Η Εκδίκηση μας...

"Κάθε μικρό σου θάνατο και κάθε ηλιοβασίλεμα πικρό
μπορώ να νικήσω..."
(Δήμητρα Γαλάνη-Μανώλης Φάμελλος: Στη μεγάλη πόλη)

"Ένα πρωινό,καθώς οδηγούσα στην Κηφισίας,κάτω απ΄τη γέφυρα της Κατεχάκη,μαγνητίστηκα από ένα γκράφιτι στην ανισόπεδη διάβαση.Με μεγάλα μαύρα γράμματα από σπρέι έγραφε σαν να φώναζε:Η ευτυχία θα είναι η εκδίκηση μας.
Τί ωραίο!Με αναστάτωνε χαρούμενα,μου έκλεινε το μάτι προς μια παλιά μου,ζωηρή αμαρτία:όλους να τους συμπονώ,εκτός απ΄τους φθονερούς.Να θέλω πάντα μου τους φθονερούς,τους ζηλιάρηδες,εκείνους που κιτρινίζουν στη χαρά του άλλου να τους προκαλέσω,να τους γαργαλήσω.Να θέλω να τους χαλάσω με την ίδια την κακομοιριά τους,ανάβοντάς τη,λες και εφαρμόζω ομοιοπαθητική θεραπεία.Άλλωστε,με το καλό,τη σύνεση και με την αγάπη τίποτα μ΄αυτούς δε γίνεται.Αντιθέτως,όσο καλύτερα τους φέρεσαι τόσο αγριεύουν.Είναι μάλλον η μοναδική περίπτωση που νικιέται η αγάπη.Γιατί,για εκείνον που δεν μπορεί ν΄αγαπήσει,η αγάπη του άλλου είναι κόλαση.Δεν αποκλείεται μάλιστα κι αυτός να είναι τελικά ο ορισμός της κόλασης:να σ΄αγαπούν,ενώ εσύ δεν μπορείς ν΄αγαπήσεις.Αυτό θα σημαίνει απόσταση απ΄τον Θεό.
Ο φθόνος για μένα είναι από τα ανθρώπινα πάθη το πιο αντιπαθητικό και φοβάμαι το πιο δύσκολο να θεραπευτεί.Με ερεθίζει δαιμονικά να παίξω μαζί του κι ας γνωρίζω πόσο επικίνδυνο δηλητήριο κουβαλάει όπως ένας σκορπιός.
Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.
Ναι,η ευτυχία είναι η μόνη εκδίκηση που παραδέχομαι.Όσους πιάνει μια τέτοιου είδους εκδίκηση,καλά κάνουν και υποφέρουν.Όσους φαρμακώνει η θέα της ευτυχίας μας,ας προβληματιστούν και ας ψάξουν πώς να γιατρευτούν ώστε να μην υποφέρουν.Γιατρειά είναι μόνο μια απόφαση.Εκείνη η σταθερή θέληση που λέει:"Ναι,θέλω να είμαι καλός και να αγαπάω".Όταν πάρεις μια τέτοια απόφαση,η ύπαρξη σου πια ξανοίγεται στο θαύμα.Τούτο το καλό,αληθινό "ναι" είναι η πύλη προς την αφθαρσία.Για το ναι σου όμως δε θα βοηθήσει κανείς,είναι ολάκερο δικό σου,ένα μαρτύριο ολόδικό σου.Μετά το ναι όμως οι ουρανοί θα στέλνουν σαν βροχή τη βοήθεια.Ακούγονται εύκολα,ίσως απλοϊκά όλα αυτά,αλλά η διάβαση της ελεύθερης βούλησης,της ελεύθερης απόφασης απο το όχι στο ναί,είναι πιο δύσβατη κι απο πορεία σε πύρινη έρημο.Εκεί χάνονται ζωές και ζωές,εκεί άνθρωποι πέφτουν και νεκρώνονται,και απομένουν μόνο τα οστά και τα κρανία από την πρώτη ομορφιά τους..."
(Μάρω Βαμβουνάκη: Ο παλιάτσος και η Άνιμα)

Αφιερωμένο...
(κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...)

Κι όμως,άντεξα...

"Έσβησες πίσω απ'την πόρτα
απ'τον πέμπτο στο ισόγειο κατεβαίνω και μετρώ
κάθε όροφο κάθε τοίχο λευκό
κάθε σημάδι της καινούριας σου ζωής
πόσο μου φτάνει που είσαι εκεί.

Δεν μπορώ δεν αντέχω να σ'αφήσω
η ψυχή μου επιστρέφει και τα μάτια σου φιλά
και μαζί σου ξενυχτά καθώς κοιμάσαι
καθώς βαθαίνει το σκοτάδι που αγαπήσαμε κι οι δυό.

Έσβησες πίσω απ'τους ήχους
απ' τον πέμπτο στο ισόγειο είναι χρόνος αρκετός
για να υπάρξω άνθρωπος για να διασχίσω την καρδιά μου
έχοντας εσένα για θεό.

Δεν μπορώ δεν αντέχω να σ' αφήσω
απ' τον πέμπτο στο ισόγειο στ' ασανσέρ με τον καθρέφτη
απ'τα μάτια σου κερδίζω
κι ανοίγω σ'ένα κόσμο μαγικό
απ'αυτήν την ευτυχία σου χαρίζω..."
(Τάνια Τσανακλίδου:Πέμπτος όροφος)

Αποχωρίστηκαν λίγο πρίν το ξημέρωμα,με αυτό το τραγούδι της Τάνιας να παίζει στο cd player του αυτοκινήτου.Χωρίς λέξεις,χωρίς αντίο.Τί να τα κάνεις τα λόγια τούτη δω την ώρα;Τί να΄χουν,τάχα, να σου προσφέρουν;Τις ώρες που προηγήθηκαν τα είχαν πει όλα.Είχαν μιλήσει οι αισθήσεις τους,τα κορμιά τους,οι σιωπές τους.Τί παραπάνω να πουν λοιπόν τώρα;Τούτη την πιο δύσκολη ώρα;Δύσκολη και για τους δυό τους.Σαν να επρόκειτο να ανταμώσουν πάλι αύριο...

Μοναχά μια αγκαλιά και ένα φιλί.Το τελευταίο τους.Άνοιξε την πόρτα και βγήκε.Με βήμα που έπρεπε να φαίνεται σταθερό,αποφασιστικό.Δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω.Δεν το άντεχε.Φοβόταν.Και έπρεπε να το κρύψει.Πάση θυσία.Φοβόταν μήπως και δεν μπορέσει μετά να κάνει το βήματα εκείνα που θα την έπαιρναν μακριά του,για πάντα.
Έκλεισε την πόρτα της εισόδου πίσω της.Και γύρισε.Τον είδε.Να είναι ακόμη εκεί,έξω απ΄το αυτοκίνητο και να κοιτά προς το μέρος της.Όπως έκανε πάντα...

Ξύπνησε αργά,πολύ αργά,το μεσημέρι.Με διάθεση παράξενη και με μια στυφή γεύση στο στόμα."Θα φταίει το ποτό και τα πολλά τσιγάρα" σκέφτηκε.Δεν τον έφερε καθόλου στη σκέψη της.Ή τουλάχιστον,όταν αυτό συνέβαινε,προσπαθούσε να διώξει την εικόνα του απ΄το μυαλό της."Καλά πάμε" συλλογίστηκε.Σηκώθηκε,έφτιαξε καφέ και πήγε στο μεταξύ να κάνει ένα μπάνιο.Και το είδε.Αυτό το σημάδι,απ΄το προηγούμενο βράδι,ήταν εκεί.Να τον θυμίζει.Να της υπενθυμίζει τις δυό μέρες,τις τελευταίες,που πέρασαν μαζί...

Μετά ήρθε και κείνο το μήνυμα:"Εκείνο το ταξίδι που έλεγες.Αύγουστος στη Σαλονίκη.Μην το ξεχάσεις.Σαν έρθεις...".Δεν συνέχισε την ανάγνωση.Πάτησε αυτόματα "διαγραφή",ευχόμενη ταυτόχρονα να μπορούσε το ίδιο να κάνει και στις σκέψεις της,στα συναισθήματα της.Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο...
"Η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ΄αταξία" ψιθύρισε.Άναψε τσιγάρο,κάθησε στο γραφείο της,έβαλε ξανά το τραγούδι της Τάνιας:"Έσβησες πίσω απ΄την πόρτα...", και ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο που της χάρισε το βράδυ,λίγο πρίν χωρίσουν."Ραγδαία Επιδείνωση".
Τί ειρωνικός τίτλος.Και πόσο θα της ταίριαζε τις επόμενες ώρες....

Πανσέληνος(ή αλλιώς,μια παρένθεση...)

