήθελα απλά τούτο να σου πω.Πως είχες δίκιο.Πως συγγνώμη σου ζητάω που,ίσως,δε κατάλαβα.Δε σε κατάλαβα.Που δε σε πίστεψα. Μα δεν το έκανα.Όχι τη στιγμή που έπρεπε.Αδυναμία;Φόβος;Ονόμασέ το όπως θες.Τι σημασία έχει;Κατάφερα να με συγκρατήσω.Κι όταν πάλι το ήθελα,τούτη τη φορά με συγκράτησαν.Κι ίσως καλά να έκαναν.Μα θα το κάνω.Όταν επιστρέψω.Θα σε ψάξω.Εσένα.Κι εσένα.Για να σου πω.Να σου εξηγήσω.Να σου ζητήσω συγγνώμη αν χρειαστεί.Κι ας ξέρω πως μπορεί και να μην τη δεχτείς.Μα θα το κάνω.Κι ό,τι γίνει.Θα το ρισκάρω
<<Μη φύγεις.Όχι τώρα.Που σε βρήκα.Μείνε κι άλλο>>. Ποιος σου είπε πως θέλω να φύγω;Ποιος σου είπε πως θέλω να σ΄αφήσω;
Κι αν φύγω,πάντα εδώ θα μείνω.Πάντα εδώ θα είμαι.Κι ας μην είμαι με φυσική παρουσία.Θα είμαι με τη σκέψη μου.Με ό,τι σου άφησα.Με ό,τι σε άφησα να δεις από μένα
Παίρνω τις αναμνήσεις μαζί μου.Τις στιγμές.Κείνες που σε χαράζουν.Σε σημαδεύουν.Σε ορίζουν.Και μαζί τους, κομμάτια αναπόσπαστα, τα πρόσωπα που τις νοηματοδότησαν.Τα γέλια τους.Τις ανάσες τους.Τα χρώματά τους.Τις αγκαλιές τους.Πόσο όμορφα μύριζαν.Και πόσο θα μου λείψει το άρωμά τους.Μου λείπει ήδη.Κι ας είμαι ακόμη εδώ.Κι ας μην έφυγα ακόμη.Πόσο θα μου λείψετε,γαμώτο σας.Μου λείπετε
Μια τελευταία αγκαλιά.Πριν το αντίο.Πριν το τέλος.Μια τελευταία φωτογραφία.Όλοι μαζί.Ξανά.Και ξανά.Με χαμόγελο.Με αγάπη.Με συναίσθημα
Μην κλάψεις.Μη δακρύσεις.Δε θα το κάνω ούτε εγώ.Γιατί το τέλος τούτο.Θα είναι η αρχή μας.Για ό,τι έρθει.Για ό,τι ζήσουμε.Μαζί από δω και πέρα.Χέρι με χέρι.Ψυχή με ψυχή.Γιατί δε μοιραστήκαμε μόνο στιγμές.Μα και ψυχές.Και τις ανοίξαμε.Και τις σεργιανίσαμε στους δικούς μας δρόμους,Στα δικά μας μονοπάτια.Κι ας μην το κατάλαβες.Κι ας μην το κατάλαβα.Μα το κάναμε.Το νιώθεις;Μέσα από τις λέξεις μας.Τις σιωπές μας.Απ΄το αντάμωμα των βλεμμάτων μας.Που είπαν όσα εμείς δεν προλάβαμε.Να πούμε με τα χείλη
Φεύγω σε λίγο.Επιστρέφω.Δεν το θέλω.Κι ας το θέλω.Κι ας μη θέλω
Κι εσύ;Που να είσαι;Περίμενα κι απόψε.Πάλι τίποτα.Μα τούτη τη φορά δεν ήπιαμε για όσους λείπουν.Δεν ήπια για σένα.Στην απουσία σου.Ήπια για τους φίλους μου.Και την παρουσία τους
Ξέρω πως όλα τελείωσαν.Πως εδώ γράφτηκε το τέλος.Ένα τέλος που εγώ το προκάλεσα.Κι εσύ απλά υπέγραψες το υστερόγραφο.Χωρίς υπογραφή.Χωρίς καμία κίνηση.Μόνο με σιωπή.Κι ούτε καν με αυτή
Τέλος λοιπόν
Δίχως τέλος
Μα πάντα με αρχή
Και τούτη τη φορά
Δίχως τέλος
Μια νέα αρχή με περιμένει
Μας περιμένει
Και ξέρω πως τούτη τη φορά
Δε θα κάμω λάθος
Ένστικτο;
Διαίσθηση;
Πες το όπως θες
Αντίο λοιπόν
Για λίγο
Ή
Για πολύ
Ξημέρωσε.Μια νέα μέρα χάραξε
Την αφήνω να με ντύσει στα πρωινά της χρώματα
Και σε όλα όσα μου υπόσχεται
Που είναι μπροστά μου
Τα καλύτερα έρχονται
Στο είπα;
Καλημέρα
[για τελευταία φορά…] >>
Ιούλιος,12,2009 -6:10 ξημερώματα Θεσσαλονίκης
υ.γ.Το τραγούδι νοηματοδοτεί τη νέα αρχή.Δικό σου...
