παραξενη γιορτη αποψε...
σε προσκαλω...σε ενα ταξιδι μεταξυ ουρανου και γης...στο απεραντο των ματιων σου...μηπως και ανταμωσω την ψυχη σου...για να την ταξιδεψω...
"Ψυχή μου αλλοπαρμένη κι απροστάτευτη Σε μια θηλιά δεμένη,χρόνια αγιάτρευτη Πού βρήκες τόσο θάρρος να πορεύεσαι Κι ό,τι ποτε δεν θα ΄ρθει ονειρεύεσαι..." (Ελευθερία Αρβανιτάκη:Το γκρίζο των ματιών σου)
Εκατό φορές
Παράπονο.Οργή.Τρέλα.Απογοήτευση μα και ελπίδα.Ανάμνηση Ματαίωση.Πάθος.Πόθος.Πληγή.Μυστήριο.Λέξεις ανείπωτες.Αισθήματα ανομολόγητα
Εκατό φορές
Που στην αγκαλιά μου σε κράτησα Κι άλλες τόσες που μου ξέφυγες Που έψαξα τα ίχνη σου Κι άλλες τόσες που τα έχασα
Που το φιλί μύριζε όπως τότε Κι άλλες τόσες που ξέχασα τη γεύση του Και μαζί και τη δική σου
Που πίστεψα στα θαύματα Κι άλλες τόσες που ακύρωσα την πίστη μου
Επιθυμία και στέρηση.Σκόνη και θρύψαλα.Άγγελος μα και θηρίο πρωτόγονο.Φταίχτης και θύμα.Ιχνευτής και θήραμα Συγκρούσεις κι αντιφάσεις.Δύναμη και αδυναμία.Αμαρτία και μετάνοια
Εκατό φορές
Που τίμησα όσα κι όσους καθημερινά αγάπησα Κι άλλες τόσες που με τίμησαν τούτα και κείνοι
Που τόλμησα.Δειλιάζοντας ταυτόχρονα Που είπα «για πάντα». Και απάντησα «Ποτέ πια.Ποτέ ξανά»
Που θυμήθηκα να ξεχάσω Κι άλλες τόσες που ξέχασα να θυμηθώ
Δάκρυ.Ανακάλυψη.Αποκάλυψη.Ανάβαση στον Παράδεισο.Και κάθοδος στον Άδη Αναζήτηση του ανέφικτου.Σφετερισμός του απόλυτου.Απόλυτο τίποτα.Κενό.Καινό
Εκατό φορές
Που αισθάνθηκα το ένστικτο της ηδονής Να αντιμάχεται με κείνο του θανάτου.Και αντίστροφα
Που ασέλγησα στη σιωπή Και άλλες τόσες που μίλησε εκείνη μέσα από μένα
Που γοητεύτηκα.Και απογοητεύτηκα Που έγινα η ηχώ του είναι και των θέλω μου
Που με ΄χασα ξανά και ξανά Ώσπου να με ξανάβρω.Μέχρι την επόμενη φορά που ξαναχάθηκα
Που με ένιωσα οικεία μα και τόσο ακατάληπτη Που ταξίδεψα στα σύννεφα Και προσγειώθηκα ανώμαλα
Που είπα. Θα φύγω.Θα ξεχάσω Μα δεν έφυγα ούτε μια.Μα άλλες τόσες θυμήθηκα
Εκατό φορές
Στο εδώ.Στο τώρα Στο αλλού.Στο πρίν Στο μετά.Και πιο μετά απ΄το μετά
Ήταν από κείνα τα βράδυα που δε μπορούσε να κοιμηθεί.Λες και κάτι δεν την άφηνε να κλείσει μάτι.Περίεργο της φαινόταν.Τις προηγούμενες δυό μέρες ζήτημα ήταν αν είχε κοιμηθεί οκτώ ώρες συνολικά.Είχε ξενυχτήσει.Δυό βράδυα στο καπάκι. «Δε βαριέσαι.Για καλό σκοπό ήταν» σκέφτηκε και χαμογέλασε.Σηκώθηκε από το κρεββάτι και πήγε να πάρει το βιβλίο που διάβαζε τούτον το καιρό.Έκανε να ξαναπάει στο δωμάτιο της μα το μετάνιωσε. «Καλύτερα στο γραφείο να καθήσω» μονολόγησε, «κι όταν δω πως αρχίζω να νυστάζω,τότε την κάνω σιγά σιγά».Έβαλε ένα διπλό Chivas και άναψε τσιγάρο.Κάπνιζε πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα.Δυό πακέτα και...Και φυσικά ούτε λόγος να το κόψει.Ούτε καν να το μειώσει.Κι ας αισθανόταν κάτι περίεργα συμπτώματα.Πότε ταχυκαρδίες,πότε αρρυθμίες.Το συζήτησε με φίλο της καρδιολόγο. «Άγχος είναι μάλλον.Μα για καλό και για κακό,έλα να κάνουμε έναν υπέρηχο.Να βεβαιωθούμε πως όλα καλά.Και στο μεταξύ φρόντισε να αλλάξεις μυαλά». «Βρε δε σου κάθομαι που να χτυπιέσαι κάτω» απαντούσε εκείνη. «Όχι τώρα,τουλάχιστον.Κι άστα τα μυαλά μου ήσυχα γιατρέ.Δεν είναι της ειδικότητας σου» και γελούσαν σαν παιδιά κι οι δυό
Έπιασε να διαβάζει από κει που είχε σταματήσει.Άναψε τσιγάρο,έβαλε και τις μουσικές που αγαπούσε να ακούει το τελευταίο διάστημα,κι όλα καλά.Ή περίπου καλά.Γιατί άρχισε να έχει πάλι τα ίδια συμπτώματα.Δεν έδωσε σημασία.Συνέχισε να κάνει ό,τι είχε ξεκινήσει.Μα το αισθανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά.Ξαφνικά άκουσε έναν ψίθυρο.Κάποια γυναίκα της μιλούσε.Περίεργο.Ήταν μόνη της στο δωμάτιο και στο σπίτι γενικότερα. Κίνησε προς την πόρτα.Μήπως είχαν γυρίσει οι υπόλοιποι και δεν τους κατάλαβε;Μπα,κανείς.Εξακολουθούσε να είναι μόνη της.Γύρισε πάλι στο γραφείο της.Άναψε ένα ακόμη τσιγάρο.Αισθανόταν κάπως καλύτερα,οπότε γιατί όχι;Όπως κοίταξε έξω απ΄το παράθυρο για να δει αν έβρεχε,είδε στο τζάμι μια πεταλούδα.Απ΄ αυτές που ψυχές τις ονοματίζουν.Έτσι τις έλεγε η γιαγιά της και τις εφιστούσε την προσοχή ποτέ να μην τις πειράξει.Κι ούτε βέβαια να τις σκοτώσει.Γιατί θα ήταν σαν να έκανε φόνο.Να σκότωνε μια ψυχή,ήταν αμαρτία.Σαν να φόνευε έναν άνθρωπο.Χαμογέλασε,ελαφρώς ειρωνικά. «Προλήψεις και προκαταλήψεις των γηραιότερων» σκέφτηκε,μα δεν έκανε και την παραμικρή κίνηση για να τη διώξει.Μάλλον από σεβασμό στη μνήμη της γιαγιάς κι όχι γιατί πίστευε τα λόγια της Και τότε την άκουσε να μιλάει.Απ΄αυτήν ερχόταν ο ψίθυρος που είχε ακούσει. «Τί διάολο,παραισθήσεις έχω;Να φταίει η αϋπνία μου ή τα ουίσκια;» σκέφτηκε δυνατά. «Σώπα για λίγο και άκουσε.Όσα έχω να σου πω.Γιατί δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεση μου.Σε λίγο θα πρέπει να επιστρέψω εκεί που ανήκω»
«Εμείς οι ψυχές κουβαλάμε όλη τη ζωή σας.Τις ενοχές,τους φόβους.Τις θλίψεις και τις χαρές σας.Εικόνες,όνειρα,χρώματα και μορφές.Διλήμματα που κάποτε σας κύκλωσαν και αμαρτίες που διαπράξατε στο όνομα μιας στιγμής ιερής.Μα συνάμα και ασεβούς.Πονάμε και κλαίμε όταν αισθανόμαστε πως άλλα θέλετε και άλλα κάνετε.Πότε από δειλία και πότε από ψευτοεγωισμό.Πονάμε όταν χάνετε αγαπημένα πρόσωπα.Μα αυτό που στ΄αλήθεια μας τσακίζει είναι όταν ακούμε να σας λένε πως θα ξεχάσετε.Κι εσείς τους πιστεύετε.Γιατί όταν πονάμε και μας λεν πως θα ξεχάσουμε ο πόνος είναι μεγαλύτερος.Γιατί δε θέλουμε να ξεχάσουμε.Όχι τότε.Γιατί νιώθουμε πως θα είμαστε έτσι για πάντα.Γιατί μόνο τότε αληθεύει ο πόνος.Γιατί η αγάπη κρύβει πόνο κι ο πόνος την αγάπη.Γιατί σα δε πιστεύεις πως θα αγαπάς για πάντα,τότε ψεύτικη θα είναι η αγάπη.Κι ας ξέρεις πως κάποτε θα πάψεις ν΄αγαπάς.Μα κείνη τη στιγμή δε θέλεις να το ξέρεις.Γιατί στα αισθήματα σου δε γίνεται να βάζεις ημερομηνία λήξης.Μα κι αν αυτή υπάρχει,υπάρχει μόνο εκ των υστέρων.Κι όχι από τα πρίν.