"Σε λίγες ώρες θα έχει πανσέληνο και γω μακριά θα είμαι.Άραγε απόψε το βράδυ θα με θυμηθείς;Θα μας θυμηθείς ή θα μας λησμονήσεις;".Το μήνυμα σου ήρθε πριν λίγο.Έχεις ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής.Αυτόν που πάντα έπαιρνες κάθε τέτοια μέρα και που την επόμενη φορά θα είναι οριστικός,χωρίς επιστροφή.Ξέρεις,μου άρεσε ο πληθυντικός.Γιατί εσυ ξέρεις.Ότι τούτο το βράδυ,μέσα στα πολλά που θα περάσουν απ΄το μυαλό μου,εσείς οι δυο θα έχετε δεσπόζουσα θέση...
"Θα μας θυμηθείς ή θα μας λησμονήσεις;".Σα να ακούω τη φωνή σου ή μήπως η φαντασία μού παίζει πάλι παράξενα παιχνίδια;Δεν ξέρω.Νιώθω ανήμπορη να ξεχωρίσω την παραίσθηση απο την πραγματικότητα,την πλάνη απ΄την αλήθεια...Όμως δεν με νοιάζει.Στ΄αλήθεια.Να σου μιλήσω θέλω,να σου ψιθυρίσω θέλω και η νύχτα να πάρει τη φωνή μου και να σε ανταμώσει.Όπου και νάσαι.Για να σου πω τα ανομολόγητα μου απόψε κι οι αγαθές δυνάμεις του ουρανού να σου φέρουν την απάντηση που ζητάς,σαν φωνή αύρας λεπτής και να σε τυλίξουν...
Με τη φωνή του φεγγαριού θα σου αποκριθώ...Εσένα θα θυμηθώ και θα νοσταλγήσω.Εσένα...Τη φωνή σου,τη ματιά σου,την αγκαλιά σου,το χαμόγελο σου.Τη μυρωδιά σου,το άγγιγμα σου.Τις αισθήσεις σου όλες,τις σκέψεις σου όλες.Τις στιγμές σου.Στιγμές σιωπής που μιλούσαν τις γλώσσες όλου του κόσμου...Όλα όσα μου έδωσες θα νοσταλγήσω.Τον χαμένο παράδεισο,που γλυστρά μέσα απ΄τα χέρια μου και που με καταδικάζει να ζω σε μια εξορία.Σε έναν κόσμο ανοίκειο και ανέστιο.Το μαζί σου θα νοσταλγήσω,το παρελθόν,που ακόμα σαν παρόν λογίζεται και οραματίζεται αλλά ταυτόχρονα υποθηκεύει το μέλλον...Που σε λίγες μέρες δεν θα υπάρχει πια...
Τί στ΄αλήθεια θυμάμαι;Θέλω να σε αποξεχάσω μα λες και ένας αόρατος δεσμώτης φυλακισμένη με κρατά και ώρα την ώρα ολοένα και περισσότερο σφίγγει τα δεσμά μου-έτσι που τρόπο δεν λογίζω να βρω να του αντισταθώ και να ξεφύγω.Και υπομένω καρτερικά,βασανιστικά,σχεδόν ηδονικά το μαρτύριο της ενθύμησης σου.
Μέσα στο παραλήρημα και τη φαντασίωση,ένας ψίθυρος πάλι ακούγεται και με προκαλεί απόκριση πάλι να λάβει:"Τώρα;Ποιόν θα λησμονήσεις τώρα;Θα μας λησμονήσεις;"
Εσένα.Πάλι θα προσπαθήσω να μην αφεθώ στα παιχνίδια του νου και να σε αποξεχάσω-να σε εξαϋλώσω και να πω πως ποτέ δεν υπήρξες.Μόνο στη σκέψη,στη φαντασία.Στα όνειρα. Μια εν δυνάμει απουσία-παρουσία και τίποτε άλλο.Ένα αερικό που πέρασε και χάθηκε,όπως ακριβώς ήρθε:απο το πουθενά.Σαν ένα αστραπιαίο αντιφέγγισμα αλήθειας,πριν στη λήθη πάλι μισέψεις.Μια στιγμή στις στιγμές μου,μια ζωή στη Ζωή μου...
Όμως αλλοίμονο.Εσύ.Πάντα εδω,μέρες τώρα να με στοιχειώνεις και πάντα εγώ να προσπαθώ να σε ξορκίσω.Ειδικά τώρα που ξέρω...Να σε διώχνω και να σε αποζητώ με μεγαλύτερη λαχτάρα,με περισσότερη ορμή και επιθυμία,ώσπου να γίνουμε ένα.Να μπαίνω μέσα σου και ολοκληρωτικά να σε κατακτώ.Να σε κουρσεύω και να σε λεηλατώ.Να σε ονομάζω "Πόλη μου και Γη μου".Ώσπου να σε καταστρέψω και να σε αφανίσω.Έτσι που οι μελλούμενοι χνάρια σου να μην γυρέψουν.Να σε αφανίσω για πάντα και στη λήθη να σε παραδώσω και να σε καταδικάσω.Το θέλω,μα ξέρω πως δεν θα μπορέσω να το κάνω...
Και εσένα..Από σένα θα θυμηθώ εκείνη την πρώτη σου ματιά.Αυτή που μίλησε στην καρδιά μου και με έκανε να πω "θέλω να μείνω εδώ.Σε θέλω στη ζωή μου".Όσο κι αν οι δρόμοι και οι επιλογές μας φάνταζαν διαφορετικές.Πίστεψα πως μπορεί και να καταφέρναμε να συναντηθούμε.Νόμιζα πως είμασταν σε καλό δρόμο.Δε βαριέσαι,μάλλον λάθος έκανα.Θυμάσαι αλήθεια τί σου έγραψα κάποτε;"Ξέρεις τί υπέροχο είναι να ξέρεις ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου,έτοιμοι να λειτουργήσουν ως κυματοθραύστες;Να ξέρεις ότι πάντα πρόθυμοι θα είναι να ακούν τα όσα έχεις να τους πείς;Να σε αγκαλιάζουν και να σε κανακεύουν;Να ανέχονται τις σιωπές και τις όποιες διαθέσεις σου;Να σε "προσέχουν" και να σε αγαπάνε;"Αυτά θα θυμηθώ από σένα.Μα και άλλα,που για μένα τα κρατάω...
Ταυτόχρονα και τη λησμονιά τους θα προσπαθήσω.Γιατί πονάνε...Πονάει η απουσία,η αδιαφορία...Ίσως λάθος λέξεις να χρησιμοποιώ,μα άλλες πιο αρμόζουσες δεν μπορώ να βρω.Πάλι λάθος θα μου πείς ότι κάνω.Σαν να σε ακούω τώρα...Μα όσο περνάει ο καιρός,τόσο αυτή η σκέψη ρίχνει ρίζες όλο και βαθύτερα μέσα μου.Σου φυλάω και άλλες λέξεις να σου δώσω.Θα τις κρατήσω και αυτές..Όταν και αν ποτέ σε ξαναδώ...
Η νύχτα ηδη έχει πέσει.Το φεγγάρι,ναι το βλέπω έξω απ΄το παράθυρο μου.Σε λίγο,σε πολύ λίγο θα σας θυμηθώ-και θα σας λησμονήσω ταυτόχρονα.Με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και ένα πακέτο τσιγάρα...
Ποιός ξέρει;Ίσως και να δούμε το ίδιο φεγγάρι.Και να ανταμωθούμε.Άραγε να είναι το ίδιο μ΄αυτό της Σαλονίκης και με τούτο που είναι λίγα χιλιόμετρα μακρυά μου;...Σας ευχαριστώ.Που υπάρχετε και θα υπάρχετε.Έστω κι αν μαζί δε θα είμαστε...

Καληνύχτα...
Υ.Γ: Και ναι,ακόμα φοβάμαι...Ο Θεός μου κι εγώ ξέρουμε πόσο...

Τίτλοι τέλους.Προσωρινά...

Κάπου εδω θα πρέπει να σας αποχωριστώ.Για λίγο,για πολύ.Ποιός ξέρει άραγε...
Μα θαμαι εδω γύρω.Θα σας "βλέπω",θα σας διαβάζω,θα σας καμαρώνω.Θα σας συντροφεύω με τη σκέψη μου.Όπως και σεις εμένα.Και αυτό κουράγιο θα μου δίνει...
Μα πρέπει ενα "ταξίδι" να κάνω.Και υπόσχεση αφήνω πως θα ξαναγυρίσω.Θα σας ξαναβρώ.Καλύτερα απ΄ό,τι σας αφήνω...
Θα μου λείψετε.Να το ξέρετε.Μα έτσι πρέπει να γίνει...
Να με θυμάστε που και που...Και θα τα ξαναπούμε...
Σύντομα...
Μέχρι τότε...

Νύχτα πάλι ξημέρωσε...

Νύχτα διαδέχεται την νύχτα.Ενδιάμεσο δεν υπάρχει.Μα κι αν υφίσταται αδιάφορο πες πως είναι.Σαν θες το σκοτάδι και τους δαίμονες του να ξορκίσεις, πρέπει ίδιος με αυτούς να γίνεις.Για να τους αντιμετωπίσεις.Να κυλιστείς μαζί τους,να παλέψεις.Μέχρι θανάτου.Για να βγείς νικητής.Αν δηλαδή τα καταφέρεις.
Θα΄ρθουν κι άλλες άγριες νύχτες.Αδηφάγες,σαν μερικούς απο τους ανθρώπους της.Που διψούν για να πάρουν.Να σου πάρουν.Επιθυμία τους μόνο η ηδονή.Η ηδονή του να σε κατασπαράξουν,να σε λεηλατήσουν.Και μετά να αφήσουν το κουφάρι σου βορά στους γύπες και σε κάθε λογής αρπακτικό.Για να γυρέψουν το επόμενο θήραμα...
Τους έχω μάθει καλά.Είναι τόσο προβλέψιμοι πια.Δεν θα τους φοβηθώ.Θα κυλιστώ μαζί τους στη λάσπη,μα θα τους αντιμετωπίσω.Δεν θα τους αφήσω να με εκμηδενίσουν,να με κάνουν λεία τους.Θα τους νικήσω.Το υπόσχομαι.Στον εαυτό μου.Και σε όσους πιστεύουν σε μένα...

Νύχτα.Σαν νύχτα...

Νύχτα άγρια η αποψινή.Αλλόκοτη.Πέλαγος χωρίς πυξίδα.Σημαδούρα πουθενά.Την έπνιξε το κύμα.Νύχτα χωρίς χρώματα,αρώματα,ήχους.Σαν να έπεσε ένα πέπλο κι έσβησε τις εικόνες της.Πουθενά χέρι να πιαστείς,κάπου να ακουμπήσεις.Να ξαποστάσεις.Ακόμη κι ο φύλακας άγγελος μου, έκλεισε τις φτερούγες του και μου αρνείται την αγκαλιά του,την προστασία του.
Περιπλάνηση στο κενό.Σκόρπιες σκέψεις κρυμμένες στο μυαλό.Πλήρης αταξία.Φαντάσματα και δαίμονες πολεμούν μαζί μου-και πώς να τους ξορκίσω;Με ποιόν τρόπο να τους πολεμήσω;Ίσως με τρόπους που δεν αποτελούν μέρος της πραγματικότητας,διαβάζω κάπου.
Με το φεγγάρι,ίσως.Μα και αυτό κουβαλάει όρκους,θύμησες,υποσχέσεις και όνειρα.Απατηλές σκιές με κυκλώνουν.Με πλακώνουν.Παράξενη ησυχία.Επίπλαστη και απατηλή.Σαν αυτή, λίγο πρίν ξεσπάσει η μεγάλη μπόρα.Πρίν τις αστραπές και τους κεραυνούς που στάχτη θα κάνουν την καρδιά μου.
Απόψε φοβάμαι τη σιωπή.Την δική μου,των άλλων.Νιώθω να με καταπλακώνει.Φοβάμαι και απεγνωσμένα προσπαθώ να ξορκίσω το νόημα της.Δεν το αντέχω.Θεέ μου,βοήθησε με,προστάτεψε με.Από μένα.Απ΄την έρημο και τον πόνο μου.Απ΄τον καιρό μου...
Έρημος απόψε η νύχτα μου.Και θάλασσα.Με ανεμοθύελλες και φουρτούνες.Δεν μπορώ να την ταξιδέψω.Δεν μπορώ να γευτώ τα δώρα της και τις εκπλήξεις της.
Μόνο να κλάψω θέλω.Μόνο αυτό.Για όλα όσα έχασα,για όλα όσα πρέπει κάποτε να φτάσω,να κατακτήσω.Να αφεθώ σε αυτόν τον μυστήριο τόπο.Στη χώρα των δακρύων,που λέει και ο μικρός μου πρίγκηπας.Για να εξαγνιστώ και να εξιλεωθώ.Αν τα καταφέρω...
Μέχρι τότε,νύχτα.Σαν νύχτα.Σκοτάδι πυκνό.
Και αργεί να ξημερώσει...

