παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν αλλά δε μπορούν.Άλλοι που μπορούν αλλά δε θέλουν.Κι άλλοι που και θέλουν και μπορούν αλλά... Φόβος.Συναίσθημα καταλυτικό. Για το ύψος,τα αεροπλάνα.Τους ανθρώπους.Το κενό και το καινό
Φόβος.Για τη ζωή Φοβάσαι να ζήσεις.Να ερωτευτείς,να αγαπήσεις.Να αφεθείς.Να νιώσεις
Φόβος.Μήπως και ξεβολευτείς.Απ΄αυτό που νομίζεις για ζωή.Γιατί σε έκαναν να φοβάσαι την αληθινή ζωή
Φόβος.Να ρισκάρεις.Τις βεβαιότητες σου,τα θέλω και τα πρέπει σου.Γιατί έχεις συμβιβαστεί μ΄αυτά και που χρόνος για καινούριες ανακαλύψεις
Φόβος.Πως δεν αξίζεις τίποτα.Γιατί έτσι σ΄έμαθαν.Πως ίσως και να μην αξίζεις από μόνος σου αν εγώ δεν σου προσφέρω τα εχέγγυο ότι αξίζει να αξίζεις.Κι ας ξέρεις τι αξίζεις.Κι ας μην το παραδέχεσαι
Φόβος.Γιατί όλοι κι όλα αποδείχτηκαν μάταια.Ψεύτικα.Όλα λόγια μεγάλα κι υποσχέσεις.Και στα δύσκολα;Πιο μόνος και απ΄ τους μόνους
Φόβος.Να μην πληγώσεις.Γιατί σε πλήγωσαν.Και ξέρεις πως είναι να πονάς Φόβος.Να μην πληγωθείς.Για άλλη μια φορά.Κι ας ξέρεις πως μπορεί και να είναι αλλιώς.Δεν το πιστεύεις όμως Φόβος.Γιατί δεν υπάρχουν ιστορίες με καλό τέλος
Φόβος.Να σε πιστέψεις.Ότι μπορείς.Ότι τίποτα δεν έχει χαθεί.Κι ας πέρασαν τα χρόνια κι οι στιγμές.Με στιγμές χαμένες Φόβος.Ό,τι δεν έχει αλλάξει μια ζωή πως μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή;
Φόβος.Να αισθανθείς ευτυχισμένος.Να ομορφύνεις τις μέρες και τις νύχτες σου.Να είσαι ο εαυτός σου.Να σε ανακαλύψεις.Να σε αποκαλύψεις.Στα μάτια σου.Και στα μάτια του άλλου.Γιατί θα προδοθείς.Δε γίνεται αλλιώς.Νομοτέλεια,σου λέει
Φόβος.Να αντικρύσεις το άγνωστο.Το καινούριο.Να σταυρώσεις τις παλιές διαδρομές και να αναστηθείς σε καινούριες.Όχι να τις ακυρώσεις.Ούτε να τις απαρνηθείς Φόβος.Να πεις αντίο σε ό,τι από καιρό έχει φύγει.Έχει τελειώσει Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος και δυνατός.Να φύγεις απ΄ό,τι δεν είναι πια αληθινό
Φόβος.Να πιστέψεις πως δεν χάθηκαν όλα.Πως τα πιο όμορφα σε περιμένουν.Πως δεν γίνεται να πονάς μια ζωή.Πως υπάρχει δικαιοσύνη και ανταμοιβή.Για όσα ονειρεύτηκες.Για όσα φαντάστηκες.Για το «πάντα» που λαχταράς
Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος.Να σπάσεις τα δεσμά των φόβων σου.Να ξορκίσεις τους δαίμονες που σε κυκλώνουν.Να είσαι αυθεντικός.Αναπαυμένος.Να ζήσεις το πάθος.Και το λάθος.Την ομορφιά.Τον Έρωτα.Και να αποσβολωθείς απ΄αυτόν,που λέει κι ο ποιητής
Νύχτα Οικεία και ακατάληπτη Και πάλι νικημένη να νιώθεις Ανυπόδητη και με την Πανοπλία καταγής ριγμένη Να αφεθείς.Μόνο αυτό να θες Αισθήσεις ξεχασμένες Όνειρα πλανεμένα Αλήθειες παραγνωρισμένες Σκέψεις κυκλωμένες Απ΄τα στοιχειά των φόβων σου Να σε εξαϋλώνουν Να σε μεταμορφώνουν Και ψιθύρους να σου φέρνουν Απο στιγμές ανομολόγητες
Άγγελος και θηρίο Ένστικτο ηδονής αντιπαλεύεται Με κείνο του θανάτου Αποκάλυψη εαυτού Μνήμες υπόγειες Σκιές ενός ταξιδιού Που το φωτίζει ένα θέλω Παρέα μ΄ένα δεν αντέχω Μια ελπίδα χωρίς ελπίδες Λάθος Η ελπίδα πάντα τέτοιες έχει
Μα όχι απόψε Δέξου νύχτα μου Την απόλυτη απογοήτευση μου Απόψε άσε με να σε ντυθώ Να βυθιστώ στην παρερμήνευση της ανάγκης μου Και τον παραλογισμό που μου Γεννά η ψευδαίσθηση της παρουσίας Σου Να βρω ανάπαυση στην άβυσσο της ψυχής Σου Να χαθώ στη ρωγμή του Πάντα Παρέα με το όραμα Και το φάντασμα Σου
Απόψε.Για πάρτη μας. Για τελευταία ίσως φορά Το συνηθισμένο να πιούμε Για ό,τι ήρθε κι ό,τι προσπέρασε Ό,τι ζήσαμε κι ό,τι δεν προλάβαμε
Πρόποση θαρρώ θα κάμω Στην Απουσία και τις πληγές της Στη σιωπή και την ηχώ της Στο χθες και στο σήμερα Σε ό,τι χάσαμε κι ό,τι κερδίσαμε Στις αλήθειες και τα παραμύθια μας Στα θέλω μας που μείνανε μισά και τα φοβάμαι που υπερίσχυσαν Στα πάθη και τα λάθη μας Στα όνειρα και τις αστοχίες μας Στα διλήμματα και τις ανάγκες μας Στους πόνους και τις απώλειες Στα δάκρυα και τις χαρές Στους πόθους και τις ομορφιές τους
Είμαι εδώ Και θα είμαι Για ό,τι έρθει Κι ας μην το καταλαβαίνεις τώρα Κι ας δυσανασχετείς ίσως-ίσως Κι ας μην το πιστεύεις
Ακόμη κι αν Κοντά Σου δε θα είμαι Από μακριά Θα Σε νοιάζομαι Θα Σε "προσέχω"
Θα ελπίζω για Σένα Θα Σε σκέφτομαιτρυφερά Θα Σε νοσταλγώ Ε Σ Ε Ν Α και Όλα όσα μου έδωσες Κι ας αμφιβάλλεις για το τι Και λόγος άσχημος για Σένα ποτέ απ΄τα χείλη μου δε θα βγει
Θα είμαι κοντά Σου Σαν το θελήσεις Στα εύκολα,στα δύσκολα Στα ανηφόρια και τις χαρές Και πόνο μου να κάνω τον δικό Σου
Κι ας μην είμαι ο άνθρωπος Σου Κι ας μην πρόλαβα να γίνω Κι ας ξέρω πως ποτέ δεν θα... Τίποτα δεν θα αλλάξει Απ΄όσα σου ΄χα πει Θα είμαι στο τώρα και στο μέλλον Συνοδοιπόρος και αρωγός Αν ποτέ με αναζητήσεις
Μη φύγεις απ΄τη ζωή μου δεν θέλω να σε χάσω τώρα που σε βρήκα Σου είπα ένα βράδι Λίγο πρίν ξεσπάσει η μπόρα.Που δεν άργησε καθόλου. Συνεπής στο ραντεβού της ήρθε να θυμίσει πως τα όμορφα κρατάνε λίγο μα σακατεύουνε πολύ
Παράξενη γιορτή όλα όσα πρόλαβα μαζί Σου να ζήσω Που κράτησε τόσο όσο κρατάει ένας καφές Μια εκδρομή που ματαιώθηκε λόγω κακών καιρικών συνθηκών
Και πως να τις πολεμήσω; Πως να νικήσω τον καιρό, τα σύννεφα που το βλέμμα Σου σκοτείνιαζαν; Προσπάθησα να τα βάλω με τους ανέμους.Τις μπόρες και τις καταιγίδες Τα άγρια στοιχειά και τους κακούς δράκους
Να Σε ταξιδέψω προσπάθησα Σε έναν άλλον κόσμο Σε έναν κόσμο που ΄λεγες πως είχες ξεχάσει την ύπαρξη του
Και σου λεγα παραμύθια πως οι καλοί πάντα νικάνε πως τίποτα δεν χάθηκε σαν το πιστεύεις Απλά με κοίταγες κι έδειχνες πως μπορούσες τα λόγια μου να μετρήσεις για αλήθεια
Όλα τα ρίσκαρα μαζί Σου τις βεβαιότητες μου,τα αντέχω μου Γιατί να αντέξω ήθελα μαζί Σου Για μια διαδρομή που θα μας έβγαζε ξανά στο φως Σε μια μέρα λαμπερή που θα μπορούσε για πάντα να κρατήσει
Μα τα παραμύθια αγάπη μου δεν τελειώνουν πάντα με ένα "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" Στα παραμύθια των μεγάλων επιλογή τους είναι το να μη ζεις Να μην τολμάς,να μη ρισκάρεις Να μην αφήνεσαι στη μεταμόρφωση
Κι εγω νικήθηκα απ΄τους αέρηδες τις κακιές μάγισσες και τους άγριους δράκους Πως να τους πολεμήσω με αλήθειες πως στο παραμύθι τους το δικό μου να αντιτάξω;
Ίσως κάποια στιγμή πιστέψεις πως τίποτα δεν πάει χαμένο σαν ΕΣΥ το θελήσεις Ίσως άλλος να βρεθεί να σε πείσει για όσα εγω δεν κατάφερα Ίσως κάποτε Σε πείσεις πως αξίζει να ρισκάρεις Για τη Ζωή Σου,για Σένα
Αν μπορούσες να φανταστείς τι χαρά θα μου ΄δινες ίσως και να τρόμαζες μα εγώ μόνο αυτό δεν ήθελα
Κι αν μια στιγμή λυγίσεις κι όλα μάταια θα φαντάζουν αν όλα όσα πίστεψες φενάκη αποδειχθούν απλά φώναξε με Και θα ΄μαι εκεί Για να σε ταξιδέψω στον κόσμο μου που σου ΄χα πει πως είναι μιας άλλης εποχής μα που μου άρεσε και άρεσε σε Σένα
Σε βρήκα Σε χάνω Λάθος εποχή; Λάθος στιγμή; Τι νόημα έχει τώρα πια Τώρα που οι αποφάσεις έχουν πια παρθεί Τι θα μπορούσε άραγε να τις ανατρέψει;...
Και να ΄μαι πάλι να ακολουθώ μαζί σου την ίδια γνώριμη διαδρομή
Ξαφνικά,απροσδόκητα Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Μα με συναισθήματα μπερδεμένα Ματιές αμήχανες που αποφεύγουν τη συνάντηση Μόνο αγγίγματα τυχαία κι η αφή σου τη δική μου να ψάχνει
Στιγμές θαλπωρής,στιγμές ανάλαφρες μα και σοβαρές Απέλπιδες προσπάθειες να μην ανταμωθούν τα βλέμματα μας κι όλο να αστοχούν Στα κρυφά να σε παρατηρώ προσπαθώντας την εικόνα Σου να κλείσω μέσα μου ξανά και ξανά
Αντίστροφη πια διαδρομή Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Λέξεις που προσπαθούν πίσω από άλλες λέξεις να κρυφτούν Να με κοιτάς έτσι όπως Εσύ ξέρεις να χαμογελάς και το χέρι σου σφιχτά το δικό μου να κρατά
Όλο να σε καληνυχτώ κι όλο εκεί να μένω Και να μην τολμάμε αυτό που θέλουμε κι οι δυό Επιθυμία λανθάνουσα που να εκφραστεί αποζητά να μετουσιωθεί σε μια αγκαλιά κι ένα φιλί Με την ίδια οικεία γεύση μια γεύση που δεν μπορείς να χορτάσεις,που σου καταρρίπτει όλες σου τις αντιστάσεις
Και δεν της αντιστέκεσαι Δεν το θες,δεν το μπορείς τι σημασία έχει
Ανάγκη απολέμητη κι η καληνύχτα μονόδρομος και διέξοδος να φαντάζει Λύτρωση για όσα δεν τολμούν να ειπωθούν και υπόσχεση για όσα,ίσως, θα ακολουθήσουν...
Λοιπόν μάγκα μου;Τί περίμενες; Πως όλα θα πάνε καλά;Αφού το ξέρεις.Μια ζωή τα ίδια.Πάντα βλέπεις το ίδιο φινάλε.Όλοι σε εκτιμούν,όλοι σε θέλουν κοντά τους.Μα μέχρι εκεί.Τέλος.Τίποτα παραπέρα. Τί μαλάκας που είσαι στ΄αλήθεια.Και πάντα στο έλεγα.Κρατήσου.Μην κάνεις όνειρα.Αφού δεν σου πάει κάτι τέτοιο.Το ξέρεις μαλάκα.Και επιμένεις.Καλά να τα πάθεις πάλι.Εγώ προσπάθησα να σε συγκρατήσω.Εσύ πάλι έπεσες με τα μούτρα.Και τώρα; Εντάξει σε δικαιολογώ.Τούτη τη φορά πίστεψες πως ίσως κάποια πράγματα άλλαξαν.Πως ίσως μπορούσες να γελάσεις στο τέλος.Ίσως και να μπορούσες να νιώσεις ευτυχισμένος.Για δες τώρα λοιπόν.Τί θα μπορούσες να μου πείς;Έχεις κάτι να μου αντιτάξεις; Όχι μαλάκα μου.Τίποτα δεν έχεις.Δεν σε παίρνει για να έχεις.Το μόνο που μπορείς είναι να κάνεις αυτό που ξέρεις.Να δικαιολογείς τους ανθρώπους,να τους δίνεις χρόνο.Πάντα αυτό δεν σου ζητούσαν;Χρόνο;Για πες μου όμως.Εσένα σου έδωσε ποτέ κανείς χρόνο;Εσένα ποιός σε σκέφτηκε;Καλά,σε σκέφτονται θα μου πεις.Μαλακίες.Για μια ακόμη φορά. Δεν πειράζει μάγκα μου.Έπαιξες,έχασες.Εσύ να είσαι καλά.Κι όλοι τους.Ξέρω,κακίες δεν κρατάς σε κανέναν.Ακόμη κι όταν σε πηδάνε.Πάντα τους άλλους σκέφτεσαι.Πάντα οι άλλοι να είναι καλά.Και χέστηκες για σένα.Ε,και;Σημασία έχει ότι έστω και λίγο αυτοί αισθάνθηκαν καλά.Αυτό δε μέτραγε μια ζωή για σένα;Να ΄ναι καλά οι άλλοι;Να τους κάνεις χαρούμενους,ευτυχισμένους;Όσο μπορούσες.Να τους δίνεις τα πάντα.Και τη ζωη σου την ίδια αν χρειαζόταν. Και μετά μαλάκα μου;Μετά τι;Ένα ευχαριστώ και ένα άντε γειά.Ή ένα μείνε στη ζωή μου μα σε απόσταση.
Καλά να τα πάθεις.Κατά βάθος χαίρομαι.Γιατί νόμιζα πως είχες βάλει μυαλό.Πως ήξερες.Είχες μάθει.Αλλά διαπιστώνω ότι τίποτα δεν έμαθες.Γιατί πάντα τις ίδιες μαλακίες έκανες. Πώς θα μπορούσες και τώρα να κάμεις κάτι καλύτερο;Δεν μπορείς μαλάκα μου.Δεν το έχεις.Γι΄αυτό μην περιμένεις να σε δικαιολογήσω.Κάτσε και βγάλτα πέρα μόνος σου μάγκα μου.Χτυπήσου,κάνε ό,τι θες.Έτσι μάγκα μου.Μήπως και κάποια στιγμή καταλάβεις πως εσύ δεν έχεις δικαιώματα.Ούτε καν στα πιο απλά.Σε αυτά που θεωρούνται αυτονόητα για όλους. Γιατί εσύ μαλάκα μου είσαι απο άλλο ανέκδοτο. Καιρός να αρχίσεις να το εμπεδώνεις.Και να πάψεις να ονειρεύεσαι.Πως θα μπορούσες να νιώσεις ευτυχισμένος. Ποιός σου είπε μάγκα μου πως έχεις τέτοιο δικαίωμα;...
Λάθος.Σ΄ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε.Κάπως έτσι ανορθόδοξα ξεκίνησε η γνωριμία μας.Ένα τυχαίο γεγονός μας "γνώρισε".Μια αλληλογραφία μας έφερε κοντά.Ξεκίνησα να σου λέω πράγματα για μένα.Να μοιράζομαι τις σκέψεις,τους προβληματισμούς μου.Χωρίς να το καταλαβαίνω,χωρίς να το επιδιώκω άρχισα να δένομαι μαζί σου.Ώσπου ήρθε η στιγμή που σε γνώρισα.Από κοντά πια.Από κείνη την ώρα ήθελα να είμαι μαζί σου.Δεν με ενδιέφερε ο τρόπος,το πως.Αρκεί να σε είχα δίπλα μου.
Προσπαθούσα πολύ γι΄αυτό.Βέβαια τότε δεν ήξερα.Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι αυτό ήταν Έρωτας.Του έδινα χίλιες δυο ονομασίες,μα αυτό δεν τολμούσα να το παραδεχθώ.Από φόβο;από αμηχανία;Δεν ξέρω.Ακόμη και σήμερα προσπαθώ να του δώσω απάντηση.Μη συνειδητοποίηση θα το έλεγες Εσύ.Ίσως και να έχεις δίκιο.Ίσως...
Κινδύνεψα να σε χάσω.Πολλές φορές.Δεν ήξερα πως να σου φερθώ.Πως να σε αντιμετωπίσω.Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο.Σε έπνιγα.Καταλάβαινα ότι κοντά μου ασφυκτιούσες.Ότι πολλές φορές σκόπιμα με απέφευγες.Μα όσο Εσύ με άφηνες,τόσο πιο πολύ σε ερωτευόμουν.Όχι,δεν είναι αυτό που λένε πως σαν σε αρνείται κάποιος εσύ κολλάς χειρότερα.Ποτέ δε συνέβη αυτό με Σένα.Δε σε ήθελα για αυτοεπιβεβαίωση.Πως θα μπορούσα άλλωστε.Από την αρχή η συμπεριφορά Σου ήταν έντιμη.Ακόμη και τούτη δα την ώρα είναι σαν να σε ακούω να μου λες εκείνα τα λόγια.Λόγια που πλήγωναν,που στόχευαν κατευθείαν εκεί,στα αριστερά.Μα δεν ήξερα το γιατί.Γιατί δεν ήξερα πως για ό,τι αισθανόμουν υπεύθυνος ήταν ένας και μόνος:ο Έρωτας μου για Σένα. Απομακρυνθήκαμε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.Μου ζήτησες να μη με ξαναδείς.Για όσο.Άραγε κατάλαβες ποτέ την κόλαση που πέρασα;Να μην ξέρω τίποτα για Σένα.Που είσαι,πως είσαι.Αν είσαι καλά.Σκόρπια από δω και από κει,να προσπαθώ να καταλάβω.Να έχω μόνο δείγματα της παρουσίας Σου,μέσα στην κόλαση της απουσίας Σου.Κι όταν καταλάβαινα ήθελα τόσο να τρέξω κοντά Σου.Να σου ανοίξω την αγκαλιά μου και να σου πω πως "εγω είμαι εδώ για Σένα.Μαζί θα τα καταφέρουμε όλα.Μαζί θα ξορκίσουμε καθετί άσχημο". Προσπαθούσα να σε βρω.Να σε προσεγγίσω.Μα πάντα ένιωθα πως έπεφτα σε έναν τοίχο.Σε αδιέξοδο.Δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ήθελες να μου μιλήσεις.Με απέφευγες,με αγνοούσες.Άλλες πάλι είχες πιο διαλλακτική στάση.Μα για λίγο.Και πάλι απ΄την αρχή.Λες και μου χάριζες μια πρόγευση Παραδείσου και μετά με πέταγες πάλι στα Τάρταρα.Και κάθε φορά όλο και πιο βαθιά.Όλο και πιο αλύπητα. Άνθρωποι δικοί μου είχαν καταλάβει.Μου έλεγαν πως σε έχω ερωτευτεί.Κι εγώ μετά βδελυγμίας να αρνούμαι αυτήν τη σκέψη.Να τη αποκηρύσσω.Να μην την παραδέχομαι.Μου έλεγαν πως δεν με αναγνωρίζουν.Πως ποτέ δεν με είχαν ξαναδεί σε ανάλογη κατάσταση.Λες κι ερωτευόμουν για πρώτη φορά...
Ο καιρός περνούσε.Σιγά σιγά άρχισε να αποκαθίσταται η επικοινωνία μας.Τηλεφωνικά στην αρχή.Μα μου αρκούσε.Αν ήξερες πόσο σημαντικό ήταν το να μπορώ να σε ακούω.Να μαθαίνω για Σένα.Από Σένα.Μα και πάλι μου έλεγες αυτά που ήθελες Εσύ να μου πείς.Καθετί που μου συνέβαινε,σημαντικό ή όχι,σου το έλεγα.Ήθελα να ξέρεις τα πάντα για μένα.Άρχισα να σε βλέπω.Μέσα στον χαμό των προγραμμάτων μας,προσπαθούσα να ξεκλέβω λίγο χρόνο,κάθε φορά που "έπρεπε" να σε δω.Μου αρκούσε ένα τσιγάρο μαζί Σου,μια στιγμή μέσα στις στιγμές Σου,αρκεί να Σε έβλεπα.Για να μπορώ να πορεύομαι.Μέχρι την επόμενη φορά.Κι ας ήξερα πως μπορεί να μην υπήρχε επόμενη φορά..
Ώσπου πάλι ένα "τυχαίο" γεγονός μας έφερε κοντά.Ίσως όχι και τόσο τυχαίο,τώρα που το σκέφτομαι.Το επιδίωξα.Το ξέρω ότι το ξέρεις.Για χάρη Σου έκαμα ό,τι έκαμα.Μου το είπες.Και το παραδέχθηκα.Εμμέσως.Μα δεν το μετάνιωσα στιγμή.Κι αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω,το ίδιο θα ξαναέκανα. Ώσπου εκείνο το βράδυ,κατάλαβα.Πως ήταν μάταιο να αποφεύγω να ονοματίσω τα αισθήματα μου.Δεν στο ομολόγησα.Μα και πάλι το κατάλαβες.Κρυβόμουν πίσω από ηλίθιες λέξεις.Πίσω απ΄τη σιωπή.Φοβόμουν την απόρριψη.Την άρνηση Σου.Ήξερα πως κινδύνευα να σε χάσω για πάντα,αν μιλούσα.Γιατί ήξερα..Μα δεν μπορούσα να το βαστάω άλλο.Ένα μυστικό υποτίθεται που μόνο τέτοιο δεν ήταν.Ομολόγησα.Όσο πιο απλά μπορούσα.Μα με φόβο.Παραδέχτηκα.Είχε έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου. Με αντιμετώπισες ζεστά.Τρυφερά.Προσπάθησες να μου εξηγήσεις.Προσπάθησα να καταλάβω.Ποτέ δε θέλησα κάτι παραπάνω απ΄αυτό που Σου ζήτησα.Ξέρω ότι δυσκολεύτηκες να με πιστέψεις."Δεν θα σου είναι αρκετό",έτσι μου είχες πει.Ίσως και να με φοβόσουν.Ναι,μπορεί να είμαι απρόβλεπτη,παρορμητική,αλλά ποτέ δε θα έκανα κάτι που θα σε έβλαπτε.Θα σε έφερνε σε δύσκολη θέση.Το ίδιο έργο το είχες ξαναδεί.Γι΄αυτό και δεν με πίστευες.Το είχες ξαναζήσει.Και αυτό σε φόβιζε.Σε τρόμαζε ίσως...Πόσο θα ήθελα να με ερωτευόσουν κι Εσύ.Να μου αφιέρωνες τις λέξεις Σου,τις σκέψεις Σου.Κι ας ένιωθα πως δε θα γινόταν ποτέ..Μα πόσο το λαχταρούσα να ΄ξερες μόνο..
Έκανα αμέτρητα λάθη μαζί Σου.Τα ξέρω πια.Σιγά-σιγά συνειδητοποιώ.Πολλές φορές σου είπα πως ποτέ πια τα ίδια.Πολλές φορές ορκίστηκα στον εαυτό μου πως πρέπει να μην τα ξανακάνω.Δεν τα κατάφερα.Απέτυχα.Προσπάθησα να μείνω μακριά σου.Μάταιο.Προσπάθησα να φύγω.Ναι,ίσως αυτό να μην το ξέρεις.Μα ο Θεός μου κι εγώ το ξέρουμε καλά πως πάλεψα γι΄αυτό.Τίποτα δεν κατάφερα.Συμπεριφερόμουν σαν ένα δεκαπεντάχρονο που δεν ήξερε.Τα ΄χανα κάθε φορά που σου μιλούσα.Που ήμουν κοντά Σου.Άλλα ήθελα και άλλα έλεγα.Λες και ήσουν ο πρώτος μου Έρωτας και δεν ήξερα τί έπρεπε να κάνω.Μα στ΄αλήθεια δεν ήξερα.Τώρα πια ξέρω ότι με πιστεύεις..Κι αν "ζήλειες" σου έκαμα,όχι δεν ήταν τέτοιες.Πληγωμένη αισθανόμουν γιατί δε με "πρόσεχες".Γιατί ένιωθα ότι περνούσα για Σένα απαρατήρητη.Και για μια φορά ακόμη δεν ήξερα πως να αντιδράσω,όταν έβλεπα.Να επιθυμείς κάτι άλλο από μένα.Μα όχι εμένα...
Ξαφνικά παρουσιάστηκε ένα νέο πρόσωπο στη ζωή μου.Ξέρεις πόσο αμήχανη και μπερδεμένη αισθάνομαι;Το ξέρεις.Στο είπα.Δε ξέρω που θα με βγάλει.Αν θα...Μα λέω να το παλέψω.Να το ρισκάρω.Γιατί μάλλον αξίζει τον κόπο.Μα είμαι ακόμη ερωτευμένη μαζί Σου.Και το ξέρεις.Μου είναι δύσκολο να σου μιλάω γι΄αυτό.Γι αυτήν την καινούργια σελίδα.Μα θα το κάνω.Γιατί τώρα πια δεν φοβάμαι.Γιατί θέλω να ξέρεις καθετί που μου συμβαίνει.Καθετί που με υπερβαίνει.Και αυτό είναι κάτι πάνω από μένα.Για μια ακόμη φορά...
Δεν ξέρω αν ποτέ ένιωσες κάτι για μένα.Δεν ξέρω τί είναι αυτό που σε κρατάει κοντά μου,παρόλο που ξέρεις.Αυτό που ξέρω είναι πως είσαι πλάι μου.Πως θες να με βοηθήσεις.Με συμβουλεύεις.Μου ανοίγεις νέους δρόμους,μου μαθαίνεις τα βήματα για έναν χορό,που ποτέ δε θα χορέψω μαζί Σου.Μα είσαι κοντά μου.Κι είναι σημαντικό.
Πάντα θα είσαι για μένα,το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου.Πάντα θα είμαι κοντά Σου.Στα εύκολα.Στα δύσκολα.Εδώ,να σε ακούω να μου λες τα ανομολόγητα Σου.Όπως έγινε σήμερα.Πάντα θα είσαι απ΄τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου.Ποτέ δε θα ξεχάσω όσα πέρασα μαζί Σου.Ποτέ δε θα λησμονήσω το όνομα Σου,τη μορφή Σου.Τα όσα μου έδωσες.Γιατί πήρα πράγματα από Σένα.Κι ας μην το καταλαβαίνεις.Ας μην το υποψιάζεσαι.Ξέρω καλά τι σου λέω.Κι αν ποτέ τα βήματα μας τύχει και ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες,να κρατάς τούτο:Τίποτα δε θα αλλάξει τα όσα πρωτόγνωρα ένιωσα για Σένα.Τίποτα δε θα σβήσει τα σημάδια που μου άφησες.Ανεξίτηλα θα παραμένουν εκεί,να αντιστέκονται στο πέρασμα του χρόνου.Ποτέ,ούτε για μια στιγμή δε μετάνιωσα για όσα σου είπα,για όσα αισθάνθηκα.Πάντα θα σε συντροφεύω με τη σκέψη μου.Θα είμαι εδω για Σένα,ακόμη κι αν δεν είμαι.Ακόμη κι αν κάποτε λείψω απ΄τη ζωή Σου. Ποτέ δε θα πάψω να Σ΄αγαπάω.Να σε νοιάζομαι.Να σε σκέφτομαι τρυφερά.Να θέλω μόνο την ευτυχία Σου.Θα είμαι εδώ για Σένα.Συνοδοιπόρος και σύντροφος σε ό,τι σου συμβεί.Μαζί θα αντιμετωπίσουμε ό,τι έρθει να μας βρεί.Όμορφο ή άσχημο.Εγώ για Σένα,εδώ για Σένα.Για να μη λυγίσεις.Για να βαδίζουμε και να μπορούμε να κοιτάμε μπροστά.
Είμαι τυχερή που σε γνώρισα.Που σε ερωτεύτηκα.Που μπήκες στη ζωή μου. Σ΄ευχαριστώ που υπάρχεις. Και θα υπάρχεις για πάντα στην καρδιά μου. Μια από τις λιγοστές μου βεβαιότητες και σιγουριές είναι αυτή. Κι ας μην πιστεύεις στο "πάντα".Κι ας σε φοβίζει. Τώρα πια ξέρεις.Με ξέρεις...
Καληνύχτα..
υ.γ.Κράτα το τραγούδι,κράτα τις λέξεις μου,τις σιωπές μου.Όσα είπα κι όσα ηθελημένα παρέλειψα.Κι αν κάποιες νύχτες όλα μάταια φαντάζουν,αν δεν έχεις από που να πιαστείς...Φώναξε με απλά.Και ξέρεις πως θα είμαι εκεί.Ακόμη κι αν δεν είμαι...
Απόψε θέλω τόσα να σου γράψω Μα δε γίνεται Κάτι που να ελέγξω δε μπορώ ούτε να το ονομάσω με εμποδίζει Μπερδεμένη αισθάνομαι κι αμήχανη Δεν υπάρχουν λέξεις λες κι ένα μαγικό αόρατο πέπλο τις σκέπασε και μακρυά μου τις κρατά Έτσι που όσο και να θέλω δικές μου να τις κάνω αυτές παιχνίδια μου παίζουν Μου κρύβονται,με ξεγελούν με κοροϊδεύουν λες κι αυτές...
Αφήνω το τραγούδι να μιλήσει Ίσως αυτό καλύτερα από μένα να μπορέσει
Άκου,σκέψου,νιώσε Αφουγκράσου Αφέσου σε όσα έχει να σου μαρτυρήσει να σου ζητήσει
Κι αν έστω και λίγο σε αγγίξει πάει να πει πως μ΄ έχεις καταλάβει
Αν πάλι όχι ίσως και να ψάξω άλλο να σου βρω ίσως κι όχι
«Δυο λόγια στείλε μου κι ας είναι τυπικά Γεια σου ,τι κάνεις, πως περνάς και τα λοιπά Αφού δε γίνομαι κομμάτι της ψυχής σου Ασε με να ΄μαι σε μια άκρη της ζωής σου» (Λένα Αλκαίου: Δυό λόγια)
Δεν ξέρω τι είμαι για Σένα.Τι μπορεί να σημαίνω.Αν σημαίνω δηλαδή κιόλας.Αποφεύγω να αναρωτηθώ.Τί νόημα θα είχε εξάλλου;Αφού κάποια πράγματα μπορώ και τα καταλαβαίνω.Ή μάλλον τα νιώθω.Δεν είναι εξάλλου και δύσκολο.Απλά αν μπορείς να λειτουργήσεις με τη λογική κάποιες στιγμές,αν μπορέσεις να παραμερίσεις το συναίσθημα,τότε αντιλαμβάνεσαι.Σημάδια μυστικά μα τόσο ορατά.Όσα τα λόγια δεν τολμούν να εκφράσουν.Όσα οι σιωπές σού υποδεικνύουν.Όσα οι πράξεις ή οι κινήσεις αφήνουν να διαφανούν...
Δεν έχει σημασία. Ψέματα,ψέματα σου λέω.Έχει. Μα δεν γίνεται αλλιώς. Στο κάτω κάτω,δε ζήτησα πολλά.Μάλλον δε ζήτησα ποτέ τίποτα.Κι ούτε πρόκειται.Το μόνο που απ΄την αρχή ήθελα,ήταν να μπορώ να είμαι «σε μια άκρη της ζωής Σου».Ίσα να σε βλέπω να χαμογελάς,να μαθαίνω πως είσαι καλά,και που και που να σε βλέπω.Έτσι,για να μπορώ να σου «κλέβω» στιγμές.για να ΄χω κάτι από σένα.Για να πορεύομαι...
Πάλι λάθος συμπεράσματα θα μου πείς.Βεβιασμένα ίσως,ίσως.Ναι,υπάρχουν στιγμές που με «ψάχνεις» κι Εσύ.Δεν αντιλέγω,ούτε μπορώ να το αρνηθώ.Μα όποτε Εσύ το θελήσεις.Όπως και επίσης δε μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως κάνω λάθη.Ίσως και να΄ναι αυτά που σε απομακρύνουν.Ίσως και το γεγονός πως Εσύ ξέρεις.Πως κάποια πράγματα τα θεωρείς δεδομένα.Άρα και προβλέψιμα..Δε λέω,σε κολακεύει,σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα.Μα μέχρις εκεί.Όταν το άγνωστο καταστεί γνωστό,παύει να έχει ενδιαφέρον.Και καταντάει κουραστικό,βαρετό.Όπως ένα παιχνιδάκι στα χέρια ενός παιδιού,που στην αρχή εστιάζει όλο το ενδιαφέρον και την προσοχή του σ΄αυτό,και μετά αρχίζει να μην το θέλει.Όχι,δε σου λέω πως είμαι παιχνιδάκι,σε προλαβαίνω.Ούτε πως παίζεις μαζί μου.Ατυχής ίσως παρομοίωση,μα τούτη δα την ώρα δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.Ελπίζω να μη μου θυμώσεις...
Άραγε με σκέφτεσαι καμιά φορά; (Ίσως,αστραπιαία να περνάω από τη σκέψη σου,για άκυρους λόγους...) Σου λείπω καθόλου; Με ζητάς μερικές στιγμές σαν παρουσία; Σημαίνω κάτι ή θα μπορούσα άραγε να...; Ρητορικές ερωτήσεις; Ή Ερωτήματα που επιθυμούν απάντηση; Τί σημασία έχει;
Εγώ,ίσως και να μην το μάθω ποτέ. Εσύ όμως ξέρεις Πάντα ήξερες Και θα ξέρεις...
Καληνύχτα
υ.γ. Ξέρω τι θα πεις.Τι θα σκεφτείς.Ότι είχες δίκιο όταν μου έλεγες πως...Μα πίστεψε με,δεν έχει να κάνει με αυτό.Δύσκολο θαρρώ να το κατανοήσεις,μα είναι η αλήθεια.Ο Θεός μου κι εγώ το ξέρουμε πως έτσι είναι...
«Ήταν μια υπέροχη βραδιά με λίγα λόγια καθαρά ήταν μια υπέροχη βραδιά απ΄το πουθενά έλα ξανά...» (Υπέροχη βραδιά:Μπλέ)
Μη με ρωτήσεις
τί θα ΄κανα για Σένα ό,τι μπορώ, ό,τι αντέχω πανδέκτης της Επιθυμίας Σου τρυγητής της Ανάγκης Σου
αν σε θέλω λιτή λογίζονται τα λόγια μου κατακόμβη και εξαπτέρυγα χερουβείμ του Πόθου
αν σ΄αγαπώ πως να σου πω, θαρρώ πως ναι αν δεν ακούς τους χτύπους της καρδιάς λύχνους στη ρότα της δίνης σου
αν είσαι πάθος ή οδύνη φωτιά ή θάλασσα ποιές λέξεις να καταθέσω στο βωμό του Έρωτα Σου
Μη με ρωτήσεις Ποτέ ξανά Αν θυμάμαι
Σα να ρωτάς Αν ξέρω ορθογραφία και προπαίδεια Αν έχω πατρίδα κι ουρανό Αν ζω κι αν ανασαίνω Αν σκέφτομαι κι αν υπάρχω Αν ελπίζω κι ονειρεύομαι Αν προτιμώ το Θάνατο ή την Ανάσταση
«Με χάδια τρομαγμένα με διψασμένα χάδια του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι Λευκό πανί υψώνω και πάω όπου με πάει αυτό που με σκορπάει σου παραδίνομαι...» (Μ.Πασχαλίδης: Φωτιά μου)
Σαν πάρει η μέρα να χαράξει Η σκέψη σου με συνταράσσει Αντίλαλος να γίνεται του θυμικού μου Σαν η σελήνη δειλά προβάλλει στο στερέωμα Σπονδή προσφέρεται στην Επιθυμία να σε ζήσω Ηχερός κλειδούχος της Ανάγκης Σου
Παραγιός του Έρωτα ο οίστρος Και οιωνοσκόπος σαρδόνιος ο ίμερος Θησέα χαμένο στο λαβύρινθό Σου Με βαπτίζει, με εξαγνίζει και Σαν άλλος Μινώταυρος αποζητά Να με κατασπαράξει
Ο ήχος της φωνής Σου κι η αποθυμιά της ανάσας Σου Τρικυμία σηκώνει στο κορμί Έκσταση και παραμύθι που αλώνει Κάθε μάταιη αντίσταση Σα λιανοτράγουδο και σαν νανούρισμα
Ακυβέρνητο σκαρί ο λογισμός Νεφελοβατεί προσμένοντας Να χαθεί στην έκλειψη Της μυρωδιάς του ακριβού Σου θυμιάματος Αδύναμος να τιθασεύσει Τον πυρετό και τη φωτιά Που ξεχύνονται σα λάβα θυμωμένη Και κατακαίνε στο διάβα τους Ολάκερη τη ζήση μου...
«Πόσο σ' αγαπώ στην άπλα του καλοκαιριού πόσο σ' αγαπώ στις γειτονιές του φεγγαριού πόσο σ' αγαπώ τις νύχτες που φεγγοβολάς μέσα στο αίμα μου κυλάς και με φιλάς.» (Γιάννης Κούτρας:Πόσο σ΄αγαπώ)
Αν ήταν σε εκείνες τις μέρες να γυρνούσα εκείνη την νύχτα θα επέλεγα
Νύχτα ζεστή καλοκαιριού μεστή αστεριών και θάλασσας κι η αύρα Της να χαϊδεύει ένα κορμί που έτρεμε στην υποψία της ανάγκης Σου
Ρίγος να διαπερνά σώμα και ψυχή Και η αίσθηση του Έρωτα Να παιχνιδίζει με τα κύματα Πυρκαγιά τα θελήματα,ανάγκη η επαφή Αναπόφευκτη μοίρα ο Έρωτας Τρελλό χορό να στήνει μέσα μου
Λέξεις ανήμπορες να αρθρωθούν Αβάσταχτο το νόημα της σιωπής Βίαιη παρόρμηση το σε θέλω Να πολεμά με τη φωνή της λογικής
Έρημος και θάλασσα η Επιθυμία Να ξορκίζει το δαίμονα που ζητά Να την κατοικήσει,να την κατακτήσει Ανεμοθύελλα και φορτούνα Απόμακρη σκιά η ησυχία Κι η φαντασία να ζωγραφίζει Μια σκιά αμφιβολίας
Αίσθηση ενός Έρωτα χωρίς ενοχές Να αναδύεται από τους πόρους του κορμιού μου Κι η ομορφιά Σου να μου κόβει την ανάσα Αναλλοίωτη εικόνα,χαραγμένη στη θύμηση Σημαδούρα στη θάλασσα που Επέλεξα να ταξιδέψω
Χωρίς προορισμό,χωρίς πυξίδα Μόνο η Λαχτάρα Σου να οδηγεί Τα βήματα μου σε άγνωστα νερά Νύχτιο της θάλασσας τραγούδι Λαξεύει την Εδέμ που θα θυσιαστεί Για χάρη της κόλασης Σου...
«Το χαμόγελό σου χρώμα στη ζωή μου Στο χαμόγελό σου μοιάζουν όλα αληθινά Το χαμόγελό σου μόνη αμοιβή μου Μου χαμογελάς και νοιώθω εγώ παιδί ξανά» (Μάνος Πυροβολάκης:Το χαμόγελό σου)
Παιδί κι εγώ με σένα.Ξανά και ξανά.Ανυπόμονο,ανυπάκουο,απρόβλεπτο.Διψασμένο να μάθει όσο πιο γρήγορα γίνεται τον κόσμο.Την ομορφιά.Ό,τι το υπερβαίνει. Βουτάω στα βαθιά και δε με νοιάζει.Κι ας με φοβίζει η θάλασσα.Ξεκλειδώνω την ψυχή μου.Και δεν με νοιάζει αν χάσω για πάντα το κλειδί.Μαζεύω κοχύλια,χρώματα και δειλινά για να σου φτιάξω την πιο όμορφη ζωγραφιά. Να στην αφιερώσω.Βάφω τις μέρες με το κόκκινο του ήλιου και τις νύχτες χάνομαι στην αγκαλιά του φεγγαριού.Κλέβω σκέψεις και στιγμές και ανυπομονώ να στις μεταφέρω.Κάνω σκανταλιές και μετά ζητάω συγγνώμες.Όχι,όχι δε θα το ξανακάνω.Μα ξανά και ξανά τις ίδιες επαναλαμβάνω.Κι ας ξέρω πως μπορεί και να τιμωρηθώ.Μα η Λαχτάρα μου γι΄αυτές δε με αφήνει να σκεφτώ.Άθυρμα Της με κάνει και δεν μπορώ να Της αντισταθώ.Όσο μου λέω όχι,τόσο στα αντίθετα να με παρασέρνει.Καθόλου εύκολο να Την νικήσω.Πάντα με νικάει Αυτή...
Παραπονιέμαι,γκρινιάζω.Πέφτω στη σιωπή και μελαγχολώ.Κλαίω και γελάω ταυτόχρονα.Σου κάνω μούτρα και σε αποφεύγω.Σου θυμώνω.Θέλω να φύγω μακριά σου και να μη σε δω ποτέ ξανά.Να μη σε ξανακούσω.Μα για λίγο.Γιατί αμέσως μου περνάει.Αρκεί μια λέξη σου.Ένα χαμόγελο.Κι όλα αρχίζουν ξανά.Τέλος που πάντα γράφει μια καινούρια αρχή μαζί σου...
Έρωτας είναι... Μόνο αυτό...
Γι΄αυτό σου λέω μάτια μου.Προσπάθησε για λίγο ακόμη να με δικαιολογείς. Να με ανεχτείς.Στα λάθη μου.Το ξέρω πως για σένα είναι δύσκολο.Πως ίσως και να μην το μπορείς.Να μην το θες.Να μη τ΄ αντέχεις.Μα στο υπόσχομαι στον Ουρανό,πως σύντομα θα «μεγαλώσω».Και τότε όλα θα αλλάξουν.Γιατί ο χρόνος με κυκλώνει και σύντομα θα γίνει δήμιος που θα ζητά την ηδονή του κόπου του. Και ξέρεις,δεν έχω καμιά διάθεση να του κάνω το χατήρι.Όχι,αυτήν τη φορά,δε θα παίξω το παιχνίδι του.Σύντομα θα κερδίσω την παρτίδα.Με πείσμα παιδικό θα τον νικήσω.Γιατί δε θέλω να σε χάσω...
Θέλω απόψε να χαθώ μέσα στη νύχτα Στα μυστικά της Στις ανομολόγητες στιγμές της
Θέλω απόψε καθετί δικό σου να αγκαλιάσω τα λάθη ,τα πάθη και τις αδυναμίες σου να μάθω τα θέλω και τις επιθυμίες σου να πιω τις λέξεις σου και να μεθύσω απ΄αυτές να ξορκίσω τους φόβους σου και αυτούς που σε πληγώσανε να βάψω τη νύχτα σου με το κόκκινο της φωτιάς τούτο το κόκκινο που στάζει ο πόθος μου για σένα να παίζουν για σένα οι πιο όμορφες μουσικές να χαθώ στη λησμονημένη σου αθωότητα να αφεθώ στην οδύνη και την αμαρτία σου να μπω στα όνειρα και τους εφιάλτες σου να δω τον κόσμο μέσα απ΄τα μάτια σου να γίνω βροχή να σε δροσίσει και να σε προκαλέσει να αφεθείς στο άγγιγμα της να ζήσω την κόλαση σου κι ας χάσω τον παράδεισο να νικήσω για χάρη σου τον χρόνο να σε αποπλανήσω με τις πιο αγνές προθέσεις
Να χαθώ στον ωκεανό των ματιών σου στην αγκαλιά σου στο χάδι σου και στο φιλί σου να νιώσω την ανάσα σου και την αφη σου
Να ταξιδέψω μαζί σου Για όπου...
Καληνύχτα...
υ.γ. αν ήσουν εδώ απόψε,αν σε είχα,αυτό το κομμάτι θα επέλεγα για να σε ζήσω...
«Σε θέλω Είσαι παιχνίδι κι εσύ Κάποιου Θεού που όλο φέρνει βροχή Κι όμως σε θέλω... Σε θέλω Όπως το ρεύμα χτυπά Δυό χέρια αθώα βρεγμένα γυμνά Έτσι σε θέλω» (Μ. Χατζηγιάννης:Έτσι σε θέλω)
Νύχτα αγρύπνιας.Ανυπόδητος Θεός ο Έρωτας ζητά να με εξοντώσει,να με αφανίσει.Αντίλαλος των θελημάτων μου και εξορκιστής του πόθου.Αιχμάλωτη με ονομάζει στον ωκεανό της νύχτας και άθυρμα των προσταγμάτων του.Σαν ξωτικό η σκέψη σεργιανάει στον λαβύρινθο που γεννά ο ήχος της ανάσας μου.Κραυγή και ψίθυρος που λυτρώνει ενώ μπλέκεται σε έναν αόρατο ιστό αράχνης.Φωνή σαν αντανάκλαση παραδείσου και καθρέφτισμα στις λίμνες των ματιών σου.Ήχος πλάγιος και δοξαστικός,επιθυμίας διακονητής και ντελάλης του οίστρου.Αρχάγγελος χαρμολύπης και Θλίψης.Θεός και διάβολος μαζί-τέρψη και παιδεμός.Έρεβος και θάμβος,αυτόχειρας και θριαμβευτής,λήθη και αλήθεια.Κόλαση και Παράδεισος,Θάνατος και Ανάσταση. Στο αχ των τραγουδιών να αλυχτά ο ίμερος και κρυφό μαχαίρι η λογική να βάφει με το αίμα της το πάθος.Προσκυνητής των αρωμάτων και αίνιγμα του ονείρου.Γκρεμός και Αχέροντας,Πατρίδα,Γη και Αστραπή... Ένα «σε θέλω» να γεννά η σύζευξη συμφώνων και φωνηέντων.Ωκεανός να γίνεται και απόκρυφο ευαγγέλιο.Ανασαιμιά Ζωής και διαρρήκτης του κορμιού και του λογισμού.Με έναν τρόπο πρωτόγνωρο,πρωτόγονο και αυθόρμητο...
Σαν κατακτητής και μύστης.Ιεροφάντης και συλλητής του ναού σου. Σαν μάχη χωρίς νικητή ή ηττημένο.Σαν αύρα και σαν ορμή.Σαν αστραπή,κεραυνό και μπόρα καλοκαιρινή.Σα δίλημμα και ναυάγιο.Σαν ήχο και λυγμό.Κυματοθραύστης να λογίζεται το φιλί και λιμάνι η αγκαλιά.Κύμα να γίνεται η αφή και χαρτοκόπτης ο φόβος.Σαν νικοτίνη που διαπερνά τη σκέψη μου και αντίδοτο δεν έχει.Αλάτι στις πληγές και άσβεστη δίψα.Ιχνηλάτης των ονείρων και όμηρος της ανάγκης.Προσκυνητής της εικόνας σου και διακορευτής των διαδρομών σου.Χρώμα στην παλέτα σου να θέλω να γενώ και εξόριστη απ΄τον παράδεισο.Αιχμάλωτη στο δάκρυ σου και φωτιά στη φωτιά μου.Σαν ήλιο ζωοδότη και νανούρισμα της βροχής.Σαν αντιφέγγισμα αλήθειας και ξωκλήσι των παρακλήσεων μου.Σαν Προμηθέας δεμένος στο βράχο σου και Ηρακλής δρόμο να μην βρίσκει για να μ΄ελευθερώσει.Σα γέλιο και αναστεναγμό.Σαν παραμύθι με λυπημένο τέλος και σελήνη που θα σε γητεύει..
Έτσι σε θέλω κι ας μη θέλω που σε θέλω .Για να μπορώ να σ΄ έχω...
«Δεν είδες ποτέ τα δάκρυα μου ίσως φταίω εγώ που τα 'κρυψα δεν άκουσες,δεν άκουσες τα λόγια μου ίσως φταίω εγώ που τα ψιθύρισα... δεν έκλαψες που έφυγα ίσως φταίω εγώ που ξαναγύρισα... στα μάτια μου όμως δε διάβασες τίποτα;» (Χάρις Αλεξίου:Δεν είδες)
Ποτέ δεν μου άρεσε η μακιαβελική ηθική.Αυτό το δόγμα τού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».Μα να που την ασπάστηκα.Και την έκανα πράξη.Ψάχνω για άλλοθι,νομίζω.Μα όχι,όχι.Αλήθεια σου λέω.Αφού ήταν ο μόνος τρόπος να βρεθώ εκει που αγαπάω πιο πολύ,την ώρα που αγαπάω περισσότερο να είμαι κοντά Της.Νύχτα πάντα...Εκεί που γίνομαι θαρρείς κάποια άλλη.Κοντά σ΄αυτήν την Γυναίκα που μπορεί και με ηρεμεί,με παρηγορεί.Με ταξιδεύει.Θάλασσα το όνομα Της και τί δε θα δινα να βρεθώ κοντά Της.Το τηλεφώνημα ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή,αν και το πρόσωπο που σ΄Αυτήν θα με πήγαινε...Άστο καλύτερα.Ξέρεις εξάλλου..
Μια νύχτα μετά το φεγγάρι του Αυγούστου.Σου΄χω πει ποτέ πως αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου;Όχι,δεν πρόλαβα.Ούτε καν αυτό...Εφοδιασμένη με μπύρες,τσιγάρα και το τετράδιο μου.Σε περίπτωση που κάτι ήθελα να σημειώσω.Τον τελευταίο καιρό δεν το αποχωρίζομαι.Ολο και κάτι θα βρω να του καταθέσω.Κι όλο πιο συχνά μου συμβαίνει.Και αυτό...
Με δέχτηκε όπως πάντα.Ήρεμη,ζεστή,τρυφερή.Ναι,αυτη τη φορά Την άγγιξα.Για λίγο περπάτησα στις άκρες του κορμιού Της.Σου κάνει εντύπωση;Ήθελα να μπορώ να δω την έκφραση σου,όταν θα το διαβάσεις αυτό.Μπορεί και να χαμογελάς.Ίσως.Μα ταυτόχρονα ένιωθα ότι μου έθετε και μια πρόκληση.Με παρότρυνε να Της πω,ό,τι Αυτή εδω και καιρό είχε καταλάβει.Προσπαθούσα λυσσαλέα να Της αντισταθώ.Να μην Την αφήσω να με παρασύρει στο παιχνίδι Της.Ήθελε να παίξει μαζί μου ή να με λυτρώσει;Δεν ήξερα.Όχι,μέχρι εκείνη τη στιγμή..
Η σελήνη καθρεφτιζόταν μέσα Της.Σχεδόν Την ακουμπούσε.Λες και έκαναν έρωτα.Όμορφη εικόνα.Να την έβλεπες..Αν και θα την είδες.Δεν μπορεί να μην,ένα τέτοιο βράδυ.Σήκωσα το κεφάλι ψηλά,στον ουρανό.Κοίταξα τα αστέρια.Προσπάθησα να μαντέψω πού είναι η Αφροδίτη,η Μικρή Άρκτος,ο Σείριος.Έτσι όπως εσύ μου τα είχες δείξει εκείνο το βράδυ,αν θυμάσαι.Δεν τα κατάφερα.
Περίεργοι συνειρμοί άρχισαν να στήνουν χορό μες το μυαλό μου.Εκείνη η νύχτα ,ήρθε ξαφνικά στη θύμηση μου.Οχι πως ήταν δύσκολο μάτια μου.Καθόλου.Πίστεψε με. Γιατί ήταν ένα απ΄τα βράδυα που πάντα θα κουβαλάω μέσα μου,μέχρι τελευταίας μου ανάσας.Γιατί ήταν το πρώτο μου κι ίσως το τελευταίο βράδυ μαζί σου,κοντά Της.Το πρώτο και το τελευταίο που για λίγες στιγμές αφέθηκα στην αγκαλιά σου..
Μέχρι που Αυτή γύρεψε απάντηση να πάρει.Και δεν μπορούσα πια να Της την αρνηθώ.Ναι,σε είχα ερωτευθεί.Με έναν τρόπο που όμοιο του ποτέ δεν είχα νιώσει.Λες κι ήταν πρώτη φορά.Ήταν πρώτη φορά..Ποτέ δεν είχα νιώσει κάτι ανάλογο.Ποτέ.Και έτυχε με σένα.Μη με ρωτήσεις πώς και γιατί.Δεν έχω απάντηση να σου δώσω.Ούτε τώρα,ίσως ούτε ποτέ.Ίσως να σε γνώρισα σε λάθος χρόνο.Ίσως αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά για μένα,ίσως να μην το άφηνα να συμβεί.Μα δεν το επιδίωξα.Δεν το θέλησα.Μόνο του ήρθε και με βρήκε.Αντιστάθηκα όσο μπορούσα.Δεν το παραδεχόμουν.Κι ας μου το έλεγαν.Ότι μου συμβαίνει,ότι φαίνεται.Απ΄τον τρόπο που για σένα μιλούσα.Και γω,ξόρκιζα αυτή τη σκέψη.Όχι,δεν είναι αλήθεια.Φίλοι,μόνο φίλοι είμαστε.Τίποτα παραπέρα.Ναι,μπορεί να σ΄ αγαπάω αλλά μέχρις εκεί.Τίποτε άλλο.Και ήρθε η στιγμή που μου τα ανέτρεψε όλα.Γιατί αλλιώς ήξερα,είχα μάθει...
Γιατί εσύ μάτια μου;Γιατί εσύ,γαμώτο, που να με πάρει;Εκεί που νόμιζα πως όλα είχαν μπεί σε έναν καλό δρόμο,ξαφνικά πάλι απ΄την αρχή.Εκεί που πίστευα πως ίσως και να μπορούσα να σε κερδίσω ξανά,εκεί έντρομη βλέπω πως μπορεί και πάλι να σε χάσω.Και δικαιολογημένα αυτή τη φορά.Φοβάμαι.Ο Θεός μου και γω ξέρουμε πόσο πολύ φοβάμαι.Γιατί ό,τι και να κάνω πια,ό,τι και να πω,δεν θα είναι το ίδιο.Ακόμη κι αν σου λέω αλήθεια,πάντα θα υπάρχει η αμφιβολία.Πώς να σου πω πια ότι θέλω να σε δω;Πώς να τολμήσω να σου πω ότι μου λείπεις;Πώς να τολμήσω να σου ζητήσω μια αγκαλιά;Αφού κάθε φορά,το ξέρω,θα νομίζεις πως θα θέλω κάτι παραπάνω από σένα.Κι ας μην είναι έτσι.Κι ας λένε οι λέξεις μου αυτό που λεν και τίποτε άλλο...
Σ΄ερωτεύτηκα.Ναι.Τα πάντα,κάθε τι δικό σου.Τα μάτια σου,το χαμόγελο σου,τον τρόπο που σκεφτόσουν,που μιλούσες.Λάθος,το ξέρω.Μα έγινε.Δεν σου ρίχνω το παραμικρό φταίξιμο.Εγώ,εγώ φταίω για όλα.Γιατί εγώ σου αφέθηκα.Κι ας μη με έψαχνες εσύ ποτέ.Κι ας μη με ζητούσες.Κι ας μη μου έδειξες ποτέ πως,ίσως και να μπορούσα να σημαίνω κάτι για σένα.Όχι,όχι ερωτικά.Ανθρώπινα,φιλικά και μόνο.Ή μάλλον για να μην σε αδικώ,το έκανες κάποια στιγμή.Όταν με αγωνία περίμενα να περάσουν οι μέρες που θα καθόριζαν τη ζωή μου..Μέχρις εκεί.Κι ας μου έλεγες διαρκώς ότι γκρίνιαζα και παραπονιόμουνα.Κι ας ήξερα.Με τα χίλια πάνω σου κατευθυνόμουν.Λες και πατούσα συνεχώς το γκάζι.Λες και οι θεοί μού είχαν εξαφανίσει το φρένο,έτσι για να παίξουν και να γελάσουν μαζί μου.Για να με δουν αν θα μπορούσα να σταματήσω λίγο πρίν τον γκρεμό...
Σε θέλω μάτια μου.Σε θέλω στη ζωή μου.Θέλω τα σημαντικά του βίου μου,να τα μοιράζομαι μαζί σου.Και μαζί σου.Θέλω ό,τι μου συμβαίνει να μπορώ να στο κοινωνώ.Δεν θέλω να σε φοβάμαι.Δεν το αντέχω πια.Τί πάει να πει φόβος μαζί σου,το έμαθα καλά.Φτάνει.Ελεύθερη θέλω να αισθάνομαι μαζί σου.Μπορώ άραγε;Έχω τέτοιο δικαίωμα;Μπορώ να ελπίζω πως τίποτα δεν χάθηκε;Έστω και μετά απ΄όλα αυτά;
Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από σένα.Μόνο κάποιες φορές να μπορώ να σου μιλάω.Να μαθαίνω νέα σου.Που και που να σε βλέπω.Αυτό μου αρκεί.Πάντα μου αρκούσε.Πόσο μάλλον τώρα.Αμήχανα αισθάνομαι και άβολα.Γιατί ξέρω ότι ξέρεις και αυτό με φέρνει σε δύσκολη θέση.Θα μπορούσα να προσποιηθώ ότι όλα καλά.Ότι δεν τρέχει τίποτα.Μα θα σου έλεγα ψέματα.Και κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελα.Ποτέ δεν το έκανα.Πάντα με αλήθειες σου μιλούσα.Έτσι έμαθα να πορεύομαι.Έτσι θα συνεχίσω.Κι ας πληρώσω το τίμημα.Που αισθάνομαι ήδη ότι έχει ξεκινήσει. Όποιο κι αν είναι αυτό. Ακόμη και να σε χάσω για πάντα απ΄τη ζωή μου.Μα πάντα θα σε κουβαλάω μέσα μου.Πάντα θα είσαι ένα κομμάτι μου.Fuck,πρόλαβες και έγινες βλέπεις... Μα κι αν γίνει,αν χρειαστεί να πληρώσω,τούτο μόνο θα ζητούσα για τελευταία χάρη...
Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω κι ας ταξιδέψαμε μαζί. Με γκρίζο και με θαλασσί, εκεί που τ' όνειρό σου ζει κι η φλέβα σου κρυφή πατρίδα, πως δεν μ' αγάπησες το είδα...
Όμως εγώ...
Θα 'θελα να 'σουνα εδώ σαν προσευχή σα φονικό να σε δικάζω και να σε παρηγορώ Θα 'θελα να 'σουν μυστικό στην ενοχή σου να κρυφτώ να σου ξεφύγω και μπροστά μου να σε βρω...
Το ξέρω...
Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω, μα δεν σου το 'δειξα γιατί ήταν η θάλασσα ζεστή κι εγώ καράβι από χαρτί να λιώνω στον υγρό σου πόθο, πως δεν μ' αγάπησες το νιώθω...
Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί,
(λευκή αυτή τη φορά)
Γιατί...
Ξεχείλισα απ' όσα έχω μοιραστεί κι ένιωσα λειψός μ' όσα έχω κρατήσει με ψάχνει ό,τι έχασα κι εγώ στριφογυρνώ χαμένος μέσα σ' ό,τι έχω κερδίσει...
Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί απόψε ταξιδεύω στα νερά σου...
Θα 'θελα να 'σουνα εδώ... Κι ας
το ξέρω,πως δεν μ' αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω...
Πως δεν μ΄αγάπησες το ξέρω
μα θα΄θελα να ΄σουνα εδώ...
(Και έτσι παιδιάστικα και αμήχανα
θα σου έλεγα πως ...
Θέλω ακόμα μια βόλτα...)
Καληνύχτα...
(Ένα "παιχνίδι",με δυο αγαπημένα τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου.Που στην ουσία μόνο "παιχνίδι" δεν είναι.Μόνο αλήθεια.Μόνο...)
