παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
Η καλή μέρα απ΄το πρωί φαίνεται,έτσι δε λέει; Τότε η κακή και δύσκολη φαίνεται πρίν σηκωθείς απ΄το κρεββάτι σου; Κάπως έτσι. Άκου να φρίξεις... Σηκώνεσαι.Σου πέφτει το κινητό. Οκ,τη γλύτωσε λες. Πας να κάνεις ένα ντουζάκι.Ζεστό νερό ανύπαρκτο.Το προσπερνάς. Σε λίγο θα έρθει ο υδραυλικός να τσεκάρει γιατί ο θερμοσίφωνας δε ζεσταίνει το νερό.Μα μαζί του θα έρθει και ο ηλεκτρολόγος για να σου αλλάξει το φωτιστικό που τά ΄παιξε. Και έρχονται. Αλλά και οι δυο μαζί. Σε ποιόν να πρωτοαφιερωθείς; Αφού κι οι δύο δική τους σε θέλουν!! Αρα μια στον ένα,μια στον άλλον. ΟΚ,τους βόλεψες. Πάμε παρακάτω. Φεύγουν και αφού συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα, βγαίνεις για τα καθημερινά. Επιστροφή στο σπίτι-ναι αλλά έχεις ξεχάσει να πάρεις τα μισά απ΄αυτά που ήθελες.Γιατί ξέχασες το μαγικό χαρτάκι. Πάλι άχρηστα φορτώθηκα... Κάνεις το ντουζάκι που δεν έκανε ςτο πρωί,τρως κάτι στο πόδι και παίρνεις τη μεγάλη απόφαση.Να κατεβείς κέντρο. Για ψώνια κι όχι μόνο. Τί θα πάρω στη μικρή μου για το Πάσχα;(Μικρή είκοσι ετών;) Ερώτημα βασανιστικό. Αρα,λες,παίρνεις τηλέφωνο για να μάθεις. Ναι,αλλά παίρνεις λάθος τηλέφωνο. Να ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Και το λες τόσο φυσικά:" Χριστίνα μου;" Και ακούς άλλη φωνή...Τί και πώς να εξηγήσεις; Ευτυχώς η φωνή ήταν ευγενική... Παίρνεις το λεωφορείο για κέντρο.Τί καλά δεν άργησε να περάσει.Ναι αλλά στα μισά της διαδρομής χαλάει. Ψάχνεις για ταξί.Βρίσκεις,με τα χίλια ζόρια. Και ο ταρίφας τύπος αθλητικός.Ακούς όλο το Super Sport FM.Το αλλάζει. Ωραία,λες,απο μέσα σου.Βαρέθηκε και θα το κλείσει.Αμ δε! Το γυρνάει στο Dirty.Ολη η καψούρα εκείνη την ωρα.Τί Άντζελες ακούσαμε,τί Τερλέγκες. Γιατί ο τύπος ήταν καψούρης με τη γκόμενα που τον παράτησε. Και να θέλει εκείνη τη στιγμή να την πάρει τηλέφωνο.Σε ρωτά τί να κάνει.Καλά,τώρα μίλησε στην ειδικό!! Εδώ δε ξέρω για πάρτη μου τί να κάνω,γνώμες θα δίνω; Βρίσκεις με τα χίλια ζόρια αυτά που θές να αγοράσεις. Δηλαδή όχι ακριβώς αυτά αλλά τέλοςπάντων. Η μικρή έμεινε χωρίς δώρο,για την ώρα. Esprit και Marks δεν έχουν αυτά που θέλει. Υπομονή λές. Ξεχνάς στο μεταξύ να "χτυπήσεις" ενα Πλαίσιο-και μένεις χωρίς μελάνια..Χαλάει το ασανσέρ σε γνωστό πολυκατάστημα-περιμένεις να σε βγάλουν. Ελα,δεν έγινε και τίποτα. Πλάκα έχει λες.