παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
...είναι κάποια πρόσωπα που μπαίνουν ξαφνικά στη Ζωή σου ή ό,τι ονομάζεις για Ζωή.Άλλοτε από ένα παράθυρο μισάνοιχτο,από μια παραβιασμένη πόρτα.Εισβολείς απο το πουθενά.Σα ληστές που σε πιάνουν στον ύπνο.Το μόνο που επιζητούν είναι να κατοικήσουν.Στο κορμί και στην ψυχή σου.Κάποιες φορές αντιστέκεσαι.Δε γίνεται να κάνεις άνω κάτω τη Ζωή σου για έναν άγνωστο.Που στο κάτω κάτω δεν επέλεξες να προσκαλέσεις.Μα όσο κι αν προσπαθείς,μάταιο το αποτέλεσμα.Γιατί είναι τέτοια η έλξη κι η γοητεία που σου ασκεί,που μαγεύεσαι.Και σιγά σιγά στέλνεις στον αγύριστο τις όποιες ενστάσεις.Και αφήνεσαι.Στο άφατο και στο μυστήριο.Σ΄αυτό που υποψιάζεσαι και δεν παραδέχεσαι.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις Άλλοτε έρχονται σαν επίσημοι επισκέπτες.Με δώρα στα χέρια.Σαν τους Δαναούς.Μα εσύ δεν τους φοβάσαι.Γιατί εσύ τους προσκάλεσες.Εσύ θα είσαι υπεύθυνος για ό,τι γίνει.Ακόμη κι αν αυτά που σου φέρνουν είναι ξένα και παράταιρα.Πρωτόγνωρα για σένα."Έλα και μείνε.Ψάξε με.Μάθε με.Κράτα με.Κι όλα δικά σου".Δεν ξέρω...Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...είναι κάποια πρόσωπα που σου αλλάζουν τη Ζωή ή ό,τι ονομάζεις για Ζωή.Μια τυχαία συνάντηση και σου φέρνει τούμπα όσα πίστευες.Σου ακυρώνει διαδρομές ή στις αλλάζει.Όλες σου οι βεβαιότητες και οι επιλογές κινδυνεύουν να γίνουν στάχτη.Γιατί ανακαλύπτεις άγνωστες πτυχές σου.Κρυμμένες ή παραθεωρημένες.Λανθάνουσες.Τυχαίες.Μια συνάντηση που ΄χει την αίσθηση μιας χαμένης γεύσης.Πρόγευσης και κατάκτησης ενός απωλεσθέντος παραδείσου.Αλητείας σε μια λησμονημένη αθωότητα.Έμπνευσης για το ανέφικτο.Δύναμης να νιώσεις την αδυναμία σου.Ηδονής για να πάψεις να γκρινιάζεις.Απόφασης για να ζήσεις μέχρι θανάτου.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...είναι κάποια πρόσωπα που δεν χρειάζεται να πουν πολλά.Γιατί μιλά το βλέμμα τους.Τα μάτια τους.Η σιωπή.Οι λέξεις πίσω από τις λέξεις .Η διάθεση που αποπνέουν.Η πίστη κι η απιστία τους.Η μελαγχολία.Το χάδι.Το κορμί.Η μοναξιά τους.Οι φόβοι.Τα όνειρα τους.Ο ωκεανός της ψυχής τους.Και είσαι έτοιμος να περιπλανηθείς μαζί τους.Να ταξιδέψεις.Να ναυαγήσεις.Στην άβυσσο τους να κατέβεις.Να ανακαλύψεις το πρόσωπο.Και να ραγίσεις το προσωπείο τους.Να γοητευτείς.Και να απογοητευθείς.Να εξηγήσεις.Να εξηγηθείς.Να απελπιστείς.Να ελπίσεις.Πάλι και πάλι.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...μα είναι και κάποια άλλα.Πρόσωπα.Που τάζουν.Υπόσχονται.Αθετούν.Δικάζουν. Καταδικάζουν.Φεύγουν κι έρχονται.Για να ξαναφύγουν.Και να ξανάρθουν.Πληγώνουν.Εν γνώσει ή εν αγνοία τους.Προδίδουν,προδιδόμενα τα ίδια.Ανασφαλή μέσα στην ασφάλεια τους.Σε αμφισβητούν.Σε εξουθενώνουν.Σε αποδιοργανώνουν.Σε τρελαίνουν.Μικροί θεοί,έτοιμοι να επιβάλλουν την εικόνα του μικρόκοσμου τους.Και να επιβληθούν.Δημιουργώντας ενοχές.Φοβίες.Αρνήσεις.Κίβδηλες επιθυμίες.Ψευδεπίγραφο δέος και θαυμασμό.Τα ξέρεις όλα αυτά.Είτε από ένστικτο είτε μέσω αποδείξεων.Μα ελπίζεις πως θα αλλάξουν.Θα καταλάβουν.Και μένεις.Γιατί στο βάθος αξίζουν.Μόνο που δεν το ξέρουν.Γιατί τα έμαθαν αλλιώς.Να μην αξίζουν,αυτό να πιστεύουν.Όχι,δε μένεις για να τους αποδείξεις.Να τους δείξεις απλά θέλεις.Μένεις λοιπόν.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...για τούτα.Και τα άλλα.Έμεινα.Έμαθα.Έπαθα.Έδωσα και πήρα.Και δεν πήρα,ούτε έδωσα.Κι έδωσα μα δεν πήρα.Έζησα και πέθανα μαζί τους.Δεν ντράπηκα να αισθανθώ.Να παλέψω.Να επιθυμήσω.Να αναγνωρίσω και να γνωρίσω.Να απορριφθώ.Να θυσιάσω.Να ενωθώ και να αποχωριστώ
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος.Λίγο πρίν ή λίγο μετά Πρίν το τέλος να γίνει τέλος.Οριστικό.Δίχως τέλος Με ψυχή και σώμα σα μολύβι.Με αντίλαλο της φωνής να λέει «μείνε» Κενό.Σαν ιστός αράχνης.Συνωστισμός της λύπης Ιδανικός αυτόχειρας η υποχώρηση.Όχι απο αδυναμία.Μα από δύναμη Μαχαίρι δίκοπο οι λέξεις.Ποιά να διαλέξεις,να μη σε πνίξει Πλεκτάνη των παθών να γίνεται η ανάσα.Με γεύση στυφή
Πυροτέχνημα θανάτου ο χωρισμός.Μετανάστη και άστεγο να σ΄αφήνει.Φυγά και λησμονημένο.Χωρίς πατρίδα.Χωρίς όνειρα.Χωρίς Ζωή.Διαρρήκτη των αναμνήσεων.Φωτιά να βάνει στη φωτιά που καίει τα σωθικά σου
...κι έφυγα.Δίχως να ρωτήσω.Δίχως να μάθω.Παρέα μ΄ ένα σύννεφο χάθηκα στον αχό της πόλης.Κρύφτηκα στο σκοτάδι.Μέρα και νύχτα προσπαθούσα να σβήσω τη δίψα που μου γεννούσε η απουσία Σου.Αναλαμπές χρωμάτων οι θύμησες.Και δίκοπες ρομφαίες
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος.Ένα τέλος που δεν επέλεξα.Μα που με επέλεξε αυτό.Κι ήταν επιλογή Σου.Του λογισμού,της ψυχής και του κορμιού Σου.Ένα τέλος άηχο.Άναρθρο.Σαν επινίκιο άσμα
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος Πριν το τέλος του τέλους Για να μπορέσω να ζήσω.Να δω το τέλος Αυτό που θα μας λύτρωνε Ίσως...