Να με θυμάσαι...

"Την ώρα που τα ζείς τα πράγματα μοιάζουν ανυπολόγιστα.Ακόμα κι οι μεγάλες συμφορές δεν είναι της στιγμής.Δεν ανήκουν στο χρόνο τον παρόντα που συμβαίνουν παρά στο χρόνο το μελλοντικό που θα πάρουν την αληθινή τους μορφή.Έτσι είναι φαίνεται και με τις ευτυχίες.Την ώρα που περνάς γαλαζοπράσινες στιγμές και βλέπεις όνειρα κι όνειρα να γίνονται δικά σου,κάνεις σαν να μη σε νοιάζει,σαν να γυρίζεις το κεφάλι αλλού και δεν κοιτάς.Ίσως γιατί ο χρόνος σταματάει μόνο για να μας γυρίσει πίσω.Ούτε την ώρα που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το μεγάλο βήμα τον μετράμε,ούτε την ώρα που περπατάμε βιαστικοί.Μόνο σαν στρέφουμε το κεφάλι ν΄ατενίσουμε τα καμωμένα βήματα,στέκεται κι εκείνος και μας αφήνει..."

(Ευα Ομηρόλη:Οι παραχαράκτες της ευτυχίας)

Μα εσύ να με θυμάσαι.
Στις ώρες του χαμού και της ατέλειωτης αγρύπνιας
Όταν πονάς,όταν κρυώνεις,όταν φοβάσαι
Όταν δακρύζεις,όταν λυπάσαι
Όταν στιγμές λυγίζεις και η μοναξιά σε ακουμπά
Όταν σε σένανε μιλάς και δεν σ΄ακούς
Όταν σε τίποτα δεν ελπίζεις και απορείς
Όταν οι δρόμοι σε αδιέξοδο οδηγούν
Όταν οι σκέψεις ψάχνουν τόπους να κρυφτούν
Όταν τα όνειρα θα βγούν απατηλά
Κι οι άνθρωποι που πίστεψες "ληστές" αποδειχτούν
Όταν το τέλος νιώθεις πιο κοντά
Όταν στο τίποτα θα θες να βρείς παρηγοριά...
Τότε
Να με θυμάσαι.
Που και που, να με θυμάσαι...

Καλημέρα

Απόψε...

Ο καπνός απ΄τα τσιγάρα με έχει κυκλώσει απο παντού
Στο δωμάτιο η μυρωδιά του αλκοόλ και μερικά ποτήρια αφημένα
Εκεί,όπως τα άφησες
Κάπου ανάμεσα σε θολές εικόνες ξεπροβάλλει η δική σου
Η φωνή και η ανάσα σου με κυριεύουν
Και αυτή σου η μυρωδιά...αγριεύει όλες μου τις αισθήσεις...

Τί να ΄μαι εγώ για σένα;
Ερώτημα που βασανίζει
Μα πάντα τέτοιο απομένει
Καμιά απόκριση-απόλυτη σιωπή

Τώρα σε θέλω-εδώ,αυτή τη νύχτα
Έτσι σε θέλω-με ένα τρόπο άγριο και πρωτόγνωρο
Έτσι που ποτέ δεν έχεις δοκιμάσει
Σώμα και ψυχή-όλα να στα παραδώσω...

Η λαχτάρα μου για σένα-πώς θα τιθασευτεί απόψε
Πώς θα πειστώ να μην σ΄αναζητήσω
Να μην σε ψάξω

Άλλο ένα τσιγάρο,άλλο ένα διπλό
Για μένα,μόνο για μένα
Γιατί εσύ πάλι αλλού ξεχάστηκες
Πάλι στα παλιά σου ξαναγύρισες
Και αυτό το τραγούδι που ακούγεται...
Δικό σου είναι,θυμάσαι;
Μέσα σ΄αυτό σε ψάχνω...

Μα σαν να ακούω κάτι...
Έλα πιό κοντά,πές μου
Επιτέλους μίλα
Διώξε τη σκιά αυτή που με τυλίγει
Πες μου
Λύτρωσε με αυτή τη νύχτα...

Καλημέρα...

Καλός άνθρωπος,λέει...

Σήμερα σε είδα.Μετά απο ένα Σαββατοκύριακο σιωπής και αναβολών,μέσα σε μια μέρα γεμάτη υποχρεώσεις(ανούσιες είναι η αλήθεια) καταφέραμε να βρεθούμε.Για λίγο.Για τόσο, όσο κρατάει ένας espresso.Είπες ότι και χθές με "διάβασες".Ότι πήρες κουράγιο,δύναμη.Ότι ακόμη κι αν σε σένα δεν απευθυνόμουν,και το ήξερες,εντούτοις η γραφή μου σε έκανε να νιώσεις λίγο καλύτερα.Ακόμη κι αν "κλεμμένη" ήταν.Ότι το πρόσωπο που την αφιέρωσα θα πρέπει να αισθάνεται τυχερό που έχει κάποιον που το σκέφτεται.Που στη ζωή του μ΄έχει...Είπες πολλά.Μα λίγο πριν τον αποχωρισμό μας,μου είπες πως αισθάνεσαι ευλογημένη που με έχεις κι ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος που έχεις γνωρίσει.Γέλασα.Μα και τώρα που στη θύμηση μου φέρνω τα λόγια σου,ξαναγελάω."Καλός άνθρωπος".Την εβδομάδα που πέρασε τοχω ακούσει,με παραλλαγές,τουλάχιστον πέντε φορές.
"Καλός άνθρωπος".Τί να σημαίνει άραγε;Τί να σου απαντήσω;"Δεν ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος",είπα και σε σένα.Το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να ζω την κάθε μου στιγμή έντονα,με πάθος,στο κόκκινο.Δεν μου αρέσουν τα ημίμετρα,οι χλιαροί άνθρωποι,οι λίγοι,οι μέτριοι.Δεν γνωρίζω άλλον τρόπο ύπαρξης παρά μόνον αυτόν της Αγάπης.Στη δική της χώρα περπατάω,στα δικά της μονοπάτια κάθε μέρα σεργιανάω τις σκέψεις μου και τα λόγια μου.Κάτω απ΄τον δικό της ήλιο βγάζω κάθε μέρα την ψυχή μου βόλτα και κάτω απ΄τον έναστρο ουρανό της ονειρεύομαι και ελπίζω.
Κι ας το πληρώνω.Κι ας φοβίζω τους ανθρώπους.Κι ας τους διώχνω.Το τίμημα του να αγαπάω εξοφλείται πολλές φορές με καχυποψία,άρνηση,υπεκφυγές και ερωτηματικά."Πώς μπορείς και δέχεσαι,ανέχεσαι,υπομένεις και επιμένεις;"
Μικρή μου αγαπημένη,φίλη που και συ σημαντική στη ζωή μου λογίζεσαι,τα πάντα στη ζωή είναι ένα ρίσκο.Και πιότερο όλων η Αγάπη.Πλέον δεν φοβάμαι να ρισκάρω.Δεν φοβάμαι να εκτεθώ.Να γίνω διάφανη για τον Άλλον.Δεν με ενδιαφέρει πια αν θα παρεξηγηθώ,τί θα νομίσει ο άλλος για μένα.Εγώ μάτια μου όταν αγαπάω θέλω να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου,να λέω τα πάντα χωρίς να ντρέπομαι.Με τους ανθρώπους που έχω και με έχουν διαλέξει θέλω να βαδίζουμε μαζί,πλάι-πλάι στα σοκάκια της Ζωής.Να αφήνομαι στις αγκαλιές τους,στις λέξεις τους,στις σιωπές τους χωρίς να δικαιολογώ την συμπεριφορά μου.Να αγκαλιάζω τις λύπες τους και τις χαρές τους και δικές μου να τις κάνω.Να μπορώ να αγαπάω πάντα τις αστοχίες τους,τις αδυναμίες τους,τα λάθη τους.Όχι δεν έχω μαγικές συνταγές γι΄ αυτό.Απλώς αφιερώνομαι σε αυτούς και το δικό τους, δικό μου το ονομάζω...
Το ταξίδι μαζί τους έχει σημασία.Κι αν ναυαγήσω,αν σε ξέρα πέσω και τσακιστώ,να ξέρεις ότι δεν απογοητεύομαι.Προσωρινά,ίσως.Μα πάλι απ΄την αρχή.Νέα ταξίδια,νέες θάλασσες,νέοι επιβάτες μα ίδιος προορισμός.Κι όσοι μπορούν να με αντέξουν πάντα καλοδεχούμενοι στο "καράβι" μου.Με παντιέρα τα όνειρα και τις ελπίδες μας σαλπάρουμε.Κι όσοι πάλι δεν μπορούν,όσοι φοβούνται να αγαπήσουν και να αγαπηθούν,τί να κάνω με αυτούς;Ας αποφασίσουν μόνοι τους αν θα μείνουν ή θα "κατέβουν".Με το ζόρι πώς να τους κρατήσεις;Αν και στη ζωή μου θα τους ήθελα.Κανείς όμως δεν μένει για πολύ όπου δεν αντέχει.Κι αν σε κάποιους πρόωρο φαίνεται το σ΄αγαπώ,ας μη βιαστούν να με κρίνουν ως παρορμητική.Όχι ότι δεν είμαι,μα το σ΄αγαπώ για να πω πρέπει σίγουρη πολύ να είμαι.Αλλιώς ας μην ειπωθεί.Ο χρόνος για μένα δεν μετράται πάντα όπως τον έχουμε συνηθίσει.Υπάρχουν χιλιάδες στιγμές που μπορείς να αγαπήσεις στον Άλλον.Αρκεί να θελήσεις να τον μάθεις.Απ΄την πρώτη στιγμή που θα τον συναντήσεις.Απ΄την πρώτη στιγμή που τα μάτια σου τα δικά του θα ανταμώσουν.Που κάτι δικό του θα σ΄αγγίξει.Που θα μιλήσει στη ψυχή σου.Ακόμη κι αν κοινή πορεία δεν μπορείς μαζί του ναχεις,ακόμη κι αν οι κόσμοι μας δεν είναι οι ίδιοι,τίποτα δεν μπορεί να αναιρέσει τα αισθήματα που γεννήθηκαν τη στιγμή της Συνάντησης.Και πάντα θα προσεύχεσαι γι΄αυτόν.Θα τον προσέχεις,έστω και από μακριά. Θα μπορείς να αφουγκράζεσαι τις χαρές και τις λύπες του.Θα νιώθεις τις δυσκολίες του και θα του "στέκεσαι".Με τη σκέψη σου...
Κι αν λάθος είναι όλα αυτά,τότε ναι...μένω μες σε αυτό το λάθος μου να ζω.Γιατί μόνο έτσι μπορώ να ζω και να αναπνέω.Γιατί μόνο έτσι έχω λόγο ύπαρξης...
"Καλός άνθρωπος" είπες και συ πως είμαι;Μωρέ λες να είμαι και να μην το ξέρω;Ας το κρίνουν οι άλλοι.Εγώ για μένα,τί να πω; Άγνοια δηλώνω.Και σιωπώ...