Μα κάπου αρχίζεις να τα παίρνεις. Σύνταγμα. Παίρνεις ταξί να σε πάει στη φιλενάδα για καφέ. Τόχεις υποσχεθεί απο χθες,ότι σήμερα θα ξαναπάς. Και αφού σου εξιστορεί τη σεξουαλική του ζωη,σου πετάει και στο τέλος: "Εγώ τις γυναίκες όταν βγαίνουν τις κυττάω στον κ..." Δηλαδή μεγάλε,του λες,θα κοιτάξεις τώρα που θα βγω; Εσένα μωρό μου,λέει,σε κοιτάω στο πρόσωπο,αλλά σαν θα βγείς,ναι." Τοδαμε κι αυτό. Παίρνεις καφέ και πας. Τον χύνεις πάνω στα cd. Ήρεμη η φιλενάδα δεν αντιδρά.Περίεργο. Ίσως επειδή με βλέπει κουρασμένη. Και κει που κοιτάς την τελευταία επιλογή,σου πέφτει από τα χέρια. Κι ακούς όσα δεν έχεις ακούσει όλη τη μέρα.Στο μεταξύ την έχεις γκαζώσει,αρα; Δικαιολογημένα σου τα χώνει.Και τί έγινε μωρό μου;ρωτάς. Μια σπασμένη θηκούλα. Καλά,δεύτερος γύρος που τα περιλαμβάνει ολα. Πας καλά,τελείως μαλάκας είσαι;Σε λίγο πάλι αγαπημένες... Ε! αφού το ξέρεις μωρό μου.Λές,λές και στο τέλος πετάς κι ένα παράτα με .Κάνε ό,τι θές...Και τελειώνει εκεί. Ξαφνικά μπαίνει και μια ιστορία σου.Σε είδα,λέει,και μπήκα για ένα γειά. Κόκκαλο-κι εσύ και η φιλενάδα. Πάμε για μπύρες; Άντε,να το κάνω κι αυτό. Σε αυτή την αγγλική pub. Και επιμένει να παίξουμε Darts. Μετά απο τρείς Mc Farland; Σημαδεύεις αλλά τον απέναντι. Ευτυχώς δεν τον πετυχαίνεις. Για το καλό σου-και το δικό του. Τέρμα.Θέλω να γυρίσω σπίτι. Κουράστηκα. Να χαλαρώσω βρε παιδί. Τόσο νωρίς σου λέει; Ε, άντε βρε,να ψάξουμε να βρούμε μια εκκλησία να κάνουμε και καμιά αγρυπνία. Για να μη γυρίσουμε νωρίς... Και σύ μωρό μου μου λές στις δώδεκα παρά να πάμε βόλτα στο Κολωνάκι για να τσεκάρουμε; Είπαμε έχουμε αντοχές, αλλά έλεος.
Ναι,κάπως έτσι ξεκίνησε. Σαν ένα παιχνίδι που η μια κουβέντα έφερνε την άλλη. Μα το "παιχνίδι" ξάφνου σοβάρεψε και ξέρεις δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Τα παιχνίδια υπάρχουν μονάχα για να διασκεδάζουν,να προσφέρουν ανάπαυλα και ψυχαγωγία στο χαμό της μέρας. "Παιχνίδι" κι εγώ. Ή κάπως έτσι... Όμως ποτέ ξανά και για κανέναν. Ποτέ το σίγουρο,το άθραυστο,το δεδομένο. Άκουσες; Για κανέναν. Γιατί να ξέρεις ότι και τα "παιχνίδια" έχουν ψυχή. Χαίρονται,πονάνε ,αγαπάνε,δένονται με τον "παίκτη" τους. Και λυπούνται,ιδιαίτερα όταν,αφού τα "χαρείς", τα αφήνεις παραπεταμένα σε μια γωνιά.Γιατί τα έμαθες πια.Γιατί είναι προβλέψιμα. Γιατί καμιά ευχαρίστηση δεν έχουν άλλη να σου δώσουν. Πες πως "έσπασα".Πες πως ήμουν ένα φτηνό παιχνιδάκι σαν αυτά που πουλάνε στα πανηγύρια. Που κρατάνε για λίγο. Αρα δε θα λυπάσαι τα "χρήματα" που έδωσες για να τα αποκτήσεις. Παρηγορήσου μ΄αυτό. Ή μάλλον δικαιολογήσου κάπως έτσι.
Καληνύχτα λοιπόν.Κοιμήσου ήσυχα.Τί έχεις να χάσεις άλλωστε;...
Σε είδα χθές βράδυ στον αφρό του πιο γαλάζιου μου όνειρου, και είχες στα χέρια μιαν αυγή κόκκινη σαν το αίμα.