Κοίτα που σε θυμήθηκα Εσένα.Έρωτα μου απ΄τα παλιά.Πόσο παλιά;Τί σημασία έχει;Και το χθές παλιό δε λογαριάζεται; Κι Εσένα.Φίλε.Που κάποτε φίλοι λογιζόμασταν
Σε θυμάμαι λοιπόν απόψε Έρωτα μου Εσένα.Την επανάσταση της νιότης μου.Μόνο που έπαψες επανάσταση να θυμίζεις.Που να πήγαν τα όνειρα σου;Που παράπεσαν ή που τα ξόδεψες; Μπορείς να οραματίζεσαι ακόμη;Αντέχεις;Μπορείς να ζείς;Να ελπίζεις; Εσένα.Που πάντα διχασμένος ήσουν.Στο εδώ και στο αλλού.Γιατί δεν ήξερες που να πας.Και τι ν΄αφήσεις.Ποιόν ν΄αφήσεις.Ερχόσουν κι έφευγες.Εδώ κι ύστερα παραπέρα.Και ξέσπαγες.Γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις που ανήκεις.Μέχρι που κατάλαβες.Μ΄ένα ξέσπασμα που όμοιο του δεν είχα συναντήσει.Βίαιο.Στο αλλού.Εκεί ανήκες Εσένα.Που ήθελες μα δε μπορούσα.Το πάλευα.Το ήξερες.Στο έλεγα.Μα μου ΄λεγες να προσπαθήσω.Θα τα κατάφερνα.Μα δεν...Κι έφυγα.Όχι χωρίς δυσκολία.Όχι χωρίς πόνο.Γιατί ήξερα ότι πονούσες.Εγώ σε πονούσα.Μα έτσι ήταν καλύτερα.Για Σένα.Γιατί έπρεπε να είναι για Σένα.Αυτό σου άξιζε.Το καλύτερο.Κι εγώ δεν ήμουν.Γιατί δε μπορούσα να ήμουν.Τη στιγμή που έπρεπε Εσένα.Που σε γνώρισα σε μια περίεργη στιγμή.Και για τους δυό μας.Που όταν ήθελα,δεν ήθελες.Κι όταν θέλησα,θέλησες.Και ξαφνικά,σταματούσες να θέλεις.Και ξαναήθελες.Πόσα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές.Ώσπου η παράσταση κατέβηκε.Γιατί οι πρωταγωνιστές κουράστηκαν.Να υποδύονται ρόλους γνωστούς Εσένα.Που χρόνια μετά οι δρόμοι μας ξανάσμιξαν.Τυχαία.Απρόσμενα.Μα ήταν όμορφα.Που θυμηθήκαμε ξανά.Το τότε.Και το ζήσαμε.Όπως δεν το κάναμε τότε.Μα το τώρα δεν είναι τότε.Και το μέλλον δεν θα ήταν τότε.Και φύγαμε.Τυχαία δήθεν.Σαν να πηγαίναμε ένα ταξίδι.Μόνο που ο ένας έμεινε πίσω Εσένα.Που ήθελες να θέλεις.Που ήθελες να με θέλεις.Μα τα αρχέγονα θέλω σου υπερίσχυσαν των κατοπινών.Μα σε έζησα.Σε γνώρισα.Με ανακάλυψα.Πτυχές μου.Μέρες και νύχτες της ζωής μου.Της ζωής σου.Δικές μου και δικές σου.Και έφυγες να ανταμώσεις τα θέλω σου ξανά.Γιατί σ΄αυτά ανήκες.Πάντα.Μακάρι να ΄ναι όλα όπως τα ονειρεύτηκες.Όπως ενδόμυχα λαχταρούσες.Κι ας μην το παραδεχόσουν.Είναι;Μακάρι.Ξέρεις πως το θέλω.Κι ας με πόνεσε
Εσένα.Φίλε απ΄τα παλιά.Που μοιραστήκαμε μαζί πόσα και πόσα.Ζωές και θανάτους.Ξενύχτια κι αγωνίες.Λύπες και χαρές.Αλητεύαμε μαζί,θυμάσαι άραγε;Θυμάσαι τα μεθύσια μας;Τότε που ΄λεγα, κόκκινο,σταμάτα.Κι εσύ πέρναγες.Και το ΄βλεπες για πράσινο.Μέχρι που άρχισα ανάποδα να στα λέω.Και καταφέραμε να επιζήσουμε.Τότε που με χαρά φώναζες στο δρόμο και κόρναρες συνέχεια γιατί είχα περάσει στο πανεπιστήμιο.Τότε που ένας θάνατος μας έφερε ακόμα πιο κοντά.Τότε που κάναμε κρυφά τα πρώτα μας τσιγάρα.Τότε που δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε.Γιατί ήξερες και ήξερα τι μας συνέβαινε.Τότε που βλέπαμε μαζί τ΄αστέρια λίγο πριν ξενιτευτείς.Και μου ΄λεγες πως εμείς θα είμαστε για πάντα μαζί.Μέχρι το τέλος της ζωής μας.Η ζωή μας δεν τελείωσε ακόμα,φίλε.Αλλά δεν είμαστε μαζί.Και το πάντα που ονειρευόμασταν,δεν κράτησε.Μα ξέρω πως πάντα θα κουβαλάμε ο ένας τον άλλον.Ό,τι κι αν έγινε.Ό,τι κι αν γίνει Εσένα.Που τα ΄φερε έτσι η Ζωή και ανταμωθήκαμε.Τυχαία.Περάσαμε δυσκολίες μεγάλες.Θυμάσαι φίλε;Τότε που όλα είχαν γκρεμιστεί για Σένα.Όλα κι όλοι.Τότε που ζούσα τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου.Είχαμε ο ένας τον άλλον.Να στηριζόμαστε.Να ξεσπάμε.Να αντέχουμε.Να ελπίζουμε.Κάναμε όνειρα.Μα έμειναν όνειρα.Και απομακρυνθήκαμε.Σε δύσκολη φάση της Ζωής μου φίλε,έμεινες μακριά.Θεατής.Παρατηρητής.Ούτε μια κουβέντα δεν είπες.Και τώρα,τώρα που έγινες και «δικός μου άνθρωπος»,έγινες πιο ξένος και απ΄τους ξένους.Πόσα χρόνια πέρασαν,θυμάσαι;Θυμάμαι εγώ.Πάντα θα θυμάμαι Εσένα.Που προτίμησα να φύγω.Γιατί δε γινόταν να μείνω.Να σε εξαπατώ.Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξεπέρασα ποτέ.Κι έφυγα.Όσο πιο τίμια μπορούσα.Νύχτα σου είπα φεύγω.Ίσως για λίγο.Ίσως για πάντα Εσένα.Που βρεθήκαμε.Κι ύστερα χαθήκαμε.Όλα τα θυμάμαι,φίλε.Τίποτα δεν έχω ξεχάσει.Και τώρα που με βρήκες,έχουμε πολλά να πούμε.Για το τότε και το τώρα Εσένα.Που πέρασα μαζί σου από σαράντα κύματα.Θυμάσαι;Τίποτα δικό σου δεν έχω ξεχάσει,φίλε.Ακόμα και τώρα,που οι δρόμοι μας χωρίσανε για πάντα.Που δεν πρόκειται να ανταμωθούν ξανά.Που οι λέξεις σου ακόμη αντηχούνε στο μυαλό μου.Να με δικάζουν.Και να με καταδικάζουν.Ακόμα και τώρα,φίλε,ένα μόνο θέλω.Να είσαι καλά.Είσαι καλά;
Έρωτα μου παλιέ Φίλε από τα περασμένα
Όπου και να ΄σαι,να ΄σαι καλά Θα σε θυμάμαι Θα σε νοσταλγώ.Θα σε σκέφτομαι Γιατί κάποτε περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους Κάναμε τα ίδια όνειρα Ζήσαμε μαζί Συναντηθήκαμε Για λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία Μα μπήκες στη Ζωή μου.Κι εγώ στη δική Σου Κι ας έφυγα.Κι ας έφυγες Μα υπήρξαμε μαζί Κι αυτό δε μπορεί να ακυρωθεί Ούτε να ακυρώσει...