Καληνύχτα...
Υ.Γ.(Βάλε το χεράκι σου στο πληκτρολόγιο και γράψε δυό λογάκια.Τί διστάζεις και ντρέπεσαι;Αφού οι παρατηρήσεις σου πάντα εύστοχες είναι.Αφού ξέρεις... Α!και πού είσαι;Ξέχασα να σου πω.Το πιο γλυκό μου φιλί και μια πελώρια αγκαλιά στη μικρή σου.Μου ΄λειψε.Και πες της πως σύντομα θα ρθω να την δω.Μην μου παραπονιέται και μου κρατάει μούτρα...Αφού ξέρει πόσο την αγαπάω και πόση αδυναμία της έχω.Σύντομα πες της.Ίσως και αύριο.Κι αν δεν μπορέσω,δικαιολόγησε με.Όπως κάνεις συχνά.Όπως έκανα εγώ για σένα σήμερα...)

Αλήθειες.Για σένα...

"Τί χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τί χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τί χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;

– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;

– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τί χρώμα έχει η αγάπη;

– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

– Τί χρώμα έχει ο έρωτας;

– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …



– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;

– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!



– Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Άντε στην υγειά σου!



– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψέ με. Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλα αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;..

– Aύριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής...


– Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
– Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός...

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

– Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε».



– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.

– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…
(Αλκυόνη Παπαδάκη:Το χρώμα του φεγγαριού )

Υ.Γ:Για σένα μάτια μου.Ένα ουράνιο τόξο θα σου χαρίσω,να το ρίχνεις πάνω σου όταν "κρυώνεις".Γιατί κανείς δεν έχει υπολογίσει,ούτε οι ποιητές,πόσο μπορεί να αντέξει η καρδιά.Όσο κι αν τσαλακώνεται.Όσο κι αν την "πουλάνε" αυτόκλητοι σωτήρες της...

Όμορφη μέρα σου λέω...

Μέσα στη μέρα,περνάνε χιλιάδες στιγμές μας που είτε τις προσπερνάμε σφυρίζοντας αδιάφορα,είτε τις αγνοούμε είτε τις αγκαλιάζουμε.Και χθές μα και σήμερα,πέρασαν "στιγμές" μέσα στη μέρα μου και την νύχτα μου,που μόνο την αγκαλιά μου τους χαρίζω:
-στιγμή μου πρωινή και του απομεσήμερου:δεν ξέρεις πόσο χάρηκα που σ΄άκουσα και που τα είπαμε ξανά μετά από μέρες.Να προσέχεις και νασαι καλά.Μόνο αυτό...
-στιγμή μου απογευματινή:το ξέρεις,το νιώθεις πως πάντα κοντά σου θάμαι,ειδικά τώρα...στην πιο δύσκολη φάση της ζωή σου...
-στιγμή μου βραδυνή:υπέροχο το "ταξίδι" μας.Ελπίζω και σήμερα το ίδιο όμορφο να είναι...
-στιγμή μου μεταμεσονύκτια:δεν ξέρω τίποτα για σένα και σύ για μένα.Ίσως κάποια στιγμή να γνωριστούμε.Μα κι αν αυτό δεν γίνει εσύ να κρατάς πως σαν το θελήσουμε όλα καλά θα πάνε.Ο εαυτός μας,αυτός είναι το κλειδί...
-στιγμή μου λίγο πρίν ξημερώσει:το ξερα ότι κοιμάσαι.Τί άλλο να κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στις 4 τα ξημερώματα;Κι όμως "ήρθες εδώ" για να μ΄ακούσεις.Άλλη μια φορά.Τί να σου πώ;Τα ξέρεις έτσι κι αλλιώς...
Σήμερα το πρωί,βγαίνοντας απ΄το σπίτι,ξαφνικά αντίκρυσα τους έρωτες και τα φωτίνια μου στις γλάστρες να έχουν θεριέψει.Πολύ,μα πολύ σου λέω.Πότε έγινε αυτό;Μέσα σε μια μέρα;Σε ένα βράδυ;Μπα,δεν νομίζω.Αλλά πάλι,λες;
-"Εσύ,εσύ φταίς.Που δεν μας πρόσεχες τόσο καιρό.Εμείς για σένα λίγο-λίγο μεγαλώναμε.Και εσύ;Πού ήσουν εσύ;"
Ναί,δεν έχω δικαιολογία.Ναί,δεν σας πρόσεξα.Σας προσπέρασα.Όμως δεν θα το ξανακάνω.Υπόσχεση δίνω-και σε σας και σε όλες τις "στιγμές" μου.Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.Να δείς ότι η μέρα και η νύχτα σου μπορεί στ΄αλήθεια να ομορφύνει.
Μέσα από,φαινομενικά," ασήμαντες λεπτομέρειες".Μέσα από στιγμές που κρατάνε όσο ένα φιλί,μια ανάσα.Μα που φτάνουν για να σε ταξιδέψουν.Και γω,εδώ θα είμαι.Για να τις αγκαλιάζω...

Καλησπέρα...

Κάπως έτσι...

Φαντάσου ότι ένα τέτοιο φεγγάρι θα αντικρύζουμε όλα τα βράδυα που εκεί θα είμαστε.
Κάτω απ΄τη σκιά του και τη σκιά τους...
Μαζί.Δηλαδή,όχι ακριβώς μαζί... Μαζί,χωριστά...
Αλλά κι έτσι να είναι,τί λες,δε θα περάσουμε καλά;...
Και που ξέρεις;Ίσως και να συναντηθούμε.
Ίσως και να βρεθούμε απέναντι...

Καλησπέρα...

Θα μ΄αφήσεις να σ΄αφήσω;...

Κάποιο βράδυ σου είπα
Φεύγω από σένα
μακριά σου-κι ας πονάει
Δεν το πίστεψες
Δεν με πίστεψες
Σε φαντάστηκα να γελάς
"Για πόσο θα φύγεις;
Μια μέρα;Δυό;
Σε μένα πάλι θα γυρίσεις"
Έφυγα-όσο έφευγα τόσο γύρναγα
Ο δρόμος μου μόνο να επιστρέφει γνώριζε
Κι έμεινα εδώ
Μα τώρα στ΄αλήθεια
Φεύγω
Ξέρω,πάλι αστείο
θα φαντάζει
και πάλι θα γελάσεις
Όμως κουράστηκα
Αλήθεια σου λέω
Μόνη πόσο να παλέψω;
Να ελπίζω-για δυό
Να φοβάμαι-για δυό
Να χαίρομαι και να πονάω-για δυό
Όλα να τα προσπαθώ-μόνο εγώ
και τίποτα να μη σε φτάνει
τίποτα να μη σ΄αγγίζει
τίποτα τον ουρανό σου να φωτίζει
Να σε γυρεύω,να σε ψάχνω
να σ΄ονειρεύομαι
Μόνο εγώ
Πάντα εγώ
Κι εσύ...
Τίποτα εσύ
Γι΄αυτό σου λέω και να το πιστέψεις τώρα
Τώρα που ένα βήμα πρίν σ΄ αφήσω είμαι
Σε ρωτάω
Με θές ακόμα;Με πιστεύεις;
Με θυμάσαι;Μπορείς στο πλάι μου να μείνεις;
Να αντέξεις;Να μ΄αντέξεις;
Αν ναι,κάνε κάτι
Να με κρατήσεις
Απόδειξε μου το-με πράξεις
όχι,όχι λόγια πάλι
Και αν με πείσεις
αν απ΄την αρχή μπορείς να μ΄αγαπήσεις
Ίσως και να μείνω
Για να σε ξανακερδίσω
Απ΄την αρχή να σε γνωρίσω
Μα κάνε κάτι...
Μην μ΄αφήσεις να φύγω έτσι
Χωρίς μια λέξη,μια αγκαλιά
Μη μ΄αφήσεις να σ΄αφήσω
Ακύρωσε μου το εισιτήριο
που στη φυγή θα με ταξιδέψει
Σαν θές,όλα τα μπορείς
Μα κι αν σ΄αφήσω τελικά
εσύ ένα να κρατάς
Πόσο πολύ σ΄αγάπησα
Λοιπόν;Να μείνω ή να φύγω;

Γράμμα...