«Χάθηκα ξανά στα ίδια μέρη.Στα ίδια βλέμματα.Στις ίδιες αγκαλιές.Μα και σε καινούργιες Απίστευτες που είναι κάποιες φορές οι συναντήσεις των ανθρώπων.Κρύβουν τόσο μεγάλη αγάπη.Τόση τρυφερότητα.Τόση οικειότητα.Δεν είναι παράξενο;
Κόκκινο ημίγλυκο τούτη τη φορά.Το αγαπημένο μου.Αυτό που συνήθιζα να πίνω με φίλους όταν πηγαίναμε στο ίδιο μαγαζί,στα μέρη μας.Αυτό που έπινα και μαζί σου.Και επίτηδες με πήγαινες εκεί.Μόνο και μόνο για το κρασί.Επειδή μου άρεσε…
Τα ποτήρια αδειάζουν στο λεπτό.Όχι πολύ σήμερα.Δε θα πιείς πολύ.Μαλακίες.Οι κανάτες αδειάζουν χωρίς να το καταλάβουμε.Ξανά και ξανά.Γλυκιά μέθη.Γλυκιά ζαλάδα Άπονος πόνος.Μια κίνησή σου περίμενα.Σιωπή.Τίποτα. «Στα μηνύματα αδειανό τ΄άσπρο φακελάκι». Όχι άδειο,ρε.Γεμάτο.Μα όχι από κάτι δικό σου.Πουθενά.Μια λέξη σου.Μια σιωπή έστω…
«Σ΄αυτούς που λείπουν».Χτυπάμε τα ποτήρια στο τραπέζι και πίνουμε στην υγειά τους.Πόσες φορές κι απόψε.Στα φανερά κι άλλες τόσες στα κρύφια Από μέσα μου.Για μένα.Για σένα.Σ΄εσένα που λείπεις Αφήνομαι από αγκαλιά σε αγκαλιά.Μιλάνε οι ματιές.Τα βλέμματα.Οι αισθήσεις.Οι αφές.Τα χαμόγελα.Οι σιωπές
Κάθε μέρα και πιο χαλαροί.Πιο χαλαρή.Φίλους καινούργιους έκαμα και πολύ γουστάρω γι΄αυτό «Μου λείπεις γαμώτο.Θα ΄πρεπε να ΄σουν εδώ.Που σε χρειάζομαι».Κοίτα που πάλι που θυμήθηκα εκείνο το «γαμωθάπρεπε». Το τραγούδι εκείνο που τότε για κάποιο άλλο πρόσωπο θα αφιερωνόταν.Με πιάνω να το σιγοτραγουδάω.Άραγε το άκουσε κανείς;
Όμορφα περνάμε.Γελάμε.Με αστεία. «Πάλι μαλακίες λες». «Δε γαμιέται.Και που έλεγα σοβαρά,δε με πήρες στα σοβαρά». Πειραζόμαστε.Τώρα ξέρω πως δεν υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθούμε.Γιατί είμαστε αυτό που δείχνουμε.Εμείς.Αληθινοί.Κι όχι δήθεν «Τα πάντα όλα». Σήμα κατατεθέν η έκφραση. Τη λέμε συχνά. «Πάντα». «Όλα». Αυτό το όλα και τα πάντα που ήθελα -τώρα δε μπορώ να τα έχω.Και ξέρω πως εγώ φταίω
Κι άλλο ημίγλυκο.Κι άλλη χαρά.Κι άλλος πόνος «Άνιμα,μαζέψου.Πάλι ληγμένα παίρνεις;Τι έχεις πάθει απόψε;» Τίποτα ρε.Όμορφα αισθάνομαι.Κι ας πονάω λίγο.Κι ας μην το δείχνω.Κι ας μου λείπεις.Μα εσύ που καλά με ξέρεις πια,το καταλαβαίνεις.Με αγκαλιάζεις τρυφερά. «Σώπα μωρό μου» λες. Κι εσύ δεν πας όμως πίσω «Δε θα με κερδίσεις απόψε.Δε θα σ΄αφήσω.Όχι απόψε,τ΄ακούς;Μ΄ακούς;Όχι τώρα.Αργότερα κάνε ό,τι θες.Μα φύγε τώρα.Εξαφανίσου από τη σκέψη μου»
Κι άλλο κόκκινο.Κι άλλες αγκαλιές.Που δεν τις χορταίνουμε.Φωτογραφίες. «Απειλές». «Θα σου διαγράψω τα σχόλια διαπαντός.Για να μάθεις». <Δε γαμιέται.Κάνε ό,τι θες!>. Σιγά μην το κάνω,ρε
Κοντεύω να κλείσω 24 ώρες ξύπνια.Δε με νοιάζει.Γουστάρω.Ζέστη αφόρητη.Και το γαμημένο το κόκκινο να ανεβάζει τη θερμοκρασία.Μέσα-έξω.Ουφ.Και φου.Και φίου-φίου.Κολλήσαμε οι περισσότεροι.Ταιριάξαμε Αν ήσουν εδώ θα το διαπίστωνες.Θα τους αγαπούσες με την πρώτη ματιά.Κι αυτοί εσένα.Είμαι σίγουρη
Αγκαλιές συνέχεια.Ατελείωτες Μόνο η δικιά σου λείπει Όπως κι εσύ Που να είσαι;
«Σε λίγο χαράζει.Πέντε η ώρα ξημερώματα Όμορφη βραδιά.Ανάμεσα σε «άγνωστους» φίλους.Που σε βλέπουν για πρώτη φορά.Παράξενα στην αρχή.Μα μόνο στην αρχή.Μετά λύνεσαι.Τσίπουρο με γλυκάνισο και κόκκινο μπρούσκο.Πειραζόμαστε.Χύμα οι περισσότεροι
Γελάμε.Βγάζουμε φωτογραφίες.Τρώμε και πίνουμε.Περισσότερο πίνουμε.Για μας που είμαστε εδώ.Και γι΄αυτούς που λείπουν.Μια,δυό,τρείς φορές.Φωναχτά και από μέσα μας. «Δεν γαμιούνται» λέμε. «Ναι,αλλά χωρίς εμάς..». Γελάμε.Και πάλι στην υγειά τους.Χωρίς «αφιερώσεις» τούτη τη φορά
«Μαζέψτε με,ρε»,φωνάζω. «Από αύριο δεν με ξέρετε.Ξεχάστε όσα ακούσατε κι είδατε για μένα σήμερα.Από αύριο σοβαρή.Τύπος κι υπογραμμός…» Μέχρι το επόμενο αντάμωμα.Το επόμενο βράδυ.Που θα ξανασυναντηθούμε.Για να τα ξαναπιούμε.Και πάλι χύμα να γεννούμε Αγκαλιές.Πειράγματα.Αστεία και σοβαρά ταυτόχρονα.Αγγίγματα κι αφές γνώριμες.Από που ρε γνώριμες; Ποια είμαι ρε;Η πριν ή μετά τα τσίπουρα;
«Σοβαρέεεεψου»,ακούω μια φωνή να μου λέει. «Βρε,δε με παρατάς»,ακούγεται μια άλλη δυνατότερη. «Αφέσου ρε.» Ακολουθώ τη δεύτερη.Δε γαμιέται.Το πολύ πολύ να χάσουν την ιδέα που έχουν για μένα. «Σιγά ρε.Τώρα το σκέφτηκες;Αργά κυρά μου». «Βρε δε γαμιέται.Γι΄αυτό ρε είναι οι φίλοι.Για να είσαι ο εαυτός σου.Κάθε στιγμή.Όπως κι αν αισθάνεσαι.Πέρνα καλά,μ΄ακούς;». «Μα τι θαρρείς πως κάνω τόση ώρα; Χα!.»
