-...-

..σε πρώιμες ανατολές,ο ήλιος ξαποσταίνει.Στο μούχρωμα του δειλινού, της Ίριδας ενεδρευτής ο πόθος μνημονεύει.Και σε καλεί να τον γευτείς,να μην τον λησμονήσεις

..ψάχνεις Αγάπης χρώματα.Κάθε λογής απόχρωση.Μα στην αιμάτινη παλέτα Της, τα όνειρά σου βάφεις.Τόσο,που κόκκινος να γίνεσαι.Και αίμα να στάζεις και πληγές.Και όνειρα ατελεύτητα.Σαν τα τρυγάει το πάθος

..τα χέρια ανταμώνουν.Και πλέκονται με άλλα.Σμίγουν με βλέμματα.Και με κορμιά.Κι η τέχνη της ανάσας, τέχνη Ζωής γεννιέται.Και αποκαλύπτεται.Αφού της αποκαλυφτείς εσύ

..οι λέξεις σιωπούν.Και σε λαβύρινθους του νου σε μπλέκουν.Και ανήμπορος θα γίνεσαι- να εκφράσεις- μα και να εκφραστείς. Μόνο να αφήνεσαι θα θες.Σε ό,τι λατρεύεις.Λαχταράς

.. οι έρωτες να σε μεθούν.Με χρώματα κι αρώματα,φερμένα από τις μακρινές Ανατολές.Με μείγματα μεθυστικά.Που σε εθίζουν σε χαρμάνια αλλόκοτα .Ανήμπορος να τους αντισταθείς. -Ποιός είπε ότι θέλεις;

..φεύγεις.Γυρνάς.Και τ΄ όπλα καταθέτεις.Όχι-δεν είσαι ρίψασπις.Ούτε και λιποτάκτης.Μονάχα άνθρωπος κι εσύ.Που πάει να πει-φοβάμαι.Μα στον γκρεμό μπρος θα σταθώ.Δίχως να λογαριάσω.Το φόβο και το αβέβαιο.Που σου γεννά το τώρα

..το όσο -για τόσο όσο θα κρατά.Και πάντα θα σε ορίζει.Μην του ξεφύγεις λαχταράς.Και στις στιγμές του άπειρου-όσο διαρκεί ένα φιλί –τη ζήση σου βυθίζεις. Αιχμάλωτος της ηδονής που συλλαβίζει στα άστρα.Στις χαραυγές της ηδονής χαράζεις τις στιγμές σου.Στην χαραμάδα του αύριο που σου ορίζει το Τώρα

Αγαπάς

Νυχτώνει

Μα πάντα ξημερώνει

Μια καινούρια Μέρα

Μέσα στο φως της Νύχτας

Είμαι εδώ

Πότε σαν άγγελος

Κι άλλοτε σα μάγισσα

-αίνιγμα απλής πολυπλοκότητας-

'Oπως ορίζεις κι αγαπάς

Μπορείς να το λύσεις;

Φωτιά να με λες

Παράξενη νύχτα.Μιας παράξενης γιορτής.Την υποδέχτηκε δίπλα στη θάλασσα.Καθισμένη στην καυτή άμμο.Ξεβαμμένο τζιν κι άσπρο πουκάμισο.Τσιγάρο και μπύρα.Τίποτα δεν άλλαξε κι αυτό το καλοκαίρι.Κι όμως τόσα άλλαξαν.Και κυρίως η ίδια..

Πόσο κρατάει μια στιγμή αλλαγής;Μια στιγμή;μια ζωή;Το ΄μαθε το πόσο.Και το κρατούσε.Για κείνην μόνο..Αυτό θα ήταν το μυστικό της από δω και πέρα..

«Θέλω να σε δω να γράφεις πάλι»,της μήνυσαν το απόγευμα.Όταν θα.. Χαμογέλασε..μα δεν θα..όχι τώρα..όχι σύντομα..γιατί ίσως και να μην έπαψε ποτέ να..Πάλι μια σκέψη που ήθελε να κρατήσει για κείνην..

Χάθηκε..η δροσερή αύρα χάιδευε το πρόσωπό της..μα το κορμί της έκαιγε..Έπιασε με τη χούφτα της την άμμο και την έκλεισε μέσα της.Κι ύστερα,αργά και ηδονικά θαρρείς,την άφησε να κυλήσει.Αλήθεια,κάπως έτσι δε συμβαίνει και με τον χρόνο;τη ζωή;τα όνειρα;τους έρωτες; Κάπως έτσι δεν κυλάνε κι αυτά;Μόνο που κάποιες στιγμές δεν κυλούν ηδονικά αλλα με πόνο..δεν έχει σημασία όμως..όλα μέσα στο παιχνίδι είναι..κι ο πόνος,κι η λύπη κι η χαρά..Γιατί έτσι είναι η Ζωή.Ένα ψηφιδωτό αντίθετων στιγμών και ανόμοιων ομοιοτήτων..

Πες μου..

Πόσα μπορεί να αντέξει μια ψυχή;

Ψυχή μου..

Αντέχεις Ψυχή μου ακόμα;

Αντέχω..Κι είμαι εδώ..πάντα είμαι εδώ..κι ας φεύγω..πάντα επιστρέφω..

Στους τόπους που αγάπησα..στα χώματα που περπάτησα..κι ανάσανα τις μυρωδιές τους..