" Όποιος με πλήγωσε,όποιος για να γεμίσει το κενό της ανούσιας ζωής του έπεσε πάνω μου και μου έστριψε το λαρύγγι,θα φάει πόρτα στην κηδεία μου.(Εάν και εφόσον ζει,έπειτα από τριάντα,τριάντα πέντε χρόνια.) Όποιος με αγάπησε ακαλαίσθητα.Πόρτα.Όποιος με έβαλε να συμμαχήσω με ό,τι χειρότερο είχα,όποιος πήγε να με φοβίσει.Πόρτα.Κάτι κακομοίρες που πήγαν να παίξουν πάνω στο τομάρι μου το Όλα για την Εύα.Πόρτα.Όποιος συκοφαντεί,όποιος μιλάει άσχημα γι΄αυτόν που περισσότερο από όλη την ανθρωπότητα αγαπώ.Εδώ όχι πόρτα.Καραπόρτα και βαριά αντίποινα...
Πού να πάω να τα πω όλα αυτά,και να τα πω ξεκάθαρα γαμώ το...
Μόνο εσύ μένεις,εσένα σε έπρηξα,μωρό μου,η τρελλή,τόσα και άντεξες,πού να πάω να τα πω και αλλού,να σου κάνω σκάντζα,πές μου.(Για την ακρίβεια και παρεμπιπτόντως μόνο σ΄εσένα έχω ανάγκη να τα λέώ.Είσαι άνθρωπος υπεράνω προσδοκιών.Σ΄το λέω τώρα που δεν φοβάμαι πια.)Φίλοι-φίλες,παιδιά οι περισσότεροι.Οι μεγαλύτεροι,εξασθενημένοι και ευμετάβλητοι,τη μια σε ανέχονται,την άλλη όχι-πώς να τους φορτώσεις κι άλλο τις εμμονές σου;(Κι εσύ,μικρή μου,μια φίλτατη νεότης που "όλο εξαντλείται κι όλο αγαπάει και λιώνει και λιγοθυμά εις τους ορίζοντας τους άσπρους" Η αγάπη που σου΄χω και μου΄χεις-αγάπη αληθινή.Αλλά κατά βάθος φοβούμαι πως ένα κομμάτι σου,της άσπρης νύχτας,με όλες τις σαλιάρικες γειτνιάσεις που ανέχεται,το περιφρονώ.Μετά το αγκαλιάζω.)Αλλά αφού σου αρέσουν,μια άλλη ματιά και φοβάμαι πως θα μου αρέσουν και μένα.
Ποιά ήμουν δεν ήξερα,τι ήθελα εγώ τόσο μακριά από την καταπακτή μου δεν ήξερα,ένα μόνο ήξερα.Πως όλα τα ταξίδευα,γιατί όλα ήσουν.Πίστεψε με.Όλα.Τοπία,σπίτια,όλα.Και κανένα ταξίδι δεν θα ταξίδευα αν δεν μου έδινες το ΄χει να βγω από την καταπακτή..."

Μαλβίνα Κάραλη

Κάποτε λυγίζεις...

"Αυτό που θα θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα, τόσο τη χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα.
Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...... Και τι ωφελεί.....
Αυτό που θα θελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα.
Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ΄ ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν΄ ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά "μην κλαις". Μόνο αυτο. Τίποτα άλλο.
Μην κλαις....Μόνο αυτό..."

(Αλκυόνη Παπαδάκη:"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας)

Δύσκολη μέρα.Πολύ δύσκολη.Φορτισμένη συναισθηματικά.Να πρέπει να στηρίξεις ανθρώπους που σε έχουν περισσότερο από ποτέ ανάγκη..Προσπαθείς.Τα καταφέρνεις.Δεν έχει το πώς σημασία.Μετράει ότι τα κατάφερες.Αισθάνεσαι ανακουφισμένος.Τέτοιες ώρες συλλογιέσαι πως όρθιος πρέπει να μείνεις και κουράγιο πρέπει να βρείς, για να δώσεις...Σε χρειάζεται.Φίλη που πονάει για χαμό αγαπημένου προσώπου.Μια αγκαλιά και δυο κουβέντες από ψυχής βγαλμένες:"κοντά σου εγώ.Για τώρα και για πάντα."
Επιστροφή στο σπίτι.Ψάχνεις να βρείς καταφύγιο εσύ τώρα.Τώρα η σειρά σου να ψάξεις για στήριγμα.Πού όμως;Στα βιβλία σου;Στις μουσικές σου;Σε ανθρώπους αγαπημένους;Στις ίδιες σου τις σκέψεις;Σειρά σου να λυγίσεις.Για άλλους λόγους.Προσωπικούς,καταδικούς σου λόγους...Και να αφεθείς θες.Όπως αφέθηκε εκείνη σε σένα.
Ούτε μουσικές,ούτε βιβλία.Μόνο άνθρωποι.Αγαπημένοι.Καταδικά σου πρόσωπα που ίσως και απο μακρυά μπορούν να σε νιώσουν.Ελπίζεις πως θα τα βρείς.Ψάχνεις στις λέξεις τους,στη σιωπή τους,στην αγκαλιά τους να αφεθείς και να ημερέψεις.
Πουθενά.Χάθηκαν όλοι.Ψυχή στο δρόμο.Στο δρόμο σου...
Και το κλάμα είναι ο μόνος κοντινός σου φίλος.Να ξεσπάσεις.Μια αφορμή γύρευες και σου δώθηκε.Σε συντροφεύει.
Μα γιατί κλαίς;Για το τώρα,το χθες,για ό,τι έζησες σήμερα ή για το παρελθόν;
Απάντηση σίγουρη δεν έχω.Όχι σήμερα.Όχι τώρα.
Αύριο,αύριο ίσως...
Αν και νομίζω...Τέλος πάντων...

Καληνύχτα...

Σε έχασα.Δεν τόλμησα...

""Σε ρωτάω λοιπόν:τί θα έκανες για μένα,τί θα μπορούσες να κάνεις;"
"Για χάρη σου θα έφτανα μέχρι τον Θεό,το άπειρο να ανταμώσω,στα κύματα να περπατήσω,να τα βάλω με όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος,για χάρη σου θα έφτανα...θα έκανα.."
Απλά χαμογέλασες,μ΄ευχαρίστησες μα το δάκρυ σου που κύλισε άλλην απόκριση περίμενε.Δεν τόλμησα -κι εσυ προσπέρασες...
Όμως δεν σου είπα το πιο σημαντικό:οτι για χάρη σου θα έφτανα στη χώρα της Αγάπης.Στον Παράδεισο που λαχταρούσες να γευθείς,ήθελα να ήμουν οδηγός και έναστρο σημάδι.Συνοδοιπόρος σε μονοπάτια που ο νους δεν μπορεί να φανταστεί,να συλλάβει-να χωρέσει.Τοχα ξανακάνει αυτό το ταξίδι,μα τώρα περισσότερο απο κάθε άλλη φορά,ήθελα μόνο εσένα για συνταξιδιώτη.
Οχι,τίποτα δεν είπα τελικά.Οχυρώθηκα πίσω απο ρίμες και ευφυολογήματα,κομπασμούς και λόγια,λόγια...Δεν σου είπα ποτέ οτι να σε μεθύσω ήθελα,να σε ταξιδέψω ήθελα...Να σε εχω με έναν τρόπο που όμοιό του δεν είχες ανταμώσει ποτέ...Στη Γη της Αγάπης με απόλυτη ελευθερία...
"Και έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη..."Αλλη ιστορία και αυτή.Δύσκολη εποχή-αμφίσημη και δισυπόστατη.Πολέμια και ειρηνική.Ερωτική και ανέραστη-άγγελος και δαίμονας μαζί...Εποχή που πονάει΄γιατί σου ανακαλεί στη μνήμη στιγμές,ελπίδες,όνειρα-χαμένα.Σαν αδέκαστος Κριτής σε αναγορεύει ένοχο και σε καταδικάζει.Σε ποινή ενθύμησης και νοσταλγίας.Υπάρχει άραγε πιο ισόβια ποινή απ΄αυτή;Και το χειρότερο;δεν μπορείς να εφεσιβάλλεις.Κανείς δεν αναλαμβάνει την υπεράσπιση σου,να βρει ενα τόσο δα ελαφρυντικό-να σε αθωώσει εντέλει.Μόνο οι όμοιοι σου,που και αυτοί στο τέλος δεν ξέρουν ποιόν να υποστηρίξουν-εσένα ή τον χαμένο εαυτό τους;Και καταλήγουν και αυτοί απολογητές.
Φυλακισμένος στα "δεσμά" που εσυ ο ίδιος "άθελα "σου επέλεξες,βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο στη μνήμη του μυαλού και της ψυχής και ανακαλείς όλα όσα προσπέρασες και άφησες να σου ξεφύγουν.Και συνειδητοποιείς:οτι αγαπάς και ταυτόχρονα μισείς.Ή μήπως αυτά τα δυο εναλλάσονται σε μια αέναη μάχη-έρωτα και αφανισμού,ειρήνης και καταστροφής.Σε ποιόν αναφέρεσαι;σε σένα που δεν τόλμησες ή στον άλλον που δεν "απαίτησε";
Άγνοια δηλώνω και...σιωπή.Το μόνο που ξέρω είναι ότι μια ακόμη άνοιξη αποζητά να με λεηλατήσει για να με παραδώσει μετά πιο εξευγενισμένη,πιο διάφανη,πιο ιδιαίτατη...
Σαν τις ωρες που στα χέρια σου αφηνόμουνα...σαν τις νύχτες που στα μύχια της ψυχής μου μπορούσες να καταδυθείς..σαν τα ταξίδια που ο λογισμός μας έβανε...σαν τις μουσικές που αλήθειες μας γύρευαν...
Σαράκι η άνοιξη,μαχαιριά τα λόγια σου που ακόμη αντηχούν στους λαβύρινθους του μυαλού μου.Και απέναντι μου ο Χρόνος.Ερεθιστικός,οιηματίας,σε διλήμματα με βάνει και μου υπόσχεται...επιστροφή.Ποιά άραγε,Το μόρσιμον ή το νόστιμον ήμαρ;Παίζει παιχνίδια,σαν θεός και δυνάστης που είναι.Μα το πιο ευτελές απ΄ολα είναι σαν με προκαλεί κομπάζοντας:"Είμαι παντοδύναμος.Μπορώ με τον εαυτό μου να τα βάλω και να με γυρίσω πίσω,και να σε πάρω μαζί μου.Στο τότε.Για να σε δω λοιπόν.Τί θα αποκριθείς τώρα-μπορείς ή πάλι θα ξεφύγεις;Ελα.Η ευκαιρία σου,ίσως η τελευταία.Σου βαστάει ή τσάμπα μάγκας;"
"Τι θα έκανες για μένα;" "Τίποτα άλλο δεν θα μπορούσα να κάνω παρά μόνο να σ΄αγαπάω.Να ζω για να σ΄αγαπάω και να σ΄αγαπάω για να ζω...Να..."
Cut. Τέλος χρόνου.
Και πάλι εδω,παρέα με τη νύχτα και τον κόσμο της.Μέσα απ΄αυτήν να προσπαθώ να σου μιλήσω,να σε ακούσω,να σε γευτώ,να σε νιώσω πάλι.Με τη φωνή του φεγγαριού να σου μιλώ ολο και πιο συχνά και να ανάβω ολα τα αστέρια για να σου στείλουν τα σημάδια μου.Σημάδια που στο κορμί σου θα έγραφαν και την ψυχή σου θα σφράγιζαν...
"Τί θα έκανες για μένα;Τί θα μπορούσες να κάνεις για μένα;"
"Να σ΄αγαπάω.Μόνο αυτό.Τίποτα άλλο,γιατί μόνο αυτό ξέρω...Όλα τ΄άλλα μαζί θα τα μάθουμε.Άραγε σου φτάνει αυτό;Θα μπορούσες να το αντέξεις;Να με αντέξεις;..."