Αντέχω ακόμα Μπορώ κι ονειρεύομαι ξανά Ελπίζω πως τίποτα δεν έχει χαθεί Αισθάνομαι έτοιμη να ερωτευθώ.Απ΄την αρχή Είμαι ανοικτή σε ό,τι νέο έρθει να με ανταμώσει
Μπορώ να εμπιστεύομαι και πάλι τους ανθρώπους Να ελπίζω πως μπορώ να έχω μια κοινή πορεία μαζί τους Πως όλοι δεν είναι ίδιοι.Κι αν κάποιοι βρέθηκαν στο δρόμο σου Που τους πίστεψες.Τους αφέθηκες.Τους χαρίστηκες
Και δε σε κατάλαβαν.Σε χρησιμοποίησαν.Σε βαρέθηκαν Δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλοι πρόθυμοι να δεχτούν Τα όποια «δώρα» έχεις να τους δώσεις
Πως υπάρχει χαρά,ελπίδα,αλήθεια Πως αξίζει να ζεις τη Ζωή.Μ΄ό,τι κι αν σου φέρει Μ΄ένα βλέμμα.Χαμόγελο.Υπόσχεση Πως η αλληλοαναγνώριση ψυχών και σωμάτων Δεν είναι,διάολε,πάντα ουτοπία
Πως κλείνουν οι χαίνουσες πληγές Και νέα ίχνη αναζητάς να σφραγίσουν το κορμί Την ψυχή και τη Ζωή σου
Καινούργια σελίδα πάει να πει Πως δεν φοβάμαι να ρισκάρω ξανά Και να αναλάβω τις ευθύνες μου Για χάρη Σου.Να Σ΄αγαπήσω Πως υπάρχουν θαύματα Αρκεί να τα πιστεύεις
Νύχτα θα διαλέξω να σου μιλήσω.Να σου πω ό,τι μου λείπεις.Ότι σε σκέφτομαι.Ότι σε θέλω.Ότι σ΄έχω ερωτευτεί.Ότι σ΄αγαπάω.Ότι σ΄ονειρεύομαι.Ότι σε ψάχνω
Νύχτα θα διαλέξω να σου φανερωθώ.Να σου μιλήσω για μένα.Να σου πω για τους έρωτες μου.Τις απογοητεύσεις μου.Τις γοητείες μου.Τους πόθους μου.Τα θέλω μου. Τα πρίν και τα μετά μου.Το τώρα μου
Νύχτα θα διαλέξω να σ΄ερωτευθώ.Να σου αφεθώ.Να σου αφιερωθώ.Καθόλου να μη σου μιλήσω.Γιατί εσύ θα καταλάβεις.Τη σιωπή μου.Όσα έχει να σου πει.Όσα μπορείς να νιώσεις
Νύχτα θα θέλω να σε ζήσω.Να σε μάθω.Με τις ώρες να σε κοιτάζω.Να σε αποκρυπτογραφώ.Να βλέπω πίσω από τα λόγια σου.Να βλέπω μέσα από τα μάτια σου.Ό,τι βλέπεις.Κι ό,τι ονειρεύεσαι
Νύχτα θα θέλω τις αλήθειες μου να σου κοινωνήσω.Τους φόβους μου.Όσα δεν τόλμησα.Όσα έχασα.Όσα άφησα.Ό,τι με άφησε.Ό,τι πρόδωσα.Και με πρόδωσε
Νύχτα θα θέλω να ξαναγεννηθώ μαζί σου.Στις ερημιές.Και τις οάσεις σου.Στα χρώματα σου να ντυθώ.Στο κλάμα σου να γείρω.Στη φλέβα σου, που θα χτυπά από έρωτα.Να πεθάνω μαζί σου.Και να ζήσω απ΄την αρχή
Νύχτα θα θέλω να λυτρωθώ.Στους ήχους σου.Στις λέξεις σου.Στα φεγγάρια που σεργιανάς τα βήματα σου.Στο καθάριο βλέμμα σου.Στη βροχή των δακρύων σου.Στο ξέσπασμα της ηδονής σου.Στο ξελόγιασμα σου.Στον αναστεναγμό σου.Στον πυρετό που θα καίει το κορμί σου
Νύχτα θα μου μιλήσεις κι εσύ.Για σένα.Για τα θέλω σου και τα μπορώ σου.Τα ναι σου και τα όχι.Για τις μέρες σου.Τις νύχτες σου.Τους έρωτες σου.Τον κόσμο σου.Τις αναμνήσεις σου.Τις φυλακές που κλείστηκες.Τους δεσμοφύλακες που σε φυλάκισαν.Τους απελευθερωτές σου.Τα νησιά που ναυάγησες.Και τις σειρήνες που σε πλάνεψαν
Νύχτα θα΄ναι μάτια μου Τότε που εσύ θα είμαι εγώ Κι εγώ, εσύ Τότε που εσύ κι εγώ θα είμαστε ένα...
Δρόμοι.Αδιέξοδοι.Μοναχικοί.Αδιάβατοι.Απροσπέλαστοι Σταυροδρόμια και μονόδρομοι.Ανηφορικοί.Κατωφερείς Στροφές και ευθείες Ποιόν να διαλέξεις να περπατήσεις;
Πορείες.Ασύμπτωτες.Παράλληλες.Ατέρμονες Ατελέσφορες.Ατίμητες .Εξοντωτικές.Παράκαιρες Ακυρωμένες Πόσο παρακάτω έχει να πας;
Λέξεις.Σύμφωνα και φωνήεντα.Ενωμένα σχηματίζουν ήχο.Κραυγή.Γέλιο.Αναστεναγμό.Ένα αχ.Παράπονο.Όνειρα.Επιφωνήματα.Παραγγέλματα Υποσχέσεις.Δεσμεύσεις Σημείο.Σημαίνον.Σημαινόμενο Ποιές απ΄όλες θα διαλέξεις;
Χρώματα.Μαύρο.Κόκκινο.Ίριδας χρώματα.Του χθες και του σήμερα.Μέρας και νύχτας.Θλίψης.Απόγνωσης.Χαράς.Ματιών που δεν ξέχασες.Ξεθωριασμένα.Ουρανού και θάλασσας.Μνήμης και λήθης Ποιό θα σε ξελογιάσει;
Έρωτας.Ζωή.Θάνατος.Πάθος.Λάθος.Γκρεμός Αφετηρία.Πατρίδα.Ξενητειά.Έρημος.Πόλεμος.ΑναμνήσειςΦύλακας και άρπαγας Αιρετικός.Διαρρήκτης.Κατακτητής.Μύστης και ιεροφάντης.Χαμένη κιβωτός.Πόθος.Άπνοια και άνεμος.Που λυσσομανάει Βωμός.Αφιέρωση.Θυσία.Αναίμακτη μα και αιματηρή Ποιό σου ταιριάζει καλύτερα;
Θύμησες.Στιγμές.Ονόματα.Ήχοι.Σώματα.Αισθήσεις Αναπνοές .Ηδονές.Ονειρώξεις.Αντίλαλοι.Κραυγές.Ψιθυρίσματα Φλέβα που χτυπά.Αόρατος εχθρός Ξελόγιασμα.Παραπλάνηση.Παιδεμός.Τέρψη.Ερινύες Άλωση.Αφιέρωση.Συλλέκτης εμπειριών.Ταξιδευτής.Προσκυνητής.Ρομαντικός Ονειροπόλος.Έμπορας ονείρων.Υποκινητής και κλέφτης.Φύλακας
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν αλλά δε μπορούν.Άλλοι που μπορούν αλλά δε θέλουν.Κι άλλοι που και θέλουν και μπορούν αλλά... Φόβος.Συναίσθημα καταλυτικό. Για το ύψος,τα αεροπλάνα.Τους ανθρώπους.Το κενό και το καινό
Φόβος.Για τη ζωή Φοβάσαι να ζήσεις.Να ερωτευτείς,να αγαπήσεις.Να αφεθείς.Να νιώσεις
Φόβος.Μήπως και ξεβολευτείς.Απ΄αυτό που νομίζεις για ζωή.Γιατί σε έκαναν να φοβάσαι την αληθινή ζωή
Φόβος.Να ρισκάρεις.Τις βεβαιότητες σου,τα θέλω και τα πρέπει σου.Γιατί έχεις συμβιβαστεί μ΄αυτά και που χρόνος για καινούριες ανακαλύψεις
Φόβος.Πως δεν αξίζεις τίποτα.Γιατί έτσι σ΄έμαθαν.Πως ίσως και να μην αξίζεις από μόνος σου αν εγώ δεν σου προσφέρω τα εχέγγυο ότι αξίζει να αξίζεις.Κι ας ξέρεις τι αξίζεις.Κι ας μην το παραδέχεσαι
Φόβος.Γιατί όλοι κι όλα αποδείχτηκαν μάταια.Ψεύτικα.Όλα λόγια μεγάλα κι υποσχέσεις.Και στα δύσκολα;Πιο μόνος και απ΄ τους μόνους
Φόβος.Να μην πληγώσεις.Γιατί σε πλήγωσαν.Και ξέρεις πως είναι να πονάς Φόβος.Να μην πληγωθείς.Για άλλη μια φορά.Κι ας ξέρεις πως μπορεί και να είναι αλλιώς.Δεν το πιστεύεις όμως Φόβος.Γιατί δεν υπάρχουν ιστορίες με καλό τέλος
Φόβος.Να σε πιστέψεις.Ότι μπορείς.Ότι τίποτα δεν έχει χαθεί.Κι ας πέρασαν τα χρόνια κι οι στιγμές.Με στιγμές χαμένες Φόβος.Ό,τι δεν έχει αλλάξει μια ζωή πως μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή;