Κι οι ψυχές να ανταμώνουν.Να ταξιδεύουν μαζί.Για πρώτη φορά.Μα όχι και για τελευταία.Το φωνάζουν τα βλέμματα.Οι λέξεις.Οι σιωπές.Τα αγγίγματα.Η οικειότητα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας.Στο πριν και στο «αλλού». Και τώρα «στο τώρα και το εδώ»
Όμορφα είναι.Από κείνα τα βράδυα που δε θες να τελειώσουν.Μα θα έχουμε κι άλλα μπροστά μας.Τουλάχιστον δυό.Μα δε σου φτάνουν.Χάνομαι κάποιες στιγμές.Κι εσύ,κι εσύ…σε βλέπω.Κι ας μη μου το λες.Κι ας μη σου το λέω..Μα καταλαβαινόμαστε.Δεν είναι παράξενο;Ξέρεις γιατί πονάω.Ξέρω γιατί μελαγχολείς.Και πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το δάκρυ που θέλει να κυλήσει. «Άντε ένα γύρο ακόμα τσίπουρο.Κι ένα κόκκινο μπρούσκο»
Μου λείπεις.Γιατί να μην είσαι εδώ;Να μην είμαστε μαζί;Να τα πίνουμε παρέα με τα φιλαράκια μου.Ναι,ρε,φιλαράκια μου. Τι κι αν βρεθήκαμε για πρώτη φορά απόψε;Αυτό που μας έχει δέσει θέλω να σου περιγράψω.Να το δεις και να το ζήσεις Να είμαστε αγκαλιά.Μαζί.Να μου κρατάς το χέρι.Να με αγκαλιάζεις.Κι εγώ το ίδιο.Μου λείπεις,γαμώτο,τ΄ακούς;Σιγά μη μ΄ακούς
Μου λείπεις.Γιατί;Δεν ξέρω.Ή μάλλον ξέρω.Ξέρω πως μου λείπεις.Που είσαι;Τι να κάνεις;Πως περνάς;Γελάς κι εσύ όπως εμείς;Είσαι μαζί με πρόσωπα αγαπημένα όπως εγώ;Θα΄πρεπε να είσαι εδώ.Όλοι μαζί.Να αγκαλιαζόμαστε.Να σοβαρεύουμε.Μέχρι τον επόμενο γύρο του τσίπουρου.Και του κόκκινου.Για να ξαναγινόμαστε χύμα μετά.Μέχρι τελικής πτώσης
Καμιά κίνηση.Σήμερα.Ίσως αργότερα.Ίσως αύριο.Ίσως ποτέ Σ΄αυτούς που λείπουν. «Δε γαμιούνται».Ξανά και ξανά.Κι άλλο τσίπουρο.Κι άλλο κόκκινο Σ΄αυτούς που είναι εδώ.Σ΄αυτούς που μοιάζουμε.Σ΄αυτούς που μας καταλαβαίνουν.Σ΄αυτούς που πιστεύουμε.Σ΄αυτούς που κάνουμε τα ίδια όνειρα κάθε βράδυ.Σ΄αυτούς που κοιτάμε μαζί τον ίδιο ουρανό.Σ΄αυτούς που μας νιώθουν.Και το δείχνουν.Μ΄ένα βλέμμα.Ένα χαμόγελο.Με πολλές αγκαλιές
Μου λείπεις.Θες την επόμενη φορά να σου γνωρίσω τα φιλαράκια μου;Θες να έρθουμε μαζί;Σιγά μην έρθουμε μαζί.Σιγά μην…
Σ΄αυτούς που λείπουν,το λοιπόν
Σ΄αυτούς που είμαι μαζί τους.Και που γεμίζω με τα χρώματά τους.Με τις ανάσες τους.Με τις μυρωδιές τους
Για να ακούσω την χροιά της φωνής σου
Να ακούσω να ξεφυσάς τον καπνό απ΄το τσιγάρο σου
Να νιώσω την ανάσα σου να με κυκλώνει
Να με καίει και να με παραλύει Για να σου πω πως θέλω… Να σε δω
Για να σε αγγίξω ξανά
Να σε νιώσω πάλι δίπλα μου
Να ξενυχτύσω από Έρωτα στο προσκεφάλι σου
Να σε μεθύσω με κόκκινο κρασί
Και να σε αποπλανήσω χωρίς επιστροφή
Να ζωγραφίσω στο κορμί σου
Λόγια και σιωπές,αινίγματα και απαντήσεις
Για να τελειώσω όσα στη μέση άφησα
Όταν ο χρόνος γύρω μου αμείλικτα
Με κυνηγούσε
Σου τηλεφωνώ
Φοβάμαι την αντίδρασή σου
Μα δεν απαντάς «Ο αριθμός που καλείτε δεν χρησιμοποείται»
Δε θα σε ψάξω απόψε.Δε θα σ΄ονειρευτώ Τίποτα δικό σου δε θα αναζητήσω Θα βυθιστώ στη δίνη του αλκοόλ Στον ψεύτικο παράδεισό του Τη γιατρειά θα αναζητήσω -Συνώνυμη της λήθης- Στην κάφτρα του τσιγάρου θα ονειρευτώ Πως καίγεσαι κι εσύ μαζί του -ευχή και πεθυμιά συνάμα-
Θα διαγράψω ό,τι δικό σου σε θυμίζει.Θα δραπετεύσω απ΄του χρόνου τις ρωγμές Και τις πληγές της έλλειψης απόψε δε θα αφήσω να με αγγίξουν.Να με καταδιώξουν
Με ένα χαμόγελο θα βγω στους δρόμους.Γκριμάτσα θα΄ναι -μα ποιος το ξέρει;- Ποιος νοιάζεται για ποιόν Και ποιός πονάει πιο πολύ;
Σε σώματα άλλα θα αφεθώ.Με στόματα άλλα θα μεθύσω Ξένα φιλιά θα ικετέψω.Και σε μια πόρνη νύχτα σαν και τούτη Ιέρεια θα της αφιερωθώ.Και πόρνη της θα γίνω