Καλησπέρα...

Προσευχή...

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,
όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:
Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση,
χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια,
χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,
να μην τον εκβιάζω, να μην προσπαθώ να με θαυμάσει,
να μην προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,
και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,
να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,
να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.
Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.
Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.
Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.
Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.
Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,
από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.
Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.
Απλά και αληθινά.
Απλά και ήσυχα.
Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία»

(Μάρω Βαμβουνάκη)

Ας προσευχηθούμε για όλους όσους αγαπάμε.Σήμερα κιόλας,απόψε.Απλά και αληθινά.Απλά και ήσυχα.Ας ψιθυρίσουμε την προσευχή μας,και που ξέρεις...μπορεί να την ακούσουν και να μας "απαντήσουν".Με μια δική τους...

Καλή Ανάσταση

Άνθρωποι πολύτιμοι...

Μια ασήμαντη αφορμή,μια μεγάλη "παρέα",ένα σύνθημα,πολλές φορές φέρνει στο δρόμο μας ανθρώπους που, κάτω από άλλες συνθήκες,ίσως ποτέ να μη συναντούσες.Η ίδια αφορμή,ίσως πιο σημαντική αυτή τη φορά,είναι δυνατόν να τους απομακρύνει.

Ακόμη όμως κι αν έτσι γίνει ξέρεις πως κάποια συναισθήματα δεν μπορούν να αλλάξουν ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει...

Κάπως έτσι έγινε και με εμάς.Τυχαία γνωριστήκαμε και μετά "χαθήκαμε".Όμως ήξερες οτι θα ήμουν εδω για ό,τι συνέβαινε.Όπως κι εγω,εν μέρει,για σένα.Όπως χθες...

Για τούτο το λόγο χίλια ευχαριστώ σού κρατώ που δεν με "άφησες" χτες.Που "στάθηκες" κοντά μου την ώρα που χανόμουνα. Δεν έχει σημασία το τί είπες.Αυτό που μετράει είναι το ότι δέχτηκες να με ακούσεις.Ότι με άφησες να "ακουμπήσω" πάνω σου και να ξαποστάσω.Έστω και απο μακρυά αισθάνθηκα καθησυχαστική την παρουσία σου.Και ξέρω ότι αν γινόταν πολλά περισσότερα θα έκανες...

Ας είναι. Για άλλη μια φορά θα σου πω ευχαριστώ.Ευχαριστώ που ήσουνα εδώ.Που με "πρόσεξες".Που νοιάστηκες για μένα.Όπως εκείνο το άλλο πρόσωπο που αποτελεί σταθερή αξία στη ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια,μα που ολοένα και περισσότερο τον τελευταίο καιρό δένομαι μαζί του.Που με "προσέχει" και αυτό...

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.Εσύ ξέρεις,καταλαβαίνεις.Κάποιες φορές τα λόγια είναι τόσο φτωχά για να εκφράσουν τα όσα αισθάνεται κανείς...
Και να ξέρεις.Όποτε κι αν σε ξαναδώ θα σου γυρέψω αυτό που σου ζήτησα χθες βράδυ.Από το άλλο πρόσωπο το πήρα σήμερα.Και θα το ξαναπάρω σε λίγο.Ελπίζω να μη μου το αρνηθείς κι ας έχει περάσει η μπόρα,θέλω να πιστεύω,μέχρι τότε. Τί λες,πάει;...
Νασαι πάντα καλά. Μόνο αυτό...

Καλησπέρα...
(ΥΓ:Η επιλογή του τραγουδιού δεν είναι τυχαία.Λογικά κάτι πρέπει να σου θυμίζει.Κι αν πάλι όχι,δεν πειράζει.Ειλικρινά στο λέω.Να το ξέρεις)

Ακατάλληλο για παιδιά...

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και μένα

βέβαια παιδί δεν είμαι

άλλο ζήτημα τώρα
αν όλο ζητώ
όλο θέλω
όλο ρωτώ το ακατανόητο
γιατί

γιατί δεν είναι θάλασσα η ξηρά
γιατί δεν είναι τρυφερή η ξηρασία
γιατί όταν προσθέτω
λίγο πιο έντονο κόκκινο στο κόκκινο
το κέρδος μου ξεβάφει

σαν παιδί τσιρίζω
το θέλω το θέλω
είναι δικό μου

αλλά παιδί δεν είμαι

άλλο ζήτημα τώρα
αν τη νύχτα κλαίω
και σα να είμαι παιδί που
ακόμη δε μιλά
δεν ξέρω να αρθρώσω αν πονάω
ή αν απορώ

ναι παιδί δεν είμαι

άλλο θέμα αν
όταν μου φωνάζουν
μη εκεί,μη,κάνει τζιζ

εγώ όλο εκεί βάζω το χεράκι μου
είμαι περίεργη να καεί το χεράκι μου

κι επειδή αυτό το αναφαίρετα
δικό μου λάθος

ποτέ του δε θα μεγαλώσει

γι΄αυτό λέω χεράκι μου αντί χέρι...

(Κική Δημουλά:Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως)

(Παιδί δεν είμαι πια,μα σαν παιδί όλο του κεφαλιού μου κάνω.Κι ας "φωνάζουν" οι άλλοι.Να καεί το "χεράκι" μου θέλω,κι ας το πληρώσω ακριβά...)

Καλησπέρα...

Μου ΄ταξες, μου υποσχέθηκες
όταν με ρήμαζε το κρύο.
Πρώιμη Ανάσταση σε είπα
και σπιθοβολούσε το χαμόγελο σου.
Κι άξαφνα
ύψωσες τέμπλο ανάμεσα μας.
Όψιμο χιόνι,
όταν είχα φορέσει τα καλοκαιρινά...

Όταν σε σκέφτομαι
πάντα μετά το πρώτο τσιγάρο
ανάβω δεύτερο
κι ύστερα τρίτο,τέταρτο...
φτάνω στο εκατοστό
κι ανάβω
το εκατοστό πρώτο.
Τόση νικοτίνη
κι ακόμα
δεν πίκρανες τη σκέψη μου...

(Γιάννης Καλπούζος:Έρωτας νυν και αεί)

Καληνύχτα...

Χωρίς λόγια...

Όχι λέξεις απόψε.

Μόνο το τραγούδι.

Μόνο αυτό...

Αφιερωμένο...

Καληνύχτα...

Δυό σελίδες...

Δυό σελίδες σήμερα στο τετραδιάκι μου. Μια που γράφεται απ΄την αρχή,και μια που όλο διορθώσεις και μουντζούρες έχει. Έτοιμη να σκιστεί και να χαθεί...

