Του Παντός Ιχνηλάτης

[αφιερωμένο Σου...]

Δε θέλησα ρωτώντας να μάθω
Ιχνηλατώντας τη Ζωή έμαθα
ψαύοντας κάθε μόριό της
Καλό –κακό,όμορφο - άσχημο
Διακόρευση παρθενικού υμένα
άγονων γραμμών των στιγμών μου
Ενδοφλέβια ένεση οι παραπόταμοι της προσμονής
Αλύχτισμα γέλιου παρέα με ένα βουβό παράπονο

Αλεξιπτωστής με μετέωρο βήμα τα χνάρια του Έρωτα
Πιθάρι αγέμιστο η προσμονή της Ελευθερίας
Τα χρώματα της Ίριδας αντανακλούν στο μέσο της νυχτιάς
ακατανόητες γραφές που μαστιγώνουν τη μελωδία του μυαλού
Κι η φωνή,αυτή η τόσο τρικυμισμένη,λυγμός
να γίνεται και αναστεναγμός
Αιμομίκτης καιρός φωλιάζει στα σύνορα του Ουρανού
Ερπυστριοφόρα οχήματα καταπατούν κάθε δικαίωμα,
κάθε υποψία διαφορετικότητας

Κι εσύ…

ΕΣΥ
-με ένα σκοπό βυζαντινό-σε ήχο πλάγιο πάντα
ποτέ,ποτέ,στον ίσο τόνο-
Αίνιγμα που αλυσόδεσε τη ζήση
Μνήμη πόρνη ανάγλυφου οίστρου
Περγαμηνή φοινικικού αλφαβήτου
σε παλίμψηστο του πόθου
Διαιρείσαι και σημαδεύεις την άβυσσο
Αγγίζεις το Τίποτα και το κατακτάς
γευόμενος την αρχέγονη ορμή του-
σαγηνευμένος από τις στάχτες που ξερνάει στο πέρασμά του

Ενώ δίπλα σου περνάει απαρατήρητο το Όλον
Η πυρίτιδα της Ζωής και το ανεμολόγιο του βλέμματος
Το θέλημα κι η προσταγή ενός επινίκιου άσματος
Κουρσάρος κι αρχιερέας ενός ανήκουστου Ευαγγελίου
που η μοίρα του το ΄ταξε
απόκρυφο και ψευδεπίγραφο να λογίζεται ανά τους αιώνες

Ίσως γιατί
Πολλές φορές διαβάστηκε και δεδομένο θεωρήθηκε
Προχρονολογημένο και ήδη λήξαν
Κάτι σα μύθευμα και κεφαλίδα
Απαξιωτικής ανάγνωσης
και
συμβιωτικής ένωσης
Παρεκτροπή της καθεστηκυίας τάξεως
Καθώς
παραδιδόμενο στις ανύπαρκτες καλένδες
καταδικασμένο ορίστηκε στον αιώνιο λειμώνα του...

Ψευδεπίγραφες Αγάπες

«Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ
καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον αλαλάζον.
Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα
καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν,
καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδέν εἰμι.
Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου,
καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται,
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,
οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ,
οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται,
οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ,
συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ•
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,
πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.
Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται•
εἴτε γλῶσσες, παύσονται•
εἴτε γνώσεις, καταργηθήσεται
[…]
μένει δὲ πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα•
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»

[Απόστολος Παύλος:Προς Κορινθίους Α΄Επιστολή]

Έχεις διαβάσει ποτέ πιο ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα αληθινό κείμενο από τούτο;
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί τι είναι η Αγάπη;Με πόση περισσή ευκολία έχεις διακηρύξει πως αγαπάς; Το νιώθεις άραγε,ή απλά το λες για να το πεις;

Γιατί αγαπάς στ΄αλήθεια; Από ανάγκη; Από συμφέρον; Από ματαιοδοξία;Από αρρωστημένο εγωισμό;Γιατί έτσι θα αναγκάσεις κι άλλους να σε αγαπήσουν;
Για να κερδίσεις οπαδούς;Ξέρεις είναι και αυτός ένας τρόπος..Ύπουλος και διαστροφικός. « Σ΄αγαπάω» και απαιτώ το ίδιο από εσένα.Μέχρι το τέλος.Χωρίς όρια.Μέχρι να αγγίξεις τα όρια της τρέλλας.Μόνο έτσι θα με πείσεις πως..

Τι είναι η Αγάπη τελικά; Ένα πήδημα;Μια κάβλα;Ένα κατά συνθήκην συναίσθημα που έρχεται και φεύγει κατά πως σε συμφέρει;
‘Εχει η Αγάπη μνήμη επιλεκτική;Πεθαίνει και ανασταίνεται;Πως γίνεται να λες πως δεν αγαπάς και μετά να διατυμπανίζεις πως αγαπάς όλο τον κόσμο;

Γιατί δηλώνεις την Αγάπη σου; Για να κερδίσεις αναγνωρισιμότητα;Για να εκμεταλλευτείς ένα καλό όνομα και ταυτόχρονα να πλασαριστείς κι εσύ κοντά του;Για να δηλώσεις ότι είσαι η επίσημη/ος αγαπημένη/ος αυτών που όλοι θαυμάζουν;Για να κλέψεις λίγο από τη λάμψη του/της;

Και μετά;Ξεχνάς και διαγράφεις;Θυμάσαι και λησμονάς κατά περίπτωση και κατά το δοκούν;Γεμίζεις τον άλλον τύψεις κι ενοχές;Επιρρίπτεις όλες τις ευθύνες πάνω του;Του δημιουργείς ενοχές και κατασκευασμένες τύψεις;
Για πες μου ρε φίλε..Λες πως αγαπάς.Πως το δείχνεις;Με λόγια;Με έργα;.Με συνδυασμό και των δυό;

Και μετά;Με την πρώτη στραβή..επειδή κάτι δεν πήγε καλά..χτυπάς τον άλλον εκεί που πονάει..πως δεν άξιζε την Αγάπη σου..πως ενώ εσύ του στάθηκες,εκείνος τίποτα δεν εκτίμησε..και σε έφτυσε..Μήπως φταίς κι εσύ γι΄αυτό; Τόλμησες ποτέ να αναρωτηθείς;

Διαβάσαμε ένα κάρο βιβλία.Μάθαμε απέξω και ανακατωτά χίλια δυό τσιτάτα και τα χρησιμοποιούμε για επίδειξη.Διαβάσαμε Πολυδούρη,Καβάφη,Ελύτη. Αποστηθίσαμε όλον τον Freud,τον Fromm,τον Yalom,τον Jung.Μελετήσαμε ψυχολογία.Ψυχαναλύσαμε και ψυχαναλυθήκαμε.Ρίξαμε και μια ματιά σε κάνα δυό κείμενα του ευαγγελίου,κείνα που μιλάνε για Αγάπη..και καθαρίσαμε. Μάθαμε τους ορισμούς της και έτσι νομίσαμε κιόλας καλά πως τη γνωρίζουμε..

Διεκδικείς την αποκλειστικότητα.Μόνο εμένα να αγαπάει.Και κανέναν άλλον.Ζηλεύεις,κάνεις σκηνές.Χρησιμοποιείς φτηνά κολπάκια.Και δόλια μέσα.Αλλάζεις τα φώτα του άλλου..μόνο και μόνο επειδή έχεις καταλάβει πως εκείνος είναι άξιος και ικανός να αγαπάει..κάτι για το οποίο εσύ ανίκανος είσαι..κι έτσι το μόνο όπλο σου είναι να την εκβιάσεις..να την επιβάλλεις..να σε κάνει ο άλλος με το έτσι θέλω να τον αγαπήσεις..γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς..γιατί είσαι είσαι πάντα ειλικρινής στα συναισθήματα σου και ποτέ μα ποτέ δεν λειτουργείς υπολογιστικά..

«Αγαπάς» λες..για σπάσιμο..για εκδίκηση..από ναρκισσισμό..για να έχεις μια αυλή γύρω σου..για να σε υποστηρίζει και να θρέφει την άρρωστη ματαιοδοξία και ανύπαρκτη αυτοεκτίμησή σου..

Αγαπάω φίλε μου..δε σημαίνει εξαπατώ..ρουφιανεύω..κοροϊδεύω..ψεύδομαι ασυστόλως..αναιρώ και ενθυμούμαι κατά πως με συμφέρει..δε ζηλεύω όποιον περιστοιχίζει τον άνθρωπο που αγαπάω..δεν προσπαθώ να μπω στη ζωή του και να τη λεηλατήσω..να την εκμηδενίσω και να τον οδηγήσω στην τρέλλα,στην απόγνωση και στην καταστροφή..