Ορίζω τον καιρό φτιάχνοντας καινούργιο..χωρίς να απαξιώνω..

Εδώ είμαι Ψυχή μου..

Θυμάμαι..νοσταλγώ..ονειρεύομαι..

Συνεχίζω να ελπίζω..

Σαν να μην πέρασε ο χρόνος..κι ας πέρασαν χρόνοι πολλοί και μήνες..

Το εδώ μου είναι πάντα ζωντανό

Ανέγγιχτο απ΄τη λήθης το κρύο χάδι

Φλεγόμενο και άσβεστο

Χωρίς ημίμετρα και μέτρα

Κι ας λησμονήθηκαν οι λέξεις..το βλέμμα δεν μπορεί να ξεχαστεί

Μήτε η καρδιά.μήτε το κορμί..

Όλα ξεχάστηκαν.Μα παραμένουν ζωντανά..

Πώς να ξεχάσεις τις νυχτιές που σε ημέρωσαν ;

Πώς να μοιράσεις και να μοιραστείς το παρόν μέσα στο πάντα;

Θυμάσαι Ψυχή μου;

Θυμάμαι μάτια μου.Θυμάμαι και κρατώ..

Το βλέμμα.την ανάσα.τον άγριο πυρετό..

Το μαζί στο χώρια.Και το χώρια στο μαζί..

Ψάξε με…

Σαν άνυδρη όαση.Σαν τοπίο μυστικό.Σαν πέρασμα κρυφό

Στο πιο γλυκό φιλί σου.Στην εγγραφή του σημαδιού μου πάνω σου

Στο αχ του στεναγμού σου.Στην εικόνα που χάραξα εντός σου

Στον χρόνο που κατοίκησα τον χρόνο σου.Σα σπονδή –αφιερωμένη σου

Στο γέλιο και στη λύπη σου.Στην μυρωδιά που άφησα πάνω στο κορμί σου..

Φωτιά να με λες από δω και πέρα

Γιατί τίποτα λιγότερο δεν μου αξίζει πια

Γιατί μόνο έτσι αλλάζω

Γιατί μόνο έτσι θα ζω παραπέρα

Κι όσοι πιστοί κι άπιστοι

Καλοδεχούμενοι..

Μετά από καιρό..και πάλι εδώ..με σκόρπιες λέξεις.σκόρπιες σκέψεις

Με όλα τα ίδια.Κι όλα τόσο διαφορετικά..

Ίσως γιατί εμείς αλλάζουμε στο πέρασμα του χρόνου..

για καλό;για κακό;

Στην επόμενη στροφή θα ξέρουμε.Θα μάθουμε το αποτέλεσμα

Μα ένα είναι το σίγουρο τώρα πια..πως μάθαμε μέσα απ΄το χαμό

Μέσα απ΄τα λάθη του Έρωτα.Και από τις νυχτιές του πάθους

Κι αυτό είναι οριστικό

._

Καλοκαίρι [ Μου..]

Είναι κάποια καλοκαίρια που χαράσσονται εντός σου.Ηθελημένα κι άθελά σου.Σε αιχμαλώτισαν και ναυάγησες στους ήλιους τους.Προσκέφαλο στη λύπη και τη χαρά σου.Θύρα αθανασίας στο πρόσκαιρο και μάταιο.Ευαγγελισμός και προμήνυμα λύτρωσης.Ακόμα κι αν σε κόλαση καταλήξει..

Αντίλαλος μιας φωνής λατρεμένης.Αντανάκλαση παραδείσου οι μυρωδιές του και η ανάσα,η φωνή,ήχος και κραυγή.Που μαγνητίζει και σαϊτεύει σα μελτέμι και αύρα…

Δονούν και τέρπουν,παιδεύουν και παραπονιούνται.Έρχονται στην πόρτα σου απρόσκλητα.Και σου βαπτίζονται Έρωτας.Όταν δεν τα περιμένεις.Παραμονεύουν τη στιγμή κι αλώνουν δίχως δισταγμό τους δισταγμούς σου...

Κι όλα εντός σου παρθένα πάλι αναγεννώνται.Εγκαινιάζονται ξανά οι αισθήσεις.Γλυκαίνει ο λογισμός.Αφιερώνονται οι στιγμές σε κορμί που δάρθηκε απ΄τους ανέμους.Στο άβατο και ιερό θυσιαστήριο της ηδονής να γεύεσαι τον άχρονο χρόνο…

«Κάρβουνο να φυτεύεσαι,για να φυτρώσει η φλόγα»,που λέει και ο ποιητής.Συλλέκτης γεύσεων και αφών και των αισθήσεων όλων.Χαμένη Εδέμ που αναδύεται εντός σου.Θάλασσα που δε σε νοιάζει κι αν μέσα της πνιγείς.Γιατί ο πόθος και το πάθος δεν τον λογάει τον κίνδυνο.Και αμάθητος και άβγαλτος βγαίνει στο κατόπι.Να ανταμώσει τον Έρωτα.Σε εισπνοές κι εκπνοές που αλμύρα αναδύουν.Σε σώμα λατρεμένο και σμιλευμένο από το μπλέ του ωκεανού.Την αγριάδα των κυμάτων.Και το φόβο της προδοσίας…