Σελίδα πρώτη

Είναι μέρες τώρα που θέλω να μιλήσω για σένα.Μα όλο το αναβάλλω.Αμέλεια,δεν ξέρω τί να γράψω ή ακόμη προσπαθώ να συνειδητοποιήσω; Δεν έχω απάντηση να σου δώσω. Μέχρι τώρα. Γιατί "σιμώνει" ο καιρός.
Πάνε περίπου οκτώ χρόνια που χαθήκαμε.Ναι,τόσο έχω να σε δω και να σου μιλήσω. Όχι πως δεν σε σκεφτόμουν όλο αυτό το διάστημα.Ίσα-ίσα.Μα δεν έκανα και τίποτα. Ρωτούσα για σένα,μάθαινα τα της ζωής σου και χαιρόμουνα.Αλήθεια σου λέω,χαιρόμουνα που όλα σου πήγαιναν όπως τα είχες φανταστεί. Την περασμένη εβδομάδα,όλο και πιό συχνά σε σκεφτόμουν. Μάλιστα είχα πάρει την απόφαση να σε ψάξω.Ναι,αυτό δεν στο είπα.Το μαθαίνεις τώρα.Από εδώ. Δε χρειάστηκε ή μάλλον δεν πρόλαβα.Γιατί με αναζήτησες εσύ.Όταν μου είπαν ότι με ζήτησες,ναι!δεν το πίστευα. Την ίδια κιόλας μέρα τηλεφωνηθήκαμε.Αμήχανα στην αρχή μα όσο πέρναγε η ώρα κάτι άρχισε να μας θυμίζει τα παλιά...Σου είπα για τη ζωή μου,είπες για τη δική σου.Θυμάσαι πόση ώρα μιλούσαμε εκείνο το βράδυ;Εγώ ναι,το θυμάμαι. Και θα μας έπαιρναν σχεδόν μεσάνυχτα αν δεν έχυνες το ποτό σου και έπρεπε να καθαρίσεις.
Μου είπες πως βρήκες όλα τα πράγματα που σου είχα χαρίσει:τα βιβλία,τα τραγούδια.Γράμματα και αφιερώσεις...Δεν τα είχες πετάξει όλα αυτά τα χρόνια. Μα να ξέρεις,ούτε κι εγώ. Καθετί δικό σου είναι ακόμη εδώ.Δε σου κρύβω ότι κάποιες στιγμές στα κρυφά τα αναζητούσα.Και έτσι σε "έβρισκα" πάλι.
Είπαμε για το τί έφταιξε.Σου είπα για μένα και τα λάθη μου.Σου είπα πως τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...Είμαι σίγουρη ότι κατάλαβες.Το έδειξες εξάλλου,με εύστοχες παρατηρήσεις.
Αύριο φεύγεις για το αγαπημένο σου νησί.Εκεί που τόσες φορές αρνήθηκα να έρθω να σε βρώ και να σε συντροφεύσω.Δεν τόλμησα-το ξέρεις. Όταν γυρίσεις με το καλό, μετά το Πάσχα,θα σε γυρέψω.Στο είπα.Θέλω τόσο να σε δω.Συμφώνησες.Το θές κι εσύ εξάλλου. Και έχω να σου πω πολλά... Όχι να δικαιολογηθώ-ξέρεις πόσο σιχαίνομαι τις δικαιολογίες. Μα να σου εξηγήσω.Τί ήταν αυτό που με έκανε να φύγω μακριά σου.Να σου ζητήσω συγγνώμη για τα λάθη μου και τις ανεπάρκειες μου. Να σου πω πως σε θέλω πίσω στη ζωή μου.Να σε γνωρίσω απ΄την αρχή και να σε αγαπήσω ξανά.Αν και νομίζω οτι ποτέ δεν έπαψα... Δεν φάνηκε;
Είμαι έτοιμη.Για να αναμετρηθώ με το παρελθόν μου και να σε κερδίσω ξανά. Για να σε προσκαλέσω και πάλι στη ζωή μου.Για να μείνεις.Αυτή τη φορά οριστικά...
Τί λες,πάει; Σε άκουσα.Ναι,είπες θαρρώ. Τότε ετοιμάσου. Ο καιρός γαρ εγγύς.
(Σήμερα τυχαία άκουσα αυτό το τραγούδι,μετά από καιρό.Και θυμήθηκα.Τα όσα είχαμε πεί. Γι΄αυτό και στο χαρίζω...)
(Μα χωρίς να το θέλω,ήρθες στο μυαλό μου κι εσύ.Όταν σε πρωτογνώρισα και καθήσαμε σε αυτό το άθλιο καφενεδάκι,που εσύ παραδόξως το βρήκες συμπαθητικό-απορώ ακόμη πως ήπιες αυτόν τον καφέ,αλήθεια σου λέω- και αρχίσαμε μέσα σε άλλα να μιλάμε και για μουσικές,μου είχες πεί ότι αυτό ήταν το μοναδικό που σου άρεσε.Μάλιστα δεν θυμόσουν καλά τον τίτλο. Αφιερωμένο λοιπόν και σε σένα...)
(Τώρα που συμπληρώνω για σένα είναι δέκα και μισή το βράδυ. Πριν λίγο που μιλήσαμε,μου είπες:"Ξεχνιέσαι εσύ;" Αχ μωρό μου,ξεχνιέμαι,ξεχνιέμαι...Ακου που σου λέω.Κάτι ξέρω...)

Σελίδα δεύτερη









Το πρωί σηκώθηκα απο το κρεβάτι μου με άσχημη διάθεση.Μάλλον σαν να προαισθανόμουν τα όσα θα επακολουθούσαν.Δε σου λέω ξύπνησα,γιατί δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ.Είναι καιρός τώρα που ο Μορφέας αρνείται να μου χαρισθεί,να με πάρει στην αγκαλιά του και τα χάδια του να με κεράσει.Ή μήπως πάλι τον αρνούμαι εγώ; Ερώτημα ρητορικό...(Κοίτα που πάλι θυμήθηκα εσένα.Δεν το κάνω επίτηδες.Μα μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το μεσημέρι,που τρώγαμε οι δυο μας και κάποια στιγμή μου είπες: Ανησυχώ για σένα.Κοιμάσαι ελάχιστα.Πού θα πάει αυτό;Κάτι πρέπει να κάνεις..)



Κάποτε είχα δώσει το "ελεύθερο" σε κάποιους ανθρώπους να "παίξουν" μαζί μου. Τους είχα αφιερώσει χρόνο,χρήμα,ώρες ατελείωτες. Μα πάνω απ΄όλα αυτά,τους είχα αφιερώσει τις σκέψεις μου.Τη ζωή μου την ίδια. Τους είχα προ(σ)καλέσει να με "εκμεταλλευθούν". Να με αφήσουν να τους μάθω.Όχι ότι κατείχα και σπουδαία πράγματα,μα αυτά που εκείνοι αποζητούσαν,έλεγαν,δε θα μπορούσαν να τα βρούν αλλού...Μόνο σε μένα. Λόγια...

Το ίδιο έγινε και με σένα.Έδειξες να κατάλαβες τα όσα σου εξομολογήθηκα,κι ήρθες κοντά μου.Ήθελα να σου δώσω,να σε μάθω...Μα και να πάρω από σένα...

Τα κατάφερα.Μόνο εγώ.Γιατί εγω δε δίστασα,δε δείλιασα.Αφέθηκα σε μια χώρα άγνωστη για μένα,που όσο τη γνώριζα τόσο με έδενε με τα χώματα της και τους ανθρώπους της.

Εσύ,εσύ έκανες πίσω.Φοβήθηκες;Κουράστηκες; Ακόμη και τώρα,μια πειστική απάντηση δεν έχεις να μου δώσεις.Έρχεσαι και φεύγεις όποτε ΕΣΥ θες,χωρίς να λογαριάζεις. Ξέρω θα μου πείς,ότι το σφάλμα είναι αποκλειστικά και μόνο δικό μου.Ίσως και να χεις δίκιο.Εγώ δεν σε προ(σ)κάλεσα; Άρα πάρε να χεις. Αυτό θέλησες,αυτό "απολαμβάνεις".Τοχες πει εξαρχής:Άνεμος είμαι και φυσάω κατά που θέλω.Έρχομαι, κλέβω στιγμές και μετά αλλού".

Άκου με λοιπόν.Η πρό(σ)κληση είναι πάντα ανοιχτή.Αλλά με τίμιους κανόνες.Με ανοιχτά χαρτιά.Όλα στο φως.Όχι λίγα,μα ΟΛΑ.

Κάτσε σκέψου,κρίνε,αποφάσισε.Και σαν δείς ότι μπορείς το "παιχνίδι "μου να παίξεις,τότε έλα πάλι να με βρείς. Όχι για να το συνεχίσουμε,μα για να ξεκινήσουμε απ΄την αρχή. Θα ξεχάσω ό,τι ξέρω για σένα και σιγά-σιγά πάλι θα έρθω κοντά σου.Το ίδιο να κάνεις και σύ.

Μέχρι τότε,μέχρι να αποφασίσεις αν θα φύγεις ή θα μείνεις,εμένα να με ξεχάσεις.

Δεν έχει σημασία η απάντηση σου-θετική ή αρνητική.Όποια κι αν είναι θα τη δεχτώ. Στο έχω δείξει άπειρες φορές και το ξέρεις.Πάντα σεβάστηκα τα θέλω σου ακόμη κι αν ήταν αντίθετα με τα δικά μου.Ακόμη κι αν πλήγωναν.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα λάβω τις αποκρίσεις που αναζητώ,

Αντίο...

Ας μιλήσουν τα τραγούδια...