Αγαπάω σημαίνει..είμαι εκεί..στα εύκολα,στα δύσκολα..στα πρίν,στο τώρα,στο μετά,στα τελευταία..είμαι ευθύς κι ειλικρινής..λέω αλήθειες ακόμα κι αν πονάνε..παραδέχομαι τα λάθη μου,τα πάθη μου και τις αδυναμίες μου..υποστηρίζω την Αγάπη μου και είμαι κοντά της..κάθε λεπτό,κάθε στιγμή..δεν προκαλώ σκηνές ζηλοτυπίας..αφήνω τον Άλλον ελεύθερο να αναπνέει και να ανασαίνει..δεν τον καταπιέζω ούτε του φορτώνομαι..

Αγαπάω δε σημαίνει πως του γράφω φλογερά γράμματα,στιχάκια και διηγήματα για να του δείξω το πόσο τον/την θέλω..δε σημαίνει το παίζω σε πολλά ταμπλό,έτσι για να κάνω και να σπάω πλάκα.. για να τον/την έχω στην τσίτα..

Αγαπάω σημαίνει..πιστεύω..εμπιστεύομαι..θυσιάζομαι..νοιάζομαι εμπράκτως..
Αγάπη δε σημαίνει γαμήσι για την εμπειρία..για την ικανοποίηση σεξουαλικών ορμών και μόνο..δεν είναι μόνο κάβλα και καλό κρεβάτι..το πόσες φορές και με πόση ένταση θα τα δώσεις όλα στον άλλον για να τον ικανοποιήσεις..

Αγαπάω σημαίνει..σέβομαι..αποδέχομαι..κατανοώ..δικαιολογώ..αναλαμβάνω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί..
Αγαπάω δε σημαίνει «σου πηδάω την ψυχή» και μετά άντε γεια..και μετά ενδιαφέρομαι για σένα..για να δω αν είσαι τάχα μου καλά..γιατί σε «αγαπάω ρε μαλάκα»..σε κάνω το πειραματόζωό μου για να μετρήσω τις δικιές μου ανάγκες..

«Η αγάπη δεν επιβάλλεται,η αγάπη εμπνέεται

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση,η αγάπη είναι ανευ όρων,δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν,η αγάπη ειναι έξοδος γιατί το εγω το κάνει εσυ και σε λυτρώνει

Με την αγάπη μόνο όλα λύνονται,όλα γίνονται κατανοητά και διάφανα.Σαν τα δάκρυα διάφανα

Νιώθουμε πως μας αγαπούν μόνο όταν μας επιτρέπουν να είμαστε ο εαυτός μας

Οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες,γενναίες ψυχές..οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους που,από πίστη,ρισκάρουν την ψυχή τους»

[αποσπάσματα από την αγαπημένη μου Μάρω Βαμβουνάκη]

Βαρέθηκα ρε φίλε να ακούω για δήθεν αγάπες και λουλούδια..για το πόσο σου στάθηκα κι εσύ με πούλησες..για ρουφιανιές και δούρειους ίππους όσων «αγαπούν»..για κόντρες και για φτηνά ξεπουλήματα..

Αγάπη είναι..

Να ακούς πως χτυπάει η καρδιά του Άλλου και χωρίς πηδήματα.Να αγκαλιάζεις και να αφουγκράζεσαι τα όνειρα,τις επιθυμίες,τα θέλω του,τα λάθη του..
Να είσαι Ε Κ Ε Ι..γιατί έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου..η ανθρωπιά σου..

Η ίδια σου η Α Γ Α Π Η ..

Όλα τα υπόλοιπα..εκ του πονηρού και τεχνηέντως κατασκευασμένα..

Χάρισμά σας [ψευτο] μάγκες μου

Μέχρις εδώ…κι όχι άλλο..κι ούτε παραπέρα..

Κατανοητό;;;;;;;

Της Αγάπης χρώματα

Η αγάπη έχει..

το χρώμα του δειλινού
σαν ο ήλιος ξέπνοος και αποκαμωμένος
στην αγκαλιά της ερωμένης του παραδίνεται..

τα χρώματα της Ίριδας
καθώς μαγικά και λυτρωτικά προβάλλει
μετά την καταιγίδα..

το γαλάζιο της θάλασσας
σαν στα απέραντα μυστικά της
και τα απύθμενα βάθη της ταξιδεύεις
χωρίς πυξίδες και σανίδες σωτηρίας..

το χρώμα μιας νυχτιάτικης ανάσας,ενός λυγμού
σαν λόγια αγάπης πάει να ψιθυρίσει
σε ό,τι ακριβό και δικό της αποκαλεί ..

το χρώμα της φωτιάς
που τα πάντα κατακαίει στο πέρασμα της
αφήνοντας στο διάβα της
ολόγυρα το ανεξίτηλο σημάδι της..

το χρώμα της πορφύρας
σαν τις νύχτες της ντύνει..

Μα έχει και χρώμα αιμάτινο
σαν για χάρη της αιμορραγείς
και οι πληγές σου χαίνουν ακατάπαυστα..

Χρώμα μαύρο,σκοτεινό
σαν το νόημά της χάσει και απέλπιδα αγωνίζεται
πριν στη λήθη βυθιστεί..

Κλέψε κι απόψε το χρώμα που σου ταιριάζει
Κι έλα- μαζί- τα χρώματά της να ντυθούμε
Σαν κάθε φορά
Για μια ακόμη φορά
Μέχρι το τέλος του απείρου…

Λίγο πριν...

Αιμάτινες μέρες-αιμορραγούν χολή και όξος
Στάζουν φαρμάκι και εξαπολύουν δηλητηριώδη βέλη
Εκδίκηση ζητούν-όχι,όχι εκδίκηση
Δικαιοσύνη.Αυτό είναι το αιτούμενο
Μα και το ζητούμενο
Αίτιο και αιτιατό αλληλοεμπλεκόμενα
Αυτοαναιρούνται

Κούφιες υποσχέσεις για όνειρα αληθινά
Κατακρημνίζονται.Δεν αντέχουν το βάρος της Αλήθειας
Συνειδητοποιούν το μέγεθος της πλάνης τους
Οράματα και επαναστάσεις
Κίβδηλα λάβαρα κραδαίνουν και επιτίθενται
Ανοχύρωτα εγώ δημοκοπούν και μαυλίζουν-
έμπλεα εγωπάθειας και ναρκισσισμού-
Ενσπείρουν και κατατέμνουν αφιονισμένες συνειδήσεις
Βυσσοδομούν ηθελημένα σε ηδονόπληκτα πλήθη

Λαθρέμποροι ελπίδας μπολιάζουν με οδύνες
Ό,τι επιμένει ακόμη να αντιστέκεται
Στην παράνοια μιας ανιστόρητης διαγραφής

Κι εσύ εκεί-να απωθείς τη λήθη με τις δικές σου αλήθειες
Ανυπόκριτος δεξιοτέχνης και ευχέτης
Σεισμογόνων αντι-δράσεων και οριστικής καταδίκης
Όσων καπηλεύτηκαν οράματα και πατρίδες
-μιας Αγάπης,μιας Αλήθειας,μιας Ψυχής
ενός Ονείρου,μιας Προσδοκίας-

Τετέλεσται θα ακουστεί από το βάθος της « σκηνής»
Και ανάθεμα
Κι η Νέμεσις θα θριαμβεύσει

Σιμώνει η ώρα
Γι΄αυτό φυλάξου…

Στην αιωνιότητα του πάντα..