Με την ορμή μαινάδας Στα σκοτεινά της τούνελ θα μπλεχτώ Και για μια νυχτιά,άλλη απ΄αυτή που είμαι Θα με δεις Άλλη Απ΄αυτό που ήξερες - είχες συνηθίσει- -είχες αγαπήσει-
Για να βρει ανάπαυση η ψυχή Να μη θυμάται Να μη σε αναζητά Για λίγο Ή Για πολύ…
Είναι κάποιες νύχτες που αιμορραγούν.Φεγγάρια.Αστέρια.Έλλειψη Μέρες μα και νύχτες. Αξημέρωτες μα και πεπερασμένες Του τότε και του τώρα.Του εδώ,του αλλού.Του πουθενά
Ένα μήνυμα η αφορμή «Πως είσαι; πονάς; μου λείπεις…»
Σκέφτεται πολύ.Τι να απαντήσει;Δε θέλει πάλι να ανοίξει πληγές Κάθε λέξη της θα φορτίζεται με διαφορετική σημασία. Η διάσταση, βλέπεις ,σημαίνοντος και σημαινόμενου.Η παρερμηνεία κάποιων λέξεων Κοιτάζει έξω απ΄το παράθυρο.Όμορφη νυχτιά.Να μην ξημερώσει εύχεται Το φεγγάρι προβάλλει μπρος της.Τόσο κοντά της.Ένα έτσι να κάνει,θα μπορέσει να το κλείσει μέσα σ τη χούφτα της Παίρνει μια μπύρα.Ανάβει τσιγάρο.Ακούει μουσικές αγαπημένες Ξαπλώνει στον καναπέ της,σβήνει τα φώτα Μόνο η κάφτρα του τσιγάρου γυαλίζει μες στο σκοτάδι Και το φως του φεγγαριού.Που νιώθει να τυλίγει το κορμί της Κλείνει τα μάτια.Σκέφτεται
-Εσύ; Τι κάνεις εσύ;Που να είσαι τώρα; Πονάς;Χαίρεσαι;Λυπάσαι; Θυμάσαι;Με θυμάσαι;Θα ερωτευτείς ξανά; Αγαπάς;Ξεχνάς;Με ξέχασες;Σου λείπω; Ζεις;Πεθαίνεις κάθε νυχτιά;Τι κρύβεις - που κρύβεσαι; Παίζεις;Σε παίζουν;Κάνεις παρέα στη μοναξιά; Κλαις;Ελπίζεις;Γοητεύεσαι;Απογοητεύεσαι; Αφιερώνεις;Αφιερώνεσαι;Τι άλλαξε;Τι ίδιο μένει; Ακούς;Ποιόν;Τι;Σ ΄ακούνε; Έχεις;Είσαι;Αισθάνεσαι;Ταξιδεύεις; Αφουγκράζεσαι;Σιωπάς;Κραυγάζεις; Τι; Όνειρο;Απελπισία;Ικεσία; Έρωτα; Μοιράζεις;Μοιράζεσαι;Χαρίζεσαι;Σου χαρίζονται; Τι να σκέφτεσαι;Αντέχεις;Για πόσο ακόμα; Μυρίζεις το καλοκαίρι;Ή ο χειμώνας μένει μέσα σου βαρύς; Ακούς τα τραγούδια μας; Πας στα ίδια μέρη; Μην πίνεις.Μην τρέχεις.Μην καπνίζεις πολύ Δε θέλω να πονάς.Να σε δω να λάμπεις ξανά θέλω Όπως τότε.Την πρώτη φορά που σε γνώρισα Την πρώτη φορά που το κορμί σου ταίριαξε με το δικό μου Μα και την τελευταία.Που σμίξαμε μ΄ένα πάθος άγριο Μα συνάμα τόσο τρυφερό.Γιατί το ξέραμε Πως ήταν η αρχή του τέλους.Ενός τέλους αμετάκλητου Αδιαπραγμάτευτου-
«Καλά είμαι.Αλήθεια σου λέω Πονάω λίγο,μα θα περάσει σύντομα Να προσέχεις.Τα λέμε…» Πληκτρολόγησε την απάντηση στο κινητό της «Το μήνυμα εστάλη» Χαμογέλασε.Κι άλλη μια μπύρα.Ένα ακόμη τσιγάρο
Κι όμως θα μπορούσε να γραφτεί και κάτι ακόμα «Κι εμένα μου λείπεις γαμώτο.Και πονάω -γιατί σε πόνεσα» Μα ήξερε πως δε θα έπρεπε
στις πιο λαμπρές σου μέρες
στις πιο ζοφερές σου νύχτες
στο πιο κρυφό σου όνειρο Ψάξε με… Σαν πνοή αγέρα θαλασσινού
Σαν αμαρτία που φωλιάζει στην ψυχή σου
Σαν παρεπίδημο στην δικιά σου πόλη Ψάξε με… Στο πιο βαθύ σου κόκκινο
Στην πιο μύχια σκέψη σου
Στις απαγορευμένες ονειρώξεις σου
Ψάξε με…
Στους δρόμους που βαδίσαμε αντάμα
Στον καπνό και στην κάφτρα του τσιγάρου σου
Στις πιο ανομολόγητες επιθυμίες σου σαν προβάλλει ολόγιομη η σελήνη
Ψάξε με…
Σαν άνυδρη όαση.Σαν τοπίο μυστικό.Σαν πέρασμα κρυφό
Στο πιο γλυκό φιλί σου.Στην εγγραφή του σημαδιού μου πάνω στο κορμί σου
Στο αχ του στεναγμού σου.Στην εικόνα που χάραξα εντός σου
Στον χρόνο που κατοίκησα τον χρόνο σου.Σα σπονδή –αφιερωμένη σου
Στο γέλιο και στη λύπη σου.Στη μυρωδιά που άφησα πάνω στα σεντόνια σου
Μα μη με ψάξεις… Στα σημάδια των καιρών.Στην αστραπή του κεραυνού
Στο όχι που έγινε ναι -για να ξαναγίνει όχι
Στην άπλα του καλοκαιριού.Στον τόπο της αγάπης
Στον παροξυσμό της ηδονής σου.Στο βάθος της ελπίδας σου
Στις αμμουδιές των παραισθήσεων.Σε ξεχασμένες και παλιές φωτογραφίες
Στον προαιώνιο χρησμό που διαστρέφει κάθε υποψία γοητείας