Στο σίγμα της αγκαλιάς τους η νηνεμία και η ταραχή.Ο πυρετός και το λίκνισμα.Το σκίρτημα και η έλξη της αθανασίας.Η Συνάντηση στην πανσέληνο των βημάτων σου.Ιστιοφόρο προσμονής που ταξιδεύει σε άγριες θάλασσες.Κι ονοματίζει το κορμί και την ψυχή-πατρίδα μου και γη μου…

Είναι κάποια καλοκαίρια που θεριεύουν τη δίψα.Και άσβεστη τη διατηρούν.Όσος χρόνος κι αν περάσει.Σε χρωματίζουν και σε σημαδεύουν ανεξίτηλα.Σε μεταμορφώνουν και σε κατακτούν.Σε κλειδώνουν μέσα τους,σε μια ηθελημένη ομηρία.Ρίχνουν άγκυρες στο νου και σμίγουν στη θύμηση μιας ασίγαστης φωτιάς.Σε μεθούν και σε αναστατώνουν.Σε πάνε βόλτα στα ουράνια.Για να συναντήσεις το καταδικό σου αστέρι.Κείνο που θα φωτίζει τις νυχτιές σου.Κι ΑΣΤΕΡΙ μου θα το λες μέχρι το τέλος.Μα και μετά απ΄αυτό…

Είναι το δικό μου Καλοκαίρι

Καλοκαίρι Μου..

Και Θάλασσα Μου..

Νυν και αεί._

Παρά κάτι... 3

Θέσεις.Αντιθέσεις.Παραθέσεις.Καταθέσεις.Συνθέσεις.Διαθέσεις

Κίνδυνος.Ρίσκο.Ηρεμία.Αμφισημία.Πληγές.Αμφισβητήσεις.Παραδοχές

Δεσμεύσεις.Νίκες.Ήττες.Γέλιο.Δάκρυ.Πίκρα.Θυμός.Χαμόγελο

Χάρισμα.Χάραγμα.Παράδεισος.Κόλαση.Διχασμός.Αφιέρωση.Δισταγμός

Δίχως.Με.Αναπάντεχα.Αυθόρμητα.Ατόφια.Άτυπα.Ζόρικα.Μα πάντα υπαρκτά

Θύμησες.Αναπολήσεις.Δισταγμοί.Όνειρα.Χρώματα.Αρώματα.Απουσίες.Παρουσίες

Διαδοχή.Εποχών.Συναισθημάτων.Μαρτυριών.Διαμαρτυριών.Φωνών.Ήχων.Εικόνων

Νυχτιάτικες διαδρομές.Με παρέα.Χωρίς.Μουσικές λατρεμένες

Κύκλοι που άνοιξαν κι άλλοι που έκλεισαν.Τυχαία.Ίσως κι όχι.Αθώα μα κι ένοχα

Λέξεις που πόνεσαν.Άλλες που λύτρωσαν.Ταυτίστηκαν και διαιρέθηκαν

Ταξίδι.Σταθμός.Πατρίδα.Λιμάνι.Αγκαλιά.Ωκεανός.Τάρταρα

Έρωτας.Πόνος.Απογοήτευση.Γήτεμα.Αποκάλυψη.Ανακάλυψη.Απογύμνωση

Για όλα αυτά και παρ΄όλα αυτά..

Η Ζωή είναι εδώ.Όχι «εδώ» ακριβώς

Μα στο «αλλού».Στο έξω.Στο υπαρκτό

Εκεί που όλα αποκτούν τις πραγματικές τους διαστάσεις

-και κυρίως τα πρόσωπα…-

Μας καλεί.Μας προ(σ)καλεί.Μας κλείνει το μάτι πονηρά

Φωνάζει να την ακολουθήσουμε.Με τις δικές της αλήθειες.Μα και τις δικές μας.Όσες μας έχουν απομείνει πια...

Παρά κάτι… 3

Γιατί ακόμα μας αντέχει το σκοινί.Έστω και χωρίς χειροκρότημα

Ακόμα κι αν δεν τα ξαναπούμε

Θα κρατάμε τούτο

Πως πάντα έχει και θα έχει

Ζ Ω Η._

Βροχή Μου

Φθινοπωρινό κυριακάτικο βράδυ.Πήρε να βρέχει..
Όνειρα..ελπίδες..ερωτηματικά..θέλω και μπορώ..
Νοσταλγείς;αμφιβάλλεις; αισθάνεσαι;..

Χαμένη αθωότητα που προβάλλει ξανά και ξανά..κρεμασμένα σε ουράνιου τόξου συναισθήματα ξεπηδούν στο άκουσμα του καλέσματός σου..
Σημαδεύω ένα νησί μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού..ορμητήριο και λιμάνι..ναυαγός και ταξιδευτής..θύμα και θύτης..

Αποκρυπτογραφώ χαμένα και λησμονημένα σύμβολα..πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι..να θέλεις και ταυτόχρονα να μπορείς..να φοβάσαι αλλά ο φόβος να μη σε αγγίζει..να ονειρεύεσαι με μάτια ορθάνοιχτα..