Σήμερα,που με πνίγει τούτη η σιωπή,σε ψάχνω στη μεγάλη πόλη.Ρωτώ για σένα,μα εσυ δεν είσαι πουθενά. Ήθελα κάτι να σου πω,αδυναμία μου μεγάλη. Πως σε θέλω εδω.Πως θέλω να σε δω.Μα δε μπορούσα να σε βρω. Έτσι ξαφνικά χάθηκες. Η πίκρα σήμερα τελειωμό δεν έχει,και συνεχίζω να σε ψάχνω μέσα στα κίτρινα φώτα.Μάταιος κόπος.Εσυ πουθενά.Και αυτά τα ρούχα σου στο πάτωμα αφημένα,που ΄χουν τη μυρωδιά σου και το σχήμα του κορμιού σου, κάνουν την έλλειψη σου πιο οδυνηρή.
Είπα στους φίλους μου για σένα,τους ρώτησα αν σε έχουν δει κι αν σε έχουν συναντήσει.Άρνηση.Απόλυτο κενό.Απελπίστηκα. Ούτε ένα σημάδι δεν είχε αφήσει η φυγή σου.Κεραυνός κι αστραπή κύκλωσαν τη σκέψη μου.Κι αποφάσισα αλλού να σε γυρέψω.Έξω απ΄των ανθρώπων τα έργα.Εξω απ΄αυτούς....Ίσως εκεί να σ΄έβρισκα. Εκει που πάντα ήταν το καταφύγιο σου...
Κίνησα να συναντήσω Εκείνην.Μόνο αυτή θα μπορούσε να ξέρει.
Πές μου θάλασσα,που ΄ναι η αγάπη μου; Για ποιό ταξίδι κίνησε χωρίς εμένα;Πες μου τα αληθινά σου και το τίμημα μου θα το πληρώσω.Χαμογέλασε,μα λυπημένα. Κατάλαβα...
"Είδα την ηλιαχτίδα σου.Σε μαγεμένη αγκαλιά,με ένα ιπτάμενο χαλί,να λαχταρά όσα η αγάπη ονειρεύεται.Να λέει,Άγιος ο Έρωτας κι οι στιγμές του να την κάνουν δική του.Αγάπη να φωνάζει και να πετά με τα φτερά του Έρωτα.Τί όμορφη που ήταν...Σαν τις ώρες μου τις χρωματιστές που τον ήλιο στην αγκαλιά μου δέχομαι.Φόραγε ένα κόκκινο φουστάνι,θυμάσαι;Αυτό που κάποτε μόνο για σένα είχε φυλαγμένο.Κόκκινο κρασί μέθαγε τη σκέψη της και γυμνή στα σύννεφα στροβιλιζόταν,καθώς του πόθου τ΄αγρίμι της καληνύχτας τα φιλιά της προσπαθούσε να κλέψει..."
Τα λόγια της για κείνη σταματημό δεν είχαν.Μόνο για κείνην μη μου λές,της είπα. Για μένα είπε κάτι;Με ανέφερε ποτέ;
"Σαν ανταμωθείτε,μου είπε να σου μεταφέρω,μόνο αυτά να πείς, δυό λέξεις μόνο.
Σε θυμάμαι.Πάντα σε θυμάμαι.Το ίδιο και συ.Μέσα από χίλιες σιωπές να με θυμάσαι.Και σαν μπορούσα πάλι εσένα θ΄αγαπούσα.Έστω και για δυό μέρες μόνο..."
Κι ύστερα σταμάτησε κι Εκείνη να μιλάει. Μάταια προσπαθούσα να της κλέψω δυο ακόμη λέξεις. Τίποτα. Τελευταία φορά την ικέτεψα..
Δεν έχει επιστροφή,μου είπε. Δεν το συζητώ.Τελειώσαμε κι εμείς.
Να ξέρεις,είπα εγώ λές και μπορούσες να με ακούσεις.Χωρίς εσένα το ποτηράκι της καρδιάς μου είναι άδειο.Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Όμως εσύ να με θυμηθείς.Εγώ σ΄αγάπησα εδώ και σ΄αγαπώ.Εξάλλου σε ποιόν να πω αυτά που θα λεγα σε σένα; Η απουσία σου μαχαίρι κοφτερό και γω μαζί σου ξημερώνομαι...
Τα ήσυχα βράδυα που σε αναζητώ,πάντα ένα ερώτημα μου βασανίζει το μυαλό. Γιατί;γιατί;γιατί; Λές από φόβο να χάσαμε;Μακάρι να ξερα. Αν είναι έτσι,τότε δε μας συγχωρώ...
Να με προσέχεις.Έστω κι από μακρυά να νοιάζεσαι για μένα. Γιατί αν στα αλήθεια μ΄αγάπησες,τότε ξέρεις πως σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει. Και γω είμαι εδώ,ακόμα εδώ...Φωτιά κι αλμύρα...
Ασε με να λεω...



Καληνύχτα...

Ανασαιμιά μου,η συνέχεια δική σου...

Υπάρχουν Μέρες(και Νύχτες)...

Υπάρχουν πρωινά
που ο ουρανός είναι άδειος
τόσο μεγάλη είναι η προσμονή μου για σένα...

Υπάρχουν βράδυα
που οι σκιές είναι ολόφωτες
τόσο ξεκάθαρη είναι η ανάγκη μου για σένα...

Υπάρχουν ώρες
που οι αποστάσεις μάταιες είναι
τόσο απέραντη είναι η παρουσία σου...

Υπάρχουν μέρες
που οι νύχτες καλύπτουν τα πάντα
τόσο που τα όνειρα μου σε καθρεφτίζουν...

Όταν η επιθυμία σου για μένα
είναι προσφορά
αποδέχομαι επιτέλους
τους πόθους μου...

(Jacques Salome')

Να μείνεις εδώ..
Για απόψε.
Για όσο αντέξεις.
Για πάντα...

Καληνύχτα...

Πανικός...

Η καλή μέρα απ΄το πρωί φαίνεται,έτσι δε λέει; Τότε η κακή και δύσκολη φαίνεται πρίν σηκωθείς απ΄το κρεββάτι σου; Κάπως έτσι. Άκου να φρίξεις...
Σηκώνεσαι.Σου πέφτει το κινητό. Οκ,τη γλύτωσε λες. Πας να κάνεις ένα ντουζάκι.Ζεστό νερό ανύπαρκτο.Το προσπερνάς. Σε λίγο θα έρθει ο υδραυλικός να τσεκάρει γιατί ο θερμοσίφωνας δε ζεσταίνει το νερό.Μα μαζί του θα έρθει και ο ηλεκτρολόγος για να σου αλλάξει το φωτιστικό που τά ΄παιξε. Και έρχονται. Αλλά και οι δυο μαζί. Σε ποιόν να πρωτοαφιερωθείς; Αφού κι οι δύο δική τους σε θέλουν!! Αρα μια στον ένα,μια στον άλλον. ΟΚ,τους βόλεψες. Πάμε παρακάτω.
Φεύγουν και αφού συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα, βγαίνεις για τα καθημερινά. Επιστροφή στο σπίτι-ναι αλλά έχεις ξεχάσει να πάρεις τα μισά απ΄αυτά που ήθελες.Γιατί ξέχασες το μαγικό χαρτάκι. Πάλι άχρηστα φορτώθηκα...
Κάνεις το ντουζάκι που δεν έκανε ςτο πρωί,τρως κάτι στο πόδι και παίρνεις τη μεγάλη απόφαση.Να κατεβείς κέντρο. Για ψώνια κι όχι μόνο. Τί θα πάρω στη μικρή μου για το Πάσχα;(Μικρή είκοσι ετών;) Ερώτημα βασανιστικό. Αρα,λες,παίρνεις τηλέφωνο για να μάθεις. Ναι,αλλά παίρνεις λάθος τηλέφωνο. Να ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Και το λες τόσο φυσικά:" Χριστίνα μου;" Και ακούς άλλη φωνή...Τί και πώς να εξηγήσεις; Ευτυχώς η φωνή ήταν ευγενική...
Παίρνεις το λεωφορείο για κέντρο.Τί καλά δεν άργησε να περάσει.Ναι αλλά στα μισά της διαδρομής χαλάει. Ψάχνεις για ταξί.Βρίσκεις,με τα χίλια ζόρια. Και ο ταρίφας τύπος αθλητικός.Ακούς όλο το Super Sport FM.Το αλλάζει. Ωραία,λες,απο μέσα σου.Βαρέθηκε και θα το κλείσει.Αμ δε! Το γυρνάει στο Dirty.Ολη η καψούρα εκείνη την ωρα.Τί Άντζελες ακούσαμε,τί Τερλέγκες. Γιατί ο τύπος ήταν καψούρης με τη γκόμενα που τον παράτησε. Και να θέλει εκείνη τη στιγμή να την πάρει τηλέφωνο.Σε ρωτά τί να κάνει.Καλά,τώρα μίλησε στην ειδικό!! Εδώ δε ξέρω για πάρτη μου τί να κάνω,γνώμες θα δίνω;
Βρίσκεις με τα χίλια ζόρια αυτά που θές να αγοράσεις. Δηλαδή όχι ακριβώς αυτά αλλά τέλοςπάντων. Η μικρή έμεινε χωρίς δώρο,για την ώρα. Esprit και Marks δεν έχουν αυτά που θέλει. Υπομονή λές. Ξεχνάς στο μεταξύ να "χτυπήσεις" ενα Πλαίσιο-και μένεις χωρίς μελάνια..Χαλάει το ασανσέρ σε γνωστό πολυκατάστημα-περιμένεις να σε βγάλουν. Ελα,δεν έγινε και τίποτα. Πλάκα έχει λες.Μα κάπου αρχίζεις να τα παίρνεις.
Σύνταγμα. Παίρνεις ταξί να σε πάει στη φιλενάδα για καφέ. Τόχεις υποσχεθεί απο χθες,ότι σήμερα θα ξαναπάς. Και αφού σου εξιστορεί τη σεξουαλική του ζωη,σου πετάει και στο τέλος: "Εγώ τις γυναίκες όταν βγαίνουν τις κυττάω στον κ..." Δηλαδή μεγάλε,του λες,θα κοιτάξεις τώρα που θα βγω; Εσένα μωρό μου,λέει,σε κοιτάω στο πρόσωπο,αλλά σαν θα βγείς,ναι."
Τοδαμε κι αυτό. Παίρνεις καφέ και πας. Τον χύνεις πάνω στα cd. Ήρεμη η φιλενάδα δεν αντιδρά.Περίεργο. Ίσως επειδή με βλέπει κουρασμένη. Και κει που κοιτάς την τελευταία επιλογή,σου πέφτει από τα χέρια. Κι ακούς όσα δεν έχεις ακούσει όλη τη μέρα.Στο μεταξύ την έχεις γκαζώσει,αρα; Δικαιολογημένα σου τα χώνει.Και τί έγινε μωρό μου;ρωτάς. Μια σπασμένη θηκούλα. Καλά,δεύτερος γύρος που τα περιλαμβάνει ολα. Πας καλά,τελείως μαλάκας είσαι;Σε λίγο πάλι αγαπημένες...
Ε! αφού το ξέρεις μωρό μου.Λές,λές και στο τέλος πετάς κι ένα παράτα με .Κάνε ό,τι θές...Και τελειώνει εκεί.
Ξαφνικά μπαίνει και μια ιστορία σου.Σε είδα,λέει,και μπήκα για ένα γειά. Κόκκαλο-κι εσύ και η φιλενάδα. Πάμε για μπύρες; Άντε,να το κάνω κι αυτό. Σε αυτή την αγγλική pub. Και επιμένει να παίξουμε Darts. Μετά απο τρείς Mc Farland; Σημαδεύεις αλλά τον απέναντι. Ευτυχώς δεν τον πετυχαίνεις. Για το καλό σου-και το δικό του.
Τέρμα.Θέλω να γυρίσω σπίτι. Κουράστηκα. Να χαλαρώσω βρε παιδί. Τόσο νωρίς σου λέει; Ε, άντε βρε,να ψάξουμε να βρούμε μια εκκλησία να κάνουμε και καμιά αγρυπνία. Για να μη γυρίσουμε νωρίς...
Και σύ μωρό μου μου λές στις δώδεκα παρά να πάμε βόλτα στο Κολωνάκι για να τσεκάρουμε;
Είπαμε έχουμε αντοχές, αλλά έλεος.

Καληνύχτα

ΥΓ: Αργείς μωρό μου. Ακόμη;