Σε απόκοσμες αλήθειες που γεννούν ατελεύτητες μεταμορφώσεις
Σε επιπλέοντα νησάκια καθημερινότητας και ενοχικές ματαιώσεις
«Όχι,δεν είμαι μακριά σου,είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου»
(Ιερός Αυγουστίνος)
Είναι κάποιες συναντήσεις που εύχεσαι να μην είχαν γίνει ποτέ Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου ξαφνικά Και στην αναστατώνουν.Σου φέρνουν τα πάνω κάτω Και εύχεσαι να μην τους είχες γνωρίσει.Αλήθεια ή ψέμα;
Κάποτε οι δρόμοι μας χωρίζουν.Για λίγο Για πολύ.Για πάντα-ίσως- Και κει,που ο καθένας βαδίζει στα δικά του μονοπάτια Που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και να προχωρήσει Εκεί που η ζωή τον προστάζει.Στο σήμερα.Στο αύριο …………………………………………………………………………… Μια όχι και τόσο τυχαία συνάντηση έρχεται να σου αλλάξει και πάλι τη ζωή Κι όσα πίστευες.Όσα πάλευες να πιστέψεις πως είχαν τελειώσει… Αρκεί-
Ένα ενσυνειδήτως ασυνείδητο άγγιγμα.Δυό λέξεις.Μια αγκαλιά Ένα βλέμμα απελπισμένο.Μια παρακλητική χροιά φωνής Που εκλιπαρεί για μια φορά ακόμη.Για μια ακόμη επαφή Για μια νύχτα ακόμη.Ατελείωτη -μέσα στο πεπερασμένο της νύχτας-
Για να σε αναστατώσει Και να σε γυρίσει ξανά Πίσω στην κόλαση του τότε Ή μήπως στον παράδεισο;
Την χροιά της φωνής σου Τον ήχο της ανάσας σου Το σχήμα του κορμιού σου Τον τρόπο που στρίβεις το τσιγάρο σου Τη γεύση του φιλιού σου Το χρώμα των ονείρων σου Την απέλπιδα ελπίδα σου πως όλα θα αλλάξουν Τις νύχτες και τις μέρες που ένα γίνηκαν τα δυό Την αφή και το χάδι σου Το ηχόχρωμα της παρουσίας σου Την ένταση της απουσίας σου Την ικεσία του βλέμματος σου σαν ζητιάνευε το είναι μου Βυθιζόμενο στους ωκεανούς της ανάγκης σου για μένα Την αλμύρα των δακρύων σου Την κραυγή της ηδονής μα και της οδύνης σου
Κράτησα από σένα καθετί δικό σου
Τις στιγμές – που με έκλεινες στα χέρια σου Και σε παραδείσους με ταξίδευες Όταν η ψυχή σου αντάμωνε τη δικιά μου Κι έσμιγαν σε κόσμους απόκοσμους Και έρωτα έκαναν ως την αυγή της κάθε μέρας Όταν το πολύ δεν μας έφτανε Και το λίγο ήταν πάντα τόσο πολύ Όταν απεγνωσμένα με ζητούσες Για να με αγαπήσεις ξανά και ξανά Όταν αγκάλιαζες τους εφιάλτες μου Τα διλήμματα μα και τις ανημπόριες μου Όταν φιλούσες τις πληγές που αιμορραγούσαν Και ξέσκιζες με δυό σου λέξεις Τους δαίμονες που με κυρίευαν Όταν στο χείλος του γκρεμού στάθηκα Και λόγο επιστροφής δεν έβρισκα-δεν είχα Παυσίλυπο βαπτίσθηκες και μάννα εξ ουρανού
Κράτησα από σένα Εσένα – Στα χέρια μου Στο κορμί μου Στην ψυχή μου Για να ΄χω να πορεύομαι
Ο αγαπημένος μου Άνεμοςμου πρόσφερε αυτό το βραβείο για το blog μου. Βραβείο αξιαγάπητου blog.Αξιαγάπητο ε; Χμ...το σκέφτηκες καλά αγόρι μου πρίν προβείς σ΄αυτήν την...τολμηρή κίνηση;!!!. Αλλά καθότι ευγενική, οφείλω να το αποδεχτώ (τραβάτε με κι ας κλαίω). Ειδικά τώρα,ήταν ό,τι έπρεπε για να ανέβει λίγο το ηθικό,μιας και δεν είναι στα καλύτερα του,εξαιτίας ενός μικροατυχήματος που είχα (ας πρόσεχες μωρό μου,πες)
Όπως και να ΄χει σ΄ευχαριστώ πολύ φίλε μου
Το βραβείο έχει ως εξής:
1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog
2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs. Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο
Με τη σειρά μου θα απονείμω το δωράκι αυτό στους παρακάτω φίλους μου.Έχουμε και λέμε το λοιπόν
Γλυκιά,ευαίσθητη,ονειροπόλα.Έχει τον τρόπο της να με ταξιδεύει.Και κυρίως να με αγγίζει.Εντός κι εκτός internet. Κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό π α ι δ ί (και αδυναμία μου..χε...χε...)