Μεθυσμένος δρόμος δείχνει την πορεία..χωρίς φανάρια και καθυστερήσεις..τρέχει ο χρόνος κι εσύ μαζί του..δεν τον κυνηγάς τούτη τη φορά..μαζί του πορεύεσαι ειρηνικά..τον εμπιστεύεσαι..τον κάνεις φίλο και σύμμαχο..και νιώθεις πως για μια φορά δεν σε προδίδει..δε θα το κάνει..γιατί δε θέλει..

Βροχή μου..με εξαγνίζεις και με ξαναγεννάς..με εμπιστεύεσαι όταν πάνω μου κυλάς τις στάλες σου..όταν σαλπίζεις το «σ΄αγαπάω» κι εγώ σου παραδίνομαι..λυτρωτικά..με θέρμη αφιερωμένου εραστή..που αποζητάει την υγρασία σου..

Γράφεις μικρές ιστορίες..για ταξίδια που ονειρεύεσαι..για το γύρο του κόσμου πάνω σε μια σχεδία..χωρίς να νοιάζεσαι για πυξίδες..για αχαρτογράφητα νησιά που κρύβουν ανέλπιστους θησαυρούς..ένα ζεστό βλέμμα..μια αγκαλιά που δονείται από αγάπη..ένα χαμόγελο βγαλμένο από της ψυχής τα βάθη..και αλήθειες που συνεχίζεις να πιστεύεις..παρόλο που αναρωτιέσαι αν στ΄αλήθεια αλήθειες θα αποδειχτούν..

Βροχή μου..σε κοιτάω να πέφτεις αργά..σχεδόν τραγουδιστά..ψιθυρίζεις φωνήεντα και σύμφωνα σε μια σειρά που μόνο εσύ κι εγώ μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε..σε ένα ρυθμό allegro ma non troppo..που σε κάνει να ανακτάς τη χαμένη σου ισορροπία..

Οι στάλες σου..όλβος και δίοδος..δυναμική αθανασίας μέσα στη θνητότητα της ζήσης μας..γενέτειρα αυτοσυνειδησίας..φιλιώνουν το χτες στο σήμερα που επιθυμεί το αύριο..χωρίς όρια..χωρίς ψέματα και ολέθριες χειραγωγήσεις..

Επιθυμώ Σε βροχή μου..και σε θέλω..να με ξυπνάς και να με νανουρίζεις..με την αλήθεια που κρύβει το βλέμμα της ψυχής σου..το αδιόρατο στα μάτια των πολλών..να με εξαγνίζεις κάθε που μέσα μου θα κυλάς σα βροχή..

Κάθε που θα πίνω από τις λέξεις σου που με μεθούν..που θα βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου..σαν νύχτιο τραγούδι των αναστεναγμών σου..

Και θα ανακαλύπτω ξανά τη χαμένη μου αθωότητα..

Νυχτιές αυγούστου

Νύχτες αυγούστου
Μυρίζουν θάλασσα και έρωτα
Ντύνονται χρώματα πανσέληνα
Ουράνιου τόξου επιβάτες
Χορεύουν σε ρυθμούς ηδονικούς
Μεθούν από άρωμα κορμιού
που αναδίδει θαλπωρή και θάμβος

Ησυχάζουν και ερεθίζονται-
με ήχους ηδονικούς-
Ενώνονται και μοιράζονται-
στο άπειρο του ουρανού σου -
Αμαρτάνουν και αγιάζονται -
με το άγγιγμα των δακτύλων σου -
Φλυαρούν και σωπαίνουν-
στο ακρολίμανο της αγκαλιάς σου-

Άγριες νύχτες –που ησυχάζουν στην ανατολή του βλέμματός σου
Προανάκρουσμα αρχέγονης ηδονής στα νεφελώματα των δισταγμών σου
Ξεδιψούν με τη λάβα του ηφαιστείου που εκρήγνυται εντός μας
Εκπορθούν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και ξεχασμένες ελπίδες

Ανοχύρωτες αυγουστιάτικες νύχτες
Ποθούν την ένωση ψυχών και σωμάτων
και αλητεύουν δίπλα στο κύμα

Μέχρι να ψιθυρίσουν όλα τα ανομολόγητα
που φωτίζονται στην αντανάκλαση ενός
βλέμματος..μιας κραυγής..ενός φιλιού..

Μύχια Επιθυμία

Αναπνέω αέρα Ζωής
Γεύομαι μεταξένιο φιλί
Αισθάνομαι τη θαλπωρή του βλέμματός σου
Αφουγκράζομαι χτύπους καρδιάς
που λαχταρούν να αφεθούν
Δοκιμάζω και δοκιμάζομαι
σε έναν αγώνα εκρηκτικό
Ταξιδεύω το όνειρο
στον πυρετό που σε κατακαίει
Γητεύω φόβους
στο δέλτα της αγκαλιάς σου
Ποθώ φωτιά να με βαπτίσεις
που παρανάλωμα θα κάνει
τη θλίψη που κουρνιάζει
στα κατάβαθα της ψυχής σου
και αναδεικνύει δισταγμούς
που διαιρούν τη θέλησή σου

