Έρωτα και φίλε...

Κοίτα που σε θυμήθηκα
Εσένα.Έρωτα μου απ΄τα παλιά.Πόσο παλιά;Τί σημασία έχει;Και
το χθές παλιό δε λογαριάζεται;
Κι Εσένα.Φίλε.Που κάποτε φίλοι λογιζόμασταν

Σε θυμάμαι λοιπόν απόψε Έρωτα μου
Εσένα.Την επανάσταση της νιότης μου.Μόνο που έπαψες επανάσταση να θυμίζεις.Που να πήγαν τα όνειρα σου;Που παράπεσαν ή που τα ξόδεψες;
Μπορείς να οραματίζεσαι ακόμη;Αντέχεις;Μπορείς να ζείς;Να ελπίζεις;
Εσένα.Που πάντα διχασμένος ήσουν.Στο εδώ και στο αλλού.Γιατί δεν ήξερες που να πας.Και τι ν΄αφήσεις.Ποιόν ν΄αφήσεις.Ερχόσουν κι έφευγες.Εδώ κι ύστερα παραπέρα.Και ξέσπαγες.Γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις που ανήκεις.Μέχρι που κατάλαβες.Μ΄ένα ξέσπασμα που όμοιο του δεν είχα συναντήσει.Βίαιο.Στο αλλού.Εκεί ανήκες
Εσένα.Που ήθελες μα δε μπορούσα.Το πάλευα.Το ήξερες.Στο έλεγα.Μα μου ΄λεγες να προσπαθήσω.Θα τα κατάφερνα.Μα δεν...Κι έφυγα.Όχι χωρίς δυσκολία.Όχι χωρίς πόνο.Γιατί ήξερα ότι πονούσες.Εγώ σε πονούσα.Μα έτσι ήταν καλύτερα.Για Σένα.Γιατί έπρεπε να είναι για Σένα.Αυτό σου άξιζε.Το καλύτερο.Κι εγώ δεν ήμουν.Γιατί δε μπορούσα να ήμουν.Τη στιγμή που έπρεπε
Εσένα.Που σε γνώρισα σε μια περίεργη στιγμή.Και για τους δυό μας.Που όταν ήθελα,δεν ήθελες.Κι όταν θέλησα,θέλησες.Και ξαφνικά,σταματούσες να θέλεις.Και ξαναήθελες.Πόσα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές.Ώσπου η παράσταση κατέβηκε.Γιατί οι πρωταγωνιστές κουράστηκαν.Να υποδύονται ρόλους γνωστούς
Εσένα.Που χρόνια μετά οι δρόμοι μας ξανάσμιξαν.Τυχαία.Απρόσμενα.Μα ήταν όμορφα.Που θυμηθήκαμε ξανά.Το τότε.Και το ζήσαμε.Όπως δεν το κάναμε τότε.Μα το τώρα δεν είναι τότε.Και το μέλλον δεν θα ήταν τότε.Και φύγαμε.Τυχαία δήθεν.Σαν να πηγαίναμε ένα ταξίδι.Μόνο που ο ένας έμεινε πίσω
Εσένα.Που ήθελες να θέλεις.Που ήθελες να με θέλεις.Μα τα αρχέγονα θέλω σου υπερίσχυσαν των κατοπινών.Μα σε έζησα.Σε γνώρισα.Με ανακάλυψα.Πτυχές μου.Μέρες και νύχτες της ζωής μου.Της ζωής σου.Δικές μου και δικές σου.Και έφυγες να ανταμώσεις τα θέλω σου ξανά.Γιατί σ΄αυτά ανήκες.Πάντα.Μακάρι να ΄ναι όλα όπως τα ονειρεύτηκες.Όπως ενδόμυχα λαχταρούσες.Κι ας μην το παραδεχόσουν.Είναι;Μακάρι.Ξέρεις πως το θέλω.Κι ας με πόνεσε

Εσένα.Φίλε απ΄τα παλιά.Που μοιραστήκαμε μαζί πόσα και πόσα.Ζωές και θανάτους.Ξενύχτια κι αγωνίες.Λύπες και χαρές.Αλητεύαμε μαζί,θυμάσαι άραγε;Θυμάσαι τα μεθύσια μας;Τότε που ΄λεγα, κόκκινο,σταμάτα.Κι εσύ πέρναγες.Και το ΄βλεπες για πράσινο.Μέχρι που άρχισα ανάποδα να στα λέω.Και καταφέραμε να επιζήσουμε.Τότε που με χαρά φώναζες στο δρόμο και κόρναρες συνέχεια γιατί είχα περάσει στο πανεπιστήμιο.Τότε που ένας θάνατος μας έφερε ακόμα πιο κοντά.Τότε που κάναμε κρυφά τα πρώτα μας τσιγάρα.Τότε που δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε.Γιατί ήξερες και ήξερα τι μας συνέβαινε.Τότε που βλέπαμε μαζί τ΄αστέρια λίγο πριν ξενιτευτείς.Και μου ΄λεγες πως εμείς θα είμαστε για πάντα μαζί.Μέχρι το τέλος της ζωής μας.Η ζωή μας δεν τελείωσε ακόμα,φίλε.Αλλά δεν είμαστε μαζί.Και το πάντα που ονειρευόμασταν,δεν κράτησε.Μα ξέρω πως πάντα θα κουβαλάμε ο ένας τον άλλον.Ό,τι κι αν έγινε.Ό,τι κι αν γίνει
Εσένα.Που τα ΄φερε έτσι η Ζωή και ανταμωθήκαμε.Τυχαία.Περάσαμε δυσκολίες μεγάλες.Θυμάσαι φίλε;Τότε που όλα είχαν γκρεμιστεί για Σένα.Όλα κι όλοι.Τότε που ζούσα τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου.Είχαμε ο ένας τον άλλον.Να στηριζόμαστε.Να ξεσπάμε.Να αντέχουμε.Να ελπίζουμε.Κάναμε όνειρα.Μα έμειναν όνειρα.Και απομακρυνθήκαμε.Σε δύσκολη φάση της Ζωής μου φίλε,έμεινες μακριά.Θεατής.Παρατηρητής.Ούτε μια κουβέντα δεν είπες.Και τώρα,τώρα που έγινες και «δικός μου άνθρωπος»,έγινες πιο ξένος και απ΄τους ξένους.Πόσα χρόνια πέρασαν,θυμάσαι;Θυμάμαι εγώ.Πάντα θα θυμάμαι
Εσένα.Που προτίμησα να φύγω.Γιατί δε γινόταν να μείνω.Να σε εξαπατώ.Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξεπέρασα ποτέ.Κι έφυγα.Όσο πιο τίμια μπορούσα.Νύχτα σου είπα φεύγω.Ίσως για λίγο.Ίσως για πάντα
Εσένα.Που βρεθήκαμε.Κι ύστερα χαθήκαμε.Όλα τα θυμάμαι,φίλε.Τίποτα δεν έχω ξεχάσει.Και τώρα που με βρήκες,έχουμε πολλά να πούμε.Για το τότε και το τώρα
Εσένα.Που πέρασα μαζί σου από σαράντα κύματα.Θυμάσαι;Τίποτα δικό σου δεν έχω ξεχάσει,φίλε.Ακόμα και τώρα,που οι δρόμοι μας χωρίσανε για πάντα.Που δεν πρόκειται να ανταμωθούν ξανά.Που οι λέξεις σου ακόμη αντηχούνε στο μυαλό μου.Να με δικάζουν.Και να με καταδικάζουν.Ακόμα και τώρα,φίλε,ένα μόνο θέλω.Να είσαι καλά.Είσαι καλά;

Έρωτα μου παλιέ
Φίλε από τα περασμένα

Όπου και να ΄σαι,να ΄σαι καλά
Θα σε θυμάμαι
Θα σε νοσταλγώ.Θα σε σκέφτομαι
Γιατί κάποτε περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους
Κάναμε τα ίδια όνειρα
Ζήσαμε μαζί
Συναντηθήκαμε
Για λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία
Μα μπήκες στη Ζωή μου.Κι εγώ στη δική Σου
Κι ας έφυγα.Κι ας έφυγες
Μα υπήρξαμε μαζί
Κι αυτό δε μπορεί να ακυρωθεί
Ούτε να ακυρώσει...



Καληνύχτα...

Νύχτα θα ΄ναι...

Νύχτα...Μόνο

Νύχτα θα διαλέξω να σου μιλήσω.Να σου πω ό,τι μου λείπεις.Ότι σε σκέφτομαι.Ότι σε θέλω.Ότι σ΄έχω ερωτευτεί.Ότι σ΄αγαπάω.Ότι σ΄ονειρεύομαι.Ότι σε ψάχνω

Νύχτα θα διαλέξω να σου φανερωθώ.Να σου μιλήσω για μένα.Να σου πω για τους έρωτες μου.Τις απογοητεύσεις μου.Τις γοητείες μου.Τους πόθους μου.Τα θέλω μου.
Τα πρίν και τα μετά μου.Το τώρα μου

Νύχτα θα διαλέξω να σ΄ερωτευθώ.Να σου αφεθώ.Να σου αφιερωθώ.Καθόλου να μη σου μιλήσω.Γιατί εσύ θα καταλάβεις.Τη σιωπή μου.Όσα έχει να σου πει.Όσα μπορείς να νιώσεις

Νύχτα θα θέλω να σε ζήσω.Να σε μάθω.Με τις ώρες να σε κοιτάζω.Να σε αποκρυπτογραφώ.Να βλέπω πίσω από τα λόγια σου.Να βλέπω μέσα από τα μάτια σου.Ό,τι βλέπεις.Κι ό,τι ονειρεύεσαι

Νύχτα θα θέλω τις αλήθειες μου να σου κοινωνήσω.Τους φόβους μου.Όσα δεν τόλμησα.Όσα έχασα.Όσα άφησα.Ό,τι με άφησε.Ό,τι πρόδωσα.Και με πρόδωσε

Νύχτα θα θέλω να ξαναγεννηθώ μαζί σου.Στις ερημιές.Και τις οάσεις σου.Στα χρώματα σου να ντυθώ.Στο κλάμα σου να γείρω.Στη φλέβα σου, που θα χτυπά από έρωτα.Να πεθάνω μαζί σου.Και να ζήσω απ΄την αρχή

Νύχτα θα θέλω να λυτρωθώ.Στους ήχους σου.Στις λέξεις σου.Στα φεγγάρια που σεργιανάς τα βήματα σου.Στο καθάριο βλέμμα σου.Στη βροχή των δακρύων σου.Στο ξέσπασμα της ηδονής σου.Στο ξελόγιασμα σου.Στον αναστεναγμό σου.Στον πυρετό που θα καίει το κορμί σου

Νύχτα θα μου μιλήσεις κι εσύ.Για σένα.Για τα θέλω σου και τα μπορώ σου.Τα ναι σου και τα όχι.Για τις μέρες σου.Τις νύχτες σου.Τους έρωτες σου.Τον κόσμο σου.Τις αναμνήσεις σου.Τις φυλακές που κλείστηκες.Τους δεσμοφύλακες που σε φυλάκισαν.Τους απελευθερωτές σου.Τα νησιά που ναυάγησες.Και τις σειρήνες που σε πλάνεψαν

Νύχτα θα΄ναι μάτια μου
Τότε που εσύ θα είμαι εγώ
Κι εγώ, εσύ
Τότε που εσύ κι εγώ θα είμαστε ένα...