Σε φίλησα και λειώσανε χιλιάδες κρύσταλλα χιονιού, στα χείλη της αγάπης μας.
Μπλέχτηκαν άρπες της νυχτιάς μες τα χρυσά μαλλιά σου, κι ένα τραγούδι χωρισμού αρχίσαν τα τριζόνια.
Έτσι καθώς προσπάθησα τα μάγια να σου λύσω, πονέσαν τ΄ακροδάχτυλα των πιο κρυφών λυγμών μου.
Κι έξαφνα καθώς έπλεκα κοχύλια στα μαλλιά σου, ένας αέρας φύσηξε, και χάθηκες στα σύννεφα, του αρχιπελάγου εσύ Κυρά, που κράτησες στα μάτια σου το χρώμα όλης της θάλασσας.
Πρίν από λίγο,με παρέα συζητούσαμε για Αγάπη. Καθείς είχε τη γνώμη του-συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε σε πολλά. Και σαν ήρθε κι η σειρά μου να αποκριθώ,μια φράση μου βγήκε αυθόρμητα: Amor Omnia. Τα πάντα η Αγάπη. Να αποδέχεσαι,να συγχωρείς,να υπομένεις,να ελπίζεις,να αγαπάς τον Άλλον γι΄αυτό που είναι. Να αγαπάς το πρόσωπο του-όχι το προσωπείο του...Να αγαπάς τα λάθη του,τις αστοχίες του,τις αδυναμίες του-και να τις αγκαλιάζεις. Να είσαι συνοδοιπόρος του.Μαζί να περπατάτε τους δρόμους της Ζωής,πλάι-πλάι κι όχι ο ένας να προηγείται κι ο άλλος να έπεται. Αγάπη είναι να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του Άλλου-όποια μορφή κι αν έχει. Να μπορείς να ακούς,χωρίς απαραιτήτως να έχεις λύσεις να προτείνεις.Να αγαπάς και να ενδιαφέρεσαι για τον Άλλον ακόμη κι αν αυτός είναι απών από τη ζωή σου.Να αφήνεις λεύτερο τον Άλλον να αποφασίζει ακόμη και να χαθεί απ΄τη ζωή σου...
Νύχτα,πολύ αργά. Σε λίγο κοντεύει να ξημερώσει. Έχω "τακτοποιήσει" τα της μέρας μου,του "τετραδίου" μου, των φίλων μου. Ώρα να βάλω σε τάξη και το νου μου. Δύσκολο,πολύ μα πρέπει. Πρέπει αν μη τί άλλο,αυτό το βράδυ να καταφέρω να κοιμηθώ. Και ξαφνικά λίγο πριν το χάραμα, εσύ. Να μου ανακοινώνεις ότι έρχεσαι. Αφήνεις για λίγες ώρες τη Μούσα σου,αυτή τη πλανεύτρα πόλη που σε έχει κάνει δικό της για τα καλά.Οριστικά, όπως λές. Πάνω που λόγιζα ότι καλά τα είχα καταφέρει.Ότι είχα μπεί σε μια τάξη...Πλάνη,για μια φορά ακόμη. Ας είναι.Πρέπει να σε αντιμετωπίσω.Και μαζί με σένα,και μένα...
Σε λίγο θα ανταμωθούμε. Στο "καταφύγιο" μου. Εκεί που ξέρεις ότι ελεύθερη αισθάνομαι. Σ΄αυτήν τη μάισσα Αγάπη μου.Στην αιώνια Αγαπημένη μου.Στην Ακριβή μου ερωμένη. Που για πάντα κοντά της με έχει δέσει και δε μπορώ να της ξεφύγω.Που πάντα της αφήνομαι μα που η ίδια ποτέ της δεν με αγαπάει το ίδιο,κι όλο παιχνιδίσματα μαζί μου κάνει.Πότε τρυφερή και αγαπησιάρικη και άλλοτε σκληρή και απόμακρη...