Μιλάω με σιωπές μακρόσυρτες
Ψηλαφώ πληγές που άρνηση ελπίδας
κρύβουν μέσα τους
-τίποτα δεν χάθηκε όσο χτυπά η καρδιά μας,
να θυμάσαι-
Στο απέραντο της νύχτας γεννώ απέθαντα όνειρα
Πλαστουργός αδήριτης ανάγκης
μα και επιθυμίας
για την ειδοποιό διαφορά
που θα σε κερδίσει
Κυριεύομαι από νιογέννητο ίμερο
κάθε που
αγγίζω τις απόκρυφες πτυχές σου
και ξεδιψώ
από τους χυμούς του σώματός σου

Απογυρεύω το χτές σου να ψηλαφίσω
Βάλσαμο να στάξω
στα στίγματα των καρφιών που
σημάδια άφησαν στο κορμί και την ψυχή σου
κάθε που ενέπαιζαν τα ιμάτιά σου
για μια κούφια αγάπη
Και να αναστήσω το αύριο μέσα στον παρόντα
άχρονο χρόνο
του μελλοντικού μας τώρα
Χωρίς δράκους και μάγισσες
που κατασπάραξαν
κάθε δικαίωμα στη ζήση
που ξέρεις πως υπάρχει
Και που τόσο λαχταράς να γευτείς
χωρίς όρια και δίχως απογοητεύσεις…_

Η Ιθάκη που ξέχασες

Πέρασες..

Σαν νυχτιάτικη καταιγίδα
εν μέσω θέρους
κι άφησες άγγιγμα καυτό
Ίχνη ανεξίτηλα
Σφραγίδα έβαλες το όνομά σου
σε ψυχή και σώμα

Θεό, με αποκάλεσες
-όχι,θνητός ήμουν και πεπερασμένος-
Αγάπη, με προσφώνησες
-ίσως σε μιαν άλλη ζωή να ήμουν η Αγάπη-
Ζωή μου γίνε,ψιθύρισες
-ποτέ μη ζεις με αντηχήσεις και κλεμμένες υποσχέσεις-
Όναρ και νόστος το φιλί σου
-νόστιμον μα και μόρσιμον ήμαρ το όνειρό μου

Προς-πέρασες..

Σκοτάδι ντύθηκες στη μέρα σου
Δερμάτινοι χιτώνες κάλυψαν τις στιγμές σου
Προσκυνητής της κόλασής σου
κι αρνητής της ζωοδόχου πηγής
που σίμωσες να ξεδιψάσεις
Μέτοχος κίβδηλωνκαι άσωτων στιγμών
Παίγνιο και θύτης στημένου αγώνα
Λανθάνων κάτοικος αλλότριας γης
Προσκυνητής μιας δήθεν Χαναάν
Γευάμενος ένα ανέραστο μάννα
και διψών για άλικο κρασί
-προϊόν ενός άκρατου εκστασιασμού
από εκμαυλισμένες μαινάδες-

Μα να θυμάσαι όμως
δεν έχει επιστροφή
γιατί η Ιθάκη έπαψε από καιρό να στέκει
αλώβητη και να περιμένει
-σαν άλλη Πηνελόπη-

Την επιστροφή του Οδυσσέα της…

Ψεύτικος Ήρωας

Πόσο ξεθώριασες εμπρός
στο βλέμμα μου
Σκούριασε η πανοπλία σου
Ρίψασπις έγινες προς
χάριν του κενού
-του τίποτα-
Απορρίπτοντας το καινό που
ποτέ στ΄αλήθεια δεν θέλησες

Γυμνός στέκεις –κάτω από
το φονικό ήλιο
Άνυδρη έρημος σε καταπίνει
Κι η όαση που προβάλλει δίπλα σου
απλός αντικατοπτρισμός-λες-

Προσπερνάς με γρήγορο βήμα
Αγνοώντας την κάθαρση που θα σε λυτρώσει
Αλήτικες υποσχέσεις της μιας νύχτας
σκλάβο τους σε ονομάζουν
ψάχνοντας αυτοεπιβεβαίωση
σε πόρνες ματιές και σε φιλήδονα χείλη
που΄χουν γευτεί την αμαρτία όλου του κόσμου
και την έχουν κατακτήσει

Μικρός που είσαι ήρωά μου!
Κι εγώ που νόμιζα πως ήσουν εκείνος
που θα ΄κανε τη διαφορά..

Μείνε στο ψέμα σου
Στα απατηλά σου είδωλα
Στις εταίρες νύχτες σου που
ανερυθρίαστα θυσιάζουν την ιερότητα των στιγμών

Γκρεμίστηκες...

Εγώ σε έφτιαξα
Κι εγώ σε αποκαθηλώνω

Φεύγω…

Ματωμένο φεγγάρι

Άδειες σελίδες γεμίζουν σκαριφήματα
Λανθασμένοι τονισμοί σε λάθος καταλήξεις
Η απουσία έμπλεη παρουσίας-και τ΄ανάποδο
Ένα χλωμό αστέρι τρεμοσβήνει στον ουράνιο θόλο
Έκλεισε τον κύκλο του,βλέπεις
και αποκαμωμένο αποσύρεται στα κρύφιά του
Οι ευχές έμειναν στη μέση
Οι προσδοκίες εξανεμίστηκαν μονομιάς

Ματωμένο φεγγάρι-σα λαβωμένο αγρίμι
γλύφει πληγές,προσπαθώντας με το σάλιο του
να επουλώσει τραύματα του χτες
Ληστές το ξεπουλάνε στα παζάρια
Πάγκοι γεμίζουν από το αίμα του
σε έναν αδηφάγο πλειστηριασμό