Καληνύχτα...

Σκόρπια...

Δρόμοι.Αδιέξοδοι.Μοναχικοί.Αδιάβατοι.Απροσπέλαστοι
Σταυροδρόμια και μονόδρομοι.Ανηφορικοί.Κατωφερείς
Στροφές και ευθείες
Ποιόν να διαλέξεις να περπατήσεις;

Πορείες.Ασύμπτωτες.Παράλληλες.Ατέρμονες
Ατελέσφορες.Ατίμητες .Εξοντωτικές.Παράκαιρες
Ακυρωμένες
Πόσο παρακάτω έχει να πας;

Λέξεις.Σύμφωνα και φωνήεντα.Ενωμένα σχηματίζουν ήχο.Κραυγή.Γέλιο.Αναστεναγμό.Ένα αχ.Παράπονο.Όνειρα.Επιφωνήματα.Παραγγέλματα
Υποσχέσεις.Δεσμεύσεις
Σημείο.Σημαίνον.Σημαινόμενο
Ποιές απ΄όλες θα διαλέξεις;

Χρώματα.Μαύρο.Κόκκινο.Ίριδας χρώματα.Του χθες και του σήμερα.Μέρας και νύχτας.Θλίψης.Απόγνωσης.Χαράς.Ματιών που δεν ξέχασες.Ξεθωριασμένα.Ουρανού και θάλασσας.Μνήμης και λήθης
Ποιό θα σε ξελογιάσει;

Έρωτας.Ζωή.Θάνατος.Πάθος.Λάθος.Γκρεμός
Αφετηρία.Πατρίδα.Ξενητειά.Έρημος.Πόλεμος.ΑναμνήσειςΦύλακας και άρπαγας
Αιρετικός.Διαρρήκτης.Κατακτητής.Μύστης και ιεροφάντης.Χαμένη κιβωτός.Πόθος.Άπνοια και άνεμος.Που λυσσομανάει
Βωμός.Αφιέρωση.Θυσία.Αναίμακτη μα και αιματηρή
Ποιό σου ταιριάζει καλύτερα;

Θύμησες.Στιγμές.Ονόματα.Ήχοι.Σώματα.Αισθήσεις
Αναπνοές .Ηδονές.Ονειρώξεις.Αντίλαλοι.Κραυγές.Ψιθυρίσματα
Φλέβα που χτυπά.Αόρατος εχθρός
Ξελόγιασμα.Παραπλάνηση.Παιδεμός.Τέρψη.Ερινύες
Άλωση.Αφιέρωση.Συλλέκτης εμπειριών.Ταξιδευτής.Προσκυνητής.Ρομαντικός
Ονειροπόλος.Έμπορας ονείρων.Υποκινητής και κλέφτης.Φύλακας

Αισθήματα.Συν-αισθήματα
Απώλειες.Ζημίες.Κέρδη.Φίλος.Εχθρός
Αυταπάτες.Ψευδαισθήσεις
Υποσχέσεις.Αναιρέσεις
Φόβος.Πόνος.Χρόνος.Απορίες.Ερωτηματικά.ΑπαντήσειςΣιωπές.Καημός.Θυμός.Λησμονιά.Μοναξιά.Ελπίδα.ΦωτιάΠαρανάλωμα.Αίνιγμα
Ομορφιά.Θεός.Διάβολος.Έρωτας Αρχάγγελος

Σκόρπιες λέξεις
Σκόρπιες σκέψεις
Χωρίς ειρμό
Χωρίς συνοχή
Χωρίς τίποτα...

Καληνύχτα...

Νύχτα να ντυθώ...

Νύχτα
Οικεία και ακατάληπτη
Και πάλι νικημένη να νιώθεις
Ανυπόδητη και με την
Πανοπλία καταγής ριγμένη
Να αφεθείς.Μόνο αυτό να θες
Αισθήσεις ξεχασμένες
Όνειρα πλανεμένα
Αλήθειες παραγνωρισμένες
Σκέψεις κυκλωμένες
Απ΄τα στοιχειά των φόβων σου
Να σε εξαϋλώνουν
Να σε μεταμορφώνουν
Και ψιθύρους να σου φέρνουν
Απο στιγμές ανομολόγητες

Άγγελος και θηρίο
Ένστικτο ηδονής αντιπαλεύεται
Με κείνο του θανάτου
Αποκάλυψη εαυτού
Μνήμες υπόγειες
Σκιές ενός ταξιδιού
Που το φωτίζει ένα θέλω
Παρέα μ΄ένα δεν αντέχω
Μια ελπίδα χωρίς ελπίδες
Λάθος
Η ελπίδα πάντα τέτοιες έχει

Μα όχι απόψε
Δέξου νύχτα μου
Την απόλυτη απογοήτευση μου
Απόψε άσε με να σε ντυθώ
Να βυθιστώ στην παρερμήνευση της ανάγκης μου
Και τον παραλογισμό που μου
Γεννά η ψευδαίσθηση της παρουσίας Σου
Να βρω ανάπαυση στην άβυσσο της ψυχής Σου
Να χαθώ στη ρωγμή του Πάντα
Παρέα με το όραμα
Και το φάντασμα Σου

Τετέλεσται...

Καληνύχτα...

Ένα τελευταίο...

Απόψε.Για πάρτη μας.
Για τελευταία ίσως φορά
Το συνηθισμένο να πιούμε
Για ό,τι ήρθε κι ό,τι προσπέρασε
Ό,τι ζήσαμε κι ό,τι δεν προλάβαμε

Πρόποση θαρρώ θα κάμω
Στην Απουσία και τις πληγές της
Στη σιωπή και την ηχώ της
Στο χθες και στο σήμερα
Σε ό,τι χάσαμε κι ό,τι κερδίσαμε
Στις αλήθειες και τα παραμύθια μας
Στα θέλω μας που μείνανε μισά
και τα φοβάμαι που υπερίσχυσαν
Στα πάθη και τα λάθη μας
Στα όνειρα και τις αστοχίες μας
Στα διλήμματα και τις ανάγκες μας
Στους πόνους και τις απώλειες
Στα δάκρυα και τις χαρές
Στους πόθους και τις ομορφιές τους

Στις νύχτες και τις μέρες μας
Στους Έρωτές μας

Τί λες;
Θα μου κάνεις παρέα απόψε;

Κι αν Εσύ δε θες

μήπως Εσύ τότε;...

Για το Αύριο που ξημερώνει....


Καληνύχτα...

Εκείνο το βράδυ...

«Πόσο σ' αγαπώ
στην άπλα του καλοκαιριού
πόσο σ' αγαπώ
στις γειτονιές του φεγγαριού
πόσο σ' αγαπώ
τις νύχτες που φεγγοβολάς
μέσα στο αίμα μου κυλάς
και με φιλάς.»
(Γιάννης Κούτρας:Πόσο σ΄αγαπώ)

Αν ήταν σε εκείνες τις μέρες να γυρνούσα
εκείνη την νύχτα θα επέλεγα

Νύχτα ζεστή καλοκαιριού
μεστή αστεριών και θάλασσας
κι η αύρα Της να χαϊδεύει ένα κορμί
που έτρεμε στην υποψία της ανάγκης Σου

Ρίγος να διαπερνά σώμα και ψυχή
Και η αίσθηση του Έρωτα
Να παιχνιδίζει με τα κύματα
Πυρκαγιά τα θελήματα,ανάγκη η επαφή
Αναπόφευκτη μοίρα ο Έρωτας
Τρελλό χορό να στήνει μέσα μου

Λέξεις ανήμπορες να αρθρωθούν
Αβάσταχτο το νόημα της σιωπής
Βίαιη παρόρμηση το σε θέλω
Να πολεμά με τη φωνή της λογικής

Έρημος και θάλασσα η Επιθυμία
Να ξορκίζει το δαίμονα που ζητά
Να την κατοικήσει,να την κατακτήσει
Ανεμοθύελλα και φορτούνα
Απόμακρη σκιά η ησυχία
Κι η φαντασία να ζωγραφίζει
Μια σκιά αμφιβολίας

Αίσθηση ενός Έρωτα χωρίς ενοχές
Να αναδύεται από τους πόρους του κορμιού μου
Κι η ομορφιά Σου να μου κόβει την ανάσα
Αναλλοίωτη εικόνα,χαραγμένη στη θύμηση
Σημαδούρα στη θάλασσα που
Επέλεξα να ταξιδέψω

Χωρίς προορισμό,χωρίς πυξίδα
Μόνο η Λαχτάρα Σου να οδηγεί
Τα βήματα μου σε άγνωστα νερά
Νύχτιο της θάλασσας τραγούδι
Λαξεύει την Εδέμ που θα θυσιαστεί
Για χάρη της κόλασης Σου...

Καλησπέρα...

Απόψε θέλω...