Όταν θα διαβάζεις αυτές τις γραμμές θα είσαι μακρυά. Μακρυά μου.Μα πάντα δικό μου κομμάτι. Αυτά, αυτά να πιστέψεις που σου λέω τώρα.Και όχι αυτά που θα σου πω... Έτσι "πρέπει" να γίνει-και έτσι θα γίνει.Και ας ξέρεις και εσύ ότι σιχαίνομαι τα πρέπει. Μα άλλη λύση δεν υπάρχει. Όσο ξαφνικά συναντηθήκαμε,το ίδιο πρέπει και να χωριστούμε. Είχα πει κάποτε ότι η ευτυχία μου θα κρατήσει τρείς μέρες μόνο. Λάθος. Κρατάει παραπάνω.Ίσαμε τώρα. Μα πρέπει οι τίτλοι του τέλους να πέσουν. Οριστικά...
Και συ,εσύ αυτό μόνο να κρατήσεις. Το τέλος. Γιατί έτσι είναι γραφτό. Και όλα τα άλλα, με το που θα σ΄αφήσω να τα ξεχάσεις. Κι αν άλλα σου δείξω,μη με πιστέψεις. Κι αν δείς το δάκρυ να κυλάει,θαναι απ΄το τσιγάρο. Κι αν οι αισθήσεις μου όλες νιώσεις ότι σε γυρεύουν, θαναι που θα είμαι δίπλα Της. Εξαιτίας Της θα είμαι αναστατωμένη. Κι αν καταλάβεις ότι κάθε μου κύτταρο σε αναζητά, επιζητώντας μια τελευταία μυστική διαδρομή μαζί σου,συλλογίσου ότι το δειλινό θα φταίει. Κάτι τέτοιες ώρες είναι,που πάντα χάνομαι.Όπως και σαν πέφτει η νύχτα... Κι σαν η ανάσα μου θα σε καίει και ακούσεις ενα λυγμό απ΄τα στήθια μου να βγαίνει, όχι,όχι δε θαναι από μένα.Εκείνη θαναι που πάλι θα με καλεί τα ανομολόγητά μου να μάθει....Δεν θαμαι εγώ, να το ξέρεις...
Μια νύχτα δύσκολη θα είναι η σημερινή. Για σένα, μα και για μένα. Εύχομαι γρήγορα να περάσει και σαν το ξημέρωμα μας βρεί ευχή κάνω: τίποτα να μη θυμάμαι. Όλα να τα λησμονήσω και να πω ότι απλά ένα όνειρο ήσουν.Ένα ταξίδι που μου γνώρισε άλλα μονοπάτια, μια άλλη γη, εναν άλλο ουρανό... Τον κόσμο όλο.
Μια χάρη μόνο. Να με θυμάσαι-που και που να με θυμάσαι...Όπως θα κάνω κι εγώ.Μα σαν η θύμηση σου θα νιώθω να με κατακυριεύει,τότε θα λέω ότι εγώ με την Αγάπη μάλωσα. Ότι χώρισα μαζί Της.Την απαρνήθηκα για χάρη Της. Ότι απ΄τη Ζωή μου την εξόρισα...Ίσως έτσι να μπορέσω να παρηγορηθώ... Μέχρι την επόμενη φορά που πάλι θα τη γυρέψω...
Καλό ταξίδι ψυχή μου. Και να προσέχεις. Σε παρακαλώ και πάντα ευχαριστώ θα σου κρατώ για τις στιγμές που μου δωσες...
Πάλι απόλυτο κενό. Πάλι τίποτα δεν κατάλαβες. Πάλι αδιάφορα προσπέρασες. Προσωρινή εκτίμηση και τίποτε άλλο. Είπες, γιατί έπρεπε να πείς. Αντίδραση από ευγένεια. Τυπικότητες.
Το έμαθα πια το παιχνίδι. Αλλά κουράστηκα. Ναι,κουράστηκα για τα πάντα να σε δικαιολογώ. Αντέχω, αλλά όχι για πολύ ακόμη. Μπορεί δικό μου κομμάτι να λογίζεσαι αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και απ΄την πλευρά σου. Το απέδειξες πάλι σήμερα...