Για να ΄χουν νόημα οι αρχές Κι όταν εαυτούς κι αλλήλους μισείτε είναι σαν να μας ακυρώνετε.Αφού ακυρωθήκατε πρώτοι εσείς.Γιατί θα πει πως δεν είσασταν αληθινοί.Πως δεν υπήρξατε.Κι όταν σας καλεί η ζωή κι εσείς την προσπερνάτε με ανόητες δικαιολογίες γαντζωμένοι από ένα τίποτα τότε είναι που μας καταδικάζετε σε μια άνυδρη έρημο.Σε ένα σύννεφο μας φυλακίζετε που ποτέ δε θα φέρει τη βροχή.Κι ας τη λαχταράμε τόσο.Γιατί εμείς δε θέλουμε απ΄τη ζωή να αποκοπούμε.Κι όσα αυτή θα δώσει.Και θα φέρει Κι όταν τον κόσμο βλέπετε,άραγε αναρωτηθήκατε ποτέ τι ακριβώς βλέπετε;Είδωλα ή εικόνες πραγματικές,Και με ποιανού τα μάτια;Τα δικά σας ή των άλλων;Μα στην ουσία απλώς παρατηρείτε.Και ρόλους ανταλλάσσετε.Θεατές της ίδιας της ζωής σας και της ζωής των άλλων.Και μη τύχει και πρωταγωνιστές σάς χρίσουν.Πάραυτα θα επιστρέψετε τον αποδιδόμενο ρόλο γιατί ανέστιοι και ανοίκειοι θα αισθανθείτε.Κι όπως σε καλούπια βάνετε τη ζωή σας,το ίδιο και με τα αισθήματά σας κάνετε.Σε φτηνό παζάρι τα πουλάτε και τα αγοράζετε.Σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς.Της προσφοράς και της ζήτησης.Κι όποιος τα πιο πολλά προσφέρει εκεί με προθυμία ξεπουλιέστε.Χωρίς αιδώ.Χωρίς αντίσταση.Χωρίς αλήθειες.Χωρίς ψυχή.Γιατί λησμονήσατε πως έχετε ψυχή.Πως είμαστε κι εμείς μέρος του είναι σας.Αν θυμόσαστε πως είστε και «είναι». Κι όχι μόνο «φαίνεσθαι» Όλα μισά τα ζείτε.Στιγμές,μνήμες,χαρές,όνειρα,τις μέρες που ΄ρχονται και φεύγουν.Για να ΄ρθουν άλλες μέρες.Που θα ΄ναι πιο λειψές απ΄τις μέρες και τις νύχτες που ξεχάσατε.Τη λήθη βαφτίζετε για αλήθεια και νόημα δίνετε στο ψεύδος.Στο όνομα μιας χαμένης αλήθειας.Διεκπεραιωτές και συνάμα θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου.Ημιθανείς και αιρετικοί συνεπιβάτες στην κιβωτό της απωλείας σας,βαφτίζετε Θεό το διάβολο και το διάβολο Θεό.Εχθρό σας κάνετε το δάκρυ και αλάτι ρίχνετε στις πληγές των προδομένων.Μαχαίρια βγάνετε και τα βυθίζετε όσο πιο βαθιά μπορείτε.Μέχρι να φτάσουν στις ψυχές»
Άκουσε βήματα στο σπίτι.Προφανώς θα είχαν επιστρέψει οι υπόλοιποι.Η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις.Άναψε ακόμη ένα τσιγάρο και ήπιε τις τελευταίες γουλιές του ποτού της.Να ΄χε μεθύσει άραγε και φαντασιωνόταν τα όσα άκουσε;Ή μήπως έφταιγε η κούραση και το ξενύχτι των προηγούμενων ημερών;Μπα,μια χαρά ήταν.Μόνο αυτές οι γαμημένες ταχυκαρδίες συνεχίζονταν
«Νομίζω πως ήρθε η ώρα να σου «κάτσω» φίλε μου.Αύριο κιόλας»,ψιθύρισε και ασυναίσθητα κοίταξε το τζάμι.Δεν υπήρχε τίποτα...
«Επιτέλους.Ένα φθινόπωρο όπως ακριβώς του πρέπει.Που φέρνει βροχές και θύμησες.Και μια δόση μελαγχολίας»,μου είπες πριν από λίγο. «Άραγε θυμάσαι κάτι τέτοια βράδυα ή επιλέγεις να ξεχνάς;Εγώ να ξεχάσω θέλω.Και να διαγράψω.Τα πάντα.Κι όλους.Γίνεται;Μπορώ;Το ξέρω ρε γαμώτο πως δεν...αλλά αυτό θέλω..»Κι εγώ σου είπα πως είναι λύτρωση να ξεχνάς.Μα κάποιες φορές πιότερο λυτρωτικό είναι να θυμάσαι.Γιατί μόνο τότε μπορείς να πας μπροστά.Αρκεί του χθες να μην είσαι δέσμιος.Σου υποσχέθηκα πως τούτη η ανάρτηση θα είναι για σένα.Κάτι από μένα.Για σένα.Και από τις δικές μου θύμησες.Που τρυφερά μερικές φορές επιλέγω να θυμάμαι.Ακόμη κι αν κάποτε με πόνεσαν.Κι όχι.Δεν είναι πισωγύρισμα μάτια μου.Συμφιλιωμένη πια με αυτές,με άλλο μάτι βλέπω τη Ζωή.Την καταδική μου Ζωή...
«Τελευταίες νύχτες τούτου του φθινόπωρου.Ζήστε τες όσο πιο έντονα μπορείς.Και θυμήσου.Νοστάλγησε.Ξέχασε για να θυμηθείς.Και θυμήσου να ξεχάσεις.Πάλι και πάλι Μην πεις πως είναι αδυναμία στο χθες,κάποιες στιγμές, να γυρνάς.Και να θυμάσαι.Δύναμη θέλει.Για να αναμετρηθείς.Με ό,τι αγάπησες.Ό,τι πόνεσες και σε πόνεσε.Με ό,τι άφησες να σε αφήσει.Κι ό,τι εσύ άφησες.Με ό,τι σταύρωσες Θυμήσου απόψε.Σώματα που αγάπησες.Βλέμματα που λαχτάρησες στο βλέμμα τους και στην ψυχή τους να σε κλείσουν.Σύμφωνα και φωνήεντα που ταίριαξες.Για να σχηματίσεις λέξεις.Λέξεις ανείπωτες που όλου του κόσμου τις λέξεις θα φανέρωναν.Και λέξεις χιλιοειπωμένες.Νύχτες που πονούσαν ηδονικά.Σαν τελευταίες νύχτες.Μα κι άλλες.Που τη ζωή σου άλλαξαν μέσα σε μιά νύχτα.Για να στην αλλάξουν ξανά.Μια νύχτα επόμενη Ονόματα και πρόσωπα που ταύτισες με αυτά.Ερήμους και ωκεανούς που για χάρη τους ταξίδεψες.Κι ας ζητιάνεψες για μια γουλιά νερό.Κι ας ναυάγησες σε ξέρες με τσακισμένο το σκαρί σου.Χίμαιρες που κυνήγησες στο όνομα μιας στιγμής καθαγιασμένης.Όσο και ανόσιας συνάμα.Λαβύρινθους που περπάτησες και χάθηκες.Ως άλλος Θησέας.Για να ξανάβγεις στο φως.Χωρίς καμιά Αριάδνη και κανένα μίτο.Πρίν οι Μινώταυροι προλάβουν να σε αφανίσουν.Γιατί πρώτος εσύ τους ξέκαμες Φωνές και ανάσες.Ήχους.Αντιληπτούς και μη.Ψίθυρους και κραυγές.Σαν προσευχές και ανίερες επικλήσεις.Ανέμους που τα όνειρα σου έφεραν κοντά.Κι άλλους που στα έκαναν κουβάρι και τα σκόρπισαν σε άλλους ανέμους.Ενοχές και συνενοχές.Θύματα και θύτες.Αυτόχειρες και πλανεμένους οδηγούς.Αναστεναγμούς.Απο βαρύ σεβντά ή απο πυρετό.Που ο έρωτας γεννάει.Λυγμούς που γίνηκαν ψαλμοί χερουβικοί στο πέρασμα του χρόνου.Θυμούς κι οργή που γέννησαν οι αρνητές του πόθου σου Μυρωδιές.Που μύρισες.Και σε μύρισαν.Κορμιά που τις φορούσαν.Που κλεισμένες μέσα σου τις έχεις χωρίς να έχεις τα κορμιά.Που πότε κυνηγός και πότε θήραμα τους λογιζόσουν.Σελήνες που σε γήτεψαν και που στα χάδια τους αφέθηκες.Για να σε βάψουν με χρώμα κόκκινο.Κείνο το χρώμα που ΄χει η φωτιά.Μα και το αίμα
Νύχτες αμέρωτες και άμοιαστες μέρες.Απόσταγμα δύναμης,συνάμα και αδυναμίας.Προσκυνητής του χθες.Και μαζί του φιλιωμένος.Για να μπορείς το αύριο να ορίζεις.Το τώρα να αισθάνεσαι χωρίς το χθες να σε κατέχει δέσμιο του δικού του χθες.Σ΄αυτό να μαθητεύεις σαν θες τη Ζωή λεύτερα να ονοματίζεις κι αλήτικα μαζί Της να βαδίζεις Για να την προχωράς στον χρόνο Για όπου Για όσο Για πάντα Μέχρι το τέλος Και δεν ξέρω κι αν υπάρχει και τέλος...»
«Καιρό τώρα περίμενα μια ευκαιρία.Για να σε στριμώξω.Για να στα πω όπως κανείς ποτέ δε θα τολμήσει.Πάντα μου την αρνιόσουν.Μα όχι πια.Σήμερα είναι η μέρα μου.Σήμερα εγώ αποφασίζω το κείμενο που θα γράψεις.Κι εσύ δε θα κάνεις τίποτε άλλο,παρά να υποταχθείς στις βουλές μου.Πειθήνιο όργανο μου,θα αποτυπώσεις κατά γράμμα τις σκέψεις μου.Πολύ λίγο με ενδιαφέρει η άποψη σου.Το αν συμφωνείς ή διαφωνείς.Μην τολμήσεις να αντισταθείς.Μάταιος κόπος.Γι΄αυτό πάρτο απόφαση.Δικό μου είναι το παιχνίδι και θα το παίξω κατά πως εγώ θέλω
Σε «καμαρώνω» χρόνια τώρα.Να κάνεις τα ίδια και τα ίδια.Να αντέχεις.Να υπομένεις.Να επιμένεις.Να δίνεις και να μη ζητάς.Να νοιάζεσαι.Να ελπίζεις.Να ονειρεύεσαι.Να απογοητεύεσαι και ξανά απ΄την αρχή.Να αγαπάς Δε μπορεί,έλεγα συχνά.Κάποια στιγμή θα αλλάξει.Θα υψώσει το ανάστημα και θα σκεφτεί λογικά.Θα συνειδητοποιήσει.Θα μάθει.Μα εσύ εκεί.Να κάνεις τα ίδια και χειρότερα.Κι όχι μόνο να μη μαθαίνεις μα να επιμένεις να μην...Και τί κατάλαβες; Σε ρωτάω,ποιό το όφελος που αποκόμισες;Υπάρχει;Αναρωτήθηκες ποτέ; Κάθε που πήγαινα να σου «μιλήσω» με έβαζες στην άκρη,αντιτάσσοντας μου χίλιες δυό μαλακίες.Γιατί περί τέτοιων πρόκειται.Τις θυμάσαι;Αν όχι καιρός να το κάνω εγώ για σένα.Θα αντέξεις να ακούσεις;Αλλά και να μην,γραμμένη σε έχω.Στο ξαναλέω,σήμερα θα το παίξω κατά πως θέλω εγώ.Εσύ απλώς σκάσε,άκου και γράφε.Τις μαλακίες που έχεις πει κατά καιρούς
Οι άνθρωποι είναι πρόσωπα κι όχι άτομα.Και εξηγούσες την ετυμολογία της λέξης.Πρός και όψη.Αυτός που στρέφεται προς κάποιον άλλον.Ενώ το άτομο ενέχει πάντα μια εγωιστική συμπεριφορά,το πρόσωπο μπορεί και ζεί μόνο σε σχέση με το Άλλο πρόσωπο.Σχέση.Αυτή ήταν η λέξη κλειδί που παπαγάλιζες.Παπαριές που σου ΄μαθε ο δάσκαλος σου.Ανόητες φιλοσοφικές έννοιες που δεν έχουν πρακτικό αντίκρυσμα.Γιατί όλοι άτομα είμαστε.Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της ηδονής προσπαθούμε να διαιωνίσουμε και μέχρις εκεί.Ποιός βρε μαλακισμένο ενδιαφέρεται για σχέσεις;Όταν όλα υπόκεινται στον νόμο του δούναι και λαβείν;Τόσα δίνω,πόσα θες;που λέει και το γνωστό άσμα.Σου δίνω για να πάρω.Αν δεν πάρω μην περιμένεις τίποτα από μένα.Αφού όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται.Εσύ την είχες δει διαφορετικά.Πάρε κι ας μην πάρω.Τί ήθελες να αποδείξεις δηλαδή;Πως εσύ ήσουν υπεράνω;Να φτιάξεις προφίλ;Να σε μυθοποιήσουν;Το ΄κανες,βρε ηλίθιο.Ε,και;Ξέρεις τί έλεγαν μετά; «Κοιτάτε ρε ένα μαλάκα.Ρε από που ξεφύτρωσε αυτή;Από άλλον πλανήτη;Καλά,περιπτωσάρα η τύπισσα». Τίποτα δεν κατάλαβες όλα αυτά τα χρόνια;Σε κορόιδευαν για τη μαλακία σου κι εσύ τους έλεγες κι ευχαριστώ.Γιατί αισθανόσουν καλά εσύ.Γιατί δε σε ένοιαζε τίποτε άλλο.Πάρτα τώρα για να έχεις.Και χέστηκα αν πόνεσες ή όχι.Αυτό σου άξιζε,αυτό έπαιρνες.Γιατί δεν έβαζες ποτέ μυαλό.Οπότε μην παραπονιέσαι Αμ,το άλλο που το πας;Γίνομαι το άλλοθι που ψάχνεις.Εκμεταλλεύσου με για να ξεπεράσεις ό,τι πίσω σε κρατά.Χειρότερη μαλακία δεν έχω ξανακούσει.Δηλαδή τί ήθελες να το παίξεις;Σωτήρας;Σωσίβιο;Κυματοθραύστης;Ο ερχόμενος ο αίρων τη μαλακία και την ανασφάλεια του κάθε μαλάκα;Το είπες.Και το χειρότερο το έκανες.Κάποιος δεν το αποδέχτηκε αυτό.Ξέρω,προς τιμήν του θα μου πείς.Μαλακία του χοντρή,θα σου πω εγώ.Γιατί αλλιώς ξέρω εγώ πως έχουν τα πράγματα σ΄αυτές τις περιπτώσεις. «Αυτό γουστάρεις ρε μαζόχα;Θα το΄χεις.Θα σε πηδήξω μέχρι εκεί που δεν παίρνει και ύστερα άντε γειά.Και κοίτα,μη μου ζητήσεις τα ρέστα μετά.Εσύ με προ(σ)κάλεσες.Πλήρωσε τώρα.Και πάρε να ΄χεις για να με θυμάσαι». Σε πονάνε οι αλήθειες,έτσι δεν είναι;Θα ακούσεις κι άλλες.Δεν τελείωσα ακόμη.Και μη βιάζεσαι να με φιμώσεις.Θα τελειώσω όπου,όταν κι αν το θελήσω.Εγώ.Με κατάλαβες;
Λοιπόν,άκου για να μαθαίνεις.Δεν είναι οι άνθρωποι έτσι όπως τους φαντάζεσαι.Τους ονειρεύεσαι και τους επιθυμείς.Δε ζείς σε έναν παραδεισένιο κόσμο.Ούτε σε μια κοινωνία αγγέλων.Ποιός θα προλάβει να πηδήξει πρώτος τον άλλον και ο θάνατος σου η ζωή μου.Ποιός θα σε ξεσκίσει πιο πολύ και πιο γρήγορα.Χωρίς τύψεις.Χωρίς ντροπή.Ποιός θα σου ανοίξει τις περισσότερες πληγές.Για να σου κάνει το πιο ακριβό του δώρο.Κάτι σαν ανεξίτηλο tattoo.Ξέρεις τί ηδονή δίνει αυτό;Να ξεσκίζεις τις σάρκες του άλλου,να γαμάς ό,τι πιο πολύτιμο έχει;Με στόχο να πετύχεις το κέντρο.Που λέγεται ψυχή.Είναι.Ύπαρξη.Είναι φοβερό συναίσθημα να εκμηδενίζεις τον απέναντι.Να τον υποτιμάς.Να τον εξευτελίζεις.Γιατί σου δίνει επιβεβαίωση.Σεβασμό.Όλοι υποκλίνονται μπροστά σου.Και θέλουν να τους μάθεις να το κάνουν όπως εσύ.Γίνεσαι ο καθοδηγητής τους.Και το γουστάρεις. Γιατί τους εξουσιάζεις.Γιατί έτσι σε πήδηξαν και σένα κάποτε.Και τώρα ψάχνεις για εκδίκηση. «Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Όσους περισσότερους παρασύρεις στην κόλαση σου,τόσο το καλύτερο.Με το ίδιο νόμισμα θα πληρώσεις κι ας μη σου φταίει τίποτα ο άλλος.Γιατί κι εσύ κάπου πρέπει να ξεσπάσεις.Κάποιος πρέπει να πληρώσει τα δικά σου κερατιάτικα
Κι εσύ να μου τσαμπουνάς για κοινωνίες προσώπων και αγαπητικές σχέσεις.Για ορμέμφυτες ανάγκες επικοινωνίας και μοιράσματος.Για προσωπικό ξόδεμα για χάρη του Άλλου και για αλήθειες που ψάχνουν να πεταχτούν στο φως.Αρκεί να βρούν πρόσφορο και γόνιμο έδαφος.Για ειλικρινή χαμόγελα και έντιμα όνειρα.Για διαδρομές που θα οδηγήσουν στη συνάντηση με το πρόσωπο και την ψυχή του Άλλου.Μαλακίες για μια ακόμη φορά.Ηδονική ανθρωποφαγία είναι οι σχέσεις και τίποτα παραπέρα.Κάθε μέρα με βλέπεις να επιβεβαιώνομαι και συ στην κοσμάρα σου.Σφαγιασμός της ελπίδας και ηδονή για την ηδονή.Επιθυμία εκδίκησης και ονειρώξεις ενοχικών συμπεριφορών.Ποτέ δε θα ζήσεις τη Ζωή που ονειρεύεσαι.Γιατί είναι μια Ζωή ανύπαρκτη.Πάντα χαμένη θα είσαι.Εσύ και κάποιοι άλλοι του σιναφιού σου.Που τολμάτε να αντιστέκεστε ακόμη.Γιατί η αληθινή Ζωή είναι αυτή που οι άλλοι σου καθορίζουν και σου υποδεικνύουν.Με τις στάσεις τους και τις επιλογές τους.Γιατί αυτοί που παίζουν ρόλους ,που δεν αντιδρούν αλλά υποτάσσονται,αυτοί είναι οι αληθινά κερδισμένοι.Και επιτυχημένοι.Κοινωνικά αποδεκτοί και πρότυπα συμπεριφοράς
Κρύψε τις αλήθειες σου.Δημιούργησε ενοχές.Αδίκησε.Ξέσκισε.Γάμισε τους.Όπως ακριβώς σου έκαναν.Και χειρότερα.Πλήρωσε τους με το ίδιο νόμισμα.Και άφησε τους και φιλοδώρημα.Εκμεταλλεύσου κι εσύ μια φορά.Κράτα τους στο χέρι.Ξέρεις τα ευαίσθητα σημεία τους.Χτύπα τους εκεί που πονάνε.Κι όσο τολμάνε να ανθίστανται πάτα τους χειρότερα.Γίνου ασυνεπής.Απάτησε.Καταδίκασε τους πριν καν προλάβουν να απολογηθούν.Μην τους αφήσεις να δούν το αληθινό σου πρόσωπο.Βάλε τις ανάγκες σου πάνω απ΄τις δικές τους.Θηρίο πρωτόγονο να γίνεις και να τους αφανίσεις.Σταύρωσε τους και πέτα τους στην άβυσσο.Μην υπολογίσεις τις ψυχές τους.Κατακρήμνισε τους τα όνειρα και φυλάκισε τα στα πιο βαθειά σοκάκια της κόλασης.Κάνε το αντίθετο απ΄ όσα σου λένε.Βγάλε στην επιφάνεια τα πιο χαμερπή και απεχθή σου ένστικτα και πλάσαρέ τα για αληθινά.Διαστρέβλωσε τις ανάγκες σου.Κάνε εκπτώσεις στις επιλογές σου και μη δέχεσαι τον αντίλογο.Μη δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους,ακόμη κι αν σε παρακαλούν γι΄αυτές
Κόψε τις παπαριές για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.Την ετερότητα και τον αυτοπροσδιορισμό.Για την ασκητική των σχέσεων και το ξεγύμνωμα του εγωισμού.Για το προνόμιο της ελευθερίας.Αφού το ξέρεις ήδη πως μόνο φιλοσοφικές έννοιες είναι και τίποτα παραπέρα.Όλα υπόκεινται σε άλλους νόμους.Δεν μπορείς να είσαι γενναιόδωρος,επιεικής και συγχωρητικός σε όσους ζητάνε να σε ξεσκίσουν.Κοίτα κι εσύ την πάρτη σου και γράψτους όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι.Σταμάτα να γοητεύεσαι από τους ανθρώπους και δες τους σαν πιόνα στη δική σου σκακιέρα.Σαν τα μέσα που θα σε βοηθήσουν να φτάσεις πιο ψηλά.Πάτα έστω και μια φορά επί πτωμάτων για να δικαιωθείς.Και μη σε νοιάζει για τίποτα.Δες όλες σου τις σχέσεις σαν ένα one night stand.Φιλικές,ερωτικές,διαπροσωπικές. Ένα γαμίσι είναι όλες που θα κρατήσει όσο περνάς καλά.Για όσο το έχεις ανάγκη.Κι όταν τελειώσει,όταν δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει παρά πλήξη και ανία,άντε γειά.Δε σε χρειάζομαι άλλο,πάμε στον επόμενο.Και μη ζητήσεις ποτέ ξανά συγγνώμη.Είναι από τις πιο χοντρές μαλακίες που σε έχω ακούσει να ξεστομίζεις.Όχι ευαισθησίες και καλοσύνες.Κοίτα να περνάς καλά κι όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία.Η μαγκιά είναι να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου μα να προσπαθείς να τα επιβάλλεις ως σωστά.Να μένεις μόνο εκεί που σου δίνουν.Και να απαιτείς να πάρεις.Κι άμα βλέπεις πως δεν,στείλτους στον αγύριστο και ψάρεψε σε άλλα νερά.Γιατί και που έμενες εκεί που δεν έπαιρνες τί κατάλαβες τελικά;Μαλάκας μπήκες,μαλάκας στη νιοστή χαρακτηρίστηκες κατά την έξοδό σου
Γι΄αυτό σου λέω.Άλλαξε μυαλά όσο είναι καιρός.Τίποτα δεν είναι όπως το ΄χεις ονειρευτεί.Το βλέπεις κάθε μέρα.Κάθε ώρα και λεπτό και διαψεύδεσαι με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.Εγώ για το καλό σου φροντίζω επειδή σε νοιάζομαι.Και θέλω να σε προφυλάξω.Από σένα κυρίως Αν με ακούσεις και τηρήσεις τις συμβουλές μου τότε θα πας με τη ζωή.Και θα κερδίσεις.Έστω και αργά Αλλιώς μείνε εγκλωβισμένη στα μαλακισμένα δικά σου κατασκευασμένα σενάρια και πρότυπα περί ζωής.Και μην παραπονιέσαι για τα γαμίσια που θα τρως.Θα τα αξίζεις.»
υ.γ. Ανταποκρινόμενη στην πρό(σ)κληση της evaggelias για ένα παιχνίδι με τη σκιά μου,κατέγραψα όσα αυτή θα μπορούσε,ίσως,να φέρει στην επιφάνεια.Με έναν τρόπο σκληρό και κυνικό.Κι ίσως ίσως εντελώς ωμό και χυδαίο.Ζητάω συγγνώμη γι΄αυτό.Μα αυτό ήταν που μου βγήκε τη δεδομένη στιγμή Προσκαλώ με τη σειρά μου τη φεγγαραγκαλιά,το ονειράκι,την κόκκινη ομπρέλα και τονbasnia να κάνουν το δικό τους παιχνίδι
Εδώ και μέρες [πόσες ακριβώς δε θυμάμαι-το α(λ)σχάιμερ που λέει κι η φίλη της φίλης φαίνεται προχωράει] με είχε προσκαλέσει η Dee Dee να παίξουμε το παιχνιδάκι της αλήθειας.Να γράψουμε,λέει,επτά αλήθειες μας.Για να είμαι ειλικρινής,με τούτα και με κείνα,δεν το έκανα.Δεν είχα και διάθεση άλλωστε.Τελευταία πρό(σ)κληση από το Ονειράκι,αν και έμμεση.Ε! άντε να το κάνουμε κι αυτό.Όχι τίποτα άλλο,για να μη λέτε πως δε σας παίζω.Εξάλλου,κάλλιο αργά παρά ποτέ δε λέει η παροιμία;
1.Είναι στιγμές που είμαι φοβερά οργανωτική και άλλες τελείως χύμα.Τόσο που, και στις δυό περιπτώσεις,μου σπάω τα νεύρα...
2.Δεν απορρίπτω εύκολα ανθρώπους,ακόμη κι αν όλοι λένε πως πρέπει.Ίσα ίσα που πολλές φορές προσπαθώ να τους δικαιολογώ και να τους δίνω ευκαιρίες.Πολλές,σου λέω.Κι ας μην τις αξίζουν...
3.Για τα πρόσωπα που αγαπάω μπορώ να κάνω ό,τι περνάει απ΄το χέρι μου για να είναι καλά.Ακόμη και να φύγω μακριά τους,αν χρειαστεί.Δίνω τα πάντα γι΄αυτά χωρίς να περιμένω ανταλλάγματα... ( δεν άκουσα τί είπες;Μαλάκας είσαι;Ελεύθερα.Μην ντρέπεσαι να το πείς.Με έχω πει εγώ,πρίν από σένα πολλές φορές,άρα οκ.Δε σε παρεξηγώ!!!)
4.Δένομαι εύκολα με μικροαντικείμενα,ίσως και μηδαμινής αξίας.Αλλά η αξία τους για μένα αποτιμάται αλλιώς και πάντα έχει να κάνει με τα πρόσωπα που τα συνδέουν.Και που να δείς με πρόσωπα.Αυτό δε θέλω να το σχολιάσω καν...
5.Είμαι φοβερά παρορμητική και συναισθηματική.Δε μπορώ να κρυφτώ εύκολα και να μην κάνω ή να μην πω αυτό που θα νιώσω.Κι ας ξέρω πως υπερβαίνω τα όρια πολλές φορές,κάνοντας ανατροπές που ίσως δε θα έπρεπε.Και δε μου έχει βγεί σε καλό αυτό.Προσπαθώ όμως να το διορθώσω.Το παρήγορο είναι πως το καταλαβαίνω.Πιο νωρίς,πιο αργά,πάντως «το ΄χω».Μμμμ... και τώρα που το σκέφτομαι,και λίγο κυκλοθυμική. «Πέφτω» εύκολα και μετά από λίγο,δε βαριέσαι.Όλα καλά...
6.Έχω κάνει άπειρα λάθη στη ζωή μου.Και τα έχω πληρώσει.Άλλες φορές έμαθα απ΄αυτά.Άλλες πάλι όχι.Δεν έβαλα μυαλό.Ας είναι.Που θα πάει;Θα γίνει κι αυτό κάποτε...
7.Μπορώ (θέλω να πιστεύω) να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να τα παραδέχομαι.Και δεν έχω πρόβλημα να ζητήσω συγγνώμη.Και να εξηγήσω αν χρειαστεί.Δεν έχω πρόβλημα να μου επισημάνουν οι άλλοι αν έχω κάνει κάποια μαλακία.Πρόβλημα έχω όταν πάνε να μου τη βγούν,θεωρώντας τους εαυτούς τους άμεμπτους κι όλους τους άλλους σκάρτους.Ε, τότε...ναι τα «παίρνω»...
7+1. Γουστάρω,εκτιμώ και σέβομαι απεριόριστα τους ανθρώπους που δε μασάνε τα λόγια τους,ούτε εξωραίζουν καταστάσεις.Χίλιες φορές να μου πετάξεις κατάμουτρα την αλήθεια,όσο κι αν πονάει,παρά να με παραμυθιάζεις με τα «ψεύτικα τα λόγια,τα μεγάλα».Για να μου γίνεις αρεστός...
7+2.Γουστάρω τους ανθρώπους που έχουν άποψη και δε φοβούνται να την υποστηρίξουν.Ακόμη κι αν αντιβαίνει με τη δική μου.Αρκεί να δέχονται τον όποιο αντίλογο και να μη φωνασκούν για να ακούγονται μόνο αυτοί...
7+3.Κατά καιρούς έχω ακούσει διάφορους χαρακτηρισμούς.Και καλούς και κακούς.Δεν έχει σημασία,ό,τι κι αν ειπώθηκε.Για τους καλούς,δε το συζητάμε.Να ΄ναι καλά οι άνθρωποι.Μα και για τους κακούς...πάλι να΄ναι καλά.Κακίες δεν κρατάω.Προσωρινά μπορεί να θυμώνω και να πικραίνομαι μα δεν πειράζει.Είπαμε.Να ΄ναι καλά όλοι τους... (ξέρω,ξέρω τί θα σκεφτείς πάλι.Μα τόοοοοσο μαλάκας είσαι;Εεε.. το είπαμε,πάλι τα ίδια;)
7+4.Σιχαίνομαι στις ανθρώπινες σχέσεις τις λέξεις «αντάλλαγμα», «υπολογισμός», «ψέμα», «φθόνος», «μίσος και κακία», την έκφραση «ο θάνατος σου,η ζωή μου».Δε μου αρέσει να αφήνω εκκρεμότητες σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μου με τους άλλους και θέλω πάντα να λύνω τις όποιες «διαφορές» μου εν τη γενέσει τους.Και πάντα face to face...
Αυτές είναι μερικές από τις αλήθειες μου Αν θες,τις πιστεύεις Αν πάλι όχι...δεν έγινε και τίποτα Εξάλλου ό,τι για μένα υφίσταται ως αλήθεια Για τον Άλλον μπορεί να είναι ψέμα.Και να το αμφισβητήσει Τί να γίνει;Παίζει κι αυτό...
Καληνύχτα (σιγά μην είναι η τελευταία.Ξέρεις εσύ,δεν ξέρεις;...)
υ.γ.Το τραγούδι αφιερωμένο σε σένα Ομπρελίτσα μου. Γιατί για μια ακόμη φορά είμαι σίγουρη πως θα συμφωνήσουμε και σ΄αυτό.Έτσι δεν είναι;...
...είναι κάποια πρόσωπα που μπαίνουν ξαφνικά στη Ζωή σου ή ό,τι ονομάζεις για Ζωή.Άλλοτε από ένα παράθυρο μισάνοιχτο,από μια παραβιασμένη πόρτα.Εισβολείς απο το πουθενά.Σα ληστές που σε πιάνουν στον ύπνο.Το μόνο που επιζητούν είναι να κατοικήσουν.Στο κορμί και στην ψυχή σου.Κάποιες φορές αντιστέκεσαι.Δε γίνεται να κάνεις άνω κάτω τη Ζωή σου για έναν άγνωστο.Που στο κάτω κάτω δεν επέλεξες να προσκαλέσεις.Μα όσο κι αν προσπαθείς,μάταιο το αποτέλεσμα.Γιατί είναι τέτοια η έλξη κι η γοητεία που σου ασκεί,που μαγεύεσαι.Και σιγά σιγά στέλνεις στον αγύριστο τις όποιες ενστάσεις.Και αφήνεσαι.Στο άφατο και στο μυστήριο.Σ΄αυτό που υποψιάζεσαι και δεν παραδέχεσαι.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις Άλλοτε έρχονται σαν επίσημοι επισκέπτες.Με δώρα στα χέρια.Σαν τους Δαναούς.Μα εσύ δεν τους φοβάσαι.Γιατί εσύ τους προσκάλεσες.Εσύ θα είσαι υπεύθυνος για ό,τι γίνει.Ακόμη κι αν αυτά που σου φέρνουν είναι ξένα και παράταιρα.Πρωτόγνωρα για σένα."Έλα και μείνε.Ψάξε με.Μάθε με.Κράτα με.Κι όλα δικά σου".Δεν ξέρω...Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...είναι κάποια πρόσωπα που σου αλλάζουν τη Ζωή ή ό,τι ονομάζεις για Ζωή.Μια τυχαία συνάντηση και σου φέρνει τούμπα όσα πίστευες.Σου ακυρώνει διαδρομές ή στις αλλάζει.Όλες σου οι βεβαιότητες και οι επιλογές κινδυνεύουν να γίνουν στάχτη.Γιατί ανακαλύπτεις άγνωστες πτυχές σου.Κρυμμένες ή παραθεωρημένες.Λανθάνουσες.Τυχαίες.Μια συνάντηση που ΄χει την αίσθηση μιας χαμένης γεύσης.Πρόγευσης και κατάκτησης ενός απωλεσθέντος παραδείσου.Αλητείας σε μια λησμονημένη αθωότητα.Έμπνευσης για το ανέφικτο.Δύναμης να νιώσεις την αδυναμία σου.Ηδονής για να πάψεις να γκρινιάζεις.Απόφασης για να ζήσεις μέχρι θανάτου.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...είναι κάποια πρόσωπα που δεν χρειάζεται να πουν πολλά.Γιατί μιλά το βλέμμα τους.Τα μάτια τους.Η σιωπή.Οι λέξεις πίσω από τις λέξεις .Η διάθεση που αποπνέουν.Η πίστη κι η απιστία τους.Η μελαγχολία.Το χάδι.Το κορμί.Η μοναξιά τους.Οι φόβοι.Τα όνειρα τους.Ο ωκεανός της ψυχής τους.Και είσαι έτοιμος να περιπλανηθείς μαζί τους.Να ταξιδέψεις.Να ναυαγήσεις.Στην άβυσσο τους να κατέβεις.Να ανακαλύψεις το πρόσωπο.Και να ραγίσεις το προσωπείο τους.Να γοητευτείς.Και να απογοητευθείς.Να εξηγήσεις.Να εξηγηθείς.Να απελπιστείς.Να ελπίσεις.Πάλι και πάλι.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...μα είναι και κάποια άλλα.Πρόσωπα.Που τάζουν.Υπόσχονται.Αθετούν.Δικάζουν. Καταδικάζουν.Φεύγουν κι έρχονται.Για να ξαναφύγουν.Και να ξανάρθουν.Πληγώνουν.Εν γνώσει ή εν αγνοία τους.Προδίδουν,προδιδόμενα τα ίδια.Ανασφαλή μέσα στην ασφάλεια τους.Σε αμφισβητούν.Σε εξουθενώνουν.Σε αποδιοργανώνουν.Σε τρελαίνουν.Μικροί θεοί,έτοιμοι να επιβάλλουν την εικόνα του μικρόκοσμου τους.Και να επιβληθούν.Δημιουργώντας ενοχές.Φοβίες.Αρνήσεις.Κίβδηλες επιθυμίες.Ψευδεπίγραφο δέος και θαυμασμό.Τα ξέρεις όλα αυτά.Είτε από ένστικτο είτε μέσω αποδείξεων.Μα ελπίζεις πως θα αλλάξουν.Θα καταλάβουν.Και μένεις.Γιατί στο βάθος αξίζουν.Μόνο που δεν το ξέρουν.Γιατί τα έμαθαν αλλιώς.Να μην αξίζουν,αυτό να πιστεύουν.Όχι,δε μένεις για να τους αποδείξεις.Να τους δείξεις απλά θέλεις.Μένεις λοιπόν.Μπορεί και να φοβάσαι αλλά ρισκάρεις.Γιατί γουστάρεις.Κι ας το πληρώσεις
...για τούτα.Και τα άλλα.Έμεινα.Έμαθα.Έπαθα.Έδωσα και πήρα.Και δεν πήρα,ούτε έδωσα.Κι έδωσα μα δεν πήρα.Έζησα και πέθανα μαζί τους.Δεν ντράπηκα να αισθανθώ.Να παλέψω.Να επιθυμήσω.Να αναγνωρίσω και να γνωρίσω.Να απορριφθώ.Να θυσιάσω.Να ενωθώ και να αποχωριστώ
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος.Λίγο πρίν ή λίγο μετά Πρίν το τέλος να γίνει τέλος.Οριστικό.Δίχως τέλος Με ψυχή και σώμα σα μολύβι.Με αντίλαλο της φωνής να λέει «μείνε» Κενό.Σαν ιστός αράχνης.Συνωστισμός της λύπης Ιδανικός αυτόχειρας η υποχώρηση.Όχι απο αδυναμία.Μα από δύναμη Μαχαίρι δίκοπο οι λέξεις.Ποιά να διαλέξεις,να μη σε πνίξει Πλεκτάνη των παθών να γίνεται η ανάσα.Με γεύση στυφή
Πυροτέχνημα θανάτου ο χωρισμός.Μετανάστη και άστεγο να σ΄αφήνει.Φυγά και λησμονημένο.Χωρίς πατρίδα.Χωρίς όνειρα.Χωρίς Ζωή.Διαρρήκτη των αναμνήσεων.Φωτιά να βάνει στη φωτιά που καίει τα σωθικά σου
...κι έφυγα.Δίχως να ρωτήσω.Δίχως να μάθω.Παρέα μ΄ ένα σύννεφο χάθηκα στον αχό της πόλης.Κρύφτηκα στο σκοτάδι.Μέρα και νύχτα προσπαθούσα να σβήσω τη δίψα που μου γεννούσε η απουσία Σου.Αναλαμπές χρωμάτων οι θύμησες.Και δίκοπες ρομφαίες
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος.Ένα τέλος που δεν επέλεξα.Μα που με επέλεξε αυτό.Κι ήταν επιλογή Σου.Του λογισμού,της ψυχής και του κορμιού Σου.Ένα τέλος άηχο.Άναρθρο.Σαν επινίκιο άσμα
...κι έφυγα.Λίγο πριν το τέλος Πριν το τέλος του τέλους Για να μπορέσω να ζήσω.Να δω το τέλος Αυτό που θα μας λύτρωνε Ίσως...
Κοίτα που σε θυμήθηκα Εσένα.Έρωτα μου απ΄τα παλιά.Πόσο παλιά;Τί σημασία έχει;Και το χθές παλιό δε λογαριάζεται; Κι Εσένα.Φίλε.Που κάποτε φίλοι λογιζόμασταν
Σε θυμάμαι λοιπόν απόψε Έρωτα μου Εσένα.Την επανάσταση της νιότης μου.Μόνο που έπαψες επανάσταση να θυμίζεις.Που να πήγαν τα όνειρα σου;Που παράπεσαν ή που τα ξόδεψες; Μπορείς να οραματίζεσαι ακόμη;Αντέχεις;Μπορείς να ζείς;Να ελπίζεις; Εσένα.Που πάντα διχασμένος ήσουν.Στο εδώ και στο αλλού.Γιατί δεν ήξερες που να πας.Και τι ν΄αφήσεις.Ποιόν ν΄αφήσεις.Ερχόσουν κι έφευγες.Εδώ κι ύστερα παραπέρα.Και ξέσπαγες.Γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις που ανήκεις.Μέχρι που κατάλαβες.Μ΄ένα ξέσπασμα που όμοιο του δεν είχα συναντήσει.Βίαιο.Στο αλλού.Εκεί ανήκες Εσένα.Που ήθελες μα δε μπορούσα.Το πάλευα.Το ήξερες.Στο έλεγα.Μα μου ΄λεγες να προσπαθήσω.Θα τα κατάφερνα.Μα δεν...Κι έφυγα.Όχι χωρίς δυσκολία.Όχι χωρίς πόνο.Γιατί ήξερα ότι πονούσες.Εγώ σε πονούσα.Μα έτσι ήταν καλύτερα.Για Σένα.Γιατί έπρεπε να είναι για Σένα.Αυτό σου άξιζε.Το καλύτερο.Κι εγώ δεν ήμουν.Γιατί δε μπορούσα να ήμουν.Τη στιγμή που έπρεπε Εσένα.Που σε γνώρισα σε μια περίεργη στιγμή.Και για τους δυό μας.Που όταν ήθελα,δεν ήθελες.Κι όταν θέλησα,θέλησες.Και ξαφνικά,σταματούσες να θέλεις.Και ξαναήθελες.Πόσα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές.Ώσπου η παράσταση κατέβηκε.Γιατί οι πρωταγωνιστές κουράστηκαν.Να υποδύονται ρόλους γνωστούς Εσένα.Που χρόνια μετά οι δρόμοι μας ξανάσμιξαν.Τυχαία.Απρόσμενα.Μα ήταν όμορφα.Που θυμηθήκαμε ξανά.Το τότε.Και το ζήσαμε.Όπως δεν το κάναμε τότε.Μα το τώρα δεν είναι τότε.Και το μέλλον δεν θα ήταν τότε.Και φύγαμε.Τυχαία δήθεν.Σαν να πηγαίναμε ένα ταξίδι.Μόνο που ο ένας έμεινε πίσω Εσένα.Που ήθελες να θέλεις.Που ήθελες να με θέλεις.Μα τα αρχέγονα θέλω σου υπερίσχυσαν των κατοπινών.Μα σε έζησα.Σε γνώρισα.Με ανακάλυψα.Πτυχές μου.Μέρες και νύχτες της ζωής μου.Της ζωής σου.Δικές μου και δικές σου.Και έφυγες να ανταμώσεις τα θέλω σου ξανά.Γιατί σ΄αυτά ανήκες.Πάντα.Μακάρι να ΄ναι όλα όπως τα ονειρεύτηκες.Όπως ενδόμυχα λαχταρούσες.Κι ας μην το παραδεχόσουν.Είναι;Μακάρι.Ξέρεις πως το θέλω.Κι ας με πόνεσε
Εσένα.Φίλε απ΄τα παλιά.Που μοιραστήκαμε μαζί πόσα και πόσα.Ζωές και θανάτους.Ξενύχτια κι αγωνίες.Λύπες και χαρές.Αλητεύαμε μαζί,θυμάσαι άραγε;Θυμάσαι τα μεθύσια μας;Τότε που ΄λεγα, κόκκινο,σταμάτα.Κι εσύ πέρναγες.Και το ΄βλεπες για πράσινο.Μέχρι που άρχισα ανάποδα να στα λέω.Και καταφέραμε να επιζήσουμε.Τότε που με χαρά φώναζες στο δρόμο και κόρναρες συνέχεια γιατί είχα περάσει στο πανεπιστήμιο.Τότε που ένας θάνατος μας έφερε ακόμα πιο κοντά.Τότε που κάναμε κρυφά τα πρώτα μας τσιγάρα.Τότε που δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε.Γιατί ήξερες και ήξερα τι μας συνέβαινε.Τότε που βλέπαμε μαζί τ΄αστέρια λίγο πριν ξενιτευτείς.Και μου ΄λεγες πως εμείς θα είμαστε για πάντα μαζί.Μέχρι το τέλος της ζωής μας.Η ζωή μας δεν τελείωσε ακόμα,φίλε.Αλλά δεν είμαστε μαζί.Και το πάντα που ονειρευόμασταν,δεν κράτησε.Μα ξέρω πως πάντα θα κουβαλάμε ο ένας τον άλλον.Ό,τι κι αν έγινε.Ό,τι κι αν γίνει Εσένα.Που τα ΄φερε έτσι η Ζωή και ανταμωθήκαμε.Τυχαία.Περάσαμε δυσκολίες μεγάλες.Θυμάσαι φίλε;Τότε που όλα είχαν γκρεμιστεί για Σένα.Όλα κι όλοι.Τότε που ζούσα τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου.Είχαμε ο ένας τον άλλον.Να στηριζόμαστε.Να ξεσπάμε.Να αντέχουμε.Να ελπίζουμε.Κάναμε όνειρα.Μα έμειναν όνειρα.Και απομακρυνθήκαμε.Σε δύσκολη φάση της Ζωής μου φίλε,έμεινες μακριά.Θεατής.Παρατηρητής.Ούτε μια κουβέντα δεν είπες.Και τώρα,τώρα που έγινες και «δικός μου άνθρωπος»,έγινες πιο ξένος και απ΄τους ξένους.Πόσα χρόνια πέρασαν,θυμάσαι;Θυμάμαι εγώ.Πάντα θα θυμάμαι Εσένα.Που προτίμησα να φύγω.Γιατί δε γινόταν να μείνω.Να σε εξαπατώ.Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξεπέρασα ποτέ.Κι έφυγα.Όσο πιο τίμια μπορούσα.Νύχτα σου είπα φεύγω.Ίσως για λίγο.Ίσως για πάντα Εσένα.Που βρεθήκαμε.Κι ύστερα χαθήκαμε.Όλα τα θυμάμαι,φίλε.Τίποτα δεν έχω ξεχάσει.Και τώρα που με βρήκες,έχουμε πολλά να πούμε.Για το τότε και το τώρα Εσένα.Που πέρασα μαζί σου από σαράντα κύματα.Θυμάσαι;Τίποτα δικό σου δεν έχω ξεχάσει,φίλε.Ακόμα και τώρα,που οι δρόμοι μας χωρίσανε για πάντα.Που δεν πρόκειται να ανταμωθούν ξανά.Που οι λέξεις σου ακόμη αντηχούνε στο μυαλό μου.Να με δικάζουν.Και να με καταδικάζουν.Ακόμα και τώρα,φίλε,ένα μόνο θέλω.Να είσαι καλά.Είσαι καλά;
Έρωτα μου παλιέ Φίλε από τα περασμένα
Όπου και να ΄σαι,να ΄σαι καλά Θα σε θυμάμαι Θα σε νοσταλγώ.Θα σε σκέφτομαι Γιατί κάποτε περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους Κάναμε τα ίδια όνειρα Ζήσαμε μαζί Συναντηθήκαμε Για λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία Μα μπήκες στη Ζωή μου.Κι εγώ στη δική Σου Κι ας έφυγα.Κι ας έφυγες Μα υπήρξαμε μαζί Κι αυτό δε μπορεί να ακυρωθεί Ούτε να ακυρώσει...
Αντέχω ακόμα Μπορώ κι ονειρεύομαι ξανά Ελπίζω πως τίποτα δεν έχει χαθεί Αισθάνομαι έτοιμη να ερωτευθώ.Απ΄την αρχή Είμαι ανοικτή σε ό,τι νέο έρθει να με ανταμώσει
Μπορώ να εμπιστεύομαι και πάλι τους ανθρώπους Να ελπίζω πως μπορώ να έχω μια κοινή πορεία μαζί τους Πως όλοι δεν είναι ίδιοι.Κι αν κάποιοι βρέθηκαν στο δρόμο σου Που τους πίστεψες.Τους αφέθηκες.Τους χαρίστηκες
Και δε σε κατάλαβαν.Σε χρησιμοποίησαν.Σε βαρέθηκαν Δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλοι πρόθυμοι να δεχτούν Τα όποια «δώρα» έχεις να τους δώσεις
Πως υπάρχει χαρά,ελπίδα,αλήθεια Πως αξίζει να ζεις τη Ζωή.Μ΄ό,τι κι αν σου φέρει Μ΄ένα βλέμμα.Χαμόγελο.Υπόσχεση Πως η αλληλοαναγνώριση ψυχών και σωμάτων Δεν είναι,διάολε,πάντα ουτοπία
Πως κλείνουν οι χαίνουσες πληγές Και νέα ίχνη αναζητάς να σφραγίσουν το κορμί Την ψυχή και τη Ζωή σου
Καινούργια σελίδα πάει να πει Πως δεν φοβάμαι να ρισκάρω ξανά Και να αναλάβω τις ευθύνες μου Για χάρη Σου.Να Σ΄αγαπήσω Πως υπάρχουν θαύματα Αρκεί να τα πιστεύεις
Νύχτα θα διαλέξω να σου μιλήσω.Να σου πω ό,τι μου λείπεις.Ότι σε σκέφτομαι.Ότι σε θέλω.Ότι σ΄έχω ερωτευτεί.Ότι σ΄αγαπάω.Ότι σ΄ονειρεύομαι.Ότι σε ψάχνω
Νύχτα θα διαλέξω να σου φανερωθώ.Να σου μιλήσω για μένα.Να σου πω για τους έρωτες μου.Τις απογοητεύσεις μου.Τις γοητείες μου.Τους πόθους μου.Τα θέλω μου. Τα πρίν και τα μετά μου.Το τώρα μου
Νύχτα θα διαλέξω να σ΄ερωτευθώ.Να σου αφεθώ.Να σου αφιερωθώ.Καθόλου να μη σου μιλήσω.Γιατί εσύ θα καταλάβεις.Τη σιωπή μου.Όσα έχει να σου πει.Όσα μπορείς να νιώσεις
Νύχτα θα θέλω να σε ζήσω.Να σε μάθω.Με τις ώρες να σε κοιτάζω.Να σε αποκρυπτογραφώ.Να βλέπω πίσω από τα λόγια σου.Να βλέπω μέσα από τα μάτια σου.Ό,τι βλέπεις.Κι ό,τι ονειρεύεσαι
Νύχτα θα θέλω τις αλήθειες μου να σου κοινωνήσω.Τους φόβους μου.Όσα δεν τόλμησα.Όσα έχασα.Όσα άφησα.Ό,τι με άφησε.Ό,τι πρόδωσα.Και με πρόδωσε
Νύχτα θα θέλω να ξαναγεννηθώ μαζί σου.Στις ερημιές.Και τις οάσεις σου.Στα χρώματα σου να ντυθώ.Στο κλάμα σου να γείρω.Στη φλέβα σου, που θα χτυπά από έρωτα.Να πεθάνω μαζί σου.Και να ζήσω απ΄την αρχή
Νύχτα θα θέλω να λυτρωθώ.Στους ήχους σου.Στις λέξεις σου.Στα φεγγάρια που σεργιανάς τα βήματα σου.Στο καθάριο βλέμμα σου.Στη βροχή των δακρύων σου.Στο ξέσπασμα της ηδονής σου.Στο ξελόγιασμα σου.Στον αναστεναγμό σου.Στον πυρετό που θα καίει το κορμί σου
Νύχτα θα μου μιλήσεις κι εσύ.Για σένα.Για τα θέλω σου και τα μπορώ σου.Τα ναι σου και τα όχι.Για τις μέρες σου.Τις νύχτες σου.Τους έρωτες σου.Τον κόσμο σου.Τις αναμνήσεις σου.Τις φυλακές που κλείστηκες.Τους δεσμοφύλακες που σε φυλάκισαν.Τους απελευθερωτές σου.Τα νησιά που ναυάγησες.Και τις σειρήνες που σε πλάνεψαν
Νύχτα θα΄ναι μάτια μου Τότε που εσύ θα είμαι εγώ Κι εγώ, εσύ Τότε που εσύ κι εγώ θα είμαστε ένα...
Δρόμοι.Αδιέξοδοι.Μοναχικοί.Αδιάβατοι.Απροσπέλαστοι Σταυροδρόμια και μονόδρομοι.Ανηφορικοί.Κατωφερείς Στροφές και ευθείες Ποιόν να διαλέξεις να περπατήσεις;
Πορείες.Ασύμπτωτες.Παράλληλες.Ατέρμονες Ατελέσφορες.Ατίμητες .Εξοντωτικές.Παράκαιρες Ακυρωμένες Πόσο παρακάτω έχει να πας;
Λέξεις.Σύμφωνα και φωνήεντα.Ενωμένα σχηματίζουν ήχο.Κραυγή.Γέλιο.Αναστεναγμό.Ένα αχ.Παράπονο.Όνειρα.Επιφωνήματα.Παραγγέλματα Υποσχέσεις.Δεσμεύσεις Σημείο.Σημαίνον.Σημαινόμενο Ποιές απ΄όλες θα διαλέξεις;
Χρώματα.Μαύρο.Κόκκινο.Ίριδας χρώματα.Του χθες και του σήμερα.Μέρας και νύχτας.Θλίψης.Απόγνωσης.Χαράς.Ματιών που δεν ξέχασες.Ξεθωριασμένα.Ουρανού και θάλασσας.Μνήμης και λήθης Ποιό θα σε ξελογιάσει;
Έρωτας.Ζωή.Θάνατος.Πάθος.Λάθος.Γκρεμός Αφετηρία.Πατρίδα.Ξενητειά.Έρημος.Πόλεμος.ΑναμνήσειςΦύλακας και άρπαγας Αιρετικός.Διαρρήκτης.Κατακτητής.Μύστης και ιεροφάντης.Χαμένη κιβωτός.Πόθος.Άπνοια και άνεμος.Που λυσσομανάει Βωμός.Αφιέρωση.Θυσία.Αναίμακτη μα και αιματηρή Ποιό σου ταιριάζει καλύτερα;
Θύμησες.Στιγμές.Ονόματα.Ήχοι.Σώματα.Αισθήσεις Αναπνοές .Ηδονές.Ονειρώξεις.Αντίλαλοι.Κραυγές.Ψιθυρίσματα Φλέβα που χτυπά.Αόρατος εχθρός Ξελόγιασμα.Παραπλάνηση.Παιδεμός.Τέρψη.Ερινύες Άλωση.Αφιέρωση.Συλλέκτης εμπειριών.Ταξιδευτής.Προσκυνητής.Ρομαντικός Ονειροπόλος.Έμπορας ονείρων.Υποκινητής και κλέφτης.Φύλακας
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν αλλά δε μπορούν.Άλλοι που μπορούν αλλά δε θέλουν.Κι άλλοι που και θέλουν και μπορούν αλλά... Φόβος.Συναίσθημα καταλυτικό. Για το ύψος,τα αεροπλάνα.Τους ανθρώπους.Το κενό και το καινό
Φόβος.Για τη ζωή Φοβάσαι να ζήσεις.Να ερωτευτείς,να αγαπήσεις.Να αφεθείς.Να νιώσεις
Φόβος.Μήπως και ξεβολευτείς.Απ΄αυτό που νομίζεις για ζωή.Γιατί σε έκαναν να φοβάσαι την αληθινή ζωή
Φόβος.Να ρισκάρεις.Τις βεβαιότητες σου,τα θέλω και τα πρέπει σου.Γιατί έχεις συμβιβαστεί μ΄αυτά και που χρόνος για καινούριες ανακαλύψεις
Φόβος.Πως δεν αξίζεις τίποτα.Γιατί έτσι σ΄έμαθαν.Πως ίσως και να μην αξίζεις από μόνος σου αν εγώ δεν σου προσφέρω τα εχέγγυο ότι αξίζει να αξίζεις.Κι ας ξέρεις τι αξίζεις.Κι ας μην το παραδέχεσαι
Φόβος.Γιατί όλοι κι όλα αποδείχτηκαν μάταια.Ψεύτικα.Όλα λόγια μεγάλα κι υποσχέσεις.Και στα δύσκολα;Πιο μόνος και απ΄ τους μόνους
Φόβος.Να μην πληγώσεις.Γιατί σε πλήγωσαν.Και ξέρεις πως είναι να πονάς Φόβος.Να μην πληγωθείς.Για άλλη μια φορά.Κι ας ξέρεις πως μπορεί και να είναι αλλιώς.Δεν το πιστεύεις όμως Φόβος.Γιατί δεν υπάρχουν ιστορίες με καλό τέλος
Φόβος.Να σε πιστέψεις.Ότι μπορείς.Ότι τίποτα δεν έχει χαθεί.Κι ας πέρασαν τα χρόνια κι οι στιγμές.Με στιγμές χαμένες Φόβος.Ό,τι δεν έχει αλλάξει μια ζωή πως μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή;
Φόβος.Να αισθανθείς ευτυχισμένος.Να ομορφύνεις τις μέρες και τις νύχτες σου.Να είσαι ο εαυτός σου.Να σε ανακαλύψεις.Να σε αποκαλύψεις.Στα μάτια σου.Και στα μάτια του άλλου.Γιατί θα προδοθείς.Δε γίνεται αλλιώς.Νομοτέλεια,σου λέει
Φόβος.Να αντικρύσεις το άγνωστο.Το καινούριο.Να σταυρώσεις τις παλιές διαδρομές και να αναστηθείς σε καινούριες.Όχι να τις ακυρώσεις.Ούτε να τις απαρνηθείς Φόβος.Να πεις αντίο σε ό,τι από καιρό έχει φύγει.Έχει τελειώσει Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος και δυνατός.Να φύγεις απ΄ό,τι δεν είναι πια αληθινό
Φόβος.Να πιστέψεις πως δεν χάθηκαν όλα.Πως τα πιο όμορφα σε περιμένουν.Πως δεν γίνεται να πονάς μια ζωή.Πως υπάρχει δικαιοσύνη και ανταμοιβή.Για όσα ονειρεύτηκες.Για όσα φαντάστηκες.Για το «πάντα» που λαχταράς
Φόβος.Να νιώσεις ελεύθερος.Να σπάσεις τα δεσμά των φόβων σου.Να ξορκίσεις τους δαίμονες που σε κυκλώνουν.Να είσαι αυθεντικός.Αναπαυμένος.Να ζήσεις το πάθος.Και το λάθος.Την ομορφιά.Τον Έρωτα.Και να αποσβολωθείς απ΄αυτόν,που λέει κι ο ποιητής
Νύχτα Οικεία και ακατάληπτη Και πάλι νικημένη να νιώθεις Ανυπόδητη και με την Πανοπλία καταγής ριγμένη Να αφεθείς.Μόνο αυτό να θες Αισθήσεις ξεχασμένες Όνειρα πλανεμένα Αλήθειες παραγνωρισμένες Σκέψεις κυκλωμένες Απ΄τα στοιχειά των φόβων σου Να σε εξαϋλώνουν Να σε μεταμορφώνουν Και ψιθύρους να σου φέρνουν Απο στιγμές ανομολόγητες
Άγγελος και θηρίο Ένστικτο ηδονής αντιπαλεύεται Με κείνο του θανάτου Αποκάλυψη εαυτού Μνήμες υπόγειες Σκιές ενός ταξιδιού Που το φωτίζει ένα θέλω Παρέα μ΄ένα δεν αντέχω Μια ελπίδα χωρίς ελπίδες Λάθος Η ελπίδα πάντα τέτοιες έχει
Μα όχι απόψε Δέξου νύχτα μου Την απόλυτη απογοήτευση μου Απόψε άσε με να σε ντυθώ Να βυθιστώ στην παρερμήνευση της ανάγκης μου Και τον παραλογισμό που μου Γεννά η ψευδαίσθηση της παρουσίας Σου Να βρω ανάπαυση στην άβυσσο της ψυχής Σου Να χαθώ στη ρωγμή του Πάντα Παρέα με το όραμα Και το φάντασμα Σου
Απόψε.Για πάρτη μας. Για τελευταία ίσως φορά Το συνηθισμένο να πιούμε Για ό,τι ήρθε κι ό,τι προσπέρασε Ό,τι ζήσαμε κι ό,τι δεν προλάβαμε
Πρόποση θαρρώ θα κάμω Στην Απουσία και τις πληγές της Στη σιωπή και την ηχώ της Στο χθες και στο σήμερα Σε ό,τι χάσαμε κι ό,τι κερδίσαμε Στις αλήθειες και τα παραμύθια μας Στα θέλω μας που μείνανε μισά και τα φοβάμαι που υπερίσχυσαν Στα πάθη και τα λάθη μας Στα όνειρα και τις αστοχίες μας Στα διλήμματα και τις ανάγκες μας Στους πόνους και τις απώλειες Στα δάκρυα και τις χαρές Στους πόθους και τις ομορφιές τους
Είμαι εδώ Και θα είμαι Για ό,τι έρθει Κι ας μην το καταλαβαίνεις τώρα Κι ας δυσανασχετείς ίσως-ίσως Κι ας μην το πιστεύεις
Ακόμη κι αν Κοντά Σου δε θα είμαι Από μακριά Θα Σε νοιάζομαι Θα Σε "προσέχω"
Θα ελπίζω για Σένα Θα Σε σκέφτομαιτρυφερά Θα Σε νοσταλγώ Ε Σ Ε Ν Α και Όλα όσα μου έδωσες Κι ας αμφιβάλλεις για το τι Και λόγος άσχημος για Σένα ποτέ απ΄τα χείλη μου δε θα βγει
Θα είμαι κοντά Σου Σαν το θελήσεις Στα εύκολα,στα δύσκολα Στα ανηφόρια και τις χαρές Και πόνο μου να κάνω τον δικό Σου
Κι ας μην είμαι ο άνθρωπος Σου Κι ας μην πρόλαβα να γίνω Κι ας ξέρω πως ποτέ δεν θα... Τίποτα δεν θα αλλάξει Απ΄όσα σου ΄χα πει Θα είμαι στο τώρα και στο μέλλον Συνοδοιπόρος και αρωγός Αν ποτέ με αναζητήσεις
Μη φύγεις απ΄τη ζωή μου δεν θέλω να σε χάσω τώρα που σε βρήκα Σου είπα ένα βράδι Λίγο πρίν ξεσπάσει η μπόρα.Που δεν άργησε καθόλου. Συνεπής στο ραντεβού της ήρθε να θυμίσει πως τα όμορφα κρατάνε λίγο μα σακατεύουνε πολύ
Παράξενη γιορτή όλα όσα πρόλαβα μαζί Σου να ζήσω Που κράτησε τόσο όσο κρατάει ένας καφές Μια εκδρομή που ματαιώθηκε λόγω κακών καιρικών συνθηκών
Και πως να τις πολεμήσω; Πως να νικήσω τον καιρό, τα σύννεφα που το βλέμμα Σου σκοτείνιαζαν; Προσπάθησα να τα βάλω με τους ανέμους.Τις μπόρες και τις καταιγίδες Τα άγρια στοιχειά και τους κακούς δράκους
Να Σε ταξιδέψω προσπάθησα Σε έναν άλλον κόσμο Σε έναν κόσμο που ΄λεγες πως είχες ξεχάσει την ύπαρξη του
Και σου λεγα παραμύθια πως οι καλοί πάντα νικάνε πως τίποτα δεν χάθηκε σαν το πιστεύεις Απλά με κοίταγες κι έδειχνες πως μπορούσες τα λόγια μου να μετρήσεις για αλήθεια
Όλα τα ρίσκαρα μαζί Σου τις βεβαιότητες μου,τα αντέχω μου Γιατί να αντέξω ήθελα μαζί Σου Για μια διαδρομή που θα μας έβγαζε ξανά στο φως Σε μια μέρα λαμπερή που θα μπορούσε για πάντα να κρατήσει
Μα τα παραμύθια αγάπη μου δεν τελειώνουν πάντα με ένα "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" Στα παραμύθια των μεγάλων επιλογή τους είναι το να μη ζεις Να μην τολμάς,να μη ρισκάρεις Να μην αφήνεσαι στη μεταμόρφωση
Κι εγω νικήθηκα απ΄τους αέρηδες τις κακιές μάγισσες και τους άγριους δράκους Πως να τους πολεμήσω με αλήθειες πως στο παραμύθι τους το δικό μου να αντιτάξω;
Ίσως κάποια στιγμή πιστέψεις πως τίποτα δεν πάει χαμένο σαν ΕΣΥ το θελήσεις Ίσως άλλος να βρεθεί να σε πείσει για όσα εγω δεν κατάφερα Ίσως κάποτε Σε πείσεις πως αξίζει να ρισκάρεις Για τη Ζωή Σου,για Σένα
Αν μπορούσες να φανταστείς τι χαρά θα μου ΄δινες ίσως και να τρόμαζες μα εγώ μόνο αυτό δεν ήθελα
Κι αν μια στιγμή λυγίσεις κι όλα μάταια θα φαντάζουν αν όλα όσα πίστεψες φενάκη αποδειχθούν απλά φώναξε με Και θα ΄μαι εκεί Για να σε ταξιδέψω στον κόσμο μου που σου ΄χα πει πως είναι μιας άλλης εποχής μα που μου άρεσε και άρεσε σε Σένα
Σε βρήκα Σε χάνω Λάθος εποχή; Λάθος στιγμή; Τι νόημα έχει τώρα πια Τώρα που οι αποφάσεις έχουν πια παρθεί Τι θα μπορούσε άραγε να τις ανατρέψει;...
Και να ΄μαι πάλι να ακολουθώ μαζί σου την ίδια γνώριμη διαδρομή
Ξαφνικά,απροσδόκητα Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Μα με συναισθήματα μπερδεμένα Ματιές αμήχανες που αποφεύγουν τη συνάντηση Μόνο αγγίγματα τυχαία κι η αφή σου τη δική μου να ψάχνει
Στιγμές θαλπωρής,στιγμές ανάλαφρες μα και σοβαρές Απέλπιδες προσπάθειες να μην ανταμωθούν τα βλέμματα μας κι όλο να αστοχούν Στα κρυφά να σε παρατηρώ προσπαθώντας την εικόνα Σου να κλείσω μέσα μου ξανά και ξανά
Αντίστροφη πια διαδρομή Ίδια θέση,ίδιος προορισμός Λέξεις που προσπαθούν πίσω από άλλες λέξεις να κρυφτούν Να με κοιτάς έτσι όπως Εσύ ξέρεις να χαμογελάς και το χέρι σου σφιχτά το δικό μου να κρατά
Όλο να σε καληνυχτώ κι όλο εκεί να μένω Και να μην τολμάμε αυτό που θέλουμε κι οι δυό Επιθυμία λανθάνουσα που να εκφραστεί αποζητά να μετουσιωθεί σε μια αγκαλιά κι ένα φιλί Με την ίδια οικεία γεύση μια γεύση που δεν μπορείς να χορτάσεις,που σου καταρρίπτει όλες σου τις αντιστάσεις
Και δεν της αντιστέκεσαι Δεν το θες,δεν το μπορείς τι σημασία έχει
Ανάγκη απολέμητη κι η καληνύχτα μονόδρομος και διέξοδος να φαντάζει Λύτρωση για όσα δεν τολμούν να ειπωθούν και υπόσχεση για όσα,ίσως, θα ακολουθήσουν...