Θέλω απόψε να χαθώ μέσα στη νύχτα Στα μυστικά της
Στις ανομολόγητες στιγμές της

Θέλω απόψε καθετί δικό σου
να αγκαλιάσω τα λάθη ,τα πάθη και τις αδυναμίες σου
να μάθω τα θέλω και τις επιθυμίες σου
να πιω τις λέξεις σου και να μεθύσω απ΄αυτές
να ξορκίσω τους φόβους σου και αυτούς που σε πληγώσανε
να βάψω τη νύχτα σου με το κόκκινο της φωτιάς
τούτο το κόκκινο που στάζει ο πόθος μου για σένα
να παίζουν για σένα οι πιο όμορφες μουσικές
να χαθώ στη λησμονημένη σου αθωότητα
να αφεθώ στην οδύνη και την αμαρτία σου
να μπω στα όνειρα και τους εφιάλτες σου
να δω τον κόσμο μέσα απ΄τα μάτια σου
να γίνω βροχή να σε δροσίσει
και να σε προκαλέσει να αφεθείς στο άγγιγμα της
να ζήσω την κόλαση σου κι ας χάσω τον παράδεισο
να νικήσω για χάρη σου τον χρόνο
να σε αποπλανήσω με τις πιο αγνές προθέσεις

Να χαθώ στον ωκεανό των ματιών σου
στην αγκαλιά σου
στο χάδι σου και στο φιλί σου
να νιώσω την ανάσα σου
και την αφη σου

Να ταξιδέψω μαζί σου
Για όπου...

Καληνύχτα...

υ.γ. αν ήσουν εδώ απόψε,αν σε είχα,αυτό το κομμάτι θα επέλεγα για να σε ζήσω...

Εξομολόγηση...

«Δεν είδες ποτέ τα δάκρυα μου
ίσως φταίω εγώ που τα 'κρυψα
δεν άκουσες,δεν άκουσες τα λόγια μου
ίσως φταίω εγώ που τα ψιθύρισα...
δεν έκλαψες που έφυγα
ίσως φταίω εγώ που ξαναγύρισα...
στα μάτια μου όμως
δε διάβασες τίποτα;»
(Χάρις Αλεξίου:Δεν είδες)

Ποτέ δεν μου άρεσε η μακιαβελική ηθική.Αυτό το δόγμα τού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».Μα να που την ασπάστηκα.Και την έκανα πράξη.Ψάχνω για άλλοθι,νομίζω.Μα όχι,όχι.Αλήθεια σου λέω.Αφού ήταν ο μόνος τρόπος να βρεθώ εκει που αγαπάω πιο πολύ,την ώρα που αγαπάω περισσότερο να είμαι κοντά Της.Νύχτα πάντα...Εκεί που γίνομαι θαρρείς κάποια άλλη.Κοντά σ΄αυτήν την Γυναίκα που μπορεί και με ηρεμεί,με παρηγορεί.Με ταξιδεύει.Θάλασσα το όνομα Της και τί δε θα δινα να βρεθώ κοντά Της.Το τηλεφώνημα ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή,αν και το πρόσωπο που σ΄Αυτήν θα με πήγαινε...Άστο καλύτερα.Ξέρεις εξάλλου..

Μια νύχτα μετά το φεγγάρι του Αυγούστου.Σου΄χω πει ποτέ πως αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου;Όχι,δεν πρόλαβα.Ούτε καν αυτό...Εφοδιασμένη με μπύρες,τσιγάρα και το τετράδιο μου.Σε περίπτωση που κάτι ήθελα να σημειώσω.Τον τελευταίο καιρό δεν το αποχωρίζομαι.Ολο και κάτι θα βρω να του καταθέσω.Κι όλο πιο συχνά μου συμβαίνει.Και αυτό...

Με δέχτηκε όπως πάντα.Ήρεμη,ζεστή,τρυφερή.Ναι,αυτη τη φορά Την άγγιξα.Για λίγο περπάτησα στις άκρες του κορμιού Της.Σου κάνει εντύπωση;Ήθελα να μπορώ να δω την έκφραση σου,όταν θα το διαβάσεις αυτό.Μπορεί και να χαμογελάς.Ίσως.Μα ταυτόχρονα ένιωθα ότι μου έθετε και μια πρόκληση.Με παρότρυνε να Της πω,ό,τι Αυτή εδω και καιρό είχε καταλάβει.Προσπαθούσα λυσσαλέα να Της αντισταθώ.Να μην Την αφήσω να με παρασύρει στο παιχνίδι Της.Ήθελε να παίξει μαζί μου ή να με λυτρώσει;Δεν ήξερα.Όχι,μέχρι εκείνη τη στιγμή..

Η σελήνη καθρεφτιζόταν μέσα Της.Σχεδόν Την ακουμπούσε.Λες και έκαναν έρωτα.Όμορφη εικόνα.Να την έβλεπες..Αν και θα την είδες.Δεν μπορεί να μην,ένα τέτοιο βράδυ.Σήκωσα το κεφάλι ψηλά,στον ουρανό.Κοίταξα τα αστέρια.Προσπάθησα να μαντέψω πού είναι η Αφροδίτη,η Μικρή Άρκτος,ο Σείριος.Έτσι όπως εσύ μου τα είχες δείξει εκείνο το βράδυ,αν θυμάσαι.Δεν τα κατάφερα.

Περίεργοι συνειρμοί άρχισαν να στήνουν χορό μες το μυαλό μου.Εκείνη η νύχτα ,ήρθε ξαφνικά στη θύμηση μου.Οχι πως ήταν δύσκολο μάτια μου.Καθόλου.Πίστεψε με. Γιατί ήταν ένα απ΄τα βράδυα που πάντα θα κουβαλάω μέσα μου,μέχρι τελευταίας μου ανάσας.Γιατί ήταν το πρώτο μου κι ίσως το τελευταίο βράδυ μαζί σου,κοντά Της.Το πρώτο και το τελευταίο που για λίγες στιγμές αφέθηκα στην αγκαλιά σου..

Μέχρι που Αυτή γύρεψε απάντηση να πάρει.Και δεν μπορούσα πια να Της την αρνηθώ.Ναι,σε είχα ερωτευθεί.Με έναν τρόπο που όμοιο του ποτέ δεν είχα νιώσει.Λες κι ήταν πρώτη φορά.Ήταν πρώτη φορά..Ποτέ δεν είχα νιώσει κάτι ανάλογο.Ποτέ.Και έτυχε με σένα.Μη με ρωτήσεις πώς και γιατί.Δεν έχω απάντηση να σου δώσω.Ούτε τώρα,ίσως ούτε ποτέ.Ίσως να σε γνώρισα σε λάθος χρόνο.Ίσως αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά για μένα,ίσως να μην το άφηνα να συμβεί.Μα δεν το επιδίωξα.Δεν το θέλησα.Μόνο του ήρθε και με βρήκε.Αντιστάθηκα όσο μπορούσα.Δεν το παραδεχόμουν.Κι ας μου το έλεγαν.Ότι μου συμβαίνει,ότι φαίνεται.Απ΄τον τρόπο που για σένα μιλούσα.Και γω,ξόρκιζα αυτή τη σκέψη.Όχι,δεν είναι αλήθεια.Φίλοι,μόνο φίλοι είμαστε.Τίποτα παραπέρα.Ναι,μπορεί να σ΄ αγαπάω αλλά μέχρις εκεί.Τίποτε άλλο.Και ήρθε η στιγμή που μου τα ανέτρεψε όλα.Γιατί αλλιώς ήξερα,είχα μάθει...

Γιατί εσύ μάτια μου;Γιατί εσύ,γαμώτο, που να με πάρει;Εκεί που νόμιζα πως όλα είχαν μπεί σε έναν καλό δρόμο,ξαφνικά πάλι απ΄την αρχή.Εκεί που πίστευα πως ίσως και να μπορούσα να σε κερδίσω ξανά,εκεί έντρομη βλέπω πως μπορεί και πάλι να σε χάσω.Και δικαιολογημένα αυτή τη φορά.Φοβάμαι.Ο Θεός μου και γω ξέρουμε πόσο πολύ φοβάμαι.Γιατί ό,τι και να κάνω πια,ό,τι και να πω,δεν θα είναι το ίδιο.Ακόμη κι αν σου λέω αλήθεια,πάντα θα υπάρχει η αμφιβολία.Πώς να σου πω πια ότι θέλω να σε δω;Πώς να τολμήσω να σου πω ότι μου λείπεις;Πώς να τολμήσω να σου ζητήσω μια αγκαλιά;Αφού κάθε φορά,το ξέρω,θα νομίζεις πως θα θέλω κάτι παραπάνω από σένα.Κι ας μην είναι έτσι.Κι ας λένε οι λέξεις μου αυτό που λεν και τίποτε άλλο...

Σ΄ερωτεύτηκα.Ναι.Τα πάντα,κάθε τι δικό σου.Τα μάτια σου,το χαμόγελο σου,τον τρόπο που σκεφτόσουν,που μιλούσες.Λάθος,το ξέρω.Μα έγινε.Δεν σου ρίχνω το παραμικρό φταίξιμο.Εγώ,εγώ φταίω για όλα.Γιατί εγώ σου αφέθηκα.Κι ας μη με έψαχνες εσύ ποτέ.Κι ας μη με ζητούσες.Κι ας μη μου έδειξες ποτέ πως,ίσως και να μπορούσα να σημαίνω κάτι για σένα.Όχι,όχι ερωτικά.Ανθρώπινα,φιλικά και μόνο.Ή μάλλον για να μην σε αδικώ,το έκανες κάποια στιγμή.Όταν με αγωνία περίμενα να περάσουν οι μέρες που θα καθόριζαν τη ζωή μου..Μέχρις εκεί.Κι ας μου έλεγες διαρκώς ότι γκρίνιαζα και παραπονιόμουνα.Κι ας ήξερα.Με τα χίλια πάνω σου κατευθυνόμουν.Λες και πατούσα συνεχώς το γκάζι.Λες και οι θεοί μού είχαν εξαφανίσει το φρένο,έτσι για να παίξουν και να γελάσουν μαζί μου.Για να με δουν αν θα μπορούσα να σταματήσω λίγο πρίν τον γκρεμό...

Σε θέλω μάτια μου.Σε θέλω στη ζωή μου.Θέλω τα σημαντικά του βίου μου,να τα μοιράζομαι μαζί σου.Και μαζί σου.Θέλω ό,τι μου συμβαίνει να μπορώ να στο κοινωνώ.Δεν θέλω να σε φοβάμαι.Δεν το αντέχω πια.Τί πάει να πει φόβος μαζί σου,το έμαθα καλά.Φτάνει.Ελεύθερη θέλω να αισθάνομαι μαζί σου.Μπορώ άραγε;Έχω τέτοιο δικαίωμα;Μπορώ να ελπίζω πως τίποτα δεν χάθηκε;Έστω και μετά απ΄όλα αυτά;

Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από σένα.Μόνο κάποιες φορές να μπορώ να σου μιλάω.Να μαθαίνω νέα σου.Που και που να σε βλέπω.Αυτό μου αρκεί.Πάντα μου αρκούσε.Πόσο μάλλον τώρα.Αμήχανα αισθάνομαι και άβολα.Γιατί ξέρω ότι ξέρεις και αυτό με φέρνει σε δύσκολη θέση.Θα μπορούσα να προσποιηθώ ότι όλα καλά.Ότι δεν τρέχει τίποτα.Μα θα σου έλεγα ψέματα.Και κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελα.Ποτέ δεν το έκανα.Πάντα με αλήθειες σου μιλούσα.Έτσι έμαθα να πορεύομαι.Έτσι θα συνεχίσω.Κι ας πληρώσω το τίμημα.Που αισθάνομαι ήδη ότι έχει ξεκινήσει.
Όποιο κι αν είναι αυτό. Ακόμη και να σε χάσω για πάντα απ΄τη ζωή μου.Μα πάντα θα σε κουβαλάω μέσα μου.Πάντα θα είσαι ένα κομμάτι μου.Fuck,πρόλαβες και έγινες βλέπεις...
Μα κι αν γίνει,αν χρειαστεί να πληρώσω,τούτο μόνο θα ζητούσα για τελευταία χάρη...

Καλημέρα...

Θα΄θελα.. κι ας ξέρω

Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί.
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ' όνειρό σου ζει
κι η φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ' αγάπησες το είδα...

Όμως εγώ...

Θα 'θελα να 'σουνα εδώ σαν προσευχή σα φονικό
να σε δικάζω και να σε παρηγορώ
Θα 'θελα να 'σουν μυστικό στην ενοχή σου να κρυφτώ
να σου ξεφύγω και μπροστά μου να σε βρω...

Το ξέρω...

Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω,
μα δεν σου το 'δειξα γιατί
ήταν η θάλασσα ζεστή
κι εγώ καράβι από χαρτί
να λιώνω στον υγρό σου πόθο,
πως δεν μ' αγάπησες το νιώθω...


Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί,

(λευκή αυτή τη φορά)

Γιατί...

Ξεχείλισα απ' όσα έχω μοιραστεί
κι ένιωσα λειψός μ' όσα έχω κρατήσει
με ψάχνει ό,τι έχασα κι εγώ
στριφογυρνώ χαμένος μέσα σ' ό,τι έχω κερδίσει...

Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί
απόψε ταξιδεύω στα νερά σου...

Θα 'θελα να 'σουνα εδώ...

Κι ας

το ξέρω,πως δεν μ' αγάπησες
ούτε με πίστεψες ποτέ
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω...

Πως δεν μ΄αγάπησες το ξέρω

μα θα΄θελα να ΄σουνα εδώ...

(Και έτσι παιδιάστικα και αμήχανα

θα σου έλεγα πως ...

Θέλω ακόμα μια βόλτα...)

Καληνύχτα...

(Ένα "παιχνίδι",με δυο αγαπημένα τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου.Που στην ουσία μόνο "παιχνίδι" δεν είναι.Μόνο αλήθεια.Μόνο...)

Αυτό που ξέρω...

"Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό

σε ό,τι κάνω και ό,τι πω

ούτε που ξέρω γιατί σ΄αγαπώ

κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ

και σαν τσιγάρο να καώ."

(Μπ. Στόκας:Μη με φοβάσαι)

Νύχτα περίεργη.Αλλόκοτη.Ο χρόνος,οι ώρες κυλάνε αργά.Βασανιστικά.Δεν είναι περίεργο αλήθεια;Άλλες φορές να βιάζεται και συ ανήμπορη να τον παρακαλάς για λίγο ακόμη να σταθεί.Ξοπίσω του να τρέχεις και να μην μπορείς να τον φτάσεις.Να σε προσπερνάει και αλήτικα να σου βγάζει τη γλώσσα, προκαλώντας σε.Ασθμαίνεις μα δε σκέφτεσαι ούτε στιγμή να παρατήσεις αυτό το ανελέητο κυνηγητό.Ελπίζεις πως μπορείς να τον κερδίσεις,να τον δαμάσεις.Έστω κι αν κατά βάθος ξέρεις πως χαμένο το ΄χεις το παιχνίδι.Τον ικετεύεις,του τάζεις.Να σε αφήσει...Μα δεν γίνεται.Νομοτέλεια,σου λέει.Έτσι είμαι φτιαγμένος.Να κυλάω,σαν νερό. Σαν χρόνος.
Μα όταν έρχονται στιγμές που θέλεις να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται,αυτός κωφεύει.Κάνει πως δε σε γνωρίζει.Σε απαρνιέται.Σε προκαλεί να γευτείς το μαρτύριο της αναμονής.Ερεθιστικός στέκει απέναντι σου και ηδονίζεται βλέποντας σε να παιδεύεσαι.Να αδημονείς για το ξημέρωμα...Οιηματίας και ιχνηλάτης της αγωνίας σου.Ας είναι.Πρέπει να του υποταχθώ.Να τον καλοπιάσω.Μήπως και τον ξεγελάσω.Αν τα καταφέρω.Αλήθεια πώς ανατρέπεις τον δυνάστη;Με τί μέσα πολεμάς τον τύραννο;Ξορκίζοντάς τον,κανακεύοντάς τον;Άστο.Χαμένος κόπος.Δεν ωφελεί...
Αφουγκράζεσαι,σκέφτεσαι.Θυμάσαι,νοσταλγείς.Φοβάσαι.Λέξεις και εικόνες στήνουν τρελλό χορό μες το μυαλό σου.Πρόσωπα και στιγμές που μαζί τους μοιράστηκες,σε περικυκλώνουν.Στην κάφτρα απ΄το τσιγάρο καις όλες σου τις αμφιβολίες.Τις δικές σου ή των άλλων;Δεν έχεις ενοχές,δεν αισθάνεσαι άβολα.Τώρα πια ξέρεις.Ό,τι έχεις πει,μόνο αλήθεια είναι.Αυτό που έχεις νιώσει.Ό,τι η καρδιά σου σου υπαγόρευσε.Κι ας σε πήγε σε λάθος μονοπάτια.Και ας σε αμφισβήτησαν.Ας σε φοβήθηκαν.Ας μη σε πίστεψαν.Ούτε τότε.Ούτε τώρα.Ίσως ποτέ να μην...Δεν πειράζει.Δικαιολογείς.Για πόσο;Για όσο..Οσο μπορείς,αντέχεις.Για πάντα...
Τί λέξη κι αυτή.Πόσο κρατάει ένα "για πάντα;" Μέρες,μήνες,χρόνια;Μια ζωη;Θα σε αμφισβητήσουν.Πάλι και πάλι.Δεν υπάρχει τέτοια λέξη,δεν μπορείς να τη λες.Αφού όλα ρευστά και ευμετάβλητα είναι.Σαν τη Ζωη,που δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει.Αλήθεια,τί θα φέρει το ξημέρωμα;Η νεα μέρα που σε λίγο θα χαράξει;Άγνοια δηλώνεις.Για πολλοστή φορά.Ίσως τούτη δα την ώρα,περισσότερο απο ποτέ.Για το αύριο,το τώρα,το τότε.Μα πόσο θα ΄θελες να ξέρεις.Και συ,έστω για μια φορά.Τελευταία."Ζήτησε,απαίτησε",μια φωνή στριγγλίζει μέσα σου."Έχεις το δικαίωμα.Σου του οφείλουν.Όποια κι αν είναι η απάντηση". Δεν το κάνεις.Κι ας το θες.Δεν εκβιάζεις καταστάσεις,συναισθήματα.Ούτε καν τώρα,που ίσως πιότερο απο ποτέ φοβάσαι.Γιατί ή τί; Άστο καλύτερα...
Στο cd player εδω και ώρα η ίδια μουσική.Preisner.Τα καλύτερα του.Σε ρίχνουν.Σε μελαγχολούν.Περισσότερο.Μα κολλάς σε τέσσερα.Repeat.Ασταμάτητα.Θες να τ΄ακούσεις;Αφιερωμένα λοιπόν.Έχει νόημα άραγε;

Damage

Homecoming

Les Marionnettes

Conte d' amour

Δυσκολεύομαι να επιλέξω.Διάλεξε,όποιο σου αρέσει καλύτερα.Αυτό θα σας έλεγα.Θα σου έλεγα...
Και κράτα το.Σα δώρο απο μένα.

Εγω δεν ξέρω ποιό είναι καλύτερο.

Το μόνο που ξέρω είναι πως,

Αργεί να ξημερώσει...

Οτιδήποτε άλλο,ίσως και να μην έχει σημασία.Και ας ξέρω...

Καληνύχτα...

Αν ήσουν εδω...

«Είμαι εδώ και είσαι εκεί
εγώ στη δύση κι εσύ στην ανατολή
είμαστε στίχοι που δε χώρεσαν
μαζί στη μουσική»
(Π.Γαϊτάνος:Στο κάστρο το παλιό)

Αν ήσουν εδω απόψε,αν σε είχα... να σου μιλούσα ήθελα.
Για τις πιο κρυφές και μύχιες σκέψεις μου,
Τα θέλω και τα μπορώ μου.
Τα αδιέξοδα και τις αδυναμίες μου,
Τις αμαρτίες,τα λάθη και τα πάθη μου.
Τις πλάνες και τις αλήθειες μου.
Για τις παλιές αγάπες και τους νέους μου έρωτες,
Τις αγωνίες και τις ανάγκες μου.
Τις ενοχές και τις ψευδαισθήσεις μου,
Την πίστη και την απιστία μου.
Για τον παράδεισο που κρύβεται μέσα μου μα και την κόλαση,
Το Θεό που πιστεύω μα και τον Πέτρο που Τον απαρνιέται.
Για τα ταξίδια που ονειρεύομαι και τις Ιθάκες που με ξέχασαν,
Τις θάλασσες που με ξεβράσανε και τους λιμένες που με περιμάζεψαν.
Τα ναυάγια και τους θησαυρούς μου.
Για τα αόρατα και τα άφατα των ονείρων μου,
Τις μέρες και τις νύχτες μου.
Τα σοκάκια που περπάτησα και τις λεωφόρους που χάθηκα.
Για τις φωτιές που με κατακαίνε και τις καταιγίδες των λυγμών μου,
Τις ηδονές των θελημάτων μου και τον οργασμό του θυμικού μου.
Για τις ομορφιές που την ανάσα μού κόβουν και τους πειρασμούς που με δοκιμάζουν.
Τις παρορμήσεις και τους τυφώνες που μου γεννούν.
Τα κορμιά που σεργιάνισα και αυτά που με λάτρεψαν ή με πρόδωσαν.
Για τις μάχες που έχασα και τη σκανδάλη που δεν πάτησα.
Τα μονοπάτια του λογισμού μου και τις πυξίδες της ψυχής μου.
Τις λέξεις μου μα και τις σιωπές μου.
Τα σ΄αγαπώ που απο φόβο δεν τόλμησα και την άβυσσο που τα κατάπιε.
Για το θάνατο και την ανάσταση μου.

Αν ήσουν εδω,

αν σε είχα...


Καληνύχτα...

Ποιός νοιάζεται;

«Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί
ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη
το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί
και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι.
Δε θέλω να 'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να 'ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι
Δώσ' μου λοιπόν το τελευταίο μας φιλί
και ας καπνίσουμε μαζί κι ένα τσιγάρο
και φύγε μη γυρίσεις να με δεις
δε θέλω να με βλέπεις να πονάω»
(Νίκος Παπάζογλου:Απόψε σιωπηλοί)

Δε με χωρούσε ο κόσμος σήμερα.Ξένο το σώμα κι οι αισθήσεις.Συλημένος ναός η ψυχή.Αφέθηκα στον ήλιο.Στα χάδια του,μήπως και με ζεστάνει.Ήλιος ψεύτης.Ήλιος θάνατος.Επιδερμικά να σ΄ακουμπάει και να σε καίει.Μέχρις εκεί.
Γκρίζο φανελάκι και ξεβαμμένο τζιν.Για που το ΄βαλες καρδιά μου με τέτοιο καιρό; Έτσι γυμνή και ανυπόδητη;Σιγά,και τί έγινε μικρή μου;
Ποιός νοιάζεται...;
Είσαι ζαλισμένη.Τί να φταίει;Ο ήλιος,τα ούζα που έπινες μέχρι πριν λίγο στην Καισαριανή ή οι κουβέντες που σου είπαν;
Ποιός νοιάζεται...;
Γυρνάς σπίτι.Κάνεις ένα γρήγορο ντους,ετοιμάζεις καφέ,βάζεις κλιματιστικό.Διαβάζεις τους φίλους σου.Ολα καλά και σε τάξη.Εσύ είσαι σε αταξία,το μυαλό σου.Μιλάς στο τηλέφωνο,στέλνεις μηνύματα.Άλλοι σου απαντούν,άλλοι οχι.
Ποιός νοιάζεται...;
Φεύγεις.Χωρίς προορισμό,χωρίς προοπτική.Στο έτσι.Που θα πας;Δε ξέρεις.Μπαίνεις στο πρώτο ταξί που συναντάς.”Πού πάμε”,σε ρωτάει ο ταρίφας."Μακάρι να ξερα"απαντάς.Σε στραβοκοιτάει.Απορεί."Πλάκα.Δεν σου κάνω πλάκα.Εκεί πάμε."Επιτέλους πήρες μιαν απόφαση.Πρόσεξε,μπορεί και να μετανιώσεις.Σιγά.
Ποιός νοιάζεται...;
Περιπλανιέσαι.Ποτέ δεν κατάφερες να την μάθεις.Πάντα χάνεσαι στα στενά της.Απο πού πάνε για πού;Δεν σε νοιάζει.Έτσι χύμα.Κάθε φορά να χάνεσαι στις εικόνες της και στις ευωδιές της.Να την ερωτεύεσαι ξανά και ξανά.Να την ανακαλύπτεις απ΄την αρχή.Σαν να κάνεις έρωτα για πρώτη φορά΄σαν να προσπαθείς να εξερευνήσεις ένα άγνωστο κορμί και να ιχνεύεις κάθε κύτταρο του.Μέχρι να το κατακτήσεις.Και μετά να το αφήσεις.
Ποιός νοιάζεται...;
Καφές freddo.Ως συνήθως.Στο χέρι.Την αράζεις σε πεζουλάκι.Καπνίζεις ασταμάτητα.Απο διπλανό τραπεζάκι κάποιος σε κοιτά επίμονα.Δεν δίνεις σημασία.Συνεχίζει,μέχρι που σε πλησιάζει.Να ενώσετε τους καφέδες,λέει.Αρνείσαι ευγενικά.Επιμένει.Αντιστέκεσαι.Το χαβά του.Φορτώνεις.”Fuck you,man” και φεύγεις.Σε κοιτάει αποσβολωμένος.Δεν περιμένει αντίδραση τέτοια.
Ποιός νοιάζεται...;
Μπαίνεις σε μια εκκλησιά.Εκεί που κάποτε γαλήνευες.Ανάβεις κερί.Νιώθεις το βλέμμα του Παντοκράτορα πάνω σου.Καρφωμένο.Σα να περιμένει να Του πεις.Σε ποιόν;Σ΄Αυτόν που «ετάζει νεφρούς και καρδιές;».Αφού ξέρει.Σε κοροϊδεύει και τούτος;Μέχρι κι ο Θεός μου με περιπαίζει,σκέφτομαι.Ο διάβολος βαφτίζεται για Θεός κι ο Θεός για διάβολος.Και τί έγινε;
Ποιός νοιάζεται...;
Η ωρα περνάει.Εξω απ΄το Σινέ Παρί κόσμος.Μιούζικαλ,παίζει."Μάμα μία".Ας το δω.Μόνη σου;Μόνη μικρή μου.Και τί έγινε;Κόβεις εισιτήριο.Θέλει πέντε λεπτά να ξεκινήσει.Ανάβεις τσιγάρο.Περιμένεις.Κάτι μέσα σου επαναστατεί.Δεν ξέρεις τί θες μου φαίνεται.Άκυρο,λες.Φεύγεις.Χαμένα λεφτά.Και;
Ποιός νοιάζεται...;
Τα βήματα σε φέρνουν στην αρχαία αγορά.Ανοίγεις μια μπύρα,κάθεσαι στο πεζουλάκι.Καπνίζεις.Μια γκόμενα σε πλησιάζει.Σου ζητάει τσιγάρο."Δεν καπνίζω",λες.Μαλακίες.Το πακέτο δίπλα σου.Απλώνει το χέρι.Παίρνει τσιγάρο."Μου επιτρέπεις,έτσι;Θες να μιλήσουμε;».Πετάς ένα ξερό οχι,δεν γουστάρω.Σε σέβεται.Φεύγει και σου δίνει ένα φιλί.Πεταχτό.Είναι δυνατόν;Σ΄άρεσε,μπορεί και να το΄χες ανάγκη,έστω και απο έναν άγνωστο,μα πάλι φέρθηκες απότομα.Ε,και;δεν θες παρέα.Μονάχη θες να είσαι.Δηλαδή δεν θες αυτό ακριβώς,αλλά τί μ΄αυτό;
Ποιός νοιάζεται...;
Σηκώνεις το βλέμμα.Τον βλέπεις να στέκεται απο πάνω σου.Φωτισμένος,σου στέλνει ενα φιλί και τη λάμψη του.Σαν να σου μιλάει.Και να περιμένει να του απαντήσεις.Αρχίζεις διάλογο μαζί του.Του λες ό,τι σε πονάει.Σου απαντά τρυφερά,παρηγορητικά.Σου ανοίγει την αγκαλιά του να σε κλείσει μέσα του.Αφήνεσαι.Σαν σε ακριβό εραστή και αγαπημένο.Και ας ξέρεις πως θα ζήσεις την τελευταία νύχτα μαζί του.Παραίσθηση ή πραγματικότητα;
Ποιός νοιάζεται...;
Λέξεις παίζουν παιχνίδια στο μυαλό σου.Τις ακούς,τις διαβάζεις."Να προσέχεις κοριτσάκι μου"."Θα σε σκέφτομαι"."Ποτέ ξανά." "Αδιαφορείς για τα πάντα." "Σε θέλω στη ζωη μου,σε νοιάζομαι.Πάντα με αγάπη σε σκέφτομαι." "Σύνελθε όσο είναι καιρός,πριν να΄ναι αργά." "Τόσο γρήγορα με ξέχασες;" "Δεν περίμενα κάτι τέτοιο απο σένα.Μπράβο σου.","Είσαι ευαίσθητος άνθρωπος.","Τίποτα δεν έχει αλλάξει." Πόσο εύκολα αρθρώνονται και πόσο δύσκολα εννοούνται;Και το πιο σημαντικό;κάποιες που θες να τις φυλάξεις σα θησαυρό και να τις πιστέψεις,πόσο εύκολα στην πράξη διαψεύδονται;
Ποιός νοιάζεται...;
Αρχίζεις ένα μονόλογο.Βγάζεις ολο σου το είναι,του καταθέτεις τη ψυχή σου,τα όνειρα,τις επιθυμίες,τις σκέψεις σου.Τους φόβους σου.Μιλάς ασταμάτητα.Δάκρυα αυλακώνουν το ζεστό σου πρόσωπο.Έχεις πυρετό.Ή νομίζεις.Απο μέσα σου έρχεται αυτή η φλόγα που σε καίει ή είναι απόρροια της απογευματινής περιπλάνησης;Δεν έχεις απάντηση.Ούτε που σε ενδιαφέρει στο κάτω-κάτω.Κάποιοι σε κοιτούν περίεργα.Ποιός ξέρει τί να σκέφτονται.Και τί έγινε;
Ποιός νοιάζεται...;
Τον αποχαιρετάς.Περιπλανιέσαι λίγο ακόμη.Επιστροφή στο σπίτι.Κανείς.Καλύτερα,σκέφτεσαι.Κάνεις ενα μπάνιο,μια μπύρα στο χέρι,ένα τσιγάρο.Βγαίνεις στο μπαλκόνι.Και τον ξαναβλέπεις.Μακρινός σού στέκει τώρα.Ακριβοθώρητος.Μα πάντα δικός σου.Μπαίνεις μέσα.Όντως έχεις πυρετό.Δεν γελάστηκες.Ψήνεσαι..
Ανοίγεις το τηλέφωνο,με μια μικρή ελπίδα.Κάποιος θα σε έχει ψάξει,δεν μπορεί.Κανείς.Παρά μόνο ενα απ΄τα πιο σημαντικά στη ζωη σου πρόσωπα.Έχει ανησυχήσει.Σε ακούει και ηρεμεί.Μαζί του κι εσύ.Α! και ενα μήνυμα στο msn.Να΄σαι καλά που με σκέφτηκες,λες.Και στέλνεις ένα φιλί.Λες και θα το πάρει.
Ποιός νοιάζεται...;
Κανείς άλλος.Τίποτα.Ούτε μια τόσο δα μικρή λέξη για σένα.Ένα σημάδι.Ένα κάτι τέλος πάντων.Να σου δείξουν πως νοιάζονται.Δε βαριέσαι.Σιωπή.Έτσι κι αλλιώς το ξέρεις.Αδιάφορη είσαι.Ή τουλάχιστον δεν σημαίνεις και πολλά γι΄αυτούς.Οσο κι αν άλλα σου λένε.Πως βιάζεσαι να βγάζεις συμπεράσματα.Πως κάνεις λάθος.Πως ίσως έτσι τους αποξενώνεις.Πως τους δημιουργείς άγχος.Πως προτρέχεις και σαν σου εξηγήσουν θα καταλάβεις.
Δεν πειράζει.Εσύ θα κάνεις πάντα αυτό που ξέρεις καλά,τόσα χρόνια τώρα.Οχι,οχι απο εγωισμό ή ξεροκεφαλιά.Καμία σχέση.Απλώς δεν ξέρεις να υπάρχεις αλλιώς.Κι ας μη σε καταλαβαίνουν.Κι ας σε παρεξηγούν.Και ας τους χάνεις στο τέλος-τέλος.
Μέχρι το τέλος θα την πας τη ψυχή σου.Και πιο κει.Αλλά και τί μ΄αυτό;

Ποιός νοιάζεται...;

Καλημέρα...

Καλοκαίρι και σ ΄ονειρεύομαι...

"Αν είν΄η αγάπη ένας ρυθμός που αλλάζει συνεχώς
το κορμί είν΄οδηγός.
Και σ΄αγαπώ κάτι βράδια σαν κι αυτά
κι είναι η νύχτα που γεννά την ανάγκη σου ξανά."
(Δήμητρα Γαλάνη:Και σ΄αγαπώ)



Μ΄αρέσει να σε ονειρεύομαι.Νύχτες καυτές,νύχτες καλοκαιριού...



Σαν έρημο-άνυδρη και βασανιστική.Ατελείωτη.Άγονη.

Ο ήλιος καυτός,φονικός.Να καίει το δέρμα μου.Κόκκοι άμμου να διαπερνούν κάθε πόρο του κορμιού μου.Να βυθίζομαι ολοένα και περισσότερο στους αμμόλοφους της ηδονής σου.Να διψάω και τίποτα να μη σβήνει τη δίψα μου.Πυρετός να με καίει και φωτιά στη μέσα μου φωτιά.


Σαν όαση-υγρή και ανακουφιστική.

Να βυθίζομαι στην υγρασία και τη δροσιά της.Φοινικιά το σώμα και νερό οι αισθήσεις.Κρουνός να ξεχύνεται ο πόθος και πηγάδι απύθμενο η λαχτάρα.Να πέφτω και να τσακίζομαι.Και κει να μένω.Κι ας πονάει το σώμα.Κι ας παραπονιέται.


Σα δίλημμα-που να μην ξέρω ποιό δρόμο να διαβώ.

Σε δίστρατα τα βήματα να οδηγούν και γητευτής να χρίεται η ανάγκη.Ξενιτείας σοκάκια το βλέμμα και εστία αποθυμιάς ο ψίθυρος της ανάσας.Ανοίκειος παράδεισος ή προσωπική,καταδική μου κόλαση;



Σα ναο-ιεροκτόνος και ιερουργός.

Προσκυνητής να σπεύδω να συλήσω τον οίστρο σου και οιωνοσκόπος να γενώ των πληγών σου.Διακονητής του μάταιου και διακορευτής των λογισμών σου.Ηνίοχος του ίμερου και πορθητής του αβάτου σου.




Έτσι σε θέλω...

Σ΄ονειρεύομαι...

Μια τέτοια νύχτα

Καλοκαιρινή

Καυτή...




Νυν και αεί....


Καληνύχτα...



υ.γ.Αγόρι μου γλυκό, ή αλλιώς Η., απο καρδιάς ευχαριστώ για τις λέξεις σου.Υπέροχο δώρο...

Πανσέληνος(ή αλλιώς,μια παρένθεση...)

"Σε λίγες ώρες θα έχει πανσέληνο και γω μακριά θα είμαι.Άραγε απόψε το βράδυ θα με θυμηθείς;Θα μας θυμηθείς ή θα μας λησμονήσεις;".Το μήνυμα σου ήρθε πριν λίγο.Έχεις ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής.Αυτόν που πάντα έπαιρνες κάθε τέτοια μέρα και που την επόμενη φορά θα είναι οριστικός,χωρίς επιστροφή.Ξέρεις,μου άρεσε ο πληθυντικός.Γιατί εσυ ξέρεις.Ότι τούτο το βράδυ,μέσα στα πολλά που θα περάσουν απ΄το μυαλό μου,εσείς οι δυο θα έχετε δεσπόζουσα θέση...
"Θα μας θυμηθείς ή θα μας λησμονήσεις;".Σα να ακούω τη φωνή σου ή μήπως η φαντασία μού παίζει πάλι παράξενα παιχνίδια;Δεν ξέρω.Νιώθω ανήμπορη να ξεχωρίσω την παραίσθηση απο την πραγματικότητα,την πλάνη απ΄την αλήθεια...Όμως δεν με νοιάζει.Στ΄αλήθεια.Να σου μιλήσω θέλω,να σου ψιθυρίσω θέλω και η νύχτα να πάρει τη φωνή μου και να σε ανταμώσει.Όπου και νάσαι.Για να σου πω τα ανομολόγητα μου απόψε κι οι αγαθές δυνάμεις του ουρανού να σου φέρουν την απάντηση που ζητάς,σαν φωνή αύρας λεπτής και να σε τυλίξουν...
Με τη φωνή του φεγγαριού θα σου αποκριθώ...Εσένα θα θυμηθώ και θα νοσταλγήσω.Εσένα...Τη φωνή σου,τη ματιά σου,την αγκαλιά σου,το χαμόγελο σου.Τη μυρωδιά σου,το άγγιγμα σου.Τις αισθήσεις σου όλες,τις σκέψεις σου όλες.Τις στιγμές σου.Στιγμές σιωπής που μιλούσαν τις γλώσσες όλου του κόσμου...Όλα όσα μου έδωσες θα νοσταλγήσω.Τον χαμένο παράδεισο,που γλυστρά μέσα απ΄τα χέρια μου και που με καταδικάζει να ζω σε μια εξορία.Σε έναν κόσμο ανοίκειο και ανέστιο.Το μαζί σου θα νοσταλγήσω,το παρελθόν,που ακόμα σαν παρόν λογίζεται και οραματίζεται αλλά ταυτόχρονα υποθηκεύει το μέλλον...Που σε λίγες μέρες δεν θα υπάρχει πια...
Τί στ΄αλήθεια θυμάμαι;Θέλω να σε αποξεχάσω μα λες και ένας αόρατος δεσμώτης φυλακισμένη με κρατά και ώρα την ώρα ολοένα και περισσότερο σφίγγει τα δεσμά μου-έτσι που τρόπο δεν λογίζω να βρω να του αντισταθώ και να ξεφύγω.Και υπομένω καρτερικά,βασανιστικά,σχεδόν ηδονικά το μαρτύριο της ενθύμησης σου.
Μέσα στο παραλήρημα και τη φαντασίωση,ένας ψίθυρος πάλι ακούγεται και με προκαλεί απόκριση πάλι να λάβει:"Τώρα;Ποιόν θα λησμονήσεις τώρα;Θα μας λησμονήσεις;"
Εσένα.Πάλι θα προσπαθήσω να μην αφεθώ στα παιχνίδια του νου και να σε αποξεχάσω-να σε εξαϋλώσω και να πω πως ποτέ δεν υπήρξες.Μόνο στη σκέψη,στη φαντασία.Στα όνειρα. Μια εν δυνάμει απουσία-παρουσία και τίποτε άλλο.Ένα αερικό που πέρασε και χάθηκε,όπως ακριβώς ήρθε:απο το πουθενά.Σαν ένα αστραπιαίο αντιφέγγισμα αλήθειας,πριν στη λήθη πάλι μισέψεις.Μια στιγμή στις στιγμές μου,μια ζωή στη Ζωή μου...
Όμως αλλοίμονο.Εσύ.Πάντα εδω,μέρες τώρα να με στοιχειώνεις και πάντα εγώ να προσπαθώ να σε ξορκίσω.Ειδικά τώρα που ξέρω...Να σε διώχνω και να σε αποζητώ με μεγαλύτερη λαχτάρα,με περισσότερη ορμή και επιθυμία,ώσπου να γίνουμε ένα.Να μπαίνω μέσα σου και ολοκληρωτικά να σε κατακτώ.Να σε κουρσεύω και να σε λεηλατώ.Να σε ονομάζω "Πόλη μου και Γη μου".Ώσπου να σε καταστρέψω και να σε αφανίσω.Έτσι που οι μελλούμενοι χνάρια σου να μην γυρέψουν.Να σε αφανίσω για πάντα και στη λήθη να σε παραδώσω και να σε καταδικάσω.Το θέλω,μα ξέρω πως δεν θα μπορέσω να το κάνω...
Και εσένα..Από σένα θα θυμηθώ εκείνη την πρώτη σου ματιά.Αυτή που μίλησε στην καρδιά μου και με έκανε να πω "θέλω να μείνω εδώ.Σε θέλω στη ζωή μου".Όσο κι αν οι δρόμοι και οι επιλογές μας φάνταζαν διαφορετικές.Πίστεψα πως μπορεί και να καταφέρναμε να συναντηθούμε.Νόμιζα πως είμασταν σε καλό δρόμο.Δε βαριέσαι,μάλλον λάθος έκανα.Θυμάσαι αλήθεια τί σου έγραψα κάποτε;"Ξέρεις τί υπέροχο είναι να ξέρεις ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου,έτοιμοι να λειτουργήσουν ως κυματοθραύστες;Να ξέρεις ότι πάντα πρόθυμοι θα είναι να ακούν τα όσα έχεις να τους πείς;Να σε αγκαλιάζουν και να σε κανακεύουν;Να ανέχονται τις σιωπές και τις όποιες διαθέσεις σου;Να σε "προσέχουν" και να σε αγαπάνε;"Αυτά θα θυμηθώ από σένα.Μα και άλλα,που για μένα τα κρατάω...
Ταυτόχρονα και τη λησμονιά τους θα προσπαθήσω.Γιατί πονάνε...Πονάει η απουσία,η αδιαφορία...Ίσως λάθος λέξεις να χρησιμοποιώ,μα άλλες πιο αρμόζουσες δεν μπορώ να βρω.Πάλι λάθος θα μου πείς ότι κάνω.Σαν να σε ακούω τώρα...Μα όσο περνάει ο καιρός,τόσο αυτή η σκέψη ρίχνει ρίζες όλο και βαθύτερα μέσα μου.Σου φυλάω και άλλες λέξεις να σου δώσω.Θα τις κρατήσω και αυτές..Όταν και αν ποτέ σε ξαναδώ...
Η νύχτα ηδη έχει πέσει.Το φεγγάρι,ναι το βλέπω έξω απ΄το παράθυρο μου.Σε λίγο,σε πολύ λίγο θα σας θυμηθώ-και θα σας λησμονήσω ταυτόχρονα.Με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ένα πακέτο τσιγάρα...
Ποιός ξέρει;Ίσως και να δούμε το ίδιο φεγγάρι.Και να ανταμωθούμε.Άραγε να είναι το ίδιο μ΄αυτό της Σαλονίκης και με τούτο που είναι λίγα χιλιόμετρα μακρυά μου;...Σας ευχαριστώ.Που υπάρχετε και θα υπάρχετε.Έστω κι αν μαζί δε θα είμαστε...

Καληνύχτα...
Υ.Γ: Και ναι,ακόμα φοβάμαι...Ο Θεός μου κι εγώ ξέρουμε πόσο...

Να με θυμάσαι...

"Την ώρα που τα ζείς τα πράγματα μοιάζουν ανυπολόγιστα.Ακόμα κι οι μεγάλες συμφορές δεν είναι της στιγμής.Δεν ανήκουν στο χρόνο τον παρόντα που συμβαίνουν παρά στο χρόνο το μελλοντικό που θα πάρουν την αληθινή τους μορφή.Έτσι είναι φαίνεται και με τις ευτυχίες.Την ώρα που περνάς γαλαζοπράσινες στιγμές και βλέπεις όνειρα κι όνειρα να γίνονται δικά σου,κάνεις σαν να μη σε νοιάζει,σαν να γυρίζεις το κεφάλι αλλού και δεν κοιτάς.Ίσως γιατί ο χρόνος σταματάει μόνο για να μας γυρίσει πίσω.Ούτε την ώρα που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το μεγάλο βήμα τον μετράμε,ούτε την ώρα που περπατάμε βιαστικοί.Μόνο σαν στρέφουμε το κεφάλι ν΄ατενίσουμε τα καμωμένα βήματα,στέκεται κι εκείνος και μας αφήνει..."

(Ευα Ομηρόλη:Οι παραχαράκτες της ευτυχίας)

Μα εσύ να με θυμάσαι.
Στις ώρες του χαμού και της ατέλειωτης αγρύπνιας
Όταν πονάς,όταν κρυώνεις,όταν φοβάσαι
Όταν δακρύζεις,όταν λυπάσαι
Όταν στιγμές λυγίζεις και η μοναξιά σε ακουμπά
Όταν σε σένανε μιλάς και δεν σ΄ακούς
Όταν σε τίποτα δεν ελπίζεις και απορείς
Όταν οι δρόμοι σε αδιέξοδο οδηγούν
Όταν οι σκέψεις ψάχνουν τόπους να κρυφτούν
Όταν τα όνειρα θα βγούν απατηλά
Κι οι άνθρωποι που πίστεψες "ληστές" αποδειχτούν
Όταν το τέλος νιώθεις πιο κοντά
Όταν στο τίποτα θα θες να βρείς παρηγοριά...
Τότε
Να με θυμάσαι.
Που και που, να με θυμάσαι...

Καλημέρα

Απόψε...

Ο καπνός απ΄τα τσιγάρα με έχει κυκλώσει απο παντού
Στο δωμάτιο η μυρωδιά του αλκοόλ και μερικά ποτήρια αφημένα
Εκεί,όπως τα άφησες
Κάπου ανάμεσα σε θολές εικόνες ξεπροβάλλει η δική σου
Η φωνή και η ανάσα σου με κυριεύουν
Και αυτή σου η μυρωδιά...αγριεύει όλες μου τις αισθήσεις...

Τί να ΄μαι εγώ για σένα;
Ερώτημα που βασανίζει
Μα πάντα τέτοιο απομένει
Καμιά απόκριση-απόλυτη σιωπή

Τώρα σε θέλω-εδώ,αυτή τη νύχτα
Έτσι σε θέλω-με ένα τρόπο άγριο και πρωτόγνωρο
Έτσι που ποτέ δεν έχεις δοκιμάσει
Σώμα και ψυχή-όλα να στα παραδώσω...

Η λαχτάρα μου για σένα-πώς θα τιθασευτεί απόψε
Πώς θα πειστώ να μην σ΄αναζητήσω
Να μην σε ψάξω

Άλλο ένα τσιγάρο,άλλο ένα διπλό
Για μένα,μόνο για μένα
Γιατί εσύ πάλι αλλού ξεχάστηκες
Πάλι στα παλιά σου ξαναγύρισες
Και αυτό το τραγούδι που ακούγεται...
Δικό σου είναι,θυμάσαι;
Μέσα σ΄αυτό σε ψάχνω...

Μα σαν να ακούω κάτι...
Έλα πιό κοντά,πές μου
Επιτέλους μίλα
Διώξε τη σκιά αυτή που με τυλίγει
Πες μου
Λύτρωσε με αυτή τη νύχτα...

Καλημέρα...

Όμορφη μέρα σου λέω...

Μέσα στη μέρα,περνάνε χιλιάδες στιγμές μας που είτε τις προσπερνάμε σφυρίζοντας αδιάφορα,είτε τις αγνοούμε είτε τις αγκαλιάζουμε.Και χθές μα και σήμερα,πέρασαν "στιγμές" μέσα στη μέρα μου και την νύχτα μου,που μόνο την αγκαλιά μου τους χαρίζω:
-στιγμή μου πρωινή και του απομεσήμερου:δεν ξέρεις πόσο χάρηκα που σ΄άκουσα και που τα είπαμε ξανά μετά από μέρες.Να προσέχεις και νασαι καλά.Μόνο αυτό...
-στιγμή μου απογευματινή:το ξέρεις,το νιώθεις πως πάντα κοντά σου θάμαι,ειδικά τώρα...στην πιο δύσκολη φάση της ζωή σου...
-στιγμή μου βραδυνή:υπέροχο το "ταξίδι" μας.Ελπίζω και σήμερα το ίδιο όμορφο να είναι...
-στιγμή μου μεταμεσονύκτια:δεν ξέρω τίποτα για σένα και σύ για μένα.Ίσως κάποια στιγμή να γνωριστούμε.Μα κι αν αυτό δεν γίνει εσύ να κρατάς πως σαν το θελήσουμε όλα καλά θα πάνε.Ο εαυτός μας,αυτός είναι το κλειδί...
-στιγμή μου λίγο πρίν ξημερώσει:το ξερα ότι κοιμάσαι.Τί άλλο να κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στις 4 τα ξημερώματα;Κι όμως "ήρθες εδώ" για να μ΄ακούσεις.Άλλη μια φορά.Τί να σου πώ;Τα ξέρεις έτσι κι αλλιώς...
Σήμερα το πρωί,βγαίνοντας απ΄το σπίτι,ξαφνικά αντίκρυσα τους έρωτες και τα φωτίνια μου στις γλάστρες να έχουν θεριέψει.Πολύ,μα πολύ σου λέω.Πότε έγινε αυτό;Μέσα σε μια μέρα;Σε ένα βράδυ;Μπα,δεν νομίζω.Αλλά πάλι,λες;
-"Εσύ,εσύ φταίς.Που δεν μας πρόσεχες τόσο καιρό.Εμείς για σένα λίγο-λίγο μεγαλώναμε.Και εσύ;Πού ήσουν εσύ;"
Ναί,δεν έχω δικαιολογία.Ναί,δεν σας πρόσεξα.Σας προσπέρασα.Όμως δεν θα το ξανακάνω.Υπόσχεση δίνω-και σε σας και σε όλες τις "στιγμές" μου.Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.Να δείς ότι η μέρα και η νύχτα σου μπορεί στ΄αλήθεια να ομορφύνει.
Μέσα από,φαινομενικά," ασήμαντες λεπτομέρειες".Μέσα από στιγμές που κρατάνε όσο ένα φιλί,μια ανάσα.Μα που φτάνουν για να σε ταξιδέψουν.Και γω,εδώ θα είμαι.Για να τις αγκαλιάζω...