O κύριος με τις...τελείες.Κάθε δυό λέξεις και τσουπ...τελεία.Άλλα σημεία στίξης δεν υπάρχουν βρε;:ΡΡ Α! και με προχωρημένες μουσικές επενδύσεις.(όχι πως μ΄αρέσουν όλες,αλλά τι να κάνω;):Ρ
Την διάβαζα καιρό,μα πριν λίγες μέρες της άφησα για πρώτη φορά σχόλιο.Ευαίσθητη,ερωτική και ξέρει να τα χώνει εκεί που πρέπει.Α! και της αρέσει να βρίζει.Τι μου θυμίζει...τι μου θυμίζει!!!
Με τα περισσότερα παιδιά έχουμε γνωριστεί.Τα΄χουμε πει.Τα΄χουμε πιεί.Έχουμε περάσει όμορφες μα και άσχημες στιγμές.Μα γι΄ αυτό όμως δεν είναι οι φίλοι;αναρωτιέμαι
Και με όσους δεν...ευελπιστώ πως θα γίνει κάποια στιγμή.Καλά να είμαστε
Σας ευχαριστώ όλους
Και εσάς που είδατε το όνομά σας και εσάς που δεν...
Από όλους σας έχω κρατήσει κάτι
Και το΄χω φυλαγμένο κάπου που ο χρόνος δε θα μπορέσει ποτέ να το ξεθωριάσει
Ακόμα κι αν δεν σας ξαναδώ ποτέ...
υ.γ.Το τραγούδι...από τα πιο αγαπημένα.Κι ό,τι πρέπει για να ανέβει η διάθεση.Δεν νομίζετε;
υ.γ 2. Θα ήθελα να προσθέσω μερικές ακόμα αγάπες μου.Για τους δικούς μου λόγους
Σπουδάζω τον χρόνο δίπλα σου
Κάθε λεπτό που περνάει με γεννάει ξανά
Μου θεριεύεις την ανάγκη να παγώσω τις στιγμές
Να τις προεκτείνω τόσο
Όσο να αγγίξουν το άπειρο
Τις βάφω με τα χρώματά σου
Τις ντύνω στις αναπνοές σου
Ήρεμες και ρυθμικές
Καθώς πλάι μου κοιμάσαι
Βαφτίζομαι στο απροσδιόριστο
Που καθρεφτίζεται στα μάτια σου
Όταν χαμογελούν στον ήλιο
Όταν η αφή σου απεγνωσμένα με ζητά
Όταν το σώμα σου ταιριάζει στο δικό μου
Όταν σμιλεύεις με την ανάσα σου
Κάθε κύτταρο του κορμιού μου
Όταν ποτίζεις τις πεδιάδες της ψυχής μου
Και εμφυσάς πνοή αγέρα θαλασσινού
Όταν βυθίζεσαι σε ωκεανούς απύθμενους
Και με προκαλείς ναυάγιό σου να γεννώ
Τάζοντάς μου άγνωρους και ασύλητους θησαυρούς
Σπουδάζω τον χρόνο κοντά σου
Να τον ξεσκίσω θέλω
Να τον παγώσω
Έτσι που ο χρόνος να μην ζητήσει
Μερτικό του χρόνου μας- που τελειώνει
Να ζήσω θέλω μαζί σου τις στιγμές
Που ξέρουμε κι οι δυό
Πως αμείλικτα θα μας ζητήσουν
Ό,τι τους αναλογεί
Κι ό,τι τους πρέπει
Ένα δάκρυ
Έναν αποχωρισμό
Ένα βλέμμα σκυθρωπό
Μια μελαγχολία
Κι ένα γιατί που
Δεν μπορώ και δεν ξέρω αν θέλω να απαντήσω
Μέχρι τότε
Άσε με να σε κοιτώ Να σε ζω αχόρταγα
Να σ΄αγαπάω έτσι Όπως εγώ ξέρω Σαν ολόγιομη σελήνη Σαν άστρο που σε λίγο Σβήνοντας θα πάψει να υπάρχει Σα δύση και σαν ανατολή
Ξεσκίζοντας το χειρόγραφο της παρουσίας σου Αποκαλύπτω τον τρόμο πίσω απ΄το βλέμμα σου Τις κρίσεις πανικού και τις μεγαλόσχημες εκφράσεις Παλίμψηστα επαναλαμβανόμενων υποσχέσεων Αδύναμα να χωρέσουν στο πολύ ή στο λίγο του επέκεινα χρόνου
Φυγομαχείς και καταδολιεύεις την επιθυμία Παραδίδοντάς την στην άβυσσο της μετριότητάς σου Ιεροδίκης γίνεσαι των ανόσιων στιγμών σου Που ωχριούν μπροστά στο μέγεθος της προδοσίας σου Δραματοποιείς τη δουλοπρέπεια του είναι σου Περιφέροντάς το ως δόλωμα δοξαστικού αίνου Που αιμόφυρτος σύρεται στην πλημμυρίδα της παραφθοράς σου
Και κείνο το θεριό -απέναντι και μέσα σου- Επιδιώκει τον αφανισμό σου.Πεινάει για σάρκα και αίμα Εισδύει στα άδυτα του συγχυσμένου παρα-λογισμού σου Και σε συνθλίβει χωρίς αντίσταση.Χωρίς αιδώ Προσφέροντάς σου για αντάλλαγμα άγνωρους και ανεξερεύνητους κόσμους
Κι εγώ που πίστεψα στην ψευδαίσθηση της εντιμότητάς σου Έκθαμβη,μένω να ιχνηλατώ το μεταίχμιο της μεταμόρφωσής σου Μεταγράφοντας τη φενάκη του σκηνοθετημένου έρωτά σου Σε παννυχίδα αφηνιασμένης αδιαφορίας Που κυοφορεί την επερχόμενη καταδίκη σου