Πίστεψε με,σε λίγο παραιτούμαι. Και γιατί όχι τώρα θα μου πείς; Απλά θέλω να πιστεύω ότι έστω και την ύστατη ώρα κάτι μπορεί να αλλάξει. Δύσκολο...μα πολύ σου λέω.Δεν έχω κάτι να πιάνομαι,αλλά ελπίζω.Όλο και λιγότερο αλλά κάποια ψήγματα παραμένουν. Ως πότε,δε ξέρω.Προσπαθώ να κρατηθώ,αλλά οι αντοχές εγκαταλείπουν. Και σύ, απάθεια και σαρκαστικό χαμόγελο. Ηδονή γιατί κάποιος ασχολείται ακόμη μαζι σου.
Γι΄αυτό σου λέω. Όσο μας "θέλει" ο καιρός κάνε κάτι. Ό,τι κι αν είναι.Γιατί μετά...
Καληνύχτα...
(Υ.Γ πολύ αργότερα από το αρχικό κείμενο) Κατάλαβα πολύ καλά. Δε χρειάζεται κάτι να πείς. Ό,τι είχες να πείς-το είπες.Όχι σε μένα. Δεν πειράζει. Νασαι πάντα καλά,όπου και νασαι...
1.Γιατί κλαίς; ...γιατί μόλις με κοίταξες στα μάτια και μου είπες πόσο με θες...
2.Γιατί δεν κλαίς; ...Σιγά μη δεν κλαίω...
3.Πού είναι ο βάλτος; ...Εννοείς το σκύλο της Σοφίας;...
4.Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας; ...Το alter ego μου,μα αφού δραπέτευσα το φυλάκισα και πέταξα και τα κλειδιά...
5.Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο; ...Στις σκέψεις σου και στο κορμί σου,σαν αφήνεται...
6.Περιφρονείς κάτι; ...Τους καιροσκόπους,τους ηλίθιους και τους ψεύτες... Α! και τους μίζερους...
7.Θα ερωτευόσουν για πάντα; ...Μια ζωή τα ίδια.Τί νομίζεις ότι κάνω;...
8.Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"; ...Για να επιδεικνύονται οι νεόπλουτοι...
9.Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση; ...Μπα...
10.Do you remember revolution; ...Ιn greek,please...
11.Θα ανέβαινες σ΄ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου; ...Ποιό; Το ευρωπαϊκό ή το κινέζικο;...
12.Θα σκότωνες τον παππού σου,αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο; ...Ποιός ήρθε;...
13.Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου,αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι; ...Και να χάσω το γλέντι; Δε λέει...
14.Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί,εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απότο νόμο; ...Και αν κυλούσε καταπάνω μου;Ασε καλύτερα...
15... ...Άι γειά σου,στο μυαλό μου είσαι;...
16.Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν; ...Και γιατί να με συλλάβουν; Τί έκανα παρακαλώ;...Αλλά όχι και την Αχαρνών.Μια παραλιακή δε θα με χάλαγε...
17.Θα σκότωνες τον Μπούς,αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ; ...Μωρέ και ένα να μου χάριζαν,ευχαρίστως.Αρκεί να μην είχε φροντίσει για τους κλώνους του.Οπότε τσάμπα η φυλακή...
18.Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια; ...Σαπισμένα δόντια δεν έχω.Εσύ θα έρθεις να σου δείξω τα αστέρια;...
19.Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος; ...Κι αν μέχρι να πέσω άλλαζα διάθεση,πώς θα ανέβαινα μετά μου λές;
για αγάπη μιλούν μα στην ουσία,από φόβο, την ξορκίζουν...
υπόσχονται και λησμονούν...
τη γιορτή την κάνουν τσίρκο...
αλήθεια ονομάζουν το ψέμα...
σε όλους τους κλόουν που απέμειναν μονάχοι στη σκηνή γιατί οι μορφονιοί ήταν πιό φανταχτεροί... γιατί οι μπαλαρίνες πάντα ενθουσιάζονται με νέους χορούς και νέα βήματα αναζητούν... ακόμη και αν δεν έχουν μάθει καλά τα προηγούμενα...
Καλησπέρα...
Υ.Γ: "Καλλιτέχνιδά μου" (σου έμεινε τελικά από εκείνο το βράδυ,που αστειευόμενη έτσι σε αποκάλεσα...) πόσο δίκιο είχες,να ξερες...
Σαν έτοιμη απο καιρό,αισθανόμουν οτι περπατάω πάνω σε ενα τεντωμένο σκοινί. Με την παραμικρή αφορμή,θα μπορούσα τα πάντα να τινάξω στον αέρα,να εκραγώ. Μα προσπαθούσα τον έλεγχο να έχω΄και σχεδόν τα κατάφερνα. Ίσαμε τώρα. Γιατί έγινε τελικά αυτό που φοβόμουν,αυτό που απέφευγα,αυτό που απευχόμουν... Τα κατάφερες. ΜΠΡΑΒΟσου. Δε φταίς εσύ.Ίσως και ποτέ να μην έφταιξες.Δεν ξέρω στ΄αλήθεια.Μόνο νηφάλια δε μπορώ να κρίνω αυτή τη στιγμή. Εγώ.Για όλα εγώ φταίω. Για ό,τι δικό σου πίστεψα,αγάπησα. Τα λόγια σου,τις υποσχέσεις σου,τις ανασφάλειες σου,τα απωθημένα σου. Γιατί δεν μπορούσα,δεν ήθελα,να πιστέψω ότι όσα έλεγες και έκανες, ψέματα ήταν. Ναι, μη σου κακοφαίνεται. Παραδέξου το. Στα "ψεύτικα,τα λόγια,τα μεγάλα", μανούλα ήσουν. Ένας ενθουσιασμός που κράτησε όσο ένας καφές,ένα τσιγάρο. Και μετά...πάμε γι΄άλλα. Στο ξαναλέω,αν αυτό σε παρηγορεί. Δε φταίς εσύ.Εγώ μόνο υπεύθυνη για όλα είμαι και νάμαιπάλι εδώ.Να πληρώνω το τίμημα σου.Για ακόμη μια φορά. Έλα λοιπόν.Τράβα σκανδάλη, για τελευταία φορά. Σημάδεψε και ρίξε. Όμως τόλμησε,γαμώτο, για μια φορά τόλμησε.Και μην κρυφτείς πάλι. Βρες το θάρρος. Σε προκαλώ...
Υστερόγραφο: Οχυρώσου πάλι πίσω από αυτό που ξέρεις πολύ καλά να κάνεις.Να ζητάς άλλοθι,χρόνο και να επικαλείσαι χίλιες δυό προφάσεις. Μόνο και μόνο επειδή δεν έχεις το σθένος να με κοιτάξεις στα μάτια και δυό κουβέντες να πείς.Ξεκάθαρες,σταράτες. Και ξέρεις πόσο σιχαίνομαι τις υπεκφυγές...Αν θυμάσαι ακόμη.Παίζει και αυτό,μη ξεχνιόμαστε. Και σίγουρη είμαι οτι τίποτα δε θυμάσαι. Δεύτερη πρόκληση λοιπόν: Απόδειξε μου το. Και αυτό. Αν το μπορείς...
Αν η γοητεία είναι πάντα δικαιολογία ισχυρή, τότε σε μια βραδυά ένας άγνωστος ξένος γίνεται ό,τι πιο δικό σου έχεις. Παρόλες τις διαφορές που μας χωρίζουν...
Αρκεί να θέλουμε να τις παρακάμψουμε... Με ένα σ΄αγαπώ...
Πάλι βροχή... Λες κι ο ουρανός συνομωτεί πάλι εσένα να μου φέρει στη θύμηση. Για να με "πειράξει" ακόμη μια φορά. Δυστυχώς εμβόλιο για τον πειρασμό και τη νοσταλγία δεν έχει ακόμη εφευρεθεί. Και έτσι πάλι θα πρέπει το ίδιο "μαρτύριο" να υποστώ..
Όχι πως τις άλλες μέρες λιγότερο σε σκέφτομαι. Μα να...είναι κάτι τέτοιες στιγμές που η λαχτάρα μου για σένα "θεριεύει" ολο και πιο πολύ. Και με γυρνά στο τότε...
Τότε που για πρώτη φορά σε αντίκρυσα. Να στέκεσαι μπροστά μου,με ένα χαμόγελο που ποτέ δεν ξέχασα. Η ομορφιά σου μου είχε κόψει την ανάσα. Κι εγω...εγω αμήχανα να σε κοιτώ και λέξη να μην μπορώ να ψελλίσω. Εγω,η συνήθως λαλίστατη, τα είχα χαμένα. Ανήμπορη και έκθαμβη στεκόμουν μπροστά σου.Σα στήλη άλατος,σαν εκείνη την κακόμοιρη γυναίκα του Λωτ που σα γύρισε πίσω να κοιτάξει "μαρμάρωσε".
Ενώ εγω...στο μέλλον "έβλεπα" και ονειρευόμουν όλα όσα μαζί σου θα ζούσα. Κ αι κάθε φορά που σε έβλεπα το ίδιο μοτίβο. Πόση εντύπωση σου έκανε,θυμάμαι, αυτό; Έτοιμη,σαν από καιρό ένιωσα για να κάνω ένα ταξίδι μαζί σου. Μια περιπλάνηση που τελικό προορισμό θα είχε τη "Γη της Επαγγελίας". "Έκοψα" το εισιτήριο και ξεκίνησα.
Τα ταξίδια όμως δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος,ούτε πάντα καταλήγουν σε Ιθάκες...Δε λέω,μέρος του παιχνιδιού και αυτό. Και δε σου θυμώνω, όχι πια...
Μα κάθε φορά που κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία σου,ναι,αυτή που σου έκλεψα και πάντα αναρωτιόσουν που είχε χαθεί, ο χρόνος πίσω με γυρνά...Στο τότε. Και αυτά τα μάτια σου... να μου θυμίζουν εκείνη την πρώτη-πρώτη φορά,έτσι όπως με κοιτούν...
Πάλι νοστάλγησα το γέλιο σου,το πρόσωπο σου-εσένα.Είσαι μια πληγή μέσα μου και αυτό που σου γράφω την ξύνει ακόμη πιο βαθιά.Μικρόβιο που μολύνει χειρότερα τη χαίνουσα πληγή.
Πού να ΄σαι τώρα; Με τί χαίρεσαι και με τί παρηγοριέσαι;Τί να σκέφτεσαι; Ποτέ δε θα μάθω. Όμως αυτή η "κλεμμένη" φωτογραφία θαναι πάντα εδω για να θυμίζει΄το χαμόγελο,τα μάτια, το πρόσωπο σου-εσένα. Που όσο κι αν προσπάθησα ποτέ δε μπόρεσα να ξεχάσω ή να σβήσω.
Ναι, το ξέρω.Μόλις γύρισα και η τούτη η νύχτα προσφέρεται για τσάρκες,για "αλητείες" όπως συνηθίζω να λέω. Μια μπύρα, εσύ και οι αγαπημένοι σου.Στη μεγάλη μου Αγάπη να ανταμωθούμε... Εκεί που μπορεί η ψυχή μου να γαληνέψει...
Αλλά όχι, αγαπημένη μου Χάρις. Όσο πλάνο κι αν είναι τούτο το τραγούδι σου,εγώ άλλο θέλω να ακούσω από εσένα. Αυτό που μιλάει για πιοτά και διαγραφές... Αυτό επιθυμώ όσο τίποτε άλλο αυτό το βράδυ-και αυτό θα κάνω. Θα "διαγράψω"...
Εσένα-που αυτή σου η αλαζονεία με έχει τσακίσει το τελευταίο διάστημα. Αυτός ο αυτοχαρακτηρισμός σου: "τελικά είμαι πολύ έξυπνος΄μπορώ και βλέπω μακρυά.Πάντα είμαι ένα κλίκ πιο μπροστά απο τους άλλους και ρατσιστής με τους βλάκες.Δεν τους ανέχομαι ούτε για δευτερόλεπτα."
Ωπα-ωπα μωρό μου,σιγά.Δεν γίνεται σε αυτό τον κόσμο να είναι όλοι σαν κι εσένα.Δε λέω,και οξύνους είσαι και με ο,τι καταπιάνεσαι πάντα αριστεύεις.Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ οτι είσαι αστέρι μωρό μου.Αλλά μέχρις ενός σημείου...Γιατί στα πιο σημαντικά του βίου σου μετεξεταστέος έχεις μείνει..Κι αυτό δεν πρέπει στιγμή να το ξεχνάς,οκ; Γιατί μπορεί έξυπνος να λογίζεσαι αλλά είσαι άτολμος και δειλός.Φοβάσαι-πάντα φοβόσουν.Αυτό το κάτι παραπάνω,αυτό το κλίκ που λες. Αρα; αρα τί να την κάνω την οξύνοια σου όταν πέρα από τη μύτη σου δε μπορείς να δείς; Μα και ακόμη όταν βλέπεις και πάλι αρνείσαι να παραδεχτείς πράγματα που σε υπερβαίνουν...Καταλαβαίνεις καλά τί θέλω να πω. Κρίμα. Μόνο κρίμα που... τέλος πάντων δεν έχει σημασία. Και ναι,απόψε θέλω να σε διαγράψω. Ενα από τα πολλά που επιθυμώ απόψε είναι και αυτό...
Εσένα-που νομίζεις ότι όλοι είναι υποχρεωμένοι να χορεύουν στους δικούς ρυθμούς. Οτι όλα κι όλοι κινούνται γύρω από εσένα. Και αναλόγως τις ορέξεις σου,έρχεσαι και φεύγεις. Λες και είσαι το κέντρο του σύμπαντος και όλα γύρω σου τα εξουσιάζεις κατά πώς θες. Πώς το λέει ο τίτλος ενός βιβλίου; "Είμαι οκ,είσαι οκ;" Ναι, μόνο που όταν εσύ είσαι οκ όλα είναι οκ. Όταν είσαι στις κακές σου, τρομάζω να σε γνωρίσω. Τέτοια αλλοπρόσαλη συμπεριφορά δεν έχω ξανασυναντήσει. Χάνεσαι από προσώπου γης και σε ψάχνω. Δε λεω, και γω όταν είμαι στίς κακές μου, επιζητώ λίγο την απομόνωση και τη σιωπή. Αλλά το εννοώ. Κατάλαβες μωρό μου και εσύ; Μένω μόνος μου σημαίνει αντιμετωπίζω τον εαυτό μου-οχι φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια και έτσι μένω μόνος. Που στην τελική μόνο μόνος δε μένεις... Γιατί γυρνάς... Συννενοηθήκαμε;
Εσένα-που τελικά δεν ξέρω,ρε γαμώτο ακόμη,γιατί σε αγάπησα. Για το πρόσωπο σου ή το προσωπείο σου; Για ο,τι στ΄αλήθεια είσαι-και πήρε καιρό να μάθω-ή για την εικόνα που μου πέρασες; Γι΄αυτά που έλεγες ή για όσα άφηνες να φανούν; Μπερδεμένη ακόμη είμαι μαζί σου΄το ομολογώ. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα παραδοχής και το ξέρεις. Μάλλον εσύ εθελοτυφλείς και άλλα λες παρά αυτά που στ΄αλήθεια εννοείς. Και το χειρότερο; Όλα τα κάνεις να φαίνονται παιχνίδι-τα παιδιά πάντα αρέσκονται σε αυτά. Και συ θες να έχεις πολλά, μα πάρα πολλά...όταν βαριέσαι το ένα, να έχεις το υποκατάστατο του. Όμως μέχρις εδώ με μένα, εντάξει μωρό μου και εσύ; Μάθε,αν και το ξέρεις, οτι άθυρμα σου,παιχνιδάκι σου,στο λεω πιο απλά για να το καταλάβεις, δε θα με κάνεις ποτέ. ΠΟΤΕ. Κι αν κάποτε έτσι νόμισες, καιρός μωρό μου να αναθεωρήσεις απόψεις.... Για να τα πάμε καλά, αν ποτέ τα πάμε. Γιατί με την ψυχή του άλλου δεν έπαιξα ποτέ. Και δεν γουστάρω να παίζουν οι άλλοι με τη δική μου. Κατανοητό; Απλό;
Γι΄αυτό σου λέω βρε Χάρις μου. Πιάσε εκείνο το άλλο σου άσμα. Αυτό που σου είπα οτι μιλάει για πιοτά και διαγραφές. Α! μιλάει και για τη νύχτα,καλή ώρα όπως τώρα.
Ναι, το θυμήθηκα. "Απόψε θέλω να πιω". Άιντε λοιπόν. Στην υγειά τους και καλή αρχή.
Το σίγουρο είναι ότι για απόψε μόνο αυτό θέλω. Αύριο, ποιός ξέρει μπορεί και να το χω μετανιώσει. Αλλά εχω προνοήσει και για back up. Έτσι δεν λένε την ανάκτηση δεδομένων;