Καλησπέρα...

Κάπως έτσι...

Φαντάσου ότι ένα τέτοιο φεγγάρι θα αντικρύζουμε όλα τα βράδυα που εκεί θα είμαστε.
Κάτω απ΄τη σκιά του και τη σκιά τους...
Μαζί.Δηλαδή,όχι ακριβώς μαζί... Μαζί,χωριστά...
Αλλά κι έτσι να είναι,τί λες,δε θα περάσουμε καλά;...
Και που ξέρεις;Ίσως και να συναντηθούμε.
Ίσως και να βρεθούμε απέναντι...

Καλησπέρα...

Κάποτε λυγίζεις...

"Αυτό που θα θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα, τόσο τη χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα.
Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...... Και τι ωφελεί.....
Αυτό που θα θελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα.
Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ΄ ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν΄ ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά "μην κλαις". Μόνο αυτο. Τίποτα άλλο.
Μην κλαις....Μόνο αυτό..."

(Αλκυόνη Παπαδάκη:"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας)

Δύσκολη μέρα.Πολύ δύσκολη.Φορτισμένη συναισθηματικά.Να πρέπει να στηρίξεις ανθρώπους που σε έχουν περισσότερο από ποτέ ανάγκη..Προσπαθείς.Τα καταφέρνεις.Δεν έχει το πώς σημασία.Μετράει ότι τα κατάφερες.Αισθάνεσαι ανακουφισμένος.Τέτοιες ώρες συλλογιέσαι πως όρθιος πρέπει να μείνεις και κουράγιο πρέπει να βρείς, για να δώσεις...Σε χρειάζεται.Φίλη που πονάει για χαμό αγαπημένου προσώπου.Μια αγκαλιά και δυο κουβέντες από ψυχής βγαλμένες:"κοντά σου εγώ.Για τώρα και για πάντα."
Επιστροφή στο σπίτι.Ψάχνεις να βρείς καταφύγιο εσύ τώρα.Τώρα η σειρά σου να ψάξεις για στήριγμα.Πού όμως;Στα βιβλία σου;Στις μουσικές σου;Σε ανθρώπους αγαπημένους;Στις ίδιες σου τις σκέψεις;Σειρά σου να λυγίσεις.Για άλλους λόγους.Προσωπικούς,καταδικούς σου λόγους...Και να αφεθείς θες.Όπως αφέθηκε εκείνη σε σένα.
Ούτε μουσικές,ούτε βιβλία.Μόνο άνθρωποι.Αγαπημένοι.Καταδικά σου πρόσωπα που ίσως και απο μακρυά μπορούν να σε νιώσουν.Ελπίζεις πως θα τα βρείς.Ψάχνεις στις λέξεις τους,στη σιωπή τους,στην αγκαλιά τους να αφεθείς και να ημερέψεις.
Πουθενά.Χάθηκαν όλοι.Ψυχή στο δρόμο.Στο δρόμο σου...
Και το κλάμα είναι ο μόνος κοντινός σου φίλος.Να ξεσπάσεις.Μια αφορμή γύρευες και σου δώθηκε.Σε συντροφεύει.
Μα γιατί κλαίς;Για το τώρα,το χθες,για ό,τι έζησες σήμερα ή για το παρελθόν;
Απάντηση σίγουρη δεν έχω.Όχι σήμερα.Όχι τώρα.
Αύριο,αύριο ίσως...
Αν και νομίζω...Τέλος πάντων...

Καληνύχτα...

Απόψε θέλω...

"Κοίτα μια νύχτα έξω που κάνει..."

Ναι, το ξέρω.Μόλις γύρισα και η τούτη η νύχτα προσφέρεται για τσάρκες,για "αλητείες" όπως συνηθίζω να λέω. Μια μπύρα, εσύ και οι αγαπημένοι σου.Στη μεγάλη μου Αγάπη να ανταμωθούμε... Εκεί που μπορεί η ψυχή μου να γαληνέψει...

Αλλά όχι, αγαπημένη μου Χάρις. Όσο πλάνο κι αν είναι τούτο το τραγούδι σου,εγώ άλλο θέλω να ακούσω από εσένα. Αυτό που μιλάει για πιοτά και διαγραφές... Αυτό επιθυμώ όσο τίποτε άλλο αυτό το βράδυ-και αυτό θα κάνω. Θα "διαγράψω"...

Εσένα-που αυτή σου η αλαζονεία με έχει τσακίσει το τελευταίο διάστημα. Αυτός ο αυτοχαρακτηρισμός σου: "τελικά είμαι πολύ έξυπνος΄μπορώ και βλέπω μακρυά.Πάντα είμαι ένα κλίκ πιο μπροστά απο τους άλλους και ρατσιστής με τους βλάκες.Δεν τους ανέχομαι ούτε για δευτερόλεπτα."

Ωπα-ωπα μωρό μου,σιγά.Δεν γίνεται σε αυτό τον κόσμο να είναι όλοι σαν κι εσένα.Δε λέω,και οξύνους είσαι και με ο,τι καταπιάνεσαι πάντα αριστεύεις.Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ οτι είσαι αστέρι μωρό μου.Αλλά μέχρις ενός σημείου...Γιατί στα πιο σημαντικά του βίου σου μετεξεταστέος έχεις μείνει..Κι αυτό δεν πρέπει στιγμή να το ξεχνάς,οκ; Γιατί μπορεί έξυπνος να λογίζεσαι αλλά είσαι άτολμος και δειλός.Φοβάσαι-πάντα φοβόσουν.Αυτό το κάτι παραπάνω,αυτό το κλίκ που λες. Αρα; αρα τί να την κάνω την οξύνοια σου όταν πέρα από τη μύτη σου δε μπορείς να δείς; Μα και ακόμη όταν βλέπεις και πάλι αρνείσαι να παραδεχτείς πράγματα που σε υπερβαίνουν...Καταλαβαίνεις καλά τί θέλω να πω. Κρίμα. Μόνο κρίμα που... τέλος πάντων δεν έχει σημασία. Και ναι,απόψε θέλω να σε διαγράψω. Ενα από τα πολλά που επιθυμώ απόψε είναι και αυτό...

Εσένα-που νομίζεις ότι όλοι είναι υποχρεωμένοι να χορεύουν στους δικούς ρυθμούς. Οτι όλα κι όλοι κινούνται γύρω από εσένα. Και αναλόγως τις ορέξεις σου,έρχεσαι και φεύγεις. Λες και είσαι το κέντρο του σύμπαντος και όλα γύρω σου τα εξουσιάζεις κατά πώς θες. Πώς το λέει ο τίτλος ενός βιβλίου; "Είμαι οκ,είσαι οκ;" Ναι, μόνο που όταν εσύ είσαι οκ όλα είναι οκ. Όταν είσαι στις κακές σου, τρομάζω να σε γνωρίσω. Τέτοια αλλοπρόσαλη συμπεριφορά δεν έχω ξανασυναντήσει. Χάνεσαι από προσώπου γης και σε ψάχνω. Δε λεω, και γω όταν είμαι στίς κακές μου, επιζητώ λίγο την απομόνωση και τη σιωπή. Αλλά το εννοώ. Κατάλαβες μωρό μου και εσύ; Μένω μόνος μου σημαίνει αντιμετωπίζω τον εαυτό μου-οχι φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια και έτσι μένω μόνος. Που στην τελική μόνο μόνος δε μένεις... Γιατί γυρνάς... Συννενοηθήκαμε;

Εσένα-που τελικά δεν ξέρω,ρε γαμώτο ακόμη,γιατί σε αγάπησα. Για το πρόσωπο σου ή το προσωπείο σου; Για ο,τι στ΄αλήθεια είσαι-και πήρε καιρό να μάθω-ή για την εικόνα που μου πέρασες; Γι΄αυτά που έλεγες ή για όσα άφηνες να φανούν; Μπερδεμένη ακόμη είμαι μαζί σου΄το ομολογώ. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα παραδοχής και το ξέρεις. Μάλλον εσύ εθελοτυφλείς και άλλα λες παρά αυτά που στ΄αλήθεια εννοείς. Και το χειρότερο; Όλα τα κάνεις να φαίνονται παιχνίδι-τα παιδιά πάντα αρέσκονται σε αυτά. Και συ θες να έχεις πολλά, μα πάρα πολλά...όταν βαριέσαι το ένα, να έχεις το υποκατάστατο του. Όμως μέχρις εδώ με μένα, εντάξει μωρό μου και εσύ; Μάθε,αν και το ξέρεις, οτι άθυρμα σου,παιχνιδάκι σου,στο λεω πιο απλά για να το καταλάβεις, δε θα με κάνεις ποτέ. ΠΟΤΕ. Κι αν κάποτε έτσι νόμισες, καιρός μωρό μου να αναθεωρήσεις απόψεις.... Για να τα πάμε καλά, αν ποτέ τα πάμε. Γιατί με την ψυχή του άλλου δεν έπαιξα ποτέ. Και δεν γουστάρω να παίζουν οι άλλοι με τη δική μου. Κατανοητό; Απλό;

Γι΄αυτό σου λέω βρε Χάρις μου. Πιάσε εκείνο το άλλο σου άσμα. Αυτό που σου είπα οτι μιλάει για πιοτά και διαγραφές. Α! μιλάει και για τη νύχτα,καλή ώρα όπως τώρα.

Ναι, το θυμήθηκα. "Απόψε θέλω να πιω". Άιντε λοιπόν. Στην υγειά τους και καλή αρχή.

Το σίγουρο είναι ότι για απόψε μόνο αυτό θέλω. Αύριο, ποιός ξέρει μπορεί και να το χω μετανιώσει. Αλλά εχω προνοήσει και για back up. Έτσι δεν λένε την ανάκτηση δεδομένων;

Καληνύχτα λοιπόν...