Καρφώνω το βλέμμα στο άπειρο που ανοίγεται μπροστά μου Θάλασσα κι ουρανό αντικρύζω.Εγώ κι εγώ.Κι ο Θεός μου,παραδίπλα Σκέφτομαι.Αναπολώ.Θυμάμαι.Ώρες.Στιγμές.Λέξεις Τι να κρατήσω;Τι να αφήσω;Τι να πιστέψω,τώρα πια; Ο αγέρας λυσσομανά.Σαν να θέλει να μου υπενθυμίσει όλα όσα ζήσαμε Ή θέλει μήπως να τα πάρει και να τα σκορπίσει στους πέντε ανέμους; Κύμα άγριο ξεσπάει μέσα μου.Και γίνεται ένα με κείνο της θαλάσσης Τα λόγια που πίστεψα…μια απάτη Ο Έρωτας που έζησα…ένα μεγάλο ψέμα Κι όλα όσα μου υποσχέθηκαν…ένα όμορφο παραμύθι με λυπημένο τέλος Το στομάχι σφίγγεται όλο και περισσότερο.Ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό Στρίβω τσιγάρο.Στον καπνό του- μυρίζω άρωμα οικείο.Βλέπω να διαγράφεται μορφή αγαπημένη Στη στάχτη του- διαβάζω τα μυστικά σημάδια.Κείνα που θέλουν καθάριο βλέμμα για να τα δεις
Γυρνάω πίσω.Στο παρελθόν.Αποκρυπτογραφώ κινήσεις.Νυχτερινές εκρήξεις Ώρες πυρετού και φόβου.Ωρολογιακές βόμβες που απασφαλίζονταν και εξουδετερώνονταν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα Πρώιμα πάθη.Υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν.Σιγουριά αισθημάτων.Διχασμένων Χορός δικαιολογιών.Ποταμοί δακρύων.Ικεσίες για συγχώρεση.Αναθήματα και αφορισμοί
Νύχτες βαμμένες στα χρώματα του πάθους.Του λάθους Στο μένω.Φεύγω.Δεν αντέχω.Δεν μπορώ.Παράτα με.Ξαναγυρνάω.Δεν τα παρατάω Για μια γαμημένη ελπίδα.Για μια πουτάνα αμφιβολία.Για ένα ξεσκισμένο όνειρο Στο ίσως.Μπορεί.Σίγουρα ναι.Μάλλον όχι.Σίγουρα όχι ……………………………………………………………….............
Ο αγέρας καθαρίζει το βλέμμα.Το δάκρυ που κυλά σηματοδοτεί μια νέα αρχή Όχι.Δεν αρνούμαι τίποτα.Δεν απαιτώ ανταπόδοση.Δεν ζητάω εκδίκηση Δεν αναιρώ όσα είπα.Δεν μετανιώνω για όσα έδωσα.Δεν διαγράφω ό,τι μου έδωσαν
Μα βλέπω καθαρά τώρα πια.Ναι,ρε, βλέπω
Την ξεφτίλα.Τις υπολογιστικές συμπεριφορές.Τα ασύστολα ψεύδη Τα δήθεν αισθήματα.Τις υποτιθέμενες αλήθειες.Τις ψεύτικες παραμυθίες Την αθώα πανουργία.Τους δειλούς τσαμπουκάδες.Τα ουρλιαχτά της τρέλλας Τους εκβιαστικούς αφορισμούς.Τη σκιά της ψεύτικης επιβίωσης Τον ανύπαρκτο αυτοέλεγχο.Τον ψευδεπίγραφο σεβασμό Αυτοκαταστροφικές προσωπικότητες που επιζητούν να σε εγκλωβίσουν στην άβυσσό τους Ψεύτικα διλήμματα που οφείλεις να ασπαστείς.Για να είσαι αρεστός.Αποδεκτός.Ερωτεύσιμος Ενοχικές συμπεριφορές και χαοτικούς χαρακτήρες.Που αρνούνται και ισοπεδώνουν όσα έζησαν κι όσα αισθάνθηκαν Μνήμες επιλεκτικές και συμφέρουσες.Επίπλαστες ελευθερίες και ελευθεριάζουσες συμπεριφορές.Επικλήσεις έντιμης ανεντιμότητας Ανθρώπους μαριονέτες,έτοιμους να παραδώσουν και να ξεπουλήσουν τα πάντα στο βωμό ενός ψυχοφθόρου έρωτα Προδοσίες όρκων επιθυμούμενης διάρκειας και ανύπαρκτες αθωότητες Εικονικό ενδιαφέρον και θεατρινίστικες υποχωρήσεις Παρανοήσεις σχέσεων και συναισθημάτων.Τρομαγμένα βλέμματα.Εκδικητική μανία Αληθοφανή παραληρήματα εξομολόγησης και επιτηδευμένες παραμορφώσεις γεγονότων Προσωπικότητες εξαρτώμενες. Αθύρματα της διεστραμμένης σχέσης με το ανύπαρκτο εγώ τους
Λένε πως σαν περνάς θάλασσα,γαληνεύεις Πως μπορείς πίσω σου ν΄αφήσεις ό,τι σε βαραίνει.Ό,τι σε πικραίνει Ό,τι ακόμα σε θυμάται.Κι ό,τι σε ξεχνάει με τον καιρό Ό,τι δεν θέλεις να θυμάσαι.Κι ό,τι θέλεις να ξεχνάς
Στην αγκαλιά της τ΄αφήνεις και αυτή μέσα της τα φυλακίζει.Τα κλείνει σε σπηλιές ,σα μυστικό πολύτιμο και τα στολίζει με κοράλια .Κι είναι τόσο βαθιά η φυλακή τους,που ποτέ κανείς δε θα καταφέρει από το βυθό της να τα ανασύρει.Εξόν κι αν αποφασίσει η ίδια πως άλλο δεν μπορεί να τα βαστά κι η ώρα ήρθε να τα ξεράσει .Κι αλίμονο σε αυτόν που θα βρεθεί στις αγκάλες της την ώρα που θα λυσσομανά
Θάλασσα θα περάσω.Σε λίγες ώρες Θα πάρω μαζί μου...
