παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
… θέλουν μα δε μπορούν μπορούν μα δε θέλουν φοβούνται να αφεθούν
φοβούνται να ρισκάρουν θέλουν να μη θέλουν δεν θέλουν να θέλουν
βολεύονται στη μίζερη καθημερινότητά τους δεν τολμούν να ονειρεύονται τάζουν και αθετούν
δεν πιστεύουν σε τίποτα κολλάνε στο παρελθόν τους δεν θέλουν να αλλάξουν
δεν «εκμεταλλεύονται» τα δώρα που τους δίνονται ακυρώνουν σε μια νύχτα αισθήματα και παρουσίες σου τάζουν παραδείσους και σε πετάνε στην κόλαση
νομίζουν πως ερωτεύονται και αγαπάνε λένε και ξελένε παίζουν με ψυχές και σώματα
φοβούνται να αγαπήσουν και να αγαπηθούν να αισθανθούν και να διεκδικήσουν να μιλήσουν ξεκάθαρα κι ας πονέσουν
σε βάζουν στο τριπάκι τους και μετά την "κάνουν" με ελαφρά πηδηματάκια σε κάνουν να τους ερωτευτείς και μετά σου λένε "συγγνώμη λάθος". δεν ήθελα να σε πονέσω λένε πως σε πονούν και σε νοιάζονται μα εξ αποστάσεως.κι όταν τους χρειάζεσαι,καπνός...
Οι μέρες περνάνε.Μαζί σου.Μα και χώρια σου.Στο εδώ και το αλλού μας Κάθε μέρα και περισσότερο.Κάθε ώρα και πιο πολύ.Δένομαι.Γνωρίζω.Μαθαίνω.Νιώθω Αισθάνομαι.Ερωτεύομαι.Αγαπάω
Σε…
Να παγώσω τον χρόνο θέλω.Να τον νικήσω.Έτσι που να μη μπορεί να σε παίρνει μακριά μου.Έστω και λίγο.Ή για πολύ.Να ζω μέσα σου θέλω.Στη σκέψη σου.Στο είναι σου.Στο κορμί σου.Στην ανάσα σου.Στην αγκαλιά σου.Στο γέλιο σου Κάθε μου κύτταρο σε ψάχνει.Κάθε μόριό μου φέρει την υπογραφή σου.Και σου αφιερώνεται.Μοιράζεται.Δίνεται.Αφήνεται.Στην τρικυμία της φωνής σου.Στον πιο βαθύ σου αναστεναγμό.Στην πιο κρυφή σου λέξη.Μαγνητίζεται.Αιχμαλωτίζεται.Διψάει
Σε…
Στον ωκεανό της νύχτας σε ανταμώνω.Και σκύβω πάνω σου.Στον κόσμο σου.Στα θέλω σου.Στα όσα φοβάσαι.Στα όσα θες.Σε όσα αγαπάς.Σε όσα μισείς.Στους λαβύρινθους της σκέψης σου.Στους πλανήτες των ματιών σου.Στο ξελόγιασμά σου.Όταν αλώνεις κάθε μου αντίσταση.Όταν με καίει ο πυρετός σου.Όταν κατακτώ το άπειρο.Και το απόλυτο.Όταν σπουδάζω δίπλα σου
Σε…
Όταν εν γνώσει κι εν αγνοία μου καταθέτω στο βωμό του Έρωτά Σου.Και συλλαβίζω την αλφάβητο απ΄την αρχή.Κάτω απ΄την πανσέληνο.Μέσα στα μάτια σου.Μέσα από..Σαν υμνωδός που συνθέτει την ακολουθία του Έρωτα.Ακολουθώντας τους δρόμους του κορμιού.Τους ήχους.Τους τόνους και τα ημιτόνια.Τις συστολές και τις διαστολές Σου.Τα ξεσπάσματα της ηδονής Σου.Την άλμη των χυμών Σου.Τις ριπές του πάθους Σου.Όταν θέλω.Όταν…
…όταν στο βλέμμα σου αποκαλύπτεται η μαγεία των ματιών σου
…όταν ανασαίνω την ανάσα σου και ζω μέσα σ΄αυτήν
…όταν ο έρωτάς σου οριοθετεί και σχεδιάζει τον χώρο ύπαρξής μου ..όταν σκιρτήματα ψυχής μετουσιώνονται σε λέξεις που εκφράζονται με συστολές και διαστολές του κορμιού
…όταν το «εκεί» σημαίνει πατρίδα αγαπημένη ...όταν το ''νιώθω" και το "θέλω",σαν κύμα αρχέγονο,παραλύουν κάθε υποψία αντίστασης
…όταν στο ξέσπασμα του γέλιου σου σμιλεύεται η άκρατη επιθυμία μου για Σένα
…όταν τα όνειρά μου καθρεφτίζουν τον αφυπνισμένο πόθο μου
…όταν το κορμί μιλάει αλήθειες και ναυαγός του θέλεις να ονοματιστείς
…όταν η τρικυμία της φωνής σου κραυγή γίνεται που πάλλεται και λυτρώνει
…όταν ακροβατώ στου αναστεναγμού σου την ανασαιμιά
…όταν συλλέκτης γίνομαι της γύρης της αγάπης σου
…όταν προσκυνητής κινώ κάθε φορά για να σε ανταμώσω