Φόβος.Να αισθανθείς ευτυχισμένος.Να ομορφύνεις τις μέρες και τις νύχτες σου.Να είσαι ο εαυτός σου.Να σε ανακαλύψεις.Να σε αποκαλύψεις.Στα μάτια σου.Και στα μάτια του άλλου.Γιατί θα προδοθείς.Δε γίνεται αλλιώς.Νομοτέλεια,σου λέει
Φόβος.Να αντικρύσεις το άγνωστο.Το καινούριο.Να σταυρώσεις τις παλιές διαδρομές και να αναστηθείς σε καινούριες.Όχι να τις ακυρώσεις.Ούτε να τις απαρνηθείς Φόβος.Να πεις αντίο σε ό,τι από καιρό έχει φύγει.Έχει τελειώσει Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος και δυνατός.Να φύγεις απ΄ό,τι δεν είναι πια αληθινό
Φόβος.Να πιστέψεις πως δεν χάθηκαν όλα.Πως τα πιο όμορφα σε περιμένουν.Πως δεν γίνεται να πονάς μια ζωή.Πως υπάρχει δικαιοσύνη και ανταμοιβή.Για όσα ονειρεύτηκες.Για όσα φαντάστηκες.Για το «πάντα» που λαχταράς
Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος.Να σπάσεις τα δεσμά των φόβων σου.Να ξορκίσεις τους δαίμονες που σε κυκλώνουν.Να είσαι αυθεντικός.Αναπαυμένος.Να ζήσεις το πάθος.Και το λάθος.Την ομορφιά.Τον Έρωτα.Και να αποσβολωθείς απ΄αυτόν,που λέει κι ο ποιητής
Νύχτα Οικεία και ακατάληπτη Και πάλι νικημένη να νιώθεις Ανυπόδητη και με την Πανοπλία καταγής ριγμένη Να αφεθείς.Μόνο αυτό να θες Αισθήσεις ξεχασμένες Όνειρα πλανεμένα Αλήθειες παραγνωρισμένες Σκέψεις κυκλωμένες Απ΄τα στοιχειά των φόβων σου Να σε εξαϋλώνουν Να σε μεταμορφώνουν Και ψιθύρους να σου φέρνουν Απο στιγμές ανομολόγητες
Άγγελος και θηρίο Ένστικτο ηδονής αντιπαλεύεται Με κείνο του θανάτου Αποκάλυψη εαυτού Μνήμες υπόγειες Σκιές ενός ταξιδιού Που το φωτίζει ένα θέλω Παρέα μ΄ένα δεν αντέχω Μια ελπίδα χωρίς ελπίδες Λάθος Η ελπίδα πάντα τέτοιες έχει
Μα όχι απόψε Δέξου νύχτα μου Την απόλυτη απογοήτευση μου Απόψε άσε με να σε ντυθώ Να βυθιστώ στην παρερμήνευση της ανάγκης μου Και τον παραλογισμό που μου Γεννά η ψευδαίσθηση της παρουσίας Σου Να βρω ανάπαυση στην άβυσσο της ψυχής Σου Να χαθώ στη ρωγμή του Πάντα Παρέα με το όραμα Και το φάντασμα Σου
Απόψε.Για πάρτη μας. Για τελευταία ίσως φορά Το συνηθισμένο να πιούμε Για ό,τι ήρθε κι ό,τι προσπέρασε Ό,τι ζήσαμε κι ό,τι δεν προλάβαμε
Πρόποση θαρρώ θα κάμω Στην Απουσία και τις πληγές της Στη σιωπή και την ηχώ της Στο χθες και στο σήμερα Σε ό,τι χάσαμε κι ό,τι κερδίσαμε Στις αλήθειες και τα παραμύθια μας Στα θέλω μας που μείνανε μισά και τα φοβάμαι που υπερίσχυσαν Στα πάθη και τα λάθη μας Στα όνειρα και τις αστοχίες μας Στα διλήμματα και τις ανάγκες μας Στους πόνους και τις απώλειες Στα δάκρυα και τις χαρές Στους πόθους και τις ομορφιές τους
Είμαι εδώ Και θα είμαι Για ό,τι έρθει Κι ας μην το καταλαβαίνεις τώρα Κι ας δυσανασχετείς ίσως-ίσως Κι ας μην το πιστεύεις
Ακόμη κι αν Κοντά Σου δε θα είμαι Από μακριά Θα Σε νοιάζομαι Θα Σε "προσέχω"
Θα ελπίζω για Σένα Θα Σε σκέφτομαιτρυφερά Θα Σε νοσταλγώ Ε Σ Ε Ν Α και Όλα όσα μου έδωσες Κι ας αμφιβάλλεις για το τι Και λόγος άσχημος για Σένα ποτέ απ΄τα χείλη μου δε θα βγει
Θα είμαι κοντά Σου Σαν το θελήσεις Στα εύκολα,στα δύσκολα Στα ανηφόρια και τις χαρές Και πόνο μου να κάνω τον δικό Σου
Κι ας μην είμαι ο άνθρωπος Σου Κι ας μην πρόλαβα να γίνω Κι ας ξέρω πως ποτέ δεν θα... Τίποτα δεν θα αλλάξει Απ΄όσα σου ΄χα πει Θα είμαι στο τώρα και στο μέλλον Συνοδοιπόρος και αρωγός Αν ποτέ με αναζητήσεις
Μη φύγεις απ΄τη ζωή μου δεν θέλω να σε χάσω τώρα που σε βρήκα Σου είπα ένα βράδι Λίγο πρίν ξεσπάσει η μπόρα.Που δεν άργησε καθόλου. Συνεπής στο ραντεβού της ήρθε να θυμίσει πως τα όμορφα κρατάνε λίγο μα σακατεύουνε πολύ
Παράξενη γιορτή όλα όσα πρόλαβα μαζί Σου να ζήσω Που κράτησε τόσο όσο κρατάει ένας καφές Μια εκδρομή που ματαιώθηκε λόγω κακών καιρικών συνθηκών
Και πως να τις πολεμήσω; Πως να νικήσω τον καιρό, τα σύννεφα που το βλέμμα Σου σκοτείνιαζαν; Προσπάθησα να τα βάλω με τους ανέμους.Τις μπόρες και τις καταιγίδες Τα άγρια στοιχειά και τους κακούς δράκους
Να Σε ταξιδέψω προσπάθησα Σε έναν άλλον κόσμο Σε έναν κόσμο που ΄λεγες πως είχες ξεχάσει την ύπαρξη του
Και σου λεγα παραμύθια πως οι καλοί πάντα νικάνε πως τίποτα δεν χάθηκε σαν το πιστεύεις Απλά με κοίταγες κι έδειχνες πως μπορούσες τα λόγια μου να μετρήσεις για αλήθεια
Όλα τα ρίσκαρα μαζί Σου τις βεβαιότητες μου,τα αντέχω μου Γιατί να αντέξω ήθελα μαζί Σου Για μια διαδρομή που θα μας έβγαζε ξανά στο φως Σε μια μέρα λαμπερή που θα μπορούσε για πάντα να κρατήσει
Μα τα παραμύθια αγάπη μου δεν τελειώνουν πάντα με ένα "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" Στα παραμύθια των μεγάλων επιλογή τους είναι το να μη ζεις Να μην τολμάς,να μη ρισκάρεις Να μην αφήνεσαι στη μεταμόρφωση
Κι εγω νικήθηκα απ΄τους αέρηδες τις κακιές μάγισσες και τους άγριους δράκους Πως να τους πολεμήσω με αλήθειες πως στο παραμύθι τους το δικό μου να αντιτάξω;
Ίσως κάποια στιγμή πιστέψεις πως τίποτα δεν πάει χαμένο σαν ΕΣΥ το θελήσεις Ίσως άλλος να βρεθεί να σε πείσει για όσα εγω δεν κατάφερα Ίσως κάποτε Σε πείσεις πως αξίζει να ρισκάρεις Για τη Ζωή Σου,για Σένα
Αν μπορούσες να φανταστείς τι χαρά θα μου ΄δινες ίσως και να τρόμαζες μα εγώ μόνο αυτό δεν ήθελα
Κι αν μια στιγμή λυγίσεις κι όλα μάταια θα φαντάζουν αν όλα όσα πίστεψες φενάκη αποδειχθούν απλά φώναξε με Και θα ΄μαι εκεί Για να σε ταξιδέψω στον κόσμο μου που σου ΄χα πει πως είναι μιας άλλης εποχής μα που μου άρεσε και άρεσε σε Σένα
Σε βρήκα Σε χάνω Λάθος εποχή; Λάθος στιγμή; Τι νόημα έχει τώρα πια Τώρα που οι αποφάσεις έχουν πια παρθεί Τι θα μπορούσε άραγε να τις ανατρέψει;...