Λέξεις. Εικόνες. Αναθήματα. Τραγούδια. Αισθήματα και σκέψεις. Ό,τι χάρισα κι ό,τι μου χαρίστηκε. Στιγμές. Λόγια. Αφορμές μα και αιτίες
Μορφές προσώπων ακριβών και αγαπημένων. Του τότε. Του τώρα. Του εδώ και του αλλού Βλέμματα. Αφές. Χαμόγελα μα και δάκρυα. Ικεσίες και αρνήσεις. Λάθη και πάθη
Συναντήσεις και παρανοήσεις. Προδοσίες και φόβους Απουσίες και παρουσίες. Μνήμες κι όνειρα
Μεθυσμένα από έρωτα βράδια και άλλα που βούλιαξαν στη μοναξιά της σιωπής του Αναπνοές και ανάσες.Ήχους και κραυγές.Πυρετούς αφιερώσεων και εικονίσματα αισθήσεων
Γραφές του παρελθόντος και ανεμοδείκτες διλημμάτων.Ψηφιδωτά υποσχέσεων και λυγμούς προσμονής Κάστρα που αλώθηκαν και σταυροδρόμια ατραπών.Ιχνηλασίες ψυχών και ξενηλάτες μάταιων λογισμών
Αυτά κι άλλα τόσα θα σκορπίσω στον αφρό των κυμάτων της.Για να τα ταξιδέψει και μέσα της να τα καθαγιάσει Με την ελπίδα να κρατήσει όσα δεν αξίζουν και την προσμονή επιστροφής όσων στον χρόνο προορισμένων είναι για να αντέξουν
Μάγισσα είναι και Αφέντρα ακριβή Και θα αποφασίσει κατά πως αυτή κρίνει πως είναι το συμφέρον Για μένα
Παιχνίδι κι ο έρωτας- είπα κάποια βραδιά.Διαφώνησε.Ο Έρωτας είναι ιερός.Θεός που σε γεννάει.Σε μιά κυοφορία απόκοσμη Κι αυτοί που πάνω του ασελγούν;Που φτηνά τον ξεπουλάνε;-ρώτησα Αυτοί δεν ξέρουν ν΄αγαπούν-είπε.Κι ίσως ποτέ τους να μη μάθουν.Μόνο τη γεύση του γνωρίζουν.Μα όχι και την ουσία Του
Τότε μην παίξεις μαζί μου Ούτε κι εσύ με μένα ………………………………………………………….......
Δεν είναι παιχνίδι μάτια μου ο Έρωτας.Είναι φυγή.Είναι πάθος.Μπορεί και λάθος
Είναι συναίσθημα.Σιωπή.Κραυγή.Ηδονή.Είναι απογείωση.Μα και απότομη προσγείωση
Είναι γεμάτος χρώματα.Σαν και κείνα που προβάλλουν στον ουρανό μετά τη μπόρα
Μα άλλοτε βάφει στο γκρίζο την ψυχή.Ανάλογα τις διαθέσεις του
Έρχεται για να ΄ρθει.Και φεύγει για να φύγει
Κι αν αποφασίσει να μείνει,τυχερός θα πρέπει να λογάσαι
Κοσμοκράτορας και βασιλιάς του κόσμου τούτου
Αλλιώς φτωχός και πένητας θα περιφέρεις το σαρκίο σου στις αγορές του κόσμου
Ρωτώντας μη και τον αντάμωσε κανείς.Γιατί υπόσχεση σου έδωσε τούτη τη φορά πως πιστός ακόλουθός σου θα΄ναι
Μα γνώμη άλλαξε ευθύς.Κι αποφάσισε «αλλού» να πορευθεί
Νέους έρωτες να γεννήσει.Τι κι αν είναι σύντομοι και θνησιγενείς από τη φύση τους; Κι αλήτικα σου φέρεται.Σε αποφεύγει.Σε κοροϊδεύει.Πως τάχα σε σένα θα γυρίσει
Απλά γυρεύει χρόνο να του δώσεις.Να δοκιμαστεί και να δοκιμάσει
Τα όρια και τις απαντοχές του. Άλλους κόσμους. Άλλους έρωτες. Άλλα κορμιά
Κι εσύ τον περιμένεις.Πιστή Πηνελόπη που κάθε βράδυ ξεϋφαίνει τα έργα της μέρας της
Κι ας νιώθεις,κι ας ξέρεις πως για πάντα από κοντά σου έφυγε
Ελπίζεις στην επιστροφή του.Σαν άσωτος υιός να 'ρθεί ξανά σιμά σου