…όταν πρωτοφίλητα φεγγάρια προσεύχονται και τάζουν αναθήματα στο βωμό της ηδονής σου
…όταν αφήνεσαι σε γεύσεις και σε μυρωδιές άωρων καρπών
…όταν αχαρτογράφητος παραμένει ο ίμερος κι ο οίστρος σε γητεύει
…όταν στις αλυκές του παραδείσου λικνίζεται η Ζωή
…όταν αρχιερέας και διακορευτής βαπτίζεται η έξαψη των θελημάτων
Νύχτες αμέρωτες κι αγριεμένες μέρες -αφιερωμένες στην πεμπτουσία που γεννά η ανορθογραφία του Έρωτα…
Θάλασσα θα γίνω να καθρεφτίζεσαι μέσα μου τον πόθο σου να σβήνεις μα τούτος άσβεστος να παραμένει
Το γέλιο σου θα γίνω κάθε που τη μορφή μου στη σκέψη σου θα φέρνεις εικόνα πάντα αγαπημένη
Να ξυπνάς και να κοιμάσαι και πάντα το όνομά μου να συλλαβίζεις σαν ήχο- άηχο κι αγαπημένο που αφουγκράζεσαι τις νύχτες
Το πολύ μα και το λίγο μου θα σου χαρίσω συντροφιά να το ΄χεις κάθε που θα με ψάχνεις
Κι όταν ακούσεις χτύπους στην πόρτα της καρδιάς σου -να ξέρεις- εγώ θα είμαι αυτή που από τα πάντα έψαχνες Είμαι εδώ- θα σου φωνάξω- Κι είμαι για Σένα…
Σα σήμερα.Πριν πολλά χρόνια… Ξεκίνησα το σεργιάνισμά μου στον κόσμο.Έκαμα δειλά τα πρώτα μου βήματα Ατίθασο παιδί,είπανε.Ανυπάκουο.Μα και συνάμα ευαίσθητο «Δε θα σου βγει σε καλό.Να προσέχεις»
Τα χρόνια πέρασαν.Το μικρό παιδάκι μεγάλωσε.Όχι αναίμακτα.Όχι πάντα με ευκολία.Κάποιες φορές μεγάλωνε απότομα.Ή, το μεγάλωναν… Μεγάλωσα πια.Και μεγαλώνω Μεγαλώνω,μικραίνοντας.Ή μικραίνω μεγαλώνοντας;Δεν ξέρω να σου πω.Έχει άραγε καμιά σημασία;
Στα χρόνια που πέρασαν.Έμαθα πολλά.Έδωσα.Πήρα.Έκανα λάθη.Πλήγωσα.Πληγώθηκα.Μάτωσα.Κέρδισα.Έχασα.Με έχασα.Με βρήκα.Αγάπησα.Αγαπήθηκα.Λάτρεψα.Όχι,δε μίσησα.Ποτέ.Δεν τα κατάφερα.Δεν το θέλησα.Δεν το μπόρεσα
Έσπασα τα μούτρα μου.Έπιασα πιάτο.Δε με αναγνώρισα.Δε με προστάτεψα Αφέθηκα.Στης Αγάπης τη χώρα.Και την ταξίδεψα.Πότε μόνιμος κάτοικός της.Κι άλλοτε παρεπίδημός της.Μα ποτέ δεν την αρνήθηκα.Ούτε κι αυτή εμένα.Κι ας με εξόρισε κάποιες στιγμές από μέσα της.Ίσως κι εγώ να έφυγα από κοντά της.Για λίγο.Για να την εκτιμήσω.Πάλι απ΄την αρχή.Και να την αγαπήσω.Πιο πολύ.Πιο δυνατά
Τα χρόνια που πέρασαν.Με έμαθαν.Με έμαθα.Κι ό,τι είμαι τώρα,σ΄αυτά τα χρωστάω.Και στους ανθρώπους που μπήκαν στη Ζωή μου.Για στιγμές.Για λίγο.Για πολύ.Για πάντα Αγάπησα τα λάθη μου.Και στιγμή δεν τα αρνήθηκα.Δεν τα εξόρισα.Γιατί κι αυτά κομμάτι ήταν.Και θα είναι.Κάτι από μένα.Γιατί με έμαθαν.Με έκαναν καλύτερη.Ή χειρότερη;
Είμαι αυτό που είμαι.Κι ό,τι είμαι φαίνεται.Το δείχνω.Δε μπορώ να το κρύψω.Ούτε να το αρνηθώ.Δε λέω πολλά.Δε μιλάω πολύ.Όμως καταλαβαίνω.Πιο πολλά απ΄όσα νομίζεις.Πιο πολλά απ΄όσα σου δείχνω
Στα χρόνια που πέρασαν.Κέρδισα.Έχασα.Ρίσκαρα.Γοητεύτηκα.Και απογοητεύτηκα.Έδιωξα ανθρώπους από κοντά μου.Από λάθη.Από αδεξιότητα.Δοκίμασα.Και δοκιμάστηκα.Μα άντεξα.Με άντεξαν.Με ανέχτηκαν.Πόσο; Για όσο.Για λίγο.Για πολύ.Για πάντα
Χαμογελάω.Κλαίω.Λυπάμαι.Πονάω.Νιώθω.Αισθάνομαι.Ερωτεύομαι.Αγαπάω.Λατρεύω.Αφιερώνω.Αφιερώνομαι.Θυμάμαι.Ευγνωμονώ Τα χρόνια περνούν.Κι εγώ…μεγαλώνω.Έτσι λένε.Κι ας παραμένω ένα παιδί βαθιά μέσα μου.Με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.Καλό.Ή κακό
Μα ό,τι κι αν γίνει… Πάντα θα είμαι εγώ…
υ.γ. Ευχαριστώ.Εσένα,κι εσένα,κι εσένα,κι εσένα… Που με αγάπησες.Που με άντεξες.Που με ξέχασες.Που με θυμήθηκες Που αντέχεις ακόμη να με αντέχεις Και να με αγαπάς….
Τι χρώμα έχουν απόψε τα όνειρά σου;
Τι θα ονειρευτείς; Ποιόν;
Είμαι μέσα σε αυτά;
Πώς; Με ποιόν τρόπο;
Με σκέφτεσαι;
Αφουγκράζεσαι την προσμονή μου;
Νιώθεις την ανάσα μου να σε αγκαλιάζει;
Να σε καίει και να σε λυτρώνει;
Το άγγιγμά μου στο κορμί σου;
Αισθάνεσαι τον πόθο μου;
Διψάς για ταξίδια στις
Πιο βαθιές μου θάλασσες ;
Τι ονειρεύονται τα όνειρά σου;
Τι σου τάζουν; Και τι κρυφό σου φανερώνουν;
Τι επιθυμούν; Τι νοσταλγούν;
Που σε ταξιδεύουν;
Πόσο αντέχουν; Αντέχουν ακόμα;
Ξεχνούν ή θυμούνται;
Χαμογελούν; Ελπίζουν;
Ερωτεύονται;Λαχταρούν;
Κρατούν καλά τα μυστικά τους;
Συνάντησέ με απόψε
Μέσα τους
Κι έλα μαζί να ονειρευτούμε
Για όσα ίδια λαχταράμε
Και τολμάμε ακόμα
να ονειρευόμαστε…
«Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου ξαφνικά.Απρόσμενα.Απροσδόκητα
Κει που δεν τους περιμένεις.Σου χτυπούν την πόρτα.Και σου απλώνουν το χέρι.Για να το κλείσεις μέσα στο δικό σου.Σου χαμογελούν με το πιο όμορφο χαμόγελο που έχεις συναντήσει ποτέ.Που λες και αντανακλά την ψυχή τους.Τόσο όμορφη κι αυτή.Αρκεί να μπορέσεις να τη δεις.Και να ταξιδέψεις μέσα της.Μέσα τους.Να την αγαπήσεις.Να τους αγαπήσεις…
Η αλήθεια είναι πως δε σε περίμενα.Ούτε ποτέ είχα φανταστεί πως υπήρχες.Κι όμως.Υπήρχες.Κι ήσουν μπροστά μου.Μου άπλωσες το χέρι.Κι εγώ…το έκλεισα μέσα στο δικό μου.Για να αρχίσουμε μαζί ένα ταξίδι.Που θέλαμε κι οι δυό να κατέληγε στην Ιθάκη που από πάντα ονειρευόμασταν.Και που θα είχε προορισμό το πάντα…
Συναντήσαμε τρικυμίες.Φουρτούνες.Σειρήνες και Κύκλωπες.Λαιστρυγόνες και Κίρκες.Μα θέλαμε να αντέξουμε.Παλέψαμε με τα κύματα.Τα βάλαμε με θεούς και δαίμονες.Κάθε τόσο το καράβι μας κλυδωνιζόταν.Ναυαγούσαμε σε ξέρες.Πολλές φορές τσακίστηκε.Και μαζί του κι εμείς.Και γεμίζαμε πληγές.Και ματώναμε.Βλέπεις τα βράχια ήταν κοφτερά.Μας ξέσκιζαν.Και μαζί τους ξεσκίζαμε κι εμείς τις σάρκες μας.Λες κι αυτό μας έδινε τη μεγαλύτερη ηδονή που είχαμε ως τα τώρα απολαύσει…
Κι έτσι μια μέρα,το καράβι μας άρχισε να μπάζει νερά.Να μην αντέχει άλλο τους τυφώνες.Και αποφασίσαμε, εμείς οι ίδιοι ,να το ρίξουμε στα βράχια.Να το τσακίσουμε.Και μαζί του κι εμάς.Κι ας ξέραμε πως αυτό θα πόναγε.Θα μάτωνε.Θα πλήγωνε.Θα σκότωνε.Θα μας σκότωνε…
Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση.Το ομολογώ.Με πόνεσε.Όσο πόνεσε κι εσένα.Μα έτσι έπρεπε.Ξέρω…πάλι αυτό το «γαμωθάπρεπε». Μα τώρα δεν γινόταν αλλιώς.Δεν υπήρχαν δρόμοι μπροστά μας.Ούτε στεριές.Ούτε θάλασσες.Μήτε ουρανοί.Μόνο σκοτάδια.Και πληγές.Και αίμα.Που πλημμύριζε την καρδιά σαν στα δυό την έκοβε.Την ξέσκιζε.Γιατί έχανε ό,τι πιο πολύ αγάπησε.Ό,τι πιότερο λάτρεψε.Κι ας σε ήθελε ακόμα.Σαν τρελλή…
Διχάστηκα.Ανάμεσα στον έρωτα και τη λογική.Την καρδιά και το μυαλό.Και δεν ξέρω να σου πω ποιό απ΄τα δυό νικούσε.Και με νικούσε.Το έβλεπα το λάθος.Μα δεν το λογάριαζα.Με τα χίλια έτοιμη ήμουν πάνω του να πέσω.Κι ας ήξερα.Πως δε θα με οδηγούσε πουθενά.Όταν ερωτεύεσαι,όταν αγαπάς,πως μπορείς να αφήσεις το μυαλό να σε οδηγήσει;Γίνεται;,Το μπορείς;Μάλλον όχι.Σίγουρα όχι.Κι εγώ δεν τα κατάφερα.Γιατί σε αγαπούσα…
Μα ξέρεις,μάτια μου,πως όταν αγαπάς πολύ κάνεις και λάθη.Κι εγώ έκανα.Τα βλέπω τώρα.Τώρα που μπορώ στο πίσω,στο τότε, να γυρίσω.Χωρίς να με πονάει.Χωρίς να- σε- πονάω.Κι ας το αρνείσαι.Κι ας θες εξ ολοκλήρου να αναλάβεις την ευθύνη.Το ξέρεις πως δεν είναι έτσι.Πάντα σε μια σχέση,ή σχεδόν πάντα,φταίνε κι οι δυό.Και ξέρω πως κι εγώ σε πλήγωσα.Σε αδίκησα.Σε πόνεσα.Σε δίχασα.Γιατί ήμουν ήδη πληγωμένη.Γιατί έβλεπα πως σε έχανα.Πως έφευγες όλο και πιο μακριά μου.Κι αυτό δεν το άντεχα.Δεν άντεχα να χάσω το παιχνίδι.Δεν άντεχα να σε χάσω.Ώσπου σ΄έχασα.Και μαζί σου χάθηκα κι εγώ.Μ΄ έχασα…
Κι όμως.Εμείς στ΄αλήθεια αγαπηθήκαμε.Και γι΄αυτό δεν χαθήκαμε.Δεν αφανιστήκαμε.Καταφέραμε και βγήκαμε νικητές απ΄αυτήν την άνιση μάχη που μπλεχτήκαμε.Και που ζητούσε σαν αντάλλαγμα τις ζωές μας.Και κάτι χειρότερο ακόμα.Τις ίδιες μας τις ψυχές.Αυτές μπορέσαμε και τις διαφυλάξαμε.Αγνές.Απρόδοτες.Όχι χωρίς πληγές.Μα που δεν ήταν όμως ικανές να καταντήσουν γάγγραινα που θα μας δηλητηρίαζε.Και θα μας σκότωνε μέρα τη μέρα.Αργά.Βασανιστικά.Μα και τόσο ηδονικά…
Και να ΄μαι τώρα εδώ.Να στέκω πάλι απέναντί σου.Να σου απλώνω το χέρι.Και να σου ζητάω εγώ με τη σειρά μου να το κλείσεις μέσα στο δικό σου.Και να θυμάσαι
Πως τίποτα δεν χάθηκε.Πως τώρα αρχίζουν για μας τα πιο όμορφα ταξίδια.Τι κι αν δεν τα κάνουμε μαζί;Τι κι αν είμαστε κι οι δυό αλλού;Τι κι αν αγαπήσαμε άλλες ψυχές;Τι κι αν άλλαξαν πολλά για μας;
Ένα είναι το μόνο σίγουρο.Πως το μόνο που δεν άλλαξε είναι η αγάπη μου για Σένα.Ίσως να άλλαξε μορφή.Δεν σε ψάχνει πια- μέρα και νύχτα -απεγνωσμένα.Δε θέλει να σε αφανίσει.Έμαθε πια να σ΄αγαπάει.Και να μην κάνει λάθη.Να σε ακούει.Να σου αφήνει χώρο.Και χρόνο.Να σε σέβεται.Και να τιμάει τις επιλογές σου...
Κάποτε σου είχα πει πως είμαι τυχερήπου σε γνώρισα.Τώρα θα τολμήσω να προσθέσω και κάτι άλλο.Είμαι και ευτυχισμένη.Που σε έμαθα.Που μπήκες στη ζωή μου.Γιατί με έμαθες.Μου έδειξες.Με έκανες καλύτερη.Μου άνοιξες νέους ορίζοντες.Μου απέδειξες πως υπάρχουν ακόμη όμορφοι άνθρωποι.Με καρδιά.Με αισθήματα.Με ψυχή.Με αρχοντιά.Με γενναιοδωρία.Με θάρρος.Με αξιοπρέπεια.Με αλήθεια.Άνθρωποι απλοί.Μα και γι΄αυτό γοητευτικοί…
Είμαι εδώ λοιπόν.Και δηλώνω παρούσα. Τώρα που μπορώ να χαίρομαι το παρόν μου.Και να κατανοώ όλα όσα μου προσφέρονται.Σαν δώρα ανεκτίμητα.Και να εκτιμώ… Μαζί σου.Κοντά σου…
Στα εύκολα.Στα δύσκολα Στο τώρα.Στο αύριο Στον πόνο σου.Και στην χαρά σου Ο πόνος σου -πόνος μου
Κι η χαρά σου -δική μου χαρά Για Σένα ελπίζω.Και προσεύχομαι.Για την ευτυχία σου.Για να είσαι καλά.Για ό,τι καλύτερο σου αξίζει.Και το ξέρω,πως σου αξίζει…Τώρα πια το ξέρεις κι εσύ.Και το πιστεύεις.Πως το αξίζεις.Πως σου αξίζει.Πως αξίζεις ,ρε βλάκα, που να πάρει…
Θα είμαι εδώ.Για ό,τι χρειαστείς.Να το θυμάσαι.Πως θα με βρείς στο πλάι σου.Σύμμαχο και υπερασπιστή σου.Συνοδοιπόρο σου.Στο όνειρά σου.Στις ελπίδες σου.Στις απογοητεύσεις σου.Στους έρωτες και τις αγάπες σου.Στα θέλω σου.Και στα μπορώ σου.Σε όσα φοβάσαι.Σε όσα δυσπιστείς.Για όσα αμφιβάλλεις.Όταν θα δειλιάζεις.Κι όταν σε τίποτα δε θα ελπίζεις… Για να σου λέω αλήθειες.Που μπορεί και να πονάνε.Μα που σίγουρα δε θα θέλουν το κακό σου.Ούτε θα είναι υστερόβουλες.Ούτε θα ζητούν «τα εις εαυτόν». Μα θα είναι αληθινές.Και μόνο τέτοιες…
Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς.Που ήσουν η αιτία.Μα και η αφορμή.Για να με χάσω.Μα και για να με ανακαλύψω πάλι.Να ξαναβρώ τις αλήθειες που,ίσως,είχα ξεχάσει.Να με επαναπροσδιορίσω.Να αναλάβω τις ευθύνες μου.Και να απελευθερωθώ…
Πάντα θα είσαι για μένα κομμάτι μου ακριβό.Πολύτιμο.Ανεκτίμητο.Δώρο και μάννα εξ ουρανού.Απ΄τους πιο δικούς μου ανθρώπους.Ο δικός μου άνθρωπος.Που θα μπορώ να εμπιστεύομαι.Να αφήνομαι.Να λυγίζω.Και που θα κουβαλάω εντός μου μέχρι το τέλος της ζωής μου…
Σου απλώνω ξανά το χέρι.Και τούτη τη φορά είμαι σίγουρη
Πως θα κερδίσουμε Γιατί τώρα έμαθα Γιατί τώρα ξέρω
Πως θέλω μόνο την ευτυχία σου
Όπως κι εσύ τη δικιά μου
Στους πλανήτες της ματιάς σου
Στο μετάξι της φωνής σου
Στης ανάσας σου τη γη
Στον παλμό των λέξεων σου Στις θάλασσες των επιθυμιών σου
Στο ξελόγιασμα των αισθήσεών σου
Στης υποψίας την ανάγκη σου
Στου αναστεναγμού σου το πιο κρυφό τραγούδι
Στης αφιέρωσής σου τα γλυκά δεσμά
Στη μυρωδιά του πόθου σου
Στις ολονύκτιες προσευχές σου
-όταν τον Έρωτα θα προσκυνάς-
Στην πανσέληνο των φεγγαριών σου
-κάθε που μαζί θα αποκοιμιόμαστε-
Στα πιο καλά κρυμμένα μυστικά σου
Στη μέθη και τον οίστρο σου
Στην ανορθόγραφη-μέχρι τα τώρα-ζήση σου
Στο λίκνο του κορμιού σου
Και στα άδυτα της ψυχής σου
Σαν έτοιμη από καιρό
Για το ταξίδι τούτο
Προσκυνητής λογίζομαι
Μύστης μα και αποκρυπτογράφος
Της έμπνευσης που μου γεννά
Η παρουσία σου-
σα σταλάζει η ομορφιά σου
στο νου και τις αισθήσεις μου
Ακολούθησα την ανάσα σου
Στη φλόγα της αφέθηκα
Ένιωσα το κορμί μου να συσπάται
Μέσα στο βλέμμα σου
Τόσο, που άγγιξα την ψυχή σου
Και τα ονείρατα των ονείρων σου
Να αγαπηθείς παράφορα
Ικέτευσες μια νύχτα
Και γω,σου τραγούδησα τις λέξεις
Που για Σένα ανακάλυψα
Τρύγησα τους καρπούς του πόθου σου
Και έμεινα εγκαταλειμμένη
Στη γιορτή της ηδονής σου
Στην άκρατη ελπίδα
Που μου γέννησε η παρουσία Σου
-Μείνε, γιατί είμαι το άλλο σου μισό
Αγάπησέ με.Όσο κανείς
Να σ΄αγαπήσω.Όσο κανέναν-
«Να ξυπνάω και να 'μαι μαζί σου
να 'μαι εγώ το φιλί της ζωής σου
να 'μαι η μόνη αγάπη σου αν μπορείς
εδώ να ζεις»
Και πήρα να κεντώ στ΄αστέρια
Τη μορφή Σου κάθε νύχτα
Καθώς τα ίχνη του ανείπωτου
Και του απ΄αλλού φερμένου
Καταβρόχθιζαν με λαιμαργία
Κάθε ρανίδα αντίστασής μου…
Για το το χτές σου
Το τώρα
Μα και το αύριο
Για ό,τι αγαπάς
Κι ό,τι μισείς
Ό,τι μισείς να αγαπάς Κι ό,τι αγαπάς να μισείς Για ό,τι σε πλήγωσε Κι ό,τι πλήγωσες
Πόσο αγάπησες
Και πόσο ακόμη μπορείς
Πόσο αντέχεις
Κι ως που μπορείς να φτάσεις Το πάθος μαζί σου
Το λάθος
Πως είναι όταν πλάι μου ανασαίνεις
Καθώς στο κορμί μου ταξιδεύεις
Πως είναι όταν σου λείπω
Κι όταν απελπισμένα με γυρεύεις
Τι σκέφτεσαι
Όταν παράφορα ερωτεύεσαι
Και πρωτόγνωρα αγαπάς
Να ντύνομαι τα χρώματά σου Την τέχνη της ανάσας σου
Τις άγριες ώρες που θα σμίγουμε
Τον κόσμο σου και μέσα του μέσα σου να κατοικήσω
Τις στιγμές της ηδονής σου
-Να ψάξω -
Κάθε κρυφό σου πέρασμα
Που στον παράδεισο θα με οδηγήσει
-ή μήπως στην κόλασή σου-
Πως είναι να ζω
Και να πεθαίνω για Σένα
<<Πάλι με βρήκε χάραμα.Πάλι τα ήπιαμε.Πάλι χαθήκαμε
Σε βλέμματα.Αγκαλιές.Ανάσες.Αναστεναγμούς
Αποχαιρετισμούς.Αποχωρισμούς
Δε θέλω να φύγω.Δε θέλεις να σε αφήσω.Τώρα που βρεθήκαμε
Φεύγω.Και αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι μου.Κάτι από μένα
Δεν ξέρω γιατί η Σαλονίκη λειτουργεί έτσι μέσα μου.Με επηρρεάζει.Με μελαγχολεί.Κάθε που πίσω μου την αφήνω.Κάθε που υπόσχεση της δίνω πως θα ανταμωθούμε ξανά.Σύντομα
Δε θέλω να σου πω απόψε πολλά.Δε μπορώ να σου πω
Αδύναμη αισθάνομαι.Και χαμένη.Ανάμεσα σε δυό κόσμους.Τον εδώ.Και τον εκεί
Και δεν ξέρω τι περισσότερο θα μου λείψει.Τι ήδη μου λείπει.Το εδώ ή το αλλού;
Σήμερα το βράδυ.Πριν το τέλος.Πέρασες εσύ απ΄το μυαλό μου.Μα κι εσύ.Ναι εσείς.Που ζήσαμε τόσα πολλά μαζί.Ήθελα να σου τηλεφωνήσω.Να σου στείλω ένα μήνυμα.Να σας.Ίσως και να σου κάνει εντύπωση το γιατί.Μα ήθελα απλά τούτο να σου πω.Πως είχες δίκιο.Πως συγγνώμη σου ζητάω που,ίσως,δε κατάλαβα.Δε σε κατάλαβα.Που δε σε πίστεψα. Μα δεν το έκανα.Όχι τη στιγμή που έπρεπε.Αδυναμία;Φόβος;Ονόμασέ το όπως θες.Τι σημασία έχει;Κατάφερα να με συγκρατήσω.Κι όταν πάλι το ήθελα,τούτη τη φορά με συγκράτησαν.Κι ίσως καλά να έκαναν.Μα θα το κάνω.Όταν επιστρέψω.Θα σε ψάξω.Εσένα.Κι εσένα.Για να σου πω.Να σου εξηγήσω.Να σου ζητήσω συγγνώμη αν χρειαστεί.Κι ας ξέρω πως μπορεί και να μην τη δεχτείς.Μα θα το κάνω.Κι ό,τι γίνει.Θα το ρισκάρω
<<Μη φύγεις.Όχι τώρα.Που σε βρήκα.Μείνε κι άλλο>>. Ποιος σου είπε πως θέλω να φύγω;Ποιος σου είπε πως θέλω να σ΄αφήσω;
Κι αν φύγω,πάντα εδώ θα μείνω.Πάντα εδώ θα είμαι.Κι ας μην είμαι με φυσική παρουσία.Θα είμαι με τη σκέψη μου.Με ό,τι σου άφησα.Με ό,τι σε άφησα να δεις από μένα
Παίρνω τις αναμνήσεις μαζί μου.Τις στιγμές.Κείνες που σε χαράζουν.Σε σημαδεύουν.Σε ορίζουν.Και μαζί τους, κομμάτια αναπόσπαστα, τα πρόσωπα που τις νοηματοδότησαν.Τα γέλια τους.Τις ανάσες τους.Τα χρώματά τους.Τις αγκαλιές τους.Πόσο όμορφα μύριζαν.Και πόσο θα μου λείψει το άρωμά τους.Μου λείπει ήδη.Κι ας είμαι ακόμη εδώ.Κι ας μην έφυγα ακόμη.Πόσο θα μου λείψετε,γαμώτο σας.Μου λείπετε
Μια τελευταία αγκαλιά.Πριν το αντίο.Πριν το τέλος.Μια τελευταία φωτογραφία.Όλοι μαζί.Ξανά.Και ξανά.Με χαμόγελο.Με αγάπη.Με συναίσθημα
Μην κλάψεις.Μη δακρύσεις.Δε θα το κάνω ούτε εγώ.Γιατί το τέλος τούτο.Θα είναι η αρχή μας.Για ό,τι έρθει.Για ό,τι ζήσουμε.Μαζί από δω και πέρα.Χέρι με χέρι.Ψυχή με ψυχή.Γιατί δε μοιραστήκαμε μόνο στιγμές.Μα και ψυχές.Και τις ανοίξαμε.Και τις σεργιανίσαμε στους δικούς μας δρόμους,Στα δικά μας μονοπάτια.Κι ας μην το κατάλαβες.Κι ας μην το κατάλαβα.Μα το κάναμε.Το νιώθεις;Μέσα από τις λέξεις μας.Τις σιωπές μας.Απ΄το αντάμωμα των βλεμμάτων μας.Που είπαν όσα εμείς δεν προλάβαμε.Να πούμε με τα χείλη
Φεύγω σε λίγο.Επιστρέφω.Δεν το θέλω.Κι ας το θέλω.Κι ας μη θέλω
Κι εσύ;Που να είσαι;Περίμενα κι απόψε.Πάλι τίποτα.Μα τούτη τη φορά δεν ήπιαμε για όσους λείπουν.Δεν ήπια για σένα.Στην απουσία σου.Ήπια για τους φίλους μου.Και την παρουσία τους
Ξέρω πως όλα τελείωσαν.Πως εδώ γράφτηκε το τέλος.Ένα τέλος που εγώ το προκάλεσα.Κι εσύ απλά υπέγραψες το υστερόγραφο.Χωρίς υπογραφή.Χωρίς καμία κίνηση.Μόνο με σιωπή.Κι ούτε καν με αυτή
Τέλος λοιπόν
Δίχως τέλος
Μα πάντα με αρχή
Και τούτη τη φορά
Δίχως τέλος
Μια νέα αρχή με περιμένει
Μας περιμένει
Και ξέρω πως τούτη τη φορά
Δε θα κάμω λάθος
Ένστικτο;
Διαίσθηση;
Πες το όπως θες
Αντίο λοιπόν
Για λίγο
Ή
Για πολύ
Ξημέρωσε.Μια νέα μέρα χάραξε
Την αφήνω να με ντύσει στα πρωινά της χρώματα
Και σε όλα όσα μου υπόσχεται
Που είναι μπροστά μου
Τα καλύτερα έρχονται
Στο είπα;
Καλημέρα
[για τελευταία φορά…] >>
Ιούλιος,12,2009 -6:10 ξημερώματα Θεσσαλονίκης
υ.γ.Το τραγούδι νοηματοδοτεί τη νέα αρχή.Δικό σου...
«Χάθηκα ξανά στα ίδια μέρη.Στα ίδια βλέμματα.Στις ίδιες αγκαλιές.Μα και σε καινούργιες Απίστευτες που είναι κάποιες φορές οι συναντήσεις των ανθρώπων.Κρύβουν τόσο μεγάλη αγάπη.Τόση τρυφερότητα.Τόση οικειότητα.Δεν είναι παράξενο;
Κόκκινο ημίγλυκο τούτη τη φορά.Το αγαπημένο μου.Αυτό που συνήθιζα να πίνω με φίλους όταν πηγαίναμε στο ίδιο μαγαζί,στα μέρη μας.Αυτό που έπινα και μαζί σου.Και επίτηδες με πήγαινες εκεί.Μόνο και μόνο για το κρασί.Επειδή μου άρεσε…
Τα ποτήρια αδειάζουν στο λεπτό.Όχι πολύ σήμερα.Δε θα πιείς πολύ.Μαλακίες.Οι κανάτες αδειάζουν χωρίς να το καταλάβουμε.Ξανά και ξανά.Γλυκιά μέθη.Γλυκιά ζαλάδα Άπονος πόνος.Μια κίνησή σου περίμενα.Σιωπή.Τίποτα. «Στα μηνύματα αδειανό τ΄άσπρο φακελάκι». Όχι άδειο,ρε.Γεμάτο.Μα όχι από κάτι δικό σου.Πουθενά.Μια λέξη σου.Μια σιωπή έστω…
«Σ΄αυτούς που λείπουν».Χτυπάμε τα ποτήρια στο τραπέζι και πίνουμε στην υγειά τους.Πόσες φορές κι απόψε.Στα φανερά κι άλλες τόσες στα κρύφια Από μέσα μου.Για μένα.Για σένα.Σ΄εσένα που λείπεις Αφήνομαι από αγκαλιά σε αγκαλιά.Μιλάνε οι ματιές.Τα βλέμματα.Οι αισθήσεις.Οι αφές.Τα χαμόγελα.Οι σιωπές
Κάθε μέρα και πιο χαλαροί.Πιο χαλαρή.Φίλους καινούργιους έκαμα και πολύ γουστάρω γι΄αυτό «Μου λείπεις γαμώτο.Θα ΄πρεπε να ΄σουν εδώ.Που σε χρειάζομαι».Κοίτα που πάλι που θυμήθηκα εκείνο το «γαμωθάπρεπε». Το τραγούδι εκείνο που τότε για κάποιο άλλο πρόσωπο θα αφιερωνόταν.Με πιάνω να το σιγοτραγουδάω.Άραγε το άκουσε κανείς;
Όμορφα περνάμε.Γελάμε.Με αστεία. «Πάλι μαλακίες λες». «Δε γαμιέται.Και που έλεγα σοβαρά,δε με πήρες στα σοβαρά». Πειραζόμαστε.Τώρα ξέρω πως δεν υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθούμε.Γιατί είμαστε αυτό που δείχνουμε.Εμείς.Αληθινοί.Κι όχι δήθεν «Τα πάντα όλα». Σήμα κατατεθέν η έκφραση. Τη λέμε συχνά. «Πάντα». «Όλα». Αυτό το όλα και τα πάντα που ήθελα -τώρα δε μπορώ να τα έχω.Και ξέρω πως εγώ φταίω
Κι άλλο ημίγλυκο.Κι άλλη χαρά.Κι άλλος πόνος «Άνιμα,μαζέψου.Πάλι ληγμένα παίρνεις;Τι έχεις πάθει απόψε;» Τίποτα ρε.Όμορφα αισθάνομαι.Κι ας πονάω λίγο.Κι ας μην το δείχνω.Κι ας μου λείπεις.Μα εσύ που καλά με ξέρεις πια,το καταλαβαίνεις.Με αγκαλιάζεις τρυφερά. «Σώπα μωρό μου» λες. Κι εσύ δεν πας όμως πίσω «Δε θα με κερδίσεις απόψε.Δε θα σ΄αφήσω.Όχι απόψε,τ΄ακούς;Μ΄ακούς;Όχι τώρα.Αργότερα κάνε ό,τι θες.Μα φύγε τώρα.Εξαφανίσου από τη σκέψη μου»
Κι άλλο κόκκινο.Κι άλλες αγκαλιές.Που δεν τις χορταίνουμε.Φωτογραφίες. «Απειλές». «Θα σου διαγράψω τα σχόλια διαπαντός.Για να μάθεις». <Δε γαμιέται.Κάνε ό,τι θες!>. Σιγά μην το κάνω,ρε
Κοντεύω να κλείσω 24 ώρες ξύπνια.Δε με νοιάζει.Γουστάρω.Ζέστη αφόρητη.Και το γαμημένο το κόκκινο να ανεβάζει τη θερμοκρασία.Μέσα-έξω.Ουφ.Και φου.Και φίου-φίου.Κολλήσαμε οι περισσότεροι.Ταιριάξαμε Αν ήσουν εδώ θα το διαπίστωνες.Θα τους αγαπούσες με την πρώτη ματιά.Κι αυτοί εσένα.Είμαι σίγουρη
Αγκαλιές συνέχεια.Ατελείωτες Μόνο η δικιά σου λείπει Όπως κι εσύ Που να είσαι;
«Σε λίγο χαράζει.Πέντε η ώρα ξημερώματα Όμορφη βραδιά.Ανάμεσα σε «άγνωστους» φίλους.Που σε βλέπουν για πρώτη φορά.Παράξενα στην αρχή.Μα μόνο στην αρχή.Μετά λύνεσαι.Τσίπουρο με γλυκάνισο και κόκκινο μπρούσκο.Πειραζόμαστε.Χύμα οι περισσότεροι
Γελάμε.Βγάζουμε φωτογραφίες.Τρώμε και πίνουμε.Περισσότερο πίνουμε.Για μας που είμαστε εδώ.Και γι΄αυτούς που λείπουν.Μια,δυό,τρείς φορές.Φωναχτά και από μέσα μας. «Δεν γαμιούνται» λέμε. «Ναι,αλλά χωρίς εμάς..». Γελάμε.Και πάλι στην υγειά τους.Χωρίς «αφιερώσεις» τούτη τη φορά
«Μαζέψτε με,ρε»,φωνάζω. «Από αύριο δεν με ξέρετε.Ξεχάστε όσα ακούσατε κι είδατε για μένα σήμερα.Από αύριο σοβαρή.Τύπος κι υπογραμμός…» Μέχρι το επόμενο αντάμωμα.Το επόμενο βράδυ.Που θα ξανασυναντηθούμε.Για να τα ξαναπιούμε.Και πάλι χύμα να γεννούμε Αγκαλιές.Πειράγματα.Αστεία και σοβαρά ταυτόχρονα.Αγγίγματα κι αφές γνώριμες.Από που ρε γνώριμες; Ποια είμαι ρε;Η πριν ή μετά τα τσίπουρα;
«Σοβαρέεεεψου»,ακούω μια φωνή να μου λέει. «Βρε,δε με παρατάς»,ακούγεται μια άλλη δυνατότερη. «Αφέσου ρε.» Ακολουθώ τη δεύτερη.Δε γαμιέται.Το πολύ πολύ να χάσουν την ιδέα που έχουν για μένα. «Σιγά ρε.Τώρα το σκέφτηκες;Αργά κυρά μου». «Βρε δε γαμιέται.Γι΄αυτό ρε είναι οι φίλοι.Για να είσαι ο εαυτός σου.Κάθε στιγμή.Όπως κι αν αισθάνεσαι.Πέρνα καλά,μ΄ακούς;». «Μα τι θαρρείς πως κάνω τόση ώρα; Χα!.»
Κι οι ψυχές να ανταμώνουν.Να ταξιδεύουν μαζί.Για πρώτη φορά.Μα όχι και για τελευταία.Το φωνάζουν τα βλέμματα.Οι λέξεις.Οι σιωπές.Τα αγγίγματα.Η οικειότητα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας.Στο πριν και στο «αλλού». Και τώρα «στο τώρα και το εδώ»
Όμορφα είναι.Από κείνα τα βράδυα που δε θες να τελειώσουν.Μα θα έχουμε κι άλλα μπροστά μας.Τουλάχιστον δυό.Μα δε σου φτάνουν.Χάνομαι κάποιες στιγμές.Κι εσύ,κι εσύ…σε βλέπω.Κι ας μη μου το λες.Κι ας μη σου το λέω..Μα καταλαβαινόμαστε.Δεν είναι παράξενο;Ξέρεις γιατί πονάω.Ξέρω γιατί μελαγχολείς.Και πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το δάκρυ που θέλει να κυλήσει. «Άντε ένα γύρο ακόμα τσίπουρο.Κι ένα κόκκινο μπρούσκο»
Μου λείπεις.Γιατί να μην είσαι εδώ;Να μην είμαστε μαζί;Να τα πίνουμε παρέα με τα φιλαράκια μου.Ναι,ρε,φιλαράκια μου. Τι κι αν βρεθήκαμε για πρώτη φορά απόψε;Αυτό που μας έχει δέσει θέλω να σου περιγράψω.Να το δεις και να το ζήσεις Να είμαστε αγκαλιά.Μαζί.Να μου κρατάς το χέρι.Να με αγκαλιάζεις.Κι εγώ το ίδιο.Μου λείπεις,γαμώτο,τ΄ακούς;Σιγά μη μ΄ακούς
Μου λείπεις.Γιατί;Δεν ξέρω.Ή μάλλον ξέρω.Ξέρω πως μου λείπεις.Που είσαι;Τι να κάνεις;Πως περνάς;Γελάς κι εσύ όπως εμείς;Είσαι μαζί με πρόσωπα αγαπημένα όπως εγώ;Θα΄πρεπε να είσαι εδώ.Όλοι μαζί.Να αγκαλιαζόμαστε.Να σοβαρεύουμε.Μέχρι τον επόμενο γύρο του τσίπουρου.Και του κόκκινου.Για να ξαναγινόμαστε χύμα μετά.Μέχρι τελικής πτώσης
Καμιά κίνηση.Σήμερα.Ίσως αργότερα.Ίσως αύριο.Ίσως ποτέ Σ΄αυτούς που λείπουν. «Δε γαμιούνται».Ξανά και ξανά.Κι άλλο τσίπουρο.Κι άλλο κόκκινο Σ΄αυτούς που είναι εδώ.Σ΄αυτούς που μοιάζουμε.Σ΄αυτούς που μας καταλαβαίνουν.Σ΄αυτούς που πιστεύουμε.Σ΄αυτούς που κάνουμε τα ίδια όνειρα κάθε βράδυ.Σ΄αυτούς που κοιτάμε μαζί τον ίδιο ουρανό.Σ΄αυτούς που μας νιώθουν.Και το δείχνουν.Μ΄ένα βλέμμα.Ένα χαμόγελο.Με πολλές αγκαλιές
Μου λείπεις.Θες την επόμενη φορά να σου γνωρίσω τα φιλαράκια μου;Θες να έρθουμε μαζί;Σιγά μην έρθουμε μαζί.Σιγά μην…
Σ΄αυτούς που λείπουν,το λοιπόν
Σ΄αυτούς που είμαι μαζί τους.Και που γεμίζω με τα χρώματά τους.Με τις ανάσες τους.Με τις μυρωδιές τους
Για να ακούσω την χροιά της φωνής σου
Να ακούσω να ξεφυσάς τον καπνό απ΄το τσιγάρο σου
Να νιώσω την ανάσα σου να με κυκλώνει
Να με καίει και να με παραλύει Για να σου πω πως θέλω… Να σε δω
Για να σε αγγίξω ξανά
Να σε νιώσω πάλι δίπλα μου
Να ξενυχτύσω από Έρωτα στο προσκεφάλι σου
Να σε μεθύσω με κόκκινο κρασί
Και να σε αποπλανήσω χωρίς επιστροφή
Να ζωγραφίσω στο κορμί σου
Λόγια και σιωπές,αινίγματα και απαντήσεις
Για να τελειώσω όσα στη μέση άφησα
Όταν ο χρόνος γύρω μου αμείλικτα
Με κυνηγούσε
Σου τηλεφωνώ
Φοβάμαι την αντίδρασή σου
Μα δεν απαντάς «Ο αριθμός που καλείτε δεν χρησιμοποείται»
Δε θα σε ψάξω απόψε.Δε θα σ΄ονειρευτώ Τίποτα δικό σου δε θα αναζητήσω Θα βυθιστώ στη δίνη του αλκοόλ Στον ψεύτικο παράδεισό του Τη γιατρειά θα αναζητήσω -Συνώνυμη της λήθης- Στην κάφτρα του τσιγάρου θα ονειρευτώ Πως καίγεσαι κι εσύ μαζί του -ευχή και πεθυμιά συνάμα-
Θα διαγράψω ό,τι δικό σου σε θυμίζει.Θα δραπετεύσω απ΄του χρόνου τις ρωγμές Και τις πληγές της έλλειψης απόψε δε θα αφήσω να με αγγίξουν.Να με καταδιώξουν
Με ένα χαμόγελο θα βγω στους δρόμους.Γκριμάτσα θα΄ναι -μα ποιος το ξέρει;- Ποιος νοιάζεται για ποιόν Και ποιός πονάει πιο πολύ;
Σε σώματα άλλα θα αφεθώ.Με στόματα άλλα θα μεθύσω Ξένα φιλιά θα ικετέψω.Και σε μια πόρνη νύχτα σαν και τούτη Ιέρεια θα της αφιερωθώ.Και πόρνη της θα γίνω
Με την ορμή μαινάδας Στα σκοτεινά της τούνελ θα μπλεχτώ Και για μια νυχτιά,άλλη απ΄αυτή που είμαι Θα με δεις Άλλη Απ΄αυτό που ήξερες - είχες συνηθίσει- -είχες αγαπήσει-
Για να βρει ανάπαυση η ψυχή Να μη θυμάται Να μη σε αναζητά Για λίγο Ή Για πολύ…
Είναι κάποιες νύχτες που αιμορραγούν.Φεγγάρια.Αστέρια.Έλλειψη Μέρες μα και νύχτες. Αξημέρωτες μα και πεπερασμένες Του τότε και του τώρα.Του εδώ,του αλλού.Του πουθενά
Ένα μήνυμα η αφορμή «Πως είσαι; πονάς; μου λείπεις…»
Σκέφτεται πολύ.Τι να απαντήσει;Δε θέλει πάλι να ανοίξει πληγές Κάθε λέξη της θα φορτίζεται με διαφορετική σημασία. Η διάσταση, βλέπεις ,σημαίνοντος και σημαινόμενου.Η παρερμηνεία κάποιων λέξεων Κοιτάζει έξω απ΄το παράθυρο.Όμορφη νυχτιά.Να μην ξημερώσει εύχεται Το φεγγάρι προβάλλει μπρος της.Τόσο κοντά της.Ένα έτσι να κάνει,θα μπορέσει να το κλείσει μέσα σ τη χούφτα της Παίρνει μια μπύρα.Ανάβει τσιγάρο.Ακούει μουσικές αγαπημένες Ξαπλώνει στον καναπέ της,σβήνει τα φώτα Μόνο η κάφτρα του τσιγάρου γυαλίζει μες στο σκοτάδι Και το φως του φεγγαριού.Που νιώθει να τυλίγει το κορμί της Κλείνει τα μάτια.Σκέφτεται
-Εσύ; Τι κάνεις εσύ;Που να είσαι τώρα; Πονάς;Χαίρεσαι;Λυπάσαι; Θυμάσαι;Με θυμάσαι;Θα ερωτευτείς ξανά; Αγαπάς;Ξεχνάς;Με ξέχασες;Σου λείπω; Ζεις;Πεθαίνεις κάθε νυχτιά;Τι κρύβεις - που κρύβεσαι; Παίζεις;Σε παίζουν;Κάνεις παρέα στη μοναξιά; Κλαις;Ελπίζεις;Γοητεύεσαι;Απογοητεύεσαι; Αφιερώνεις;Αφιερώνεσαι;Τι άλλαξε;Τι ίδιο μένει; Ακούς;Ποιόν;Τι;Σ ΄ακούνε; Έχεις;Είσαι;Αισθάνεσαι;Ταξιδεύεις; Αφουγκράζεσαι;Σιωπάς;Κραυγάζεις; Τι; Όνειρο;Απελπισία;Ικεσία; Έρωτα; Μοιράζεις;Μοιράζεσαι;Χαρίζεσαι;Σου χαρίζονται; Τι να σκέφτεσαι;Αντέχεις;Για πόσο ακόμα; Μυρίζεις το καλοκαίρι;Ή ο χειμώνας μένει μέσα σου βαρύς; Ακούς τα τραγούδια μας; Πας στα ίδια μέρη; Μην πίνεις.Μην τρέχεις.Μην καπνίζεις πολύ Δε θέλω να πονάς.Να σε δω να λάμπεις ξανά θέλω Όπως τότε.Την πρώτη φορά που σε γνώρισα Την πρώτη φορά που το κορμί σου ταίριαξε με το δικό μου Μα και την τελευταία.Που σμίξαμε μ΄ένα πάθος άγριο Μα συνάμα τόσο τρυφερό.Γιατί το ξέραμε Πως ήταν η αρχή του τέλους.Ενός τέλους αμετάκλητου Αδιαπραγμάτευτου-
«Καλά είμαι.Αλήθεια σου λέω Πονάω λίγο,μα θα περάσει σύντομα Να προσέχεις.Τα λέμε…» Πληκτρολόγησε την απάντηση στο κινητό της «Το μήνυμα εστάλη» Χαμογέλασε.Κι άλλη μια μπύρα.Ένα ακόμη τσιγάρο
Κι όμως θα μπορούσε να γραφτεί και κάτι ακόμα «Κι εμένα μου λείπεις γαμώτο.Και πονάω -γιατί σε πόνεσα» Μα ήξερε πως δε θα έπρεπε