Και να ΄μαι πάλι να ακολουθώ μαζί σου την ίδια γνώριμη διαδρομή
Ξαφνικά,απροσδόκητα Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Μα με συναισθήματα μπερδεμένα Ματιές αμήχανες που αποφεύγουν τη συνάντηση Μόνο αγγίγματα τυχαία κι η αφή σου τη δική μου να ψάχνει
Στιγμές θαλπωρής,στιγμές ανάλαφρες μα και σοβαρές Απέλπιδες προσπάθειες να μην ανταμωθούν τα βλέμματα μας κι όλο να αστοχούν Στα κρυφά να σε παρατηρώ προσπαθώντας την εικόνα Σου να κλείσω μέσα μου ξανά και ξανά
Αντίστροφη πια διαδρομή Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Λέξεις που προσπαθούν πίσω από άλλες λέξεις να κρυφτούν Να με κοιτάς έτσι όπως Εσύ ξέρεις να χαμογελάς και το χέρι σου σφιχτά το δικό μου να κρατά
Όλο να σε καληνυχτώ κι όλο εκεί να μένω Και να μην τολμάμε αυτό που θέλουμε κι οι δυό Επιθυμία λανθάνουσα που να εκφραστεί αποζητά να μετουσιωθεί σε μια αγκαλιά κι ένα φιλί Με την ίδια οικεία γεύση μια γεύση που δεν μπορείς να χορτάσεις,που σου καταρρίπτει όλες σου τις αντιστάσεις
Και δεν της αντιστέκεσαι Δεν το θες,δεν το μπορείς τι σημασία έχει
Ανάγκη απολέμητη κι η καληνύχτα μονόδρομος και διέξοδος να φαντάζει Λύτρωση για όσα δεν τολμούν να ειπωθούν και υπόσχεση για όσα,ίσως, θα ακολουθήσουν...
Λοιπόν μάγκα μου;Τί περίμενες; Πως όλα θα πάνε καλά;Αφού το ξέρεις.Μια ζωή τα ίδια.Πάντα βλέπεις το ίδιο φινάλε.Όλοι σε εκτιμούν,όλοι σε θέλουν κοντά τους.Μα μέχρι εκεί.Τέλος.Τίποτα παραπέρα. Τί μαλάκας που είσαι στ΄αλήθεια.Και πάντα στο έλεγα.Κρατήσου.Μην κάνεις όνειρα.Αφού δεν σου πάει κάτι τέτοιο.Το ξέρεις μαλάκα.Και επιμένεις.Καλά να τα πάθεις πάλι.Εγώ προσπάθησα να σε συγκρατήσω.Εσύ πάλι έπεσες με τα μούτρα.Και τώρα; Εντάξει σε δικαιολογώ.Τούτη τη φορά πίστεψες πως ίσως κάποια πράγματα άλλαξαν.Πως ίσως μπορούσες να γελάσεις στο τέλος.Ίσως και να μπορούσες να νιώσεις ευτυχισμένος.Για δες τώρα λοιπόν.Τί θα μπορούσες να μου πείς;Έχεις κάτι να μου αντιτάξεις; Όχι μαλάκα μου.Τίποτα δεν έχεις.Δεν σε παίρνει για να έχεις.Το μόνο που μπορείς είναι να κάνεις αυτό που ξέρεις.Να δικαιολογείς τους ανθρώπους,να τους δίνεις χρόνο.Πάντα αυτό δεν σου ζητούσαν;Χρόνο;Για πες μου όμως.Εσένα σου έδωσε ποτέ κανείς χρόνο;Εσένα ποιός σε σκέφτηκε;Καλά,σε σκέφτονται θα μου πεις.Μαλακίες.Για μια ακόμη φορά. Δεν πειράζει μάγκα μου.Έπαιξες,έχασες.Εσύ να είσαι καλά.Κι όλοι τους.Ξέρω,κακίες δεν κρατάς σε κανέναν.Ακόμη κι όταν σε πηδάνε.Πάντα τους άλλους σκέφτεσαι.Πάντα οι άλλοι να είναι καλά.Και χέστηκες για σένα.Ε,και;Σημασία έχει ότι έστω και λίγο αυτοί αισθάνθηκαν καλά.Αυτό δε μέτραγε μια ζωή για σένα;Να ΄ναι καλά οι άλλοι;Να τους κάνεις χαρούμενους,ευτυχισμένους;Όσο μπορούσες.Να τους δίνεις τα πάντα.Και τη ζωη σου την ίδια αν χρειαζόταν. Και μετά μαλάκα μου;Μετά τι;Ένα ευχαριστώ και ένα άντε γειά.Ή ένα μείνε στη ζωή μου μα σε απόσταση.
Καλά να τα πάθεις.Κατά βάθος χαίρομαι.Γιατί νόμιζα πως είχες βάλει μυαλό.Πως ήξερες.Είχες μάθει.Αλλά διαπιστώνω ότι τίποτα δεν έμαθες.Γιατί πάντα τις ίδιες μαλακίες έκανες. Πώς θα μπορούσες και τώρα να κάμεις κάτι καλύτερο;Δεν μπορείς μαλάκα μου.Δεν το έχεις.Γι΄αυτό μην περιμένεις να σε δικαιολογήσω.Κάτσε και βγάλτα πέρα μόνος σου μάγκα μου.Χτυπήσου,κάνε ό,τι θες.Έτσι μάγκα μου.Μήπως και κάποια στιγμή καταλάβεις πως εσύ δεν έχεις δικαιώματα.Ούτε καν στα πιο απλά.Σε αυτά που θεωρούνται αυτονόητα για όλους. Γιατί εσύ μαλάκα μου είσαι απο άλλο ανέκδοτο. Καιρός να αρχίσεις να το εμπεδώνεις.Και να πάψεις να ονειρεύεσαι.Πως θα μπορούσες να νιώσεις ευτυχισμένος. Ποιός σου είπε μάγκα μου πως έχεις τέτοιο δικαίωμα;...
Λάθος.Σ΄ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε.Κάπως έτσι ανορθόδοξα ξεκίνησε η γνωριμία μας.Ένα τυχαίο γεγονός μας "γνώρισε".Μια αλληλογραφία μας έφερε κοντά.Ξεκίνησα να σου λέω πράγματα για μένα.Να μοιράζομαι τις σκέψεις,τους προβληματισμούς μου.Χωρίς να το καταλαβαίνω,χωρίς να το επιδιώκω άρχισα να δένομαι μαζί σου.Ώσπου ήρθε η στιγμή που σε γνώρισα.Από κοντά πια.Από κείνη την ώρα ήθελα να είμαι μαζί σου.Δεν με ενδιέφερε ο τρόπος,το πως.Αρκεί να σε είχα δίπλα μου.
Προσπαθούσα πολύ γι΄αυτό.Βέβαια τότε δεν ήξερα.Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι αυτό ήταν Έρωτας.Του έδινα χίλιες δυο ονομασίες,μα αυτό δεν τολμούσα να το παραδεχθώ.Από φόβο;από αμηχανία;Δεν ξέρω.Ακόμη και σήμερα προσπαθώ να του δώσω απάντηση.Μη συνειδητοποίηση θα το έλεγες Εσύ.Ίσως και να έχεις δίκιο.Ίσως...
Κινδύνεψα να σε χάσω.Πολλές φορές.Δεν ήξερα πως να σου φερθώ.Πως να σε αντιμετωπίσω.Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο.Σε έπνιγα.Καταλάβαινα ότι κοντά μου ασφυκτιούσες.Ότι πολλές φορές σκόπιμα με απέφευγες.Μα όσο Εσύ με άφηνες,τόσο πιο πολύ σε ερωτευόμουν.Όχι,δεν είναι αυτό που λένε πως σαν σε αρνείται κάποιος εσύ κολλάς χειρότερα.Ποτέ δε συνέβη αυτό με Σένα.Δε σε ήθελα για αυτοεπιβεβαίωση.Πως θα μπορούσα άλλωστε.Από την αρχή η συμπεριφορά Σου ήταν έντιμη.Ακόμη και τούτη δα την ώρα είναι σαν να σε ακούω να μου λες εκείνα τα λόγια.Λόγια που πλήγωναν,που στόχευαν κατευθείαν εκεί,στα αριστερά.Μα δεν ήξερα το γιατί.Γιατί δεν ήξερα πως για ό,τι αισθανόμουν υπεύθυνος ήταν ένας και μόνος:ο Έρωτας μου για Σένα. Απομακρυνθήκαμε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.Μου ζήτησες να μη με ξαναδείς.Για όσο.Άραγε κατάλαβες ποτέ την κόλαση που πέρασα;Να μην ξέρω τίποτα για Σένα.Που είσαι,πως είσαι.Αν είσαι καλά.Σκόρπια από δω και από κει,να προσπαθώ να καταλάβω.Να έχω μόνο δείγματα της παρουσίας Σου,μέσα στην κόλαση της απουσίας Σου.Κι όταν καταλάβαινα ήθελα τόσο να τρέξω κοντά Σου.Να σου ανοίξω την αγκαλιά μου και να σου πω πως "εγω είμαι εδώ για Σένα.Μαζί θα τα καταφέρουμε όλα.Μαζί θα ξορκίσουμε καθετί άσχημο". Προσπαθούσα να σε βρω.Να σε προσεγγίσω.Μα πάντα ένιωθα πως έπεφτα σε έναν τοίχο.Σε αδιέξοδο.Δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ήθελες να μου μιλήσεις.Με απέφευγες,με αγνοούσες.Άλλες πάλι είχες πιο διαλλακτική στάση.Μα για λίγο.Και πάλι απ΄την αρχή.Λες και μου χάριζες μια πρόγευση Παραδείσου και μετά με πέταγες πάλι στα Τάρταρα.Και κάθε φορά όλο και πιο βαθιά.Όλο και πιο αλύπητα. Άνθρωποι δικοί μου είχαν καταλάβει.Μου έλεγαν πως σε έχω ερωτευτεί.Κι εγώ μετά βδελυγμίας να αρνούμαι αυτήν τη σκέψη.Να τη αποκηρύσσω.Να μην την παραδέχομαι.Μου έλεγαν πως δεν με αναγνωρίζουν.Πως ποτέ δεν με είχαν ξαναδεί σε ανάλογη κατάσταση.Λες κι ερωτευόμουν για πρώτη φορά...