Δανεικές προσευχές για εκπεσότες άγγελους
Ρομφαίες δίστομες ξεσκίζουν τα σπλάχνα του ικέτη
Δεσμώτες ελευθερίας παράταιρα μάχονται σε άνισους αγώνες
Ψυχοπομποί ορέγονται κενά οράματα
καθώς τα θύματά τους οδηγούν στο εκτελεστικό απόσπασμα

Κλεμμένες υποσχέσεις,άδειες αγκαλιές
Αλυσοδέσμια κορμιά μαρτυρούν το ανέστιο
Κι ο χρόνος να στέκει εκεί
Εχθρός και σύμμαχος,οιηματίας και θεραπευτικός
για κάθε που τον χρόνο του επικαλείσαι
Το φεγγάρι πουλήθηκε και σήμερα
σε τιμή ευκαιρίας
Μέχρι την επόμενη φορά που άλλοι πραγματευτάδες
θα το θωρήσουν και πάλι ακριβό

Μη μιλάς απόψε
Μονάχα θρήνησέ το
Κι αντάμα όσα σ΄αυτό επένδυσες
Μύχιες σκέψεις και μυστικά αφανέρωτα

Γιατί τίποτα δε θα΄ναι πια το ίδιο
Κι ας φαίνεται πως θα΄ναι

Τέλειωσε το μελάνι …

Ρωμαϊκή Αγορά

Θεό σε ονομάτισα
των ακριβών ονείρων μου
Όνειρο Ε Σ Υ
Πατρίς και Πόλις
αυτόχθονας εραστής
μιάς αιώνιας πολιτείας

Σε παρελθόντα χρόνο
με κίβδηλο νόμισμα
εξαγόρασαν την ευτυχία σου
ανέστιοι εραστές του εφήμερου
ευτελώς αγαπώντας
την κοσμιότητα της ιδιαίτατης
υπόστασής Σου

Σε πόρνες αγορές
πουλήθηκε η Αγάπη σου
-θεοκαπήλων χλεύη και γλεντοκόπημα-
Αρρωστημένες παλλακίδες
εξοφλούν ανερμάτιστες υποσχέσεις
με ορμή φανατισμένου εμπόρου
που απολαβή και κέρδος του
ο πρόωρος χαμός σου

Μα κοίτα..ήρθε η στιγμή
-αργοπορημένη,μα πανταχού παρούσα-
η φλόγα του Ονείρατος
να κατακάψει το ψεύδος
στο πέρασμά της

Δραπέτης έγκλειστος στα σύνορα του πόθου
Αγρίμι λαβωμένο απ΄της οργής τη μέθη
Αμαρτωλός και Άγιος συνάμα
Σε μυστικά περάσματα δονήσεων
περιπατητής και ζηλωτής
λάβας ηφαιστειακής που μεθάει τον οίστρο

Και να!
ανατέλλει η Νέα Αυγή
σε κελιού ελευθερία
και Σ Υ-σαν άλλος ευκλεής Θεός
αντάμα και ικέτης-
του Ονείρου αέναος Εραστής
αναφωνείς:

"και μόνο για τούτο το "ταξίδι"
άξιζε το ταξίδι μας"

Του Παντός Ιχνηλάτης

[αφιερωμένο Σου...]

Δε θέλησα ρωτώντας να μάθω
Ιχνηλατώντας τη Ζωή έμαθα
ψαύοντας κάθε μόριό της
Καλό –κακό,όμορφο - άσχημο
Διακόρευση παρθενικού υμένα
άγονων γραμμών των στιγμών μου
Ενδοφλέβια ένεση οι παραπόταμοι της προσμονής
Αλύχτισμα γέλιου παρέα με ένα βουβό παράπονο

Αλεξιπτωστής με μετέωρο βήμα τα χνάρια του Έρωτα
Πιθάρι αγέμιστο η προσμονή της Ελευθερίας
Τα χρώματα της Ίριδας αντανακλούν στο μέσο της νυχτιάς
ακατανόητες γραφές που μαστιγώνουν τη μελωδία του μυαλού
Κι η φωνή,αυτή η τόσο τρικυμισμένη,λυγμός
να γίνεται και αναστεναγμός
Αιμομίκτης καιρός φωλιάζει στα σύνορα του Ουρανού
Ερπυστριοφόρα οχήματα καταπατούν κάθε δικαίωμα,
κάθε υποψία διαφορετικότητας

Κι εσύ…

ΕΣΥ
-με ένα σκοπό βυζαντινό-σε ήχο πλάγιο πάντα
ποτέ,ποτέ,στον ίσο τόνο-
Αίνιγμα που αλυσόδεσε τη ζήση
Μνήμη πόρνη ανάγλυφου οίστρου
Περγαμηνή φοινικικού αλφαβήτου
σε παλίμψηστο του πόθου
Διαιρείσαι και σημαδεύεις την άβυσσο
Αγγίζεις το Τίποτα και το κατακτάς
γευόμενος την αρχέγονη ορμή του-
σαγηνευμένος από τις στάχτες που ξερνάει στο πέρασμά του