Είσαι εδώ.Σε ό,τι νιώθω.Ό,τι αγγίζω.Ό,τι ζω
Είσαι εδώ.Σε νιώθω.Σε αγγίζω.Σε ζω
Μέρα τη μέρα.Στιγμή τη στιγμή

Χάνομαι μέσα σου και ταξιδεύω.Με κείνο το πειρατικό που μου σχεδίασες
Σαλπάρουμε μαζί στα ταξίδια των στιγμών μας.Σε νύχτες αγρύπνιας

Γελάμε και κλαίμε.Γράφουμε τη δικιά μας ιστορία.Με το αίμα της ψυχής μας
Προσκυνώ την τρικυμία της φωνής σου.Τον παλμό των λέξεών σου

Ανασαίνω τη ζωή σου και στα μάτια σου αντανακλάται ο παράδεισος
Ναυαγώ στο κορμί σου και Θησέας βαπτίζομαι-στο λαβύρινθό σου να χαθώ

Γεύομαι την αλμύρα των δακρύων σου και ξαποσταίνω στην ανασαιμιά των ηδονών σου
Ψηλαφώ τους φόβους σου-τους αγκαλιάζω.Θωπεύω τις σιωπές σου-και τις λυτρώνω

Ρίχνομαι αμάθητη στην έκσταση του οίστρου σου.Εγκαινιάζω τις αισθήσεις μου στον άμβωνα του σώματός σου
Ακροβατώ στα πιο βαθιά σου ένστικτα.Πρωτόγονα βουτώ και αναβαπτίζομαι μέσα στους αναστεναγμούς σου

Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής σου.Δεσμώτης γίνομαι και ιχνηλατώ το μέγα σου μυστήριο
Πολιτεύομαι στο σχήμα του κορμιού σου και με τ΄ακροδάχτυλά μου αγγίζω το ηφαίστειο της ηδονής σου

Διακονώ τις επιθυμίες σου και αργοναύτης γίνομαι στη ρότα του ονείρου σου
Αμαρτάνω στην υποψία της ανάγκης σου και αγιάζομαι στο βυθό του βλέμματός σου
Συστέλλομαι και διαστέλλομαι όταν μεθώ από τον πόθο της σαγήνης σου

Παρανάλωμα γίνομαι στο άκουσμα του “ σ΄αγαπώ” σου και ξωκλήσι των προσευχών σου
Αγγίζω το πάντα σου και ζω στο τώρα σου

Σ΄αγαπάω και είμαι

Μ΄αγαπάς και είσαι

Αγαπιόμαστε και έτσι μόνο μπορούμε να υπάρχουμε

Μαζί

Να είμαστε στο εδώ και το παντού

Στο άπειρο και το πεπερασμένο

Στην αιωνιότητα των στιγμών μας..

Λέξεων οι στιγμές

Σύμφωνα και φωνήεντα.Το ένα πλάι στο άλλο
Με σειρά.Και ανάκατα.Ζωγραφίζουν λέξεις
Συναισθήματα.Στιγμές που..
Λυτρώνουν.Αφοπλίζουν.Τρομάζουν.Σαγηνεύουν
Ερωτεύονται.Ξεχνούν.Θυμούνται
Μισούν.Θυμώνουν.Διαγράφουν.Επαναπροσδιορίζουν

Γοητεύουν απογοητευόμενες.Και γοητεύουν μέσα στην απογοήτευση που σου γεννούν.Να είναι τάχα οι λέξεις που για όλα φταίνε;.Να φταίει τάχα η εκφορά τους ή μήπως τα χείλη που τις ξεστομίζουν; Να εννοούν τα όσα λένε ή λέγονται απλά και μόνο για να λεχθούν;

Και η καρδιά;Η ψυχή;Πόσο τις δέχεται;Πόσο τις πιστεύει;Τις προσπερνάει ή τις κάνει δικιές της;Τις αγκαλιάζει ή τις φτύνει;Γιατί ξέρεις πως τούτες οι λέξεις ικανές είναι.Να σε αποσβολώσουν με την ομορφιά και το νόημά τους ή να σε γκρεμίσουν στα Τάρταρα.Σε άβυσσους να σε κλείσουν και να σε αφανίσουν.Να σε καταδικάσουν στην ανυπαρξία.Ή να σε γεμίσουν πλούτη.Και βασιλιά του κόσμου τούτου να σε ονοματίσουν

Αμφίσημες οι λέξεις.Αμφίσημα και τα συναισθήματα.Πότε πρόστυχες και χυδαίες.Κι άλλοτε άσπιλες και αμόλυντες.Πότε συγκρουόμενα και άλλοτε αδιαπραγμάτευτα.Όπως εκείνο το «φύγε» που σημαίνει «μείνε».Ή το «τελειώσαμε» που μπορεί να σημαίνει «μόλις τώρα αρχίζουμε»

Γητεύουν οι λέξεις.Γυμνώνουν και ντύνουν ταυτόχρονα.Τις αισθήσεις.Το κορμί.Το μυαλό.Την ψυχή.Κρύβουν και κρύβονται.Επιτάσσουν και συνάμα αποστερούν. Επισφραγίζουν και επιτιμούν.Όλβος και όλεθρος.Οιωνός και σπαραγμός.Υπεναντίες και υπαινικτικές.Πόρνες και αγίες.Αργυρώνητες και ελεήμονες.Ελεύθερες και ελευθεριάζουσες

Λέξη. Στιγμή. Ποιά γεννάει ποιάν; Ποιά προηγείται και ποιά έπεται; Ποιό το πρωθύστερο και ποιό το ασύναπτο;Διαπλοκή ή ασυνέχεια;Πανάκεια ή ίαση;Ποιά δυναστεύει και ποιά απολυτρώνει;

Θυμητάρι οι λέξεις.Θυμητάρι κι οι στιγμές.Πόνου και ευτυχίας.Πληγών και ερωτημάτων.Τρόμου και αμφιβολίας.Κοινωνίας και αδειάσματος.Κενού και πληρότητας. Αγάπης και μίσους.Σύγκρουσης και επικάλυψης

Υπάρχουν άραγε αυθύπαρκτες ποτέ; Χωρίς την ανάγκη η μια της άλλης;
Μάλλον όχι.Αλλά έλα που κάποιες στιγμές θα ευχόσουν έτσι να γινόταν
Κι ας κρατούσε για όσο…

Κλεψύδρα

Αναποδογύριζα την κλεψύδρα
Αμέτρητες φορές –λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος
Η άμμος εκεί-πιστή στο ραντεβού της
Αργά και νωχελικά τον χρόνο της μετρούσε
Ώσπου εκείνος πάγωσε
και πέτρωσε μαζί του
κι ο τελευταίος κόκκος της
Λες και ξαφνικά αρνήθηκε
Τη μοίρα της -για κείνο που δημιουργήθηκε-
Να μετράει και να αντέχει
(σ)το πέρασμα του χρόνου

Προσπάθησα πολλές φορές
Καινούργια άμμο να προσθέσω στην κλεψύδρα
Χρόνο στον χρόνο να προσθέσω
Μάταια.Μη δοκιμάζεις άλλο-είπε-
Κουράστηκα τον χρόνο να μετράω
να αδειάζω και να γεμίζω πάντα
-γιατί αυτό μου ορίστηκε να κάνω-
Χρόνο στον χρόνο σας να δίνω
να ξεγελάω τις στιγμές

Κι εσείς..
Απλά να παίζετε μαζί μου
Άθυρμα που το ενδιαφέρον σας κέντριζε
Γιατί γνωρίζατε πως πάντα εγώ θα ήμουν εκεί
Πιστά να υπηρετώ και να διαφυλάττω
του χρόνου τις ανάγκες-σας-
Κείνες τις δήθεν, που γέννησε
μια νύχτα η απόγνωση του πάθους -σας-
κι ο τρόμος της μοναξιάς -σας-

Μα τέλειωσαν πια τα ψέματα
Κι έτσι μαζί τους,πρίν με «τελειώσετε» εσείς

Άδειασα και σκόρπισα μονάχη
Επιλέγοντας το καταδικό μου τέλος-
κείνο που θα με πόναγε λιγότερο..

Για άλλα να ρωτάς

Μη με ρωτήσεις
-αν θέλω

Ρώτα με
-πόσο θέλησα

Αν μπορώ
-μα τι μπόρεσα

Αν αντέξω
-για όσα άντεξα

Αν σε πιστεύω
-πόσο σε πίστεψα

Αν φοβάμαι
-πόσο θα ήθελα να μη φοβάμαι

Αν θα μείνω
-αν θα μπορέσω να μείνω

Αν θα πονέσω
-τι και ποιός θα πονέσει περισσότερο

Αν μπορεί ο χρόνος να κερδίσει
-αν ο χρόνος χρόνο θα δώσει

Μη με ρωτήσεις γι΄αυτά.Για τ΄άλλα ρώτα με
Κι αν δεν έχω για όλα απαντήσεις
Λυπάμαι-θα σου πω
Ακόμη τις ψάχνω,ξέρεις
Και δεν ξέρω κι αν θα τις βρω..

Οι δικοί μου γενάρηδες

Αυτοί που..