Ο καιρός περνούσε.Σιγά σιγά άρχισε να αποκαθίσταται η επικοινωνία μας.Τηλεφωνικά στην αρχή.Μα μου αρκούσε.Αν ήξερες πόσο σημαντικό ήταν το να μπορώ να σε ακούω.Να μαθαίνω για Σένα.Από Σένα.Μα και πάλι μου έλεγες αυτά που ήθελες Εσύ να μου πείς.Καθετί που μου συνέβαινε,σημαντικό ή όχι,σου το έλεγα.Ήθελα να ξέρεις τα πάντα για μένα.Άρχισα να σε βλέπω.Μέσα στον χαμό των προγραμμάτων μας,προσπαθούσα να ξεκλέβω λίγο χρόνο,κάθε φορά που "έπρεπε" να σε δω.Μου αρκούσε ένα τσιγάρο μαζί Σου,μια στιγμή μέσα στις στιγμές Σου,αρκεί να Σε έβλεπα.Για να μπορώ να πορεύομαι.Μέχρι την επόμενη φορά.Κι ας ήξερα πως μπορεί να μην υπήρχε επόμενη φορά..
Ώσπου πάλι ένα "τυχαίο" γεγονός μας έφερε κοντά.Ίσως όχι και τόσο τυχαίο,τώρα που το σκέφτομαι.Το επιδίωξα.Το ξέρω ότι το ξέρεις.Για χάρη Σου έκαμα ό,τι έκαμα.Μου το είπες.Και το παραδέχθηκα.Εμμέσως.Μα δεν το μετάνιωσα στιγμή.Κι αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω,το ίδιο θα ξαναέκανα. Ώσπου εκείνο το βράδυ,κατάλαβα.Πως ήταν μάταιο να αποφεύγω να ονοματίσω τα αισθήματα μου.Δεν στο ομολόγησα.Μα και πάλι το κατάλαβες.Κρυβόμουν πίσω από ηλίθιες λέξεις.Πίσω απ΄τη σιωπή.Φοβόμουν την απόρριψη.Την άρνηση Σου.Ήξερα πως κινδύνευα να σε χάσω για πάντα,αν μιλούσα.Γιατί ήξερα..Μα δεν μπορούσα να το βαστάω άλλο.Ένα μυστικό υποτίθεται που μόνο τέτοιο δεν ήταν.Ομολόγησα.Όσο πιο απλά μπορούσα.Μα με φόβο.Παραδέχτηκα.Είχε έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου. Με αντιμετώπισες ζεστά.Τρυφερά.Προσπάθησες να μου εξηγήσεις.Προσπάθησα να καταλάβω.Ποτέ δε θέλησα κάτι παραπάνω απ΄αυτό που Σου ζήτησα.Ξέρω ότι δυσκολεύτηκες να με πιστέψεις."Δεν θα σου είναι αρκετό",έτσι μου είχες πει.Ίσως και να με φοβόσουν.Ναι,μπορεί να είμαι απρόβλεπτη,παρορμητική,αλλά ποτέ δε θα έκανα κάτι που θα σε έβλαπτε.Θα σε έφερνε σε δύσκολη θέση.Το ίδιο έργο το είχες ξαναδεί.Γι΄αυτό και δεν με πίστευες.Το είχες ξαναζήσει.Και αυτό σε φόβιζε.Σε τρόμαζε ίσως...Πόσο θα ήθελα να με ερωτευόσουν κι Εσύ.Να μου αφιέρωνες τις λέξεις Σου,τις σκέψεις Σου.Κι ας ένιωθα πως δε θα γινόταν ποτέ..Μα πόσο το λαχταρούσα να ΄ξερες μόνο..
Έκανα αμέτρητα λάθη μαζί Σου.Τα ξέρω πια.Σιγά-σιγά συνειδητοποιώ.Πολλές φορές σου είπα πως ποτέ πια τα ίδια.Πολλές φορές ορκίστηκα στον εαυτό μου πως πρέπει να μην τα ξανακάνω.Δεν τα κατάφερα.Απέτυχα.Προσπάθησα να μείνω μακριά σου.Μάταιο.Προσπάθησα να φύγω.Ναι,ίσως αυτό να μην το ξέρεις.Μα ο Θεός μου κι εγώ το ξέρουμε καλά πως πάλεψα γι΄αυτό.Τίποτα δεν κατάφερα.Συμπεριφερόμουν σαν ένα δεκαπεντάχρονο που δεν ήξερε.Τα ΄χανα κάθε φορά που σου μιλούσα.Που ήμουν κοντά Σου.Άλλα ήθελα και άλλα έλεγα.Λες και ήσουν ο πρώτος μου Έρωτας και δεν ήξερα τί έπρεπε να κάνω.Μα στ΄αλήθεια δεν ήξερα.Τώρα πια ξέρω ότι με πιστεύεις..Κι αν "ζήλειες" σου έκαμα,όχι δεν ήταν τέτοιες.Πληγωμένη αισθανόμουν γιατί δε με "πρόσεχες".Γιατί ένιωθα ότι περνούσα για Σένα απαρατήρητη.Και για μια φορά ακόμη δεν ήξερα πως να αντιδράσω,όταν έβλεπα.Να επιθυμείς κάτι άλλο από μένα.Μα όχι εμένα...
Ξαφνικά παρουσιάστηκε ένα νέο πρόσωπο στη ζωή μου.Ξέρεις πόσο αμήχανη και μπερδεμένη αισθάνομαι;Το ξέρεις.Στο είπα.Δε ξέρω που θα με βγάλει.Αν θα...Μα λέω να το παλέψω.Να το ρισκάρω.Γιατί μάλλον αξίζει τον κόπο.Μα είμαι ακόμη ερωτευμένη μαζί Σου.Και το ξέρεις.Μου είναι δύσκολο να σου μιλάω γι΄αυτό.Γι αυτήν την καινούργια σελίδα.Μα θα το κάνω.Γιατί τώρα πια δεν φοβάμαι.Γιατί θέλω να ξέρεις καθετί που μου συμβαίνει.Καθετί που με υπερβαίνει.Και αυτό είναι κάτι πάνω από μένα.Για μια ακόμη φορά...
Δεν ξέρω αν ποτέ ένιωσες κάτι για μένα.Δεν ξέρω τί είναι αυτό που σε κρατάει κοντά μου,παρόλο που ξέρεις.Αυτό που ξέρω είναι πως είσαι πλάι μου.Πως θες να με βοηθήσεις.Με συμβουλεύεις.Μου ανοίγεις νέους δρόμους,μου μαθαίνεις τα βήματα για έναν χορό,που ποτέ δε θα χορέψω μαζί Σου.Μα είσαι κοντά μου.Κι είναι σημαντικό.
Πάντα θα είσαι για μένα,το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου.Πάντα θα είμαι κοντά Σου.Στα εύκολα.Στα δύσκολα.Εδώ,να σε ακούω να μου λες τα ανομολόγητα Σου.Όπως έγινε σήμερα.Πάντα θα είσαι απ΄τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου.Ποτέ δε θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί Σου.Ποτέ δε θα λησμονήσω το όνομα Σου,τη μορφή Σου.Τα όσα μου έδωσες.Γιατί πήρα πράγματα από Σένα.Κι ας μην το καταλαβαίνεις.Ας μην το υποψιάζεσαι.Ξέρω καλά τι σου λέω.Κι αν ποτέ τα βήματα μας τύχει και ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες,να κρατάς τούτο:Τίποτα δε θα αλλάξει τα όσα πρωτόγνωρα ένιωσα για Σένα.Τίποτα δε θα σβήσει τα σημάδια που μου άφησες.Ανεξίτηλα θα παραμένουν εκεί,να αντιστέκονται στο πέρασμα του χρόνου.Ποτέ,ούτε για μια στιγμή δε μετάνιωσα για όσα σου είπα,για όσα αισθάνθηκα.Πάντα θα σε συντροφεύω με τη σκέψη μου.Θα είμαι εδω για Σένα,ακόμη κι αν δεν είμαι.Ακόμη κι αν κάποτε λείψω απ΄τη ζωή Σου. Ποτέ δε θα πάψω να Σ΄αγαπάω.Να σε νοιάζομαι.Να σε σκέφτομαι τρυφερά.Να θέλω μόνο την ευτυχία Σου.Θα είμαι εδώ για Σένα.Συνοδοιπόρος και σύντροφος σε ό,τι σου συμβεί.Μαζί θα αντιμετωπίσουμε ό,τι έρθει να μας βρεί.Όμορφο ή άσχημο.Εγώ για Σένα,εδώ για Σένα.Για να μη λυγίσεις.Για να βαδίζουμε και να μπορούμε να κοιτάμε μπροστά.
Είμαι τυχερή που σε γνώρισα.Που σε ερωτεύτηκα.Που μπήκες στη ζωή μου. Σ΄ευχαριστώ που υπάρχεις. Και θα υπάρχεις για πάντα στην καρδιά μου. Μια από τις λιγοστές μου βεβαιότητες και σιγουριές είναι αυτή. Κι ας μην πιστεύεις στο "πάντα".Κι ας σε φοβίζει. Τώρα πια ξέρεις.Με ξέρεις...
Καληνύχτα..
υ.γ.Κράτα το τραγούδι,κράτα τις λέξεις μου,τις σιωπές μου.Όσα είπα κι όσα ηθελημένα παρέλειψα.Κι αν κάποιες νύχτες όλα μάταια φαντάζουν,αν δεν έχεις από που να πιαστείς...Φώναξε με απλά.Και ξέρεις πως θα είμαι εκεί.Ακόμη κι αν δεν είμαι...
Απόψε θέλω τόσα να σου γράψω Μα δε γίνεται Κάτι που να ελέγξω δε μπορώ ούτε να το ονομάσω με εμποδίζει Μπερδεμένη αισθάνομαι κι αμήχανη Δεν υπάρχουν λέξεις λες κι ένα μαγικό αόρατο πέπλο τις σκέπασε και μακρυά μου τις κρατά Έτσι που όσο και να θέλω δικές μου να τις κάνω αυτές παιχνίδια μου παίζουν Μου κρύβονται,με ξεγελούν με κοροϊδεύουν λες κι αυτές...
Αφήνω το τραγούδι να μιλήσει Ίσως αυτό καλύτερα από μένα να μπορέσει
Άκου,σκέψου,νιώσε Αφουγκράσου Αφέσου σε όσα έχει να σου μαρτυρήσει να σου ζητήσει
Κι αν έστω και λίγο σε αγγίξει πάει να πει πως μ΄ έχεις καταλάβει
Αν πάλι όχι ίσως και να ψάξω άλλο να σου βρω ίσως κι όχι
«Δυο λόγια στείλε μου κι ας είναι τυπικά Γεια σου ,τι κάνεις, πως περνάς και τα λοιπά Αφού δε γίνομαι κομμάτι της ψυχής σου Ασε με να ΄μαι σε μια άκρη της ζωής σου» (Λένα Αλκαίου: Δυό λόγια)
Δεν ξέρω τι είμαι για Σένα.Τι μπορεί να σημαίνω.Αν σημαίνω δηλαδή κιόλας.Αποφεύγω να αναρωτηθώ.Τί νόημα θα είχε εξάλλου;Αφού κάποια πράγματα μπορώ και τα καταλαβαίνω.Ή μάλλον τα νιώθω.Δεν είναι εξάλλου και δύσκολο.Απλά αν μπορείς να λειτουργήσεις με τη λογική κάποιες στιγμές,αν μπορέσεις να παραμερίσεις το συναίσθημα,τότε αντιλαμβάνεσαι.Σημάδια μυστικά μα τόσο ορατά.Όσα τα λόγια δεν τολμούν να εκφράσουν.Όσα οι σιωπές σού υποδεικνύουν.Όσα οι πράξεις ή οι κινήσεις αφήνουν να διαφανούν...
Δεν έχει σημασία. Ψέματα,ψέματα σου λέω.Έχει. Μα δεν γίνεται αλλιώς. Στο κάτω κάτω,δε ζήτησα πολλά.Μάλλον δε ζήτησα ποτέ τίποτα.Κι ούτε πρόκειται.Το μόνο που απ΄την αρχή ήθελα,ήταν να μπορώ να είμαι «σε μια άκρη της ζωής Σου».Ίσα να σε βλέπω να χαμογελάς,να μαθαίνω πως είσαι καλά,και που και που να σε βλέπω.Έτσι,για να μπορώ να σου «κλέβω» στιγμές.για να ΄χω κάτι από σένα.Για να πορεύομαι...
Πάλι λάθος συμπεράσματα θα μου πείς.Βεβιασμένα ίσως,ίσως.Ναι,υπάρχουν στιγμές που με «ψάχνεις» κι Εσύ.Δεν αντιλέγω,ούτε μπορώ να το αρνηθώ.Μα όποτε Εσύ το θελήσεις.Όπως και επίσης δε μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως κάνω λάθη.Ίσως και να΄ναι αυτά που σε απομακρύνουν.Ίσως και το γεγονός πως Εσύ ξέρεις.Πως κάποια πράγματα τα θεωρείς δεδομένα.Άρα και προβλέψιμα..Δε λέω,σε κολακεύει,σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα.Μα μέχρις εκεί.Όταν το άγνωστο καταστεί γνωστό,παύει να έχει ενδιαφέρον.Και καταντάει κουραστικό,βαρετό.Όπως ένα παιχνιδάκι στα χέρια ενός παιδιού,που στην αρχή εστιάζει όλο το ενδιαφέρον και την προσοχή του σ΄αυτό,και μετά αρχίζει να μην το θέλει.Όχι,δε σου λέω πως είμαι παιχνιδάκι,σε προλαβαίνω.Ούτε πως παίζεις μαζί μου.Ατυχής ίσως παρομοίωση,μα τούτη δα την ώρα δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.Ελπίζω να μη μου θυμώσεις...
Άραγε με σκέφτεσαι καμιά φορά; (Ίσως,αστραπιαία να περνάω από τη σκέψη σου,για άκυρους λόγους...) Σου λείπω καθόλου; Με ζητάς μερικές στιγμές σαν παρουσία; Σημαίνω κάτι ή θα μπορούσα άραγε να...; Ρητορικές ερωτήσεις; Ή Ερωτήματα που επιθυμούν απάντηση; Τί σημασία έχει;
Εγώ,ίσως και να μην το μάθω ποτέ. Εσύ όμως ξέρεις Πάντα ήξερες Και θα ξέρεις...
Καληνύχτα
υ.γ. Ξέρω τι θα πεις.Τι θα σκεφτείς.Ότι είχες δίκιο όταν μου έλεγες πως...Μα πίστεψε με,δεν έχει να κάνει με αυτό.Δύσκολο θαρρώ να το κατανοήσεις,μα είναι η αλήθεια.Ο Θεός μου κι εγώ το ξέρουμε πως έτσι είναι...
«Ήταν μια υπέροχη βραδιά με λίγα λόγια καθαρά ήταν μια υπέροχη βραδιά απ΄το πουθενά έλα ξανά...» (Υπέροχη βραδιά:Μπλέ)
Μη με ρωτήσεις
τί θα ΄κανα για Σένα ό,τι μπορώ, ό,τι αντέχω πανδέκτης της Επιθυμίας Σου τρυγητής της Ανάγκης Σου
αν σε θέλω λιτή λογίζονται τα λόγια μου κατακόμβη και εξαπτέρυγα χερουβείμ του Πόθου
αν σ΄αγαπώ πως να σου πω, θαρρώ πως ναι αν δεν ακούς τους χτύπους της καρδιάς λύχνους στη ρότα της δίνης σου
αν είσαι πάθος ή οδύνη φωτιά ή θάλασσα ποιές λέξεις να καταθέσω στο βωμό του Έρωτα Σου
Μη με ρωτήσεις Ποτέ ξανά Αν θυμάμαι
Σα να ρωτάς Αν ξέρω ορθογραφία και προπαίδεια Αν έχω πατρίδα κι ουρανό Αν ζω κι αν ανασαίνω Αν σκέφτομαι κι αν υπάρχω Αν ελπίζω κι ονειρεύομαι Αν προτιμώ το Θάνατο ή την Ανάσταση
«Με χάδια τρομαγμένα με διψασμένα χάδια του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι Λευκό πανί υψώνω και πάω όπου με πάει αυτό που με σκορπάει σου παραδίνομαι...» (Μ.Πασχαλίδης: Φωτιά μου)
Σαν πάρει η μέρα να χαράξει Η σκέψη σου με συνταράσσει Αντίλαλος να γίνεται του θυμικού μου Σαν η σελήνη δειλά προβάλλει στο στερέωμα Σπονδή προσφέρεται στην Επιθυμία να σε ζήσω Ηχερός κλειδούχος της Ανάγκης Σου
Παραγιός του Έρωτα ο οίστρος Και οιωνοσκόπος σαρδόνιος ο ίμερος Θησέα χαμένο στο λαβύρινθό Σου Με βαπτίζει, με εξαγνίζει και Σαν άλλος Μινώταυρος αποζητά Να με κατασπαράξει
Ο ήχος της φωνής Σου κι η αποθυμιά της ανάσας Σου Τρικυμία σηκώνει στο κορμί Έκσταση και παραμύθι που αλώνει Κάθε μάταιη αντίσταση Σα λιανοτράγουδο και σαν νανούρισμα
Ακυβέρνητο σκαρί ο λογισμός Νεφελοβατεί προσμένοντας Να χαθεί στην έκλειψη Της μυρωδιάς του ακριβού Σου θυμιάματος Αδύναμος να τιθασεύσει Τον πυρετό και τη φωτιά Που ξεχύνονται σα λάβα θυμωμένη Και κατακαίνε στο διάβα τους Ολάκερη τη ζήση μου...
«Πόσο σ' αγαπώ στην άπλα του καλοκαιριού πόσο σ' αγαπώ στις γειτονιές του φεγγαριού πόσο σ' αγαπώ τις νύχτες που φεγγοβολάς μέσα στο αίμα μου κυλάς και με φιλάς.» (Γιάννης Κούτρας:Πόσο σ΄αγαπώ)
Αν ήταν σε εκείνες τις μέρες να γυρνούσα εκείνη την νύχτα θα επέλεγα
Νύχτα ζεστή καλοκαιριού μεστή αστεριών και θάλασσας κι η αύρα Της να χαϊδεύει ένα κορμί που έτρεμε στην υποψία της ανάγκης Σου
Ρίγος να διαπερνά σώμα και ψυχή Και η αίσθηση του Έρωτα Να παιχνιδίζει με τα κύματα Πυρκαγιά τα θελήματα,ανάγκη η επαφή Αναπόφευκτη μοίρα ο Έρωτας Τρελλό χορό να στήνει μέσα μου
Λέξεις ανήμπορες να αρθρωθούν Αβάσταχτο το νόημα της σιωπής Βίαιη παρόρμηση το σε θέλω Να πολεμά με τη φωνή της λογικής
Έρημος και θάλασσα η Επιθυμία Να ξορκίζει το δαίμονα που ζητά Να την κατοικήσει,να την κατακτήσει Ανεμοθύελλα και φορτούνα Απόμακρη σκιά η ησυχία Κι η φαντασία να ζωγραφίζει Μια σκιά αμφιβολίας
Αίσθηση ενός Έρωτα χωρίς ενοχές Να αναδύεται από τους πόρους του κορμιού μου Κι η ομορφιά Σου να μου κόβει την ανάσα Αναλλοίωτη εικόνα,χαραγμένη στη θύμηση Σημαδούρα στη θάλασσα που Επέλεξα να ταξιδέψω
Χωρίς προορισμό,χωρίς πυξίδα Μόνο η Λαχτάρα Σου να οδηγεί Τα βήματα μου σε άγνωστα νερά Νύχτιο της θάλασσας τραγούδι Λαξεύει την Εδέμ που θα θυσιαστεί Για χάρη της κόλασης Σου...
«Το χαμόγελό σου χρώμα στη ζωή μου Στο χαμόγελό σου μοιάζουν όλα αληθινά Το χαμόγελό σου μόνη αμοιβή μου Μου χαμογελάς και νοιώθω εγώ παιδί ξανά» (Μάνος Πυροβολάκης:Το χαμόγελό σου)
Παιδί κι εγώ με σένα.Ξανά και ξανά.Ανυπόμονο,ανυπάκουο,απρόβλεπτο.Διψασμένο να μάθει όσο πιο γρήγορα γίνεται τον κόσμο.Την ομορφιά.Ό,τι το υπερβαίνει. Βουτάω στα βαθιά και δε με νοιάζει.Κι ας με φοβίζει η θάλασσα.Ξεκλειδώνω την ψυχή μου.Και δεν με νοιάζει αν χάσω για πάντα το κλειδί.Μαζεύω κοχύλια,χρώματα και δειλινά για να σου φτιάξω την πιο όμορφη ζωγραφιά. Να στην αφιερώσω.Βάφω τις μέρες με το κόκκινο του ήλιου και τις νύχτες χάνομαι στην αγκαλιά του φεγγαριού.Κλέβω σκέψεις και στιγμές και ανυπομονώ να στις μεταφέρω.Κάνω σκανταλιές και μετά ζητάω συγγνώμες.Όχι,όχι δε θα το ξανακάνω.Μα ξανά και ξανά τις ίδιες επαναλαμβάνω.Κι ας ξέρω πως μπορεί και να τιμωρηθώ.Μα η Λαχτάρα μου γι΄αυτές δε με αφήνει να σκεφτώ.Άθυρμα Της με κάνει και δεν μπορώ να Της αντισταθώ.Όσο μου λέω όχι,τόσο στα αντίθετα να με παρασέρνει.Καθόλου εύκολο να Την νικήσω.Πάντα με νικάει Αυτή...
Παραπονιέμαι,γκρινιάζω.Πέφτω στη σιωπή και μελαγχολώ.Κλαίω και γελάω ταυτόχρονα.Σου κάνω μούτρα και σε αποφεύγω.Σου θυμώνω.Θέλω να φύγω μακριά σου και να μη σε δω ποτέ ξανά.Να μη σε ξανακούσω.Μα για λίγο.Γιατί αμέσως μου περνάει.Αρκεί μια λέξη σου.Ένα χαμόγελο.Κι όλα αρχίζουν ξανά.Τέλος που πάντα γράφει μια καινούρια αρχή μαζί σου...
Έρωτας είναι... Μόνο αυτό...
Γι΄αυτό σου λέω μάτια μου.Προσπάθησε για λίγο ακόμη να με δικαιολογείς. Να με ανεχτείς.Στα λάθη μου.Το ξέρω πως για σένα είναι δύσκολο.Πως ίσως και να μην το μπορείς.Να μην το θες.Να μη τ΄ αντέχεις.Μα στο υπόσχομαι στον Ουρανό,πως σύντομα θα «μεγαλώσω».Και τότε όλα θα αλλάξουν.Γιατί ο χρόνος με κυκλώνει και σύντομα θα γίνει δήμιος που θα ζητά την ηδονή του κόπου του. Και ξέρεις,δεν έχω καμιά διάθεση να του κάνω το χατήρι.Όχι,αυτήν τη φορά,δε θα παίξω το παιχνίδι του.Σύντομα θα κερδίσω την παρτίδα.Με πείσμα παιδικό θα τον νικήσω.Γιατί δε θέλω να σε χάσω...
Θέλω απόψε να χαθώ μέσα στη νύχτα Στα μυστικά της Στις ανομολόγητες στιγμές της
Θέλω απόψε καθετί δικό σου να αγκαλιάσω τα λάθη ,τα πάθη και τις αδυναμίες σου να μάθω τα θέλω και τις επιθυμίες σου να πιω τις λέξεις σου και να μεθύσω απ΄αυτές να ξορκίσω τους φόβους σου και αυτούς που σε πληγώσανε να βάψω τη νύχτα σου με το κόκκινο της φωτιάς τούτο το κόκκινο που στάζει ο πόθος μου για σένα να παίζουν για σένα οι πιο όμορφες μουσικές να χαθώ στη λησμονημένη σου αθωότητα να αφεθώ στην οδύνη και την αμαρτία σου να μπω στα όνειρα και τους εφιάλτες σου να δω τον κόσμο μέσα απ΄τα μάτια σου να γίνω βροχή να σε δροσίσει και να σε προκαλέσει να αφεθείς στο άγγιγμα της να ζήσω την κόλαση σου κι ας χάσω τον παράδεισο να νικήσω για χάρη σου τον χρόνο να σε αποπλανήσω με τις πιο αγνές προθέσεις
Να χαθώ στον ωκεανό των ματιών σου στην αγκαλιά σου στο χάδι σου και στο φιλί σου να νιώσω την ανάσα σου και την αφη σου
Να ταξιδέψω μαζί σου Για όπου...
Καληνύχτα...
υ.γ. αν ήσουν εδώ απόψε,αν σε είχα,αυτό το κομμάτι θα επέλεγα για να σε ζήσω...