Ενώ δίπλα σου περνάει απαρατήρητο το Όλον
Η πυρίτιδα της Ζωής και το ανεμολόγιο του βλέμματος
Το θέλημα κι η προσταγή ενός επινίκιου άσματος
Κουρσάρος κι αρχιερέας ενός ανήκουστου Ευαγγελίου
που η μοίρα του το ΄ταξε
απόκρυφο και ψευδεπίγραφο να λογίζεται ανά τους αιώνες

Ίσως γιατί
Πολλές φορές διαβάστηκε και δεδομένο θεωρήθηκε
Προχρονολογημένο και ήδη λήξαν
Κάτι σα μύθευμα και κεφαλίδα
Απαξιωτικής ανάγνωσης
και
συμβιωτικής ένωσης
Παρεκτροπή της καθεστηκυίας τάξεως
Καθώς
παραδιδόμενο στις ανύπαρκτες καλένδες
καταδικασμένο ορίστηκε στον αιώνιο λειμώνα του...

Ψευδεπίγραφες Αγάπες

«Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ
καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον αλαλάζον.
Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα
καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν,
καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδέν εἰμι.
Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου,
καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,
οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται,
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,
οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ,
οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται,
οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ,
συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ•
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,
πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.
Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται•
εἴτε γλῶσσες, παύσονται•
εἴτε γνώσεις, καταργηθήσεται
[…]
μένει δὲ πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα•
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»

[Απόστολος Παύλος:Προς Κορινθίους Α΄Επιστολή]

Έχεις διαβάσει ποτέ πιο ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα αληθινό κείμενο από τούτο;
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί τι είναι η Αγάπη;Με πόση περισσή ευκολία έχεις διακηρύξει πως αγαπάς; Το νιώθεις άραγε,ή απλά το λες για να το πεις;

Γιατί αγαπάς στ΄αλήθεια; Από ανάγκη; Από συμφέρον; Από ματαιοδοξία;Από αρρωστημένο εγωισμό;Γιατί έτσι θα αναγκάσεις κι άλλους να σε αγαπήσουν;
Για να κερδίσεις οπαδούς;Ξέρεις είναι και αυτός ένας τρόπος..Ύπουλος και διαστροφικός. « Σ΄αγαπάω» και απαιτώ το ίδιο από εσένα.Μέχρι το τέλος.Χωρίς όρια.Μέχρι να αγγίξεις τα όρια της τρέλλας.Μόνο έτσι θα με πείσεις πως..

Τι είναι η Αγάπη τελικά; Ένα πήδημα;Μια κάβλα;Ένα κατά συνθήκην συναίσθημα που έρχεται και φεύγει κατά πως σε συμφέρει;
‘Εχει η Αγάπη μνήμη επιλεκτική;Πεθαίνει και ανασταίνεται;Πως γίνεται να λες πως δεν αγαπάς και μετά να διατυμπανίζεις πως αγαπάς όλο τον κόσμο;

Γιατί δηλώνεις την Αγάπη σου; Για να κερδίσεις αναγνωρισιμότητα;Για να εκμεταλλευτείς ένα καλό όνομα και ταυτόχρονα να πλασαριστείς κι εσύ κοντά του;Για να δηλώσεις ότι είσαι η επίσημη/ος αγαπημένη/ος αυτών που όλοι θαυμάζουν;Για να κλέψεις λίγο από τη λάμψη του/της;

Και μετά;Ξεχνάς και διαγράφεις;Θυμάσαι και λησμονάς κατά περίπτωση και κατά το δοκούν;Γεμίζεις τον άλλον τύψεις κι ενοχές;Επιρρίπτεις όλες τις ευθύνες πάνω του;Του δημιουργείς ενοχές και κατασκευασμένες τύψεις;
Για πες μου ρε φίλε..Λες πως αγαπάς.Πως το δείχνεις;Με λόγια;Με έργα;.Με συνδυασμό και των δυό;

Και μετά;Με την πρώτη στραβή..επειδή κάτι δεν πήγε καλά..χτυπάς τον άλλον εκεί που πονάει..πως δεν άξιζε την Αγάπη σου..πως ενώ εσύ του στάθηκες,εκείνος τίποτα δεν εκτίμησε..και σε έφτυσε..Μήπως φταίς κι εσύ γι΄αυτό; Τόλμησες ποτέ να αναρωτηθείς;

Διαβάσαμε ένα κάρο βιβλία.Μάθαμε απέξω και ανακατωτά χίλια δυό τσιτάτα και τα χρησιμοποιούμε για επίδειξη.Διαβάσαμε Πολυδούρη,Καβάφη,Ελύτη. Αποστηθίσαμε όλον τον Freud,τον Fromm,τον Yalom,τον Jung.Μελετήσαμε ψυχολογία.Ψυχαναλύσαμε και ψυχαναλυθήκαμε.Ρίξαμε και μια ματιά σε κάνα δυό κείμενα του ευαγγελίου,κείνα που μιλάνε για Αγάπη..και καθαρίσαμε. Μάθαμε τους ορισμούς της και έτσι νομίσαμε κιόλας καλά πως τη γνωρίζουμε..