Ερωτεύτηκα.Που θυμήθηκα.Που ξέχασα
Που έκλεψα.Που με άλλαξαν.Που δόθηκα.Που με ξέχασαν

Που βράχηκα μέχρι την ψυχή.Που στέγνωσα.Που έλιωσα
Που τραγούδησα.Που με έκλεψαν.Που με μίσησαν

Οι δικοί μου γενάρηδες

Που πίστεψα.Και δεν με πίστεψαν.Που μου έταξαν.Κι ύστερα ξέχασαν
Που νόμισαν πως κράτησαν στα χέρια τους τα κλειδιά της βασιλείας.Κι ύστερα μέσα σε μια νύχτα παραβιάστηκε η Εδέμ τους από αγάπες αυτοαναιρούμενες

Που ζωγράφισαν ταξίδια.Κι ύστερα τσάκισαν το καράβι μου και το πέταξαν να σαπίσει σε ένα παλιό και ξεχασμένο ταρσανά
Που αγκάλιασα.Μα με πρόδωσαν.Που τους άντεξα.Μα δεν το θυμήθηκαν

Που τις στιγμές τους ψηλάφισα.Και δεν μου το συγχώρησαν.Ακόμα και τώρα
Που εξάντλησαν το ωραίο.Και το επαναπροσδιόρισαν.Μεταμορφώνοντάς το σε αρχέγονο κάλλος

Που φωτογράφισαν τη μνήμη.Και τη στιγμή του «κλικ»,σταμάτησαν στην αθωότητα της αιωνιότητας.Μη δυνάμενοι να προφυλάξουν το μαρτύριο του χαμού τους
Που δίψασαν για Ζωή.Και δεν φοβήθηκαν το θάνατο να αγκαλιάσουν.Και την τρέλλα που τον γεννάει

Που ματαίωσαν και ματαιώθηκαν.Μα δεν συνθλίφτηκαν από τη λήθη.Ούτε εξοστρακίστηκαν στο παραμύθι του προβλέψιμα απρόβλεπτου
Που με τον χρόνο τους αναμετρήθηκαν.Με τα κέρδη τους.Και τις απώλειές τους.Και τις ευθύνες τους ανέλαβαν.Για το άμετρο μέτρο που στην Αγάπη δεν εφάρμοσαν

Που κυνήγησαν το ανέφικτο.Πόθησαν το άπειρο.Και ρίζωσαν στη σχετική απολυτότητα του πάντα.Ελπίζοντας σ΄αυτήν μέχρι το τέλος

Οι δικοί μου γενάρηδες

Αρχή και τέλος

Του

Θανάτου

Μα

Και

Της

Αθανασίας [ μου…]

Απορία

Λέξεις.Υποσχέσεις.Όνειρα.Συναισθήματα
Ψέματα.Αλήθειες.Ήχοι και εικόνες

[Τι να πιστέψω.Τι να κρατήσω.Πόσα να αφήσω πίσω]

Συγγνώμες.Δάκρυα.Πόνος ψυχής.Αδιέξοδα

[Κάποτε τα αγκάλιασα.Τα έκανα δικά μου.Ήθελα να τα παλέψω.Όχι για μένα]

Νυχτερινές διαδρομές σε μέρη που αγάπησα.Με άρωμα παλιάς πόλης.Με χρώματα μιας σελήνης ολόγιομης.Που ξυπνούσε συναισθήματα πρωτόγνωρα.Φόβους και αναστολές.Μα και έντονη επιθυμία.Για το μαζί.Για την προσπάθεια

[Σαν να ακούω ακόμα τα λόγια που ειπώθηκαν.Σαν να βλέπω πάλι τα γεμάτα λαχτάρα βλέμματα.Σαν να γεύομαι ξανά τον πόθο του φιλιού]

Αμηχανία και δέος.Για το άγνωρο.Βήματα μπροστά.Πισωγυρίσματα.Αναβολές

[Χρόνος χρειάζεται.Κι όλα θα γίνουν.Όλα τα θέλω, μπορώ να γίνουν.Χρόνος…]

Υπεκφυγές.Αοριστίες.Κι άλλος χρόνος.Κι άλλες αντοχές.Ανεξάντλητες

[Κι όμως..τα όρια στενεύουν.Τα λάθη παραμονεύουν.Κι αυτές οι κατασκευασμένες ενοχές που αληθινές μοιάζουν-χωρίς να είναι..]

Άρνηση παραδοχής.Κατάφαση πραγματικότητας.Ουδέτερος χωροχρόνος.Αποδοχή αναγκαιότητας.Συνεχείς και ατελέσφορες διαδρομές

[Επιθυμία και ανάγκη που εξουδετερώνονται από έναν συμβατικό αντικομφορμισμό.Ή μήπως από έναν αντισυμβατικό κομφορμισμό;Απορία..]

Τι μένει τελικά όταν τραβήξεις τη σκανδάλη;Όταν σημαδέψεις και δεν αστοχήσεις;
Μα για πες μου..ποιόν σημαδεύεις;

Εμένα ή εσένα;
Το παρόν ή το μέλλον;
Το ψέμα ή την αλήθεια;

Συγγνώμη, λάθος-θα πεις-
Αποδεκτή;

Δεν έχει απάντηση-όχι τούτη τη φορά-

Εσύ θα κρίνεις

Αν θα έπρεπε ή όχι

Κι αν αξίζει

Να υπάρξει..

Καληνύχτα…

Ακόμη παιδί

Παιδί

Κάθε που ονειρευόταν.Κάθε που πίστευε πως όλα τα μπορεί.Κάθε που ήλπιζε πως τίποτα δεν χάθηκε.Κάθε που τ΄ αστέρια μέτραγε και προσευχές σιγοτραγούδαγε κάτω απ΄το φως μιας ολόγιομης σελήνης.Κι ας μάτωνε το φεγγάρι.Κι ας σκόρπιζε ο άνεμος τα λόγια τους στους πέντε ανέμους

Παιδί

Όταν ζωγράφιζε ακόμα παραμύθια.Με χέρι τρεμάμενο.Κι ας μην ήξερε να ζωγραφίζει.Ποτέ δε μπόρεσε.Μα είχε φαντασία.Και σε αόρατους καμβάδες άπλωνε τα χρώματα της δικιάς της παλέτας.Κι ας τελείωναν κάποτε τα χρώματα

Παιδί

Όταν μπάρκαρε σε πλοία πειρατικά.Εκείνη και οι "ναύτες" της.Για να ανακαλύψουν νέους θησαυρούς.Για να κουρσέψουν τη στιγμή.Με πυξίδα την καρδιά.Για το άγνωστο.Κι όπου τους έβγαζε.Κι ας πορευόταν καμιά φορά με λανθασμένους χάρτες.Το ήξερε.Και τί μ΄αυτό;

Παιδί

Κάθε που βούταγε σε γέλια αγαπημένων.Κάθε που ναυαγούσε σε άγνωρες στεριές.Όταν πατρίδα ονόμαζε κάθε τι που λάτρευε.Ακόμη κι όταν αυτό μακριά του την εξόριζε.Κάθε που η ανάμνηση των «χωμάτων» της, της έφερνε δάκρυα στα μάτια.Και τον πόνο προσπαθούσε χαμόγελο να κάνει.Με ένα πονεμένο χαμόγελο.Μα καταδικό της

Παιδί

Κάθε που αφηνόταν να μαγευτεί από τις ομορφιές του κόσμου.Και να αγαπήσει κάθε τι δικό του.Ακόμη και την ασχήμια του.Γιατί στα μάτια της όλα μπορούσαν να μεταμορφωθούν.Ακόμη και οι δαίμονες.Κι ας ήξερε πως ίσως και να μην ήταν έτσι.Γιατί οι δαίμονες ποτέ δεν αγιοποιούνται.Όσο κι αν το ήθελε

Παιδί

Κάθε που την καρδιά της ακολουθούσε.Κι ας έλεγαν πως είναι λογική.Λογικά παράλογη ήταν.Ή μήπως παράλογα λογική;Οδοιπόρος σε ένα μεθυσμένο δρόμο.Θησέας σε έναν απροσδιόριστο λαβύρινθο.Χωρίς Αριάδνες και μίτους.Με μόνο οδηγό τα Επιφάνια του Έρωτα.Και κείνα της Αγάπης.Κι ας παραμόνευαν οι Μινώταυροι.Θα τους νικούσε.Θα τους νικούσε;

Παιδί

Κάθε που προσπαθούσε αινίγματα να λύσει.Που σε αλφαβητάρια και αναγνωστικά συλλάβιζε το «σ΄αγαπάω».Κείνα που είπε.Και τα άλλα που άκουσε.Αυτά που λαχτάρησε.Και κείνα που την αρνήθηκαν.Και τα άλλα.Που ποτέ στο φως δεν βγήκαν.Από φόβο.Ή από αδυναμία παραδοχής

Παιδί

Κάθε που μαχαίρωνε την έρημο.Για να βρει μιαν ανάσα.Μια όαση δροσιάς.Ένα αναφιλητό συγγνώμης.Ένα παλίμψηστο μονογραμμάτων.Μια καρκινική επιγραφή.Ακατανόητη στα μάτια των πολλών.Κι άπλωνε το χέρι τους κάκτους να χαϊδέψει.Γιατί δεν τα λογάριαζε τα αγκάθια τους.Κι ας ήξερε πως θα την κερνούσαν αίμα

Παιδί

Κάθε που απότομα μεγάλωνε.Όταν την ανάγκαζαν να μεγαλώσει.Μιλώντας της για- και με -ψεύτικες αλήθειες κι ανορθόδοξα παραμύθια.Για κείνο το τέλος που πάντα διαφορετικό ήταν από το υποσχόμενο.Από το προσδοκώμενο.Από το επιθυμητό.Από ΄κείνο που της άξιζε

Εκείνο το παιδί
Που μέσα της μεγάλωνε μέρα τη μέρα
- χωρίς ποτέ να μεγαλώνει-

Εκείνο το παιδί
Που τα όνειρά του καπηλεύτηκαν και ποδοπάτησαν
-τι αξία να΄χουν άραγε τα όνειρα ενός παιδιού αφού μόνο όνειρα θα παραμείνουν-

Για ΄κείνο το παιδί
Ορκίστηκε
Πάντα παιδί να παραμείνει
Κι ας ήξερε πως τούτο το όνειρο και το τίμημά του
Θα το πλήρωνε με τίμημα τις δικές της απαντοχές
Μέχρι τελευταίας δεκάρας

Μα δε μπορούσε.Ούτε και θέλησε ποτέ αλλιώς να μπορούσε να μπορεί
Γιατί τα όνειρα και τα παιδιά
Πάντα αντέχουν σαν παιδιά όνειρα να κάνουν
Και να τα αγαπάνε._

Καληνύχτα…

Δώρα πολύτιμα

Δώρα και «δώρα»

Ακριβά ή φτηνά.Από υποχρέωση.Έτσι επειδή πρέπει.Επειδή οι μέρες το επιβάλλουν

Δώρα που δίνονται.Δώρα που χαρίζονται.Για ανταπόδοση.Γιατί «αφού μου έκανες,πρέπει να σου κάνω κι εγώ»

Δώρα που για να τα δωρίσεις ξοδεύεις πολλά.Για να εντυπωσιάσεις.Για να «σκλαβώσεις» τον άλλον.Για να φανείς κάποιος.Γιατί το ακριβό που θα χαρίσεις θα εκτιμηθεί.Γιατί έτσι κρίνεται η αξία του.Από το πόσα ξόδεψες.Κι έτσι θα καταξιωθείς

Γελιέσαι φίλε μου..

Τέτοια δώρα δε με αφορούν.Δε με συγκινούν.Δε με εντυπωσιάζουν.Δε με κερδίζουν
Τι να το κάνω αν αυτό που μου προσφέρεις δεν είναι από καρδιάς;Αν μου το δίνεις αλλά δεν μπορείς να με κοιτάξεις στα μάτια;Αν αποβλέπεις κάπου;Αν προσπαθείς με τέτοια μέσα να με κάνεις σύμμαχό σου;Αν με δωροδοκείς;Αν προσπαθείς να με κερδίσεις με φτηνιάρικα μέσα-γιατί ξέρεις πως δε μπορείς αλλιώς;

Ξέρεις ρε φίλε ποιό είναι το καλύτερο δώρο για μένα;
Τούτες τις μέρες;
Και κάθε μέρα που περνάει;

Ένα χαμόγελο.Μια αγκαλιά.Δυό λόγια από την ψυχή σου.Οι αλήθειες σου.Τα δάκρυά σου.Η εμπιστοσύνη σου.Η αγάπη σου.Το μοίρασμά σου.Το νοιάξιμό σου.Η κραυγή της απελπισίας σου-που μου την καταθέτεις.Ο προβληματισμός σου.Τα αδιέξοδά σου-που μαζί προσπαθούμε να υπερβούμε.Οι μικρές κι ασήμαντες, για τους πολλούς ,λεπτομέρειες που σου αποδίδουν ταυτότητα-και που μου τις κοινωνείς.Τα όνειρά σου.Οι ελπίδες σου.Το γέλιο σου-που μοιάζει με κείνο ενός μικρού παιδιού.Και που λατρεύω να ακούω.Οι σκέψεις σου-πότε μπερδεμένες κι άλλοτε ξεκάθαρες.Η ειλικρίνειά σου.Η καθαρότητα του βλέμματός σου.Η αμηχανία σου

Το πολυτιμότερο δώρο που μου χαρίστηκε ποτέ..

Η παρουσία Σου στη ζωή μου

Γιατί μόνο με τέτοια δώρα γίνεσαι καλύτερος

Και μόνο για τέτοια δώρα αξίζει να υπάρχεις
[Κι ας μη σε καταλαβαίνουν κάποιοι.Δικό τους πρόβλημα]

Σ΄ευχαριστώ

Που υπάρχεις

Και που μαζί μοιραζόμαστε

Κείνο που λέγεται

Ζωή

Και

Αγάπη
…………………………………………..

Με ξέρεις

..που πάει να πει,πως καταλαβαίνεις.Κάθε ώρα και λεπτό.Κι ας μη με βλέπεις.Κι ας μη με κοιτάς στα μάτια πάντα

Όταν μπορείς..

από την χροιά της φωνής- να αντιληφθείς.Από τον ήχο της ανάσας -να αφουγκραστείς.Από το άγγιγμα- να νιώσεις.Από τη σιωπή -να λάβεις απαντήσεις.Από τις λέξεις-να διαβάσεις

Αναρωτιέμαι..

πόσοι περνάνε απ΄τη ζωή μας και λένε πως μας ξέρουν;Και μάλιστα καλά; Και σκίζονται γι΄αυτό;Και ορκίζονται πως μας αγαπάνε; Και πως ,τάχα μου ,θέλουν το καλό μας; Πως η μόνη έγνοια τους είναι να μη μας χάσουν; Και κυρίως..να μη μας πληγώσουν;

Γελάω ξέρεις πια με όλα αυτά.Γιατί το αντίθετο αποδεικνύουν.Με τις λέξεις τους.Μα κυρίως με τη συμπεριφορά τους.Πόσο δίκιο είχε ο μικρός μου πρίγκηπας όταν έλεγε πως «δεν έπρεπε να δίνω σημασία στις λέξεις,αλλά στις πράξεις;». Τι να το κάνω όταν καθημερινά με παραμυθιάζεις με όμορφα στολισμένες και ακριβοπληρωμένες λέξεις;Με υποσχέσεις και βαρύγδουπες δηλώσεις;Όταν η όλη στάση αποδεικνύει το αντίθετο των όσων έχουν λεχθεί..

Τι να το κάνεις όταν..

διατυμπανίζουν πως σ΄αγαπούν και νοιάζονται..ορκίζονται πως είσαι ο άνθρωπός τους..το πλέον πολύτιμο αγαθό τους..η μόνη αληθινή αγάπη τους..τα πάντα τους..

Και με την πρώτη ευκαιρία- ή την πρώτη δυσκολία..
[ερμήνευσέ το όπως θες]

σε παζαρεύουν και σε «πουλάνε»..σε ξεπουλάνε και με φτήνια σε απαρνούνται..σε ονομάζουν αποδιοπομπαίο τράγο..σε φορτώνουν τις δικές τους ενοχές..σε καθιστούν υπεύθυνο για τις δικές τους ανεπάρκειες..σε βαφτίζουν φταίχτη,καλύπτοντας τα δικά τους λάθη..σε υβρίζουν..σου πηδάνε την ψυχή..

Με ξέρεις..

σημαίνει πως ξέρεις..

ό,τι με πληγώνει.ό,τι με βγάζει εκτός εαυτού.ό,τι με θυμώνει.ό,τι αγαπάω.ό,τι ονειρεύομαι.ό,τι λαχταράω.ό,τι με φοβίζει.ό,τι με σκοτώνει.ό,τι με λυτρώνει..
..πως μπορώ να είμαι εγώ μαζί σου..όπως είμαι και αισθάνομαι..κάθε στιγμή..να σου μιλάω και να μη φοβάμαι πως θα παρεξηγηθώ..να μπορώ να σε κοιτάζω και να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σου..να μπορώ να αφήνομαι και να ξέρω πως μ΄αντέχεις..να σου λέω κάθετί που θα μου έρθει στο μυαλό..πως ο πόνος κι η χαρά σου είναι και και πόνος και χαρά μου..πως έχω το δικαίωμα ,γιατί εσύ μου το έδωσες,να μοιράζομαι μαζί σου..πως ποτέ δε θα πω πως σε έμαθα ολοκληρωτικά..γιατί κάθε μέρα μαθαίνεις εκείνους που αγαπάς..αρκεί να το θέλεις..και να το επιδιώκεις..

Με ξέρεις σημαίνει..

πως δεν προσπαθώ να σου εξωραίσω καταστάσεις..να σε κάνω να αισθανθείς αμήχανα..να σου πουλήσω μούρη,κατά το κοινώς λεγόμενον..να σου δείξω ένα άλλο πρόσωπο [πες το καλύτερα προσωπείο..]..να σε μειώσω και να σε εξευτελίσω..να σου δικαιολογηθώ για πράξεις ή για παραλείψεις μου..δεν σε χρησιμοποιώ για άλλοθι..δεν σου υποβιβάζω νοημοσύνη και αισθήματα..δεν σε εκμεταλλεύομαι για αλλότριους και άλλους είδους σκοπούς..

Με ξέρεις,σημαίνει..

Πως μ΄αγαπάς ταυτόχρονα.Και μοιάζουμε

Κι ας είμαστε τόσο ανόμοια ίδιοι

Ή

Τόσο ίδια ανόμοιοι..

Χαλκευμένες Νύχτες

Ανερυθρίαστες νύχτες καταπίνουν
-Αχόρταγα-
Ελπίδες και ονείρατα
Κλέβουν ζωή από μοναχικούς ταξιδευτές
Και εξιλεώνουν το θυμό τους

Ξεσκίζουν σάρκες και ψυχές
-και σαν άλλοι ξεπεσμένοι αρχάγγελοι -
Τάζουν στημένους παραδείσους
Χαλκεύουν πάθη και αισθήματα
Παραφράζοντας τ΄αληθινό
Σε πόρνη θεραπαινίδα
-Της αγάπης-
Που φωνάζει « μείνε»
Κι εκλιπαρεί,τάχα,για να αγαπηθεί
Μα αυτό που θέλει είναι
μόνο να αφανίσει
κάθε πνοή αντίστασης
φαλκιδεύοντας τις όποιες
απαιτήσεις των στιγμών

Να μεταλλάξει και να μεταλλαχθεί
Να σαγηνεύσει με τα ανύπαρκτα θέλγητρά της
Τα υποψήφια θύματά της
Να χορέψει σαν άλλη Σαλώμη τον χορό της
Να καταδικάσει στην ανυπαρξία
Να απαξιώσει και να εκμηδενίσει
Όλους εκείνους που κάποτε
Ονοματίστηκαν
–ή μήπως τους ονόμασαν;-
Ιδανικοί εραστές
μιας μεγάλης ιδέας

Και να ζητήσει επί πίνακι
Την κεφαλή όσων αγάπησαν
και αγαπήθηκαν με πάθος

Τέτοιες νύχτες αφυπνίζονται τα κοιμισμένα πάθη
-που σιγοκαίνε μέσα στις ερημικές τους στάχτες-
Αναμοχλεύουν ανύπαρκτους σωρούς
Κατασκευασμένων ενοχικών συμπεριφορών
Συμπαρασύροντας στη δίνη τους
Ανομολόγητες παραδοχές
Και απεκδυόμενες αλήθειες….

Πλάι

Είμαι

Θα είμαι

[για πάντα]

Είσαι

Να είσαι

[για όσο..πάντα]

Ενσυνείδητα

Είναι κάποιοι δρόμοι που οφείλεις μέχρι τέλους να τους περπατήσεις
Είναι κάποια όνειρα που πρέπει μέχρι την τελευταία σου ανάσα να μην τα προδώσεις
Είναι κάποιοι άνθρωποι που θες να μπορείς να τους δικαιολογείς.Γιατί τους αγαπάς

Κείνος ο δρόμος που διάλεξε να διαβεί,ήταν δύσκολος.Άβατος πολλές φορές.Κι άλλοτε κακοτράχαλος.Κάποιοι τον είπαν Γολγοθά.Άλλοι δρόμο του χρέους.Που δεν έχει επιστροφή.Γιατί άπαξ και πήρες την απόφαση –δεν έχει γυρισμό.Εκεί μέχρι το τέρμα.Να ματώσεις.Να νιώσεις τις πληγές απ΄τα καρφιά που μπήγονται στις σάρκες σου.Μα κυρίως στην ψυχή σου

Λύγισε πολλές φορές.Κι έκλαψε.Κι ένιωσε δίψα.Και πόνο.Και κάματο.Κι ούτε ένας Σίμων Κυρηναίος στο κατόπι.Λίγο να σηκώσει το σταυρό.Να πάρει μιαν ανάσα.Στο κάτω κάτω το ΄ξερε.Δεν ήταν Θεός.Ούτε καν μικρός θεός.Άνθρωπος ήταν.Με πάθη και αδυναμίες.Και φόβους.Και με όλα τα διαβλητά πάθη που κουβαλάνε οι κοινοί θνητοί

Συνειδητή επιλογή.Και ελεύθερη ήταν.Όχι για το θεαθήναι.Όχι για εντυπωσιασμό.Όχι για να κερδίσει θαυμασμό και αγάπη.Μα από αγάπη.Αυτή η γαμημένη λέξη ήταν το εφαλτήριό της.Το κίνητρό της.Ο στόχος και ο σκοπός της

Αποφασισμένη ήταν να περπατήσει τούτον το δρόμο της μέχρι τέλους.Ανυπόδητη.Με την ψυχή ξεγυμνωμένη.Που πάει να πει,εκτεθειμένη.Σε πόνο.Και αίμα.Και πληγές.Χωρίς να περιμένει ανταμοιβή.Χωρίς εγωισμούς.Κι ας ήξερε πως έχανε.Ίσως τα πάντα
Και τον Γολγοθά θα ανέβαινε.Και το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους θα έπινε.Και τα καρφιά θα ένιωθε βαθιά να τρυπάνε κορμί και ψυχή.Χαμογέλασε και συνέχισε

«Μέχρι το τέλος
Μέχρι το τετέλεσται
Μέχρι τελευταίας ανάσας»

Θα παρέμενε πιστή σε αυτό που πίστεψε.Σε ό,τι ονειρεύτηκε.Σε ό,τι την διάψευσε.Σε ό,τι πιότερο αγάπησε. Ακόμη και σε ό,τι την πρόδωσε

«Άξιζε ρε γαμώτο.Άξιζε.Κι αξίζει»

Κι ας είπε κάποτε..

«Απελθέτω απ΄εμού..»

Κι έφυγε..

για όπου

για όσο

για να κερδίσει ή να χάσει

τη μάχη ή τον πόλεμο

μόνη της να αναμετρηθεί

με εκείνην και για εκείνην

Το αποτέλεσμα αβέβαιο

Μα θα το πάλευε

Κι όπου την έβγαζε

Σίγουρη δεν ήταν για τίποτα

Παρά μόνο πως το είχε ανάγκη

Όμως θα επέστρεφε

Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο..


Καληνύχτα...
[μέχρι να τα ξαναπούμε]

Κι ας νύχτωσε

Κάθε που..

..στις ανατολές,ο ήλιος δύει.Και στο μέσον της ημέρας το μούχρωμα προβάλλει.Προ(σ)καλώντας σε να το ζήσεις.Και να το γευθείς

..ψάχνεις το χρώμα της Αγάπης.Σε σώματα άλλα κάθε φορά.Και στο αιμάτινό Της χρώμα τα όνειρά σου βάφεις.Έτσι που κατακόκκινος να γίνεσαι.Και αίμα να στάζεις.Και πληγές

..τα χέρια ανταμώνουν.Και πλέκονται με άλλα.Μαζί με βλέμματα.Και κορμιά.Κι η τέχνη της ανάσας τέχνη Ζωής γεννιέται.Και αποκαλύπτεται

..οι λέξεις σιωπούν.Και σε λαβύρινθους του νου σε μπλέκουν.Και ανήμπορος θα γίνεσαι- να εκφραστείς μα και να εκφράσεις, τον καημό σου.Και απλά αφήνεσαι.Σε ό,τι λατρεύεις πιότερο.Και επιθυμείς

..θύμησες ξυπνούν.Και όνειρα θεριεύουν.Κι έρωτες παλιοί σε κατατρέχουν.Και έρωτες καινούργιοι σε μεθούν.Με χρώματα κι αρώματα.Φερμένα από τις μακρινές Ανατολές.Με μείγματα μεθυστικά.Που σε εθίζουν στους σκοπούς τους.Ανήμπορος να τους αντισταθείς

..φεύγεις.Και γυρνάς.Και τα όπλα καταθέτεις.Όχι-δεν είσαι ρίψασπις.Ούτε και λιποτάκτης.Μονάχα άνθρωπος κι εσύ.Που πάει να πει-φοβάμαι.Μα στον γκρεμό μπρος θα σταθώ.Δίχως να λογαριάσω.Το φόβο και το αβέβαιο.Που σου γεννά το τώρα

..με ένα βαρύ ζεϊμπέκικο τον πόνο σου ξορκίζεις.Με ένα τσιγάρο σέρτικο.Βαρύ.Στα χείλη κρεμασμένο.Να είσαι σύ να προσπαθείς.Κι ο πόνος να σε ορίζει.Και συ να τον γλεντάς διαρκώς.Χωρίς να υπολογίζεις.Τον πόνο- που ο πόνος σου γεννά.Γιατί είναι καταδικός σου.Και δε γουστάρεις τούτη τη στιγμή.Μήτε να τον απαρνηθείς-μήτε να τον προδώσεις.Μόνο να τον γιορτάσεις

..το όσο -για όσο θα κρατά.Και πάντα θα σε ορίζει.Ό,τι βαθιά αγάπησες εδώ θα σε προσμένει.Μην του ξεφύγεις λαχταράς.Και στις στιγμές του άπειρου-όσο διαρκεί ένα φιλί –τη ζήση σου βυθίζεις. Αιχμάλωτος της ηδονής που συλλαβίζει στα άστρα

..ζεις.Κι ας μη ζεις.Κι ας ξέρεις πως πεθαίνεις.Μονόδρομος ο θάνατος.Για κάθε που ελπίζεις

..η έλλειψη-απότοκος οδύνης και θρήνου βουβού- σε σημαδεύει.Ορίζει και προσδιορίζει.Αναμοχλεύει και στάχτες αφήνει σε κάθε πέρασμα από τα σοκάκια του μυαλού

Αγαπάς

Νυχτώνει

Μα πάντα ξημερώνει

Μια καινούρια Νύχτα.Μέσα στο φως της Μέρας

Μα μη φοβάσαι

Κι αν νύχτωσε κι απόψε

Είμαι εδώ…

Το παράδοξον...

Όταν θέλησες - δεν μπόρεσα

κι όταν σε "έφτασα" - φοβήθηκες

Εσένα..

Εμένα..

Εμάς..

Πόσο παράδοξο

μα την αλήθεια...

Φαντασιακή πραγματικότητα(;)

«Γίνε Αγάπη»-ικέτευσε μια νύχτα.Τότε που καιγόταν από του Έρωτα τον πυρετό.Τότε που μπορούσε όλα να τα αλλάξει.Και να αλλάξει μαζί τους

«Μα είμαι Αγάπη.Είμαι Η Αγάπη»-ανταπάντησε χωρίς να το πολυσκεφτεί.Γιατί αυτό αισθανόταν.Ολόκληρη η ύπαρξη της είχε κατακλυστεί από τούτο το συναίσθημα.Από την πρώτη στιγμή που ανταμώθηκαν.Που τα βλέμματά τους έσμιξαν.Και κάθε φορά που τα κορμιά τους ταξίδευαν τις ψυχές τους

«Αντέχεις την Αγάπη μου;» την ρώτησε μια νύχτα. «Αντέχω εσένα.Μα την αγάπη σου φοβάμαι.Φοβάμαι να την νιώσω.Να την αισθανθώ.Να την αγγίξω.Όχι πως δεν τη λαχταράω.Όχι πως την απαρνιέμαι.Μα προτιμώ εκ του ασφαλούς να την ερωτεύομαι και να την αγαπάω.Γιατί μου είπαν πως η Αγάπη,όσο και να αγαπάει,κάποτε πληγώνει.Πονάει.Ματώνει και αιμορραγεί.Μέχρι που να σου σταλάξει και την τελευταία ρανίδα του αίματός σου.Γι΄αυτό και τη φοβάμαι.Φοβάμαι να τη ζήσω.Για να μην πεθάνω απ΄αυτήν»

«Άσε με να σου δείξω πως όλες οι Αγάπες δεν είναι το ίδιο.Πως υπάρχουν ,διάολε,και κείνες που ξέρουν στα ίσα να αγαπούν.Και να Της ανταποδίδουν.Τον οφειλούμενο φόρο.Και να πληρώνουν το χρέος τους απέναντί τους.Με Αγάπη και μόνο»

«Κι εσύ;τι θα μπορούσες εσύ να κάνεις για μένα;Πως θα μπορούσες να με κάνεις την Αγάπη να εμπιστευθώ και να Την αγαπήσω;». «Με το να σε αγαπάω.Και αγαπώντας σε να είμαι.Και να υπάρχω.Να ζω μέσα απ΄την Αγάπη μου για Σένα.Αφού Εσύ θα είσαι η Αγάπη μου.Και όλα για χάρη Σου να τα μπορώ.Αφού Εσύ θα δίνεις νόημα σ΄αυτά.Άσε με να Σε μάθω.Άσε με να σε μάθω να αγαπάς.Άσε με να με αγαπήσεις»

«Φοβάμαι,λέω.Φοβάμαι σε Σένα να αφεθώ.Φοβάμαι την Αγάπη Σου.Φοβάμαι Εσένα που νιώθω πως είσαι Η Αγάπη.Φοβάμαι εμένα γιατί φοβάμαι να αγαπήσω.Φοβάμαι εμένα να αγαπήσω.Και να με αποδεχτώ.Κι αν δεν τα καταφέρω;»

«Μαζί Αγάπη μου.Όλα μαζί θα τα μάθουμε.Και μαζί μας θα συμφιλιωθούμε.Μόνο άσε με να σε αγαπάω.Και τον τρόπο να σου δείξω.Για να μάθεις κι Εσύ να αγαπάς.Να μ΄αγαπάς.Και να σε αγαπήσεις»

Ο καιρός περνούσε.Και έδειχνε πως Η Αγάπη μπορεί να κάνει το θαύμα Της.Και να αγαπήσει ό,τι στ΄αλήθεια την αγάπησε.Δειλά,δισταχτικά στην αρχή.Μα το πρώτο βήμα είναι να γίνει.Από κει κι ύστερα,όλα ακολουθούν τα βήματά Της…
Κι όμως.Μερικές φορές η Αγάπη χάνει το δρόμο της.Πως γίνεται τούτο θα μου πεις;Που να σου εξηγώ τώρα..Μια σειρά ατυχών συγκυριών μπορεί συθέμελα να Την κλονίσει.Και να την αποτρέψει.Από κείνο που ξέρει καλά,αιώνες τώρα,να κάνει.Ή που προσπαθεί να σε κάνει να μάθεις

«Συ μου΄πες πως Η Αγάπη ξέρει να αγαπάει.Και πληγές να επουλώνει.Και λάθη να συγχωρεί.Και αδυναμίες να γιατρεύει.Και να στηρίζει.Και να στέργει.Και να υπομένει.Και φωτιές να ανάβει στο όνομά Της.Και τα πάντα να μπορεί.Και τα αδύνατα να κάνει δυνατά.Και το όνειρο πραγματικότητα να κάνει,διατηρώντάς το πάντα όνειρο.Μα αντί γι΄αυτά..με έμαθες πως η Αγάπη πληγώνει.Προδίδει.Σκοτώνει.Σε εκτελεί εν ψυχρώ.Και δεν σε υπολογίζει.Χάρισμά σου λοιπόν η αγάπη σου.Και οι αγάπες του κόσμου όλου.Μια μαλακία είναι.Μια λέξη που λέγεται απλά για να ειπωθεί.Πάνω στην ώρα του πάθους.Και του έρωτα.Κοινώς του πηδήματος.Σοκάρεσαι με αυτά που λέω;Για φαντάσου..εσύ μου τα ΄μαθες αυτά.Εσύ μου έδειξες πως έτσι είναι η αγάπη.Σου την επιστρέφω λοιπόν τούτη την αγάπη.Στο πολλαπλάσιο και στην νιοστή.Μάχαιραν έδωσες,μάχαιρα θα λάβεις.Βάλτην εκεί που ξέρεις.Καιρός να μάθεις εσύ να αγαπάς.Κι όταν τα καταφέρεις,έλα να μας πεις.Αν ποτέ τα καταφέρεις.Γι΄αυτό άντε και πηδήξου!!!»

«Και τώρα στέκομαι εδώ.Μακριά απ΄του κόσμου τη βουή.Να αφουγκραστώ προσπαθώ.Εμένα.Που δεν πίστεψα.Εμένα που δεν αγάπησα.Εμένα που υποτίμησα.Δεν μ΄έμαθα ποτέ.Πάντα με έψαχνα.Κι όταν με έβρισκα,πάλι με έχανα.Σε έναν αέναο αγώνα μπλέχτηκα.Πάσχιζα βλέπεις τους δαίμονες μου να ξορκίσω.Κείνους που με κυρίευαν τις άγριες νύχτες που μετρούσα μακριά σου.Κείνες τις νύχτες που ικέτευα για μια σου λέξη.Ένα βλέμμα.Μια ανάσα.Ένα τίποτα έστω.Κείνες τις νύχτες που ταξίδευα την ψυχή μου στην ψυχή σου.Και μέσα σου την άδειαζα.Και σου αφηνόμουνα.Και πίστευα πως κι εσύ το ίδιο έκανες
Μα βλέπεις δεν κατάλαβα-δεν έμαθα ποτέ..πως Η Αγάπη θέλει τρόπο.Και κόπο.Και υπομονή.Κι επιμονή.Και αντοχές.Και Αγάπη.Και άλλα που δεν τολμάω να στα πω.Γιατί δεν ξέρω αν θα θελήσεις.Ή μάλλον αν θα μπορέσεις να με καταλάβεις
Σ΄αγάπησα Αγάπη μου.Με την πρώτη ματιά.Σ΄ερωτεύτηκα.Στο κάθε σου άγγιγμα ένιωθα πως ήμουν ένας μικρός θεός.Που θα μπορούσε να φέρει τον κόσμο τούμπα.Και απ΄την αρχή να τον οικοδομήσει.Πίστεψα πως όλα τα μπορώ.Και πάνω απ΄όλα..σε Σένα πίστεψα.Σε μας.Στο «εγώ» και το «εσύ» που «εμείς» ήθελα να κάνω.Έτσι το είχα ονειρευτεί.Από μικρό παιδί αυτό πάντα λαχαρούσα.Αυτό επιθυμούσα.Κι αυτό ήθελα με σένα να επιτύχω

Σε φόβησα Αγάπη μου.Με την Αγάπη μου.Κι ας μου το έλεγες κατά καιρούς.Κι ας μου το έδειχνες.Να σε κατακτήσω ήθελα.Να σε λεηλατήσω.Να σε κρατήσω κοντά μου.Και ποτέ να μη μου φύγεις.Να σε αφανίσω μέσα μου.Έτσι που να μπορούσες μέσα μου να ζεις για πάντα.Και ποτέ να μην πετάξεις μακριά μου.Δεν άντεχα μακριά σου.Χανόμουν στο κενό και την ανυπαρξία.Ποιός,εγώ…που το καινό ήθελα να σου χαρίσω.Να σου δείξω πως το απόλυτο και το ανέφικτο μπορούν να κερδηθούν.Πως Η Αγάπη δεν είναι πλάνη.Ούτε ουτοπία.Ούτε ρητορικό σχήμα λόγου.Μα είναι Ζωή και Αλήθεια.Πως η Ζωή μου και η Αλήθεια μου είσαι Εσύ Αγάπη μου

Και τώρα ο καιρός με βρίσκει να στέκομαι απέναντί Σου.Κι όχι δίπλα Σου.Όπως εξ υπαρχής θα ήθελα.Και ήθελες κι εσύ.Θυμάσαι άραγε;

Τις νύχτες που ακούμπαγα τα όνειρά μου στην καρδιά σου;Που ξέπλενα τα λάθη σου με τους ποταμούς των δακρύων μου;Που μου΄λεγες βοήθα με να λυτρωθώ και να ζήσω πάλι απ΄την αρχή;Που μου ΄δειχνες πόσο πολύ ανάγκη είχες την Αγάπη μου κι ας πάσχιζες να μην το δείξεις.Μα το ΄νιωθα.Κάθε που το βλέμμα σου αναζητούσε το δικό μου.Κάθε που το χέρι σου έσφιγγε το δικό μου.Κάθε που ο χρόνος μας άχρονος γινόταν και το σμίξιμό μας οδηγούσε στη Ζωή.Μέσα απ΄το θάνατο του δήθεν και του εφήμερου.Μέσα απ΄την άρνηση του εγωισμού μας.Μέσα από Σένα και από Μένα

Κοίτα με Αγάπη μου.Ακόμα είμαι εδώ για Σένα.Γιατί ακόμα Σ΄ ΑΓΑΠΑΩ.Γιατί μέσα απ΄τα λάθη μας –ναι,γιατί κι οι δυό μας κάναμε λάθη-μάθαμε.Πως δεν μπορούμε να υπάρξουμε αλλιώς.Μόνο αγαπώντας.Εγώ Εσένα κι Εσύ εμένα.Γιατί μ΄αγαπάς.Το νιώθω.Το αισθάνομαι.Κι ας το κρύβεις επιμελώς.Κι ας παλεύεις με την καρδιά σου για το αντίθετο να την πείσεις.Γιατί ξέρεις πως εγώ είμαι αυτό που από πάντα αναζητούσες.Κι ας κάνεις τα πάντα για να το αποφύγεις

Μη με φοβάσαι.Όχι πια
Μη σε φοβάσαι.Όχι άλλο.Δώσε σου την ευκαιρία που ψάχνεις.Που απεγνωσμένα αποζητάς να αρνηθείς.Έτσι για να παρηγορηθείς.Για να σε πείσεις πως δεν υπάρχει Αγάπη

Και ξέρεις;άλλαξε ο καιρός.Κάνει κρύο έξω.Μα μεγαλύτερο κρύο κάνει στην καρδιά μας.Όταν δεν έχει να ντυθεί εκείνο που αγαπάει
Κι εγώ κρυώνω μακριά σου
Και ξέρω πως κι Εσύ το ίδιο

Εμπιστεύσου με απ΄την αρχή.Γιατί τώρα έμαθα.Γιατί τώρα ξέρω.Να αγαπάω
Πρώτα εμένα.Για Σένα και για μένα
Για το Εμείς που τόσο λαχταρήσαμε
Δεν έχω αλλάξει.Ακόμα σ΄αγαπάω

Αγάπησέ με κι Εσύ.Και ξέρεις πως το θέλεις
Μα πάνω απ΄όλα το μπορείς.Σπάσε τα στερεότυπα.Και τις προκαταλήψεις
Απαλλάξου απ΄ό,τι δέσμιο στο χθες κρατάει την ψυχή σου φυλακισμένη
Εγωισμούς και ψεύτικα όνειρα.Και πλάνες υποσχέσεις

Μη διστάζεις άλλο
Κάνε το άλμα στο τώρα.Και το μέλλον
Το παρόν που σου αξίζει
Και που ξέρεις πως κατά βάθος αυτό επιθυμείς
Είμαι εδώ.Και σε περιμένω

Τι λες;Θα το προσπαθήσεις;
Για μια ακόμη φορά;
Ναι,θαρρώ.Γιατί ξέρεις κι Εσύ πια
Πως τούτη τη φορά θα τα καταφέρουμε
Γιατί τώρα ξέρουμε.Μάθαμε μέσα απ΄τα λάθη

Τα δικά μου.Τα δικά σου.Τα κοινά,καταδικά,μας λάθη
Πως το ΕΜΕΙΣ δεν πρέπει να το στερηθούμε
Όχι άλλο.Όχι πια…»


Φανταστική ιστορία ή αληθινό σενάριο Ζωής;
Η κρίση και η απόφανση δική σας..

Καληνύχτα…