Διεκδικείς την αποκλειστικότητα.Μόνο εμένα να αγαπάει.Και κανέναν άλλον.Ζηλεύεις,κάνεις σκηνές.Χρησιμοποιείς φτηνά κολπάκια.Και δόλια μέσα.Αλλάζεις τα φώτα του άλλου..μόνο και μόνο επειδή έχεις καταλάβει πως εκείνος είναι άξιος και ικανός να αγαπάει..κάτι για το οποίο εσύ ανίκανος είσαι..κι έτσι το μόνο όπλο σου είναι να την εκβιάσεις..να την επιβάλλεις..να σε κάνει ο άλλος με το έτσι θέλω να τον αγαπήσεις..γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς..γιατί είσαι είσαι πάντα ειλικρινής στα συναισθήματα σου και ποτέ μα ποτέ δεν λειτουργείς υπολογιστικά..

«Αγαπάς» λες..για σπάσιμο..για εκδίκηση..από ναρκισσισμό..για να έχεις μια αυλή γύρω σου..για να σε υποστηρίζει και να θρέφει την άρρωστη ματαιοδοξία και ανύπαρκτη αυτοεκτίμησή σου..

Αγαπάω φίλε μου..δε σημαίνει εξαπατώ..ρουφιανεύω..κοροϊδεύω..ψεύδομαι ασυστόλως..αναιρώ και ενθυμούμαι κατά πως με συμφέρει..δε ζηλεύω όποιον περιστοιχίζει τον άνθρωπο που αγαπάω..δεν προσπαθώ να μπω στη ζωή του και να τη λεηλατήσω..να την εκμηδενίσω και να τον οδηγήσω στην τρέλλα,στην απόγνωση και στην καταστροφή..

Αγαπάω σημαίνει..είμαι εκεί..στα εύκολα,στα δύσκολα..στα πρίν,στο τώρα,στο μετά,στα τελευταία..είμαι ευθύς κι ειλικρινής..λέω αλήθειες ακόμα κι αν πονάνε..παραδέχομαι τα λάθη μου,τα πάθη μου και τις αδυναμίες μου..υποστηρίζω την Αγάπη μου και είμαι κοντά της..κάθε λεπτό,κάθε στιγμή..δεν προκαλώ σκηνές ζηλοτυπίας..αφήνω τον Άλλον ελεύθερο να αναπνέει και να ανασαίνει..δεν τον καταπιέζω ούτε του φορτώνομαι..

Αγαπάω δε σημαίνει πως του γράφω φλογερά γράμματα,στιχάκια και διηγήματα για να του δείξω το πόσο τον/την θέλω..δε σημαίνει το παίζω σε πολλά ταμπλό,έτσι για να κάνω και να σπάω πλάκα.. για να τον/την έχω στην τσίτα..

Αγαπάω σημαίνει..πιστεύω..εμπιστεύομαι..θυσιάζομαι..νοιάζομαι εμπράκτως..
Αγάπη δε σημαίνει γαμήσι για την εμπειρία..για την ικανοποίηση σεξουαλικών ορμών και μόνο..δεν είναι μόνο κάβλα και καλό κρεβάτι..το πόσες φορές και με πόση ένταση θα τα δώσεις όλα στον άλλον για να τον ικανοποιήσεις..

Αγαπάω σημαίνει..σέβομαι..αποδέχομαι..κατανοώ..δικαιολογώ..αναλαμβάνω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί..
Αγαπάω δε σημαίνει «σου πηδάω την ψυχή» και μετά άντε γεια..και μετά ενδιαφέρομαι για σένα..για να δω αν είσαι τάχα μου καλά..γιατί σε «αγαπάω ρε μαλάκα»..σε κάνω το πειραματόζωό μου για να μετρήσω τις δικιές μου ανάγκες..

«Η αγάπη δεν επιβάλλεται,η αγάπη εμπνέεται

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση,η αγάπη είναι ανευ όρων,δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν,η αγάπη ειναι έξοδος γιατί το εγω το κάνει εσυ και σε λυτρώνει

Με την αγάπη μόνο όλα λύνονται,όλα γίνονται κατανοητά και διάφανα.Σαν τα δάκρυα διάφανα

Νιώθουμε πως μας αγαπούν μόνο όταν μας επιτρέπουν να είμαστε ο εαυτός μας

Οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες,γενναίες ψυχές..οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους που,από πίστη,ρισκάρουν την ψυχή τους»

[αποσπάσματα από την αγαπημένη μου Μάρω Βαμβουνάκη]

Βαρέθηκα ρε φίλε να ακούω για δήθεν αγάπες και λουλούδια..για το πόσο σου στάθηκα κι εσύ με πούλησες..για ρουφιανιές και δούρειους ίππους όσων «αγαπούν»..για κόντρες και για φτηνά ξεπουλήματα..

Αγάπη είναι..

Να ακούς πως χτυπάει η καρδιά του Άλλου και χωρίς πηδήματα.Να αγκαλιάζεις και να αφουγκράζεσαι τα όνειρα,τις επιθυμίες,τα θέλω του,τα λάθη του..
Να είσαι Ε Κ Ε Ι..γιατί έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου..η ανθρωπιά σου..

Η ίδια σου η Α Γ Α Π Η ..

Όλα τα υπόλοιπα..εκ του πονηρού και τεχνηέντως κατασκευασμένα..

Χάρισμά σας [ψευτο] μάγκες μου

Μέχρις εδώ…κι όχι άλλο..κι ούτε παραπέρα..

Κατανοητό;;;